Entre Bas Et Haute Weblog

GOED NIEUWS!!!!!!!

2012-02-02T16:11:00.003+01:00

Tijdens het winkelen ging mijn mobieltje! Het museum van Nogent of ik nog beschikbaar ben voor een baan!!!! Nou dat ben ik! Vast en zeker, helemaal geweldig dus voor 99,9% aangenomen alleen even langs voor alle formalititeiten. Vanavond op de jaarvergadering van de confrérie nepchampoppel trakteren om het alvast een beetje te vieren. Jippie gaat het dan eindelijk lukken??????????
Ook al is het een seizoensbaan voor 6 maanden het is een zorgeloze baan waarin ik al mijn kwaliteiten kwijt zal kunnen. Ben echt superblij.
(vorig jaar om deze tijd zat ik te duimen of ik aangenomen zou worden en was ik zwaar teleurgesteld dat het niet doorging)

Jl.vrijdag een jaar geleden,

2012-01-31T17:05:00.002+01:00

Was die vreselijke dag in januari 2011 toen de tijd even stilstond en we beseften dat A.G. het niet meer waard vond om verder te leven. De film van die vreselijke dag komt af en toe, zomaar opeens weer op mijn netvlies. Op de meest vreemde momenten, o.a. als ik zijn moeder zie in de roze trui die zij die dag droeg. Alweer een jaar geleden. Niet te bevatten allemaal. Marieke zette een bos tulpen op zijn graf vrijdagavond en ik ging, samen met Wim en vele anderen zondagochtend naar de mis waarin hij genoemd werd. Het was erg koud in de kerk en na afloop hadden velen het te kwaad. Ik had toevallig vrijdagavond het tijdens het wachten op de bus van Chaumont met de moeder van AM een gesprek en vroeg aan haar of het echt typisch Haute-marnais is om je gevoelens niet te tonen, laat staan uit te spreken. Zij antwoordde dat het volgens haar vooral Frans is. Wel roddelen, dat kan men heel goed, maar je gevoelens die toon je niet. Over roddelen gesproken, onze buuf die vroeger de deur plat liep is sinds het akkefietje met hun garagedeur hier niet meer geweest. Nu missen we haar niet hoor, want als je ziet dat ze aan de overkant bij tij en ontij gewoon zonder kloppen binnenstapt en plaatsneemt aan tafel terwijl zij zitten te eten, dan kunnen wij alleen maar blij zijn dat ze zich niet meer zo met ons leven bemoeit!
Onze overburen verwerken het op hun manier, hij vooral met drank en dat is natuurlijk niet dé oplossing. Maar wat kun je doen???? niets. Er zijn indien nodig dat is het enige.
Zaterdag was ik met 3 mannen van de confrérie naar Montsaugeon, voor het feest van Saint-Vincent, de patroonheilige van de wijn. Alle genodigde confréries in hun mooie uitdossingen kwamen net uit de kerk toen wij arriveerden, na de processie kwam de wijn al op tafel bij een groot houtvuur in de voormalige hallen werd geproost. Het copieuze dejeuner was helemaal super, 210 man aan tafel maar alles heet opgediend vergezeld van de lekkerste wijnen. RD werd ingewijd en kreeg een prachtige penning, wij zullen moeten gaan overleggen hoe onze kleding er moet uit komen te zien, de zwarte polo is leuk maar we moeten minstens een cape zoals de anderen. Het was te koud om in de polo rond te lopen en dan herkent niemand je. Aanstaande donderdagavond is er een AG dan brengen we het weer ter tafel: maar 25 mensen, waarschijnlijk ook 25 meningen!

Qu-est-ce-que c´est, Tête de Veau??????

2012-01-21T17:21:00.001+01:00

Al heel wat jaren geleden, zaten we een keer te eten op het terras van een restaurant in Contrexeville en daar zat een Nederlands stelletje. De dame zat met de menukaart en stelde aan de ober bovenstaande vraag. De ober stond met z´n mond vol tanden, Marieke en ik zaten allebei op het puntje van onze stoelen en konden ons nauwelijks inhouden om het antwoord te geven, toen de ober met zijn handen op zijn hoofd ineens begon te loeien als een koe! Wij lagen in een deuk. Tête de Veau is een specialteit die geserveerd wordt met een sauce gribiche. Volgens mijn vriendje GG eet je dat het lekkerste in L. dat is niet ver weg van hier. Een keer per drie weken op donderdag staat het daar op het menu. Al maanden hadden we het in de planning maar het kwam er steeds niet van. Afgelopen donderdag lukte het dus eindelijk om een belofte in te lossen. Een tafeltje voor 4 personen besproken en GG was dan meteen in de gelegenheid om zijn nieuwe liefde aan me voor te stellen!!!! Ik was ruim op tijd en zag de een na de andere auto een parkeerplekje zoeken,veelal werklui. GG en consorten waren verlaat en hij belde me even op mijn mobiel om te zeggen dat ze eraan kwamen. Onderwijl een beetje verkleumd van het wachten in de auto ( ik wilde niet alvast naar binnen gaan) duurde het langer dan ik dacht. Maar tegen enen stonden ze ineesn voor me. Ik werd voorgesteld aan N en we gingen naar binnen daar was het vol maar ons gereserveerde tafeltje was nog vrij. Na een aperitiefje werd de tête de veau geserveerd! Warm op een bedje van sla met de saus er rijkelijk overheen gegoten. Heel voorzichtig probeerde ik een stukje, het vlees was niet onsmakelijk en de saus zelfs lekker maar ik ontdekte ineens allerlei gelatineuse sliertjes, een beetje grauw van kleur en zo glibberig als regenwormen en ik kreeg ineens zo´n vreemd mondgevoel! De textuur beviel me helemaal niet! Heel voorzichtig legde ik mijn mes en vork neer en meldde aan mijn disgenoten dat ik dit niet verder op zou eten. Spijtig maar het was niet anders. Men begreep het gelukkig en zelfs de serveerster zei dat over het algemeen men het eet of het absoluut niet eet! Ik ben dus niet de enige, ze stelde voor me een ander voorgerecht te brengen maar dat heb ik afgeslagen. Ten eerste heb ik iedere keer weer enorme moeite om tussen de middag zulke copieuse maaltijden te eten en ten tweede er zou vast nog van alles komen. Het hoofdgerecht was een verrukkelijke boeuf bourgignon met een gratin van courgette, daarna een rijk kaasplateau en toen nog een creme caramel als dessert! Ik zat bomvol.
De vriendin van GG is een hele vriendelijke vrouw en het was best gek om hen beiden
( GG 53 en zij 62 jaar oud!) zo verliefd te zien, ik gun het hem zo!!!!!Thuisgekomen ben ik op de bank gekropen met een glas thee, uitbuiken en toen ´s avonds nog een vergadering met champagne en galette du roi. Ik kon niet meer, thuis heb ik alleen nog twee glazen thee gedronken en tonnetje rond ben ik mijn bed in gedoken. Ik kan er niet aan wennen dat vele eten tijdens de lunch en voor mij dus nooit meer Tête de veau!!!!!!

Weet je wat we doen????

2012-01-16T19:07:00.002+01:00

We doen geen klap vandaag! Daar begint het een beetje op te lijken als je geen vaste afspraken of besognes hebt. Niet dat dat goed is natuurlijk, ik zou beter moeten weten na zo'n tijd zonder werk. Maar het begint me wel een beetje op te breken. Mijn oppasbaantje is nu voorbij en dat brak zo lekker de dag! Maar helaas, het mobiele Pompidou museum vertrekt naar Cambrai en dus is mevrouw Z. ook weer zonder baan. Huiselijk geweld is mede een van de redenen dat ze wil scheiden, trieste boel hoor.
Zodra ze een baan vindt zal ze me bellen. Daar wacht ik dan maar op. Van arbeidsbureau geen nieuws. Ik heb op een aantal advertenties gereageerd maar of dat iets zal worden???? Wel een aantal leuke dingen in het vat. Eerst met de mannen van de confrérie naar Brussel voor de toeristische beurs. De Champagne Ardennen is eregast en er is 700 m2 beschikbaar, de confrérie is dus genodigd, hotel en stand is door de Conseil General betaald. We gaan de twee laatste openingsdagen. Ik heb bij Wim het idee geopperd om me in Brussel op te pikken en dan naar de randstad door te reizen. We moeten alleen nog een goed meetingpoint uitzoeken, wat voor beide partijen niet al te ingewikkeld zal zijn. Vandaag heb ik uitgebreid op internet gekeken naar een betaalbaar ticket voor Marieke om de familie in Canada op te zoeken, misschien dat Manon met haar mee reist. Een geweldig aanbod van CV dat ze niet moet afslaan lijkt mij. Maar onze pubert heeft zo haar eigen ideeën!!!
En dan de voorpret voor mijn verjaardagsfeest(je), leuk om mee bezig te zijn; de uitnodigingen maken, het menu uitvogelen, de locatie regelen, lijstjes maken voor de boodschappen enzovoorts enzovoorts. Wat zou het leuk zijn om ook familie, vrienden en kennissen te kunnen begroeten. Ik heb al een gite gehuurd voor een echtpaar, hier vlakbij op de camping. Betaalbaar en in de buurt. Een Nederlandse kennis hier in de HM heeft ook slaapplaats aangeboden, dus mochten lezers twijfelen er zijn meer mogelijkheden op zaterdag 21 april ergens te slapen. Ben je in de buurt, op doorreis of heb je gewoon zin om elkaar weer te zien dan horen wij dat graag. Ik word maar één keer 60!!!! ( ik vind het echt zoooo vreselijk bejaard klinken, behhhhhhh!)

Voor het zingen de kerk uit.....

2012-01-09T08:07:00.002+01:00

Dat was mijn eerste gedachte vanmiddag toen ik samen met CD de kerk van Semilly binnenkwam en we ontdekten dat de verwarming het niet deed en er diverse ramen kapot waren en het dus echt heel heel erg onaangenaam koud was! We zouden een nieuwjaarsconcert geven en 12 nummers ten gehore brengen! Eerst een korte repetitie om in te zingen en dan na afloop galette du roi te eten met champagne voor een toost op het nieuwe jaar. Iedereen die binnenkwam werd onaangenaam verrast door de kou. Jassen bleven aan en van een repetitie was geen sprake, we wilden allemaal zo snel mogelijk beginnen om des te eerder naar de feestzaal te gaan waar de kachel wel zou branden. Er was weinig publiek maar het zingen ging lekker en men was enthousiast en daar doe je het voor. We waren aan een flinke neut toe, koude neus en hele koude voeten!!! Ik heb mijn jas aangehouden en dat voorbeeld volgenden vele koorleden.De ontvangst door de burgemeester inclusief champagne en galette was allerhartelijkst. Ik was met CD meegereden en die bracht me weer thuis.Vandaag ben ik bezig geweest met in eerste instantie Marieke´s was, zoals alle weekenden en daarna achter de computer gekropen om ideetjes op te doen voor mijn verjaardagsfeest in april. De Franse uitnodiging is zo goed als klaar. Nu de Nederlandse nog. Ik zou het echt heel leuk vinden om een aantal mensen hier te kunnen ontvangen, we hebben jammergenoeg geen slaapplaats voor iedereen, maar de salle de fête is groot genoeg voor een stel luchtbedden voor de liefhebbers. Als er mensen zijn die aan een B&B de voorkeur geven dan moet men dat maar doorgeven, er zijn er genoeg in de buurt (en niet al te duur in het voorseizoen) De datum heb ik gezet op zaterdag 21 april aanstaande vanaf 17.00 uur. Marieke is de week daarna jarig dus vieren we haar 17de tegelijkertijd.Jl. donderdag, vrijdag en zaterdag ben ik lekker in de weer geweest met het door HS meegebrachte namaak zpaghetti. De grote lampenkap is klaar en ik ben er erg mee in mijn sas. Ik zou het leuk vinden daar iets meer mee te gaan doen, het is in Frankrijk nog niet op de markt, misschien wel leuk om op braderieën lekker te gaan zitten haken en te proberen wat te verkopen óf het materiaal óf een kant en klaar product zoals een tas of een lampenkap(je). Ik blijf maar bezig met wat ik moet gaan doen als ik geen baan ga vinden. Van de burgemeester van A/B nooit meer iets gehoord over de camping!!!! Ook zo absurd! de advertentie staat weer-nog steeds- op de site.Van de week een hele leuke advertentie voor een museum, dat is helaas wel ver weg maar ik heb toch gesolliciteerd.

Kerstboom eruit......kale boel!

2012-01-03T07:39:00.000+01:00

Zojuist Marieke naar de schoolbus gebracht, ik ben niet zo´n voorstander van het daarna weer terugkruipen in mijn bed, dus zit ik al achter de pc, zibrootje aan want het is frisjes hier. Gisteren AL naar het station gebracht. Vandaag beginnen de scholen weer nu is de rust weer terug in huis. Niet dat we van die dames veel last hebben gehad hoor, ze zijn voor 99% op Marieke´s kamer gebleven. Ik ben al begonnen met het weghalen van kerstdecoraties. Vandaag is de kerstboom aan de beurt. Ik vind het fijn om alles weer op te ruimen, maar het is dan ook altijd meteen weer éen kale bedoening. In Nederland is er royale keus voor een mooie kamerplant. Hier kost dat een vermogen dus ik steel hier en daar maar wat takken, de natuur is flink van slag het is en blijft nog steeds meer herfst dan winter. In de achtertuin staan de primulaatjes in bloei. De tulpen en narcissen bollen komen al op. De forsythia zal in een vaas al uitkomen denk ik. Het is iedere dag rond de 7 of 8 graden. De Maas is enorm buiten haar oevers getreden, bij de boerderij van Wim´s baas lijkt het wel het IJsselmeer! We hebben nog nooit zoveel water gezien. Overal is het een grote modderpoel, ook bij onze kippen, die lopen tot hun knietjes in de blub. Twee weken geleden kon ik niet eens meer op de normale weg naar huis rijden, alles was ondergelopen en afgezet ik heb dik 20 kilometer om moeten rijden en uiteindelijk toch nog door een megaplas gereden, langzaam zeker niet stoppen is dan het advies. Ik had aan weerszijden van de auto een enorme watersplash! Niet normaal. Ook best griezelig. Iedereen denkt dat de echte winter nog moet komen. Men heeft het over februari. We zien het wel, voorlopig geen last van ijzel of sneeuwoverlast en dat is ook wel weer gemakkelijk.Bij mijn oppasadresje is het een trieste boel. Bij meneer Z. kwam een royale week geleden het hoge woord eruit ze gaan scheiden! Ik was toch wel een soort van verbouwereerd. Nog geen 4 jaar samen, 2 kindjes nog zó jong! Net een beetje geinstalleerd in hun huis, sommige verhuisdozen nog niet eens uitgepakt en dan nu dit nieuws! De moed opgeven en aan mij de vraag hoe ik dat toen had gedaan. Ik vind het geen vergelijk. Manon was toen twaalf jaar en mocht zelf mee beslissen. Deze kindjes hebben geen notie van de gevolgen en zullen het denk ik niet beseffen. A wordt van de week één jaar!Mijn baantje zou per 15 januari stoppen, dan is mevrouw Z´s baan bij het mobile museum afgelopen. Ze heeft me wel gevraagd of ik eventueel fulltime wil komen werken, maar heeft zij al zicht op een baan????? Zoals al zo lang laat ik het allemaal wel over me komen. Ik schnabbel hier en daar, veel meer kan ik niet doen.

De allerlaatste.....

2011-12-31T17:25:00.003+01:00

van 2011! Ondanks alle ups en downs is het jaar weer bijna voorbij. Vanavond vieren wij de jaarwisseling bij onze overburen. Hopen dat we in besloten kring zullen zijn, er zijn een paar mensen die we daar liever niet tegen komen, maar we zijn genodigd en kunnen moeilijk zeggen;`als die en die komt wij er niet zullen zijn`. Marieke is met AL en zij is door de jeugd uitgenodigd om in het stadhuis te komen vieren. Helaas is AL erg verlegen dus het zal er nog om hangen of ze wel zullen gaan. Anders zitten ze dus saampjes thuis. Ze zitten de hele week al meer boven dan dat we ze zien, alleen tijdens het avondeten komen we ze tegen! Pubers!!!!!!!
Ik heb weer oliebollen gebakken zoals ieder jaar, dit keer met een recept van FF uit de wereldkrant, ze zijn overheerlijk. Helaas eet je er vaak al te veel van, ik voel mijn buik en we moeten nog de hele avond. Wim is melken en als hij gedoucht heeft gaan we naar de overkant. Goede voornemens hebben we(nog) niet. Ik vrees dat het vinden van een baan met de week moeilijker word. Ik verlies de moed niet maar toch, het valt niet mee. Veel werkeloosheid, mijn leeftijd (ik hoop in april 60 te worden, iedereen bij deze van harte genodigd weekend 21 april!!!!, noteer het vast)en het niet voor het oprapen liggen van interessante banen. Ik blijf op de site kijken, houd mijn oren en ogen open voor alles. Mijn oppasbaantje houd officieel de 15de januari op. Ik hoorde vorige week van meneer Z dat zij gaan scheiden! Ze zijn nog maar 4 jaar samen, hebben dus 2 kindjes, wonen nog geen 5 maanden in dit huis ( de verhuisdozen zijn nog niet eens allemaal uitgepakt!) en het gaat dus niet meer. Ze zullen het huis moeten verkopen en dat zal in deze tijd niet meevallen. En dan woonruimte en voor mevrouw een fulltime baan. Ze vroeg of ik dan eventueel fulltime bij haar wilde werken, dat vind ik een prima plan, mits het niet heel erg ver weg gaat worden. Ik houd alle mogelijkheden open, we zien het allemaal wel. Ik wens namens ons drietjes, vanuit hier iedereen hele gezellige jaarwisseling en veel heil en zegen voor 2012.

De dag voor Kerstmis,

2011-12-24T14:35:00.002+01:00

Buiten is het zacht maar grauw. Geen witte kerst dit jaar. De wasmand met de cadeautjes ( mede dankzij opa K) staat klaar voor vanavond. De traditie van het gaan naar de nachtmis en daarna kerstonbijt, met beschuit met muisjes, zit er helaas niet in. De mis is al om half negen en redelijk ver weg en dan willen zowel Marieke als Wim niet mee, dus dat is geen optie. Wim moet trouwens vanavond gewoon melken, is morgen vrij maar werkt nieuwjaarsdag. Marieke is door de jeugd van de overkant uitgenodigd voor het gezamenlijk vieren van Oud en Nieuw. Leuk voor haar denk ik.
Het was een hectische week met een heleboel ergernissen. Meneer Z wilde bij nader inzien toch graag de Renault5 kopen, hij belde dinsdagmiddag of ik het zo kon regelen dat ik met de auto kwam en dan zorgde voor vervoer terug naar huis, de buurman van de overkant was bereid mij op te halen. Het ging allemaal een beetje chaotisch, hij reed in het donker een rondje proef en kwam weer binnen met de mededeling dat hij hem graag over wilde nemen. We onderhandelden over de prijs, hij ging akkoord maar zou pas eind van de maand een deel betalen. SG haalde mij op en de R5 bleef in C. Meneer Z ging er de volgende dag mee naar zijn werk en belde halverwege de dag op dat hij wat moeite had met de choke (weet niet of je dat zo schrijft). Ik eea uitgelegd. ´s Avonds na het werk kwam hij opgewonden thuis, het was goed gegaan maar hij had bij de supermarkt de lichten laten branden en werd door een microfoon oproep daarop attent gemaakt. En even later op een parkeerplaats een andere auto geraakt, maar niets ernstigs het was allemaal een kwestie van wennen volgens hem. Donderdagavond tekenden we de papieren en hij zou de volgende dag het kentekenbewijs over laten schrijven. Nog net op tijd om een nieuwe APK te ontlopen.
Ik ging naar huis met het idee dat alles zo in orde was.
maandag kreeg ik een telefoontje, de R5 deed het niet meer en was naar een garage gesleept. Hij zag van de koop af, want er deugde iets niet met nummers en dergelijke en de auto startte niet meer. Volgens de garage was het een gestolen auto en die maakten daar hun handen niet aan vuil. Wij uiterst verbaasd. Wim zwaar over de rooie. Die reed dinsdag naar Chaumont startte de motor en die deed het gewoon. Hij werd door het garagepersoneel behandeld als was ie een crimineel, dus dat dreef zijn woede nog een beetje meer op. Thuisgekomen wilde hij meteen weer terug en dus gingen we samen en haalden wij de 5 weer op. Geen centje pijn, motor liep als een zonnetje.
Ik ging met lood in mijn schoenen oppassen die avond. Mevrouw Z. was niet op de hoogte van het hele verhaal, ze zei dat haar man momenteel een beetje op een andere golflengte zat!!!!! Toen hij thuiskwam vroeg ik of hij me de papieren terug kon geven, ja................. hij wist alleen niet waar hij die gelaten had!
Vanaf die dag heb ik er iedere dag naar gevraagd en Wim ging uit zijn dakpan van boosheid. Ik stuurde een sms aan mevrouw met de mededeling dat ze echt voor het weekend met het kentekenbewijs moesten komen want anders stond ik niet in voor de reacties van mijn echtgenoot. Vrijdagochtend nog weer een telefoontje naar meneer hij vond het allemaal lichtelijk overdreven, maar zou zijn vrouw aansporen om in huis te zoeken. Gelukkig lag het kentekenbewijs op de kast in de keuken toen ik aankwam, ze had het gevonden. Nu zitten we alleen met twee schades aan de auto en dat is minder. En staat de R5 weer gewoon voor de deur!

www.blueandpinkribbon.punt.nl

2011-12-18T15:26:00.002+01:00

Belofte maakt schuld, dus besteed ik aandacht aan een geweldig voornemen van een hele lieve vriendin van me!
A Sister´s Hope!
Zij heeft zich ingeschreven voor een 60km loop die in oktober 2012 zal plaatsvinden. Ik meen 2 x 30 kilometer. Zij moet echter om mee te kunnen doen een bedrag van 1500 euro bij elkaar sprokkelen d.m.v. ludieke acties of donaties of sponsoren. Dit alles komt ten bate van blue and pinkribbon, zij zetten zich in om het probleem borstkanker onder de aandacht te brengen. Want wat veel mensen niet weten is dat er ook heel veel gevallen van borstkanker zijn onder mannen.
Om haar te helpen heeft men een speciaal rekeningnummer waar je geld op kunt storten.
Neem eens een kijkje op haar website

Borstkanker.

Ik wil me hard gaan maken voor:
http://www.asistershope.nl/content/hometwo.htm

Ben een vrouw van 62 en gelukkig helemaal gezond!
Ik heb gekozen voor Blue and Pinkribbon, omdat ook al is dit minder bekend, bij mannen borstkanker wordt geconstateerd.

Alle donaties moeten rechtstreeks naar de organisatie, dus niet naar mij!

rekeningnr. 2947137 van de organisatie, Persoonlijknummer W703 Altijd dit nummer gebruiken!
t.a.v. Stichting A Sister's Hope.
alvast veel dank.

Dus mochten jullie het nieuwe jaar starten met een goed voornemen STORT dan ajb om dit project van VR te steunen.

Sinterklaas ging stilletjes voorbij,

2011-12-11T17:02:00.003+01:00

Omdat Marieke nu de hele week niet thuis is, wat trouwens wel heel aangenaam rustig is, hebben we ook dit jaar het Oerhollandse Sinterklaasfeest overgeslagen. Eigenlijk wel jammer maar we doen wat kleine presentjes onder de kerstboom maar hebben wel zondagavond een stukje boterletter en onze chocoladeletter opgegeten. Alle heimweeboodschappen die Manon had meegebracht plus de grote verrassingsdoos van V&amp;H hebben een plekje gekregen in de voorraadkasten. We kunnen dus wel weer even voorruit. We zullen Kerst stilletjes met z´n drietjes vieren vrees ik. Voor Wim zijn dat overigens toch gewone werkdagen, hij heeft nog aardig wat vakantiedagen staan maar of het zal lukken die op te nemen???? Marieke heeft van de week haar cijferlijst gekregen, ze belde afgelopen maandagavond al even op om haar gemiddelde door te geven n.a.v. de voorbespreking. Ze is nl. klassenvertegenwoordigster en neemt haar taak erg serieus. Haar gemiddelde is 13,47 op de 20 dus zeg maar op z´n Hollands een dikke 6,7 gemiddeld! Heel netjes dus. Vrijdag was het tafeltjesavond en daar was ik in de gelegenheid om met 5 van haar leerkrachten te praten o.a. haar mentor. Toen ik hem vertelde dat Marieke sinds 2007 definitief in Frankrijk woont, viel de beste man bijna van zijn stoel! Hij kon het nauwelijks geloven. Wat een topprestatie heeft ze geleverd! Men is dus helemaal niet op de hoogte van het feit dat ze geen basis heeft gehad op een franse lagere school. Chapeau dus! Ook haar docente Frans was erg onder de indruk. We kunnen dus met recht trots zijn. Ze moet iets minder kleppen tijdens de lessen en proberen dit niveau zo te houden, dan kan ze zeker blijven voor een BAC S. en hoeft ze niet van etablissement te veranderen. Zou dus echt super zijn.
Verder is er voor mij nog geen zicht op een baan, er is nauwelijks iets interessants op de sites te vinden. Ik ga dus nog trouw naar mijn babysit adres maar oh jee wat kan het daar een puinhoop zijn. Overal vuile luiers zomaar op de grond, de vuilniszakken helemaal kapot gescheurd in de voortuin, door die lieve Labrador die alles eet wat los en vast zit. De was van dagen geleden nog ongestreken op de bank, de wasmanden die uitpuilen, de afwasmachine waar je alle etensresten nog in ziet liggen van de afgelopen dagen. Een huishouden met de franse slag dus. Ik geloof dat ze het zelf niet overzien en alles belangrijker vinden dan dat! Ik doe wat ik kan en ruim op, stop alles in vuilniszakken, strijk en hang de was op. E is een scheet en kan al tot ziens zeggen. Ook vraagt hij op zijn manier of ik paard met hem wil doen, hij bedoelt dan het versje van een damespaard enz. Hij geniet van dat soort versjes en voorleesverhaaltjes. A is een engeltje, nooit zal ze huilen vindt alles best en eet wat de pot schaft. Helaas zal het na de 15de januari voorbij zijn, dan gaat namelijk het peperdure mobiele museum Pompidou verhuizen naar een andere stad in Frankrijk en is A haar baantje kwijt. We zien het wel, de camping gaat over (te veel adders onder het gras)

De Mobiel Eenheid op visite.

2011-11-30T16:42:00.003+01:00

Afgelopen weekend dus bezoek van Manon met haar beide vriendinnen, vanaf aankomst tot vertrek was het echt supergezellig. Drie meiden van om en nabij de 30, alle drie totaal verschillend maar zó ontzettend leuk met elkaar. Ook voor Marieke was het tof. Jammer vind ik het dat de jeugd van tegenwoordig niet meer lijkt te kunnen leven zonder hun mobieltje!!!! Maar de foto's die daarmee gemaakt zijn, ze staan op facebook, zijn daarentegen wel weer helemaal leuk. Het is zo zeggen zij zelf net de <em>mobiele eenheid</em> , we hebben het heel leuk gehad met elkaar, voor Wim was het duidelijk een vrouweninvasie, jammergenoeg moest hij het weekend werken en is hij wat nachtrust te kort gekomen. Voor hem dus nogmaals het bewijs dat een B&amp;B geen optie is; ons huis is te gehorig! Ondanks de door hem opgestelde regels ( onder zijn dwang door mij uitgetypt en geprint) verliep het niet geruisloos. Maar wat wil je dan???? Zaterdag bezochten we Langres, gehuld in dichte mist. Zondag nog een klein rondje om de kerk en toen vertrok het drietal weer. Ik heb helaas niet echt geprofiteerd van het weerzien met mijn dochter na heel lange tijd en van veel knuffelen is het eigenlijk niet gekomen, jammer dus. Wel hebben we het nog gehad over het camping verhaal, maar ook Manon vindt het erg riskant. Het niet kunnen ophoesten van de reële cijfers is toch het minste denken wij allemaal. En er dan voor gaan vinden we een te grote gok! Dus ik denk dat we dat maar meten vergeten. Ik heb tegelijkertijd toch ook wel het gevoel dat het voor mijn rug ook een te grote belasting zal zijn. Een dagje in de keuken staan hier ter voorbereiding voor de komst van de dametjes was eigenlijk al te veel van het goede!
Ik ga dus weer driftig verder op zoek, maar het zal vast en zeker niet mee vallen.
Gisteren een telefoontje van het arbeidsbureau: ze hadden een interessante vacature aangeboden via Randstad, uitxendbureau. Ik mijn CV en brief meteen per mail verstuurd en nooit meer wat gehoord. Dat geeft je nou niet echt DE motivatie om te sollicteren! Of weer typisch Frans????????

Willen we dit echt?

2011-11-25T16:51:00.004+01:00

Willen we echt ervoor gaan, als we de kans überhaupt zouden krijgen????? Ja daar liggen we wel een beetje van wakker moet ik eerlijk zeggen. We hebben de camping Le Moulin bezocht en zijn er beiden van overtuigd dat er hier en daar een facelift nodig is om e.e.a. weer een beetje toonbaar te maken. De minigolf baan heeft een lik verf nodig en een onkruidbestrijding zou niet overbodig zijn! De sanitairblokken zijn een beetje gedateerd en de keuken van het zg. RESTAURANT is echt niet veel soeps. Hoe men daar moet koken voor 20 personen is ons een raadsel, bestek en serviesgoed nergens te bekennen, geen oven, geen magnetron en nauwelijks de ruimte.
Meneer de burgemeester heeft een prima babbel, een bijzonder bijdehand persoon die zich heel druk voordoet en zich niet aan afspraken houdt.......... dus ja???? Hij heeft toegezegd voor dit alles zorg te gaan dragen. En starten met een contract van slechts een seizoen.
De huurprijs valt best mee, inclusief woonhuis, maar wij denken dat je pas van klandizie kunt spreken na 15 april en de huur moet betaald worden vanaf februari. Wil ik er dan ook een salaris uit halen dan moeten we een flinke omzet draaien en meneer G kan ons geen winst en verliesrekening laten zien van de afgelopen drie jaar. De vorige beheerders hebben er nl. een potje van gemaakt dus daar is geen houvast! en niets op papier. Natte vingerwerk dus.
Een beheerdersechtpaar heeft nauwelijks vrije tijd, samen zouden we het niet redden en hebben we minstens 3 stagiaires nodig om de boel te kunnen bemannen. Als het een twee of driesterrencamping is dan moet er iemand 24 uur aanwezig zijn en moeten we of een nachtportier hebben of zelf daar verblijven en dan staat ons huis hier leeg!!!! Dat laatste vinden wij geen optie! Bleek ook nog dat er nog meerdere kandidaten in het spel zijn en dat ieder een businessplan moet presenteren voor 15 december aanstaande!
Ik verwacht Manon hier straks; denk dat dit HET onderwerp van gesprek zal gaan worden dit weekend. We moeten er heel goed over denken want je doet zo'n stap niet voor de grap. Had dit 5 jaar geleden op ons pad gekomen dan was het anders geweest denk ik.

Werkloos: maar zo druk als een klein baasje!

2011-11-15T17:45:00.002+01:00

Vorige week was hectisch, een overvolle agenda: Babysitten, ontvangst V voor de boerderij bij Wim's bazin, een sollicitatiegesprek, tolken op de geitenboerderij, verplicht verschijnen op het arbeidsbureau, aquagym en het klaarmaken van een koffertje voor een reisje naar Gembloux.
Al met al heel wat kilometers gereden, uitgebreid gekookt, gastenkamer in orde gemaakt, naar het station om V op te halen en donderdags weer terug te brengen, al met al druk dus. Maar ook wel weer erg leuk. Ik denk dat V een andere keuze zal gaan maken, vooral Wim's bazin had duidelijk erg veel moeite met het feit dat ze absoluut geen Frans spreekt en dat is voor de functie die ze zou moeten gaan vervullen toch wel een vereiste. Zelfde geldt voor de overname van de geitenboerderij/kaasmakerij ook zij spreken niet echt een volzin Frans, dus dat is lastig. Maar ik heb mijn best gedaan, denk ik.
En toen woensdag het sollicitatiegesprek voor een baan als bedrijfsleider van een camping, ik had in mijn telefoongesprek al aangegeven dat ik geen buffer heb voor de pacht van de camping maar ik maakte kennelijk een goede indruk en kreeg een uitnodiging voor een gesprek. Het verliep daar allemaal wat rommelig en na dik een half uur wachten was de burgemeester eindelijk zover. Het werd een uitvoerig "verhoor" hij wilde ook alles weten over de camping an La Liez en noteerde alles. Toen het gesprek weer over het onderwerp pacht ging, bleek dat het enige negatieve punt. Op het arbeidsbureau tijdens het gesprek bleek echter dat er wel degelijk mogelijkheden zouden zijn. Dus dat heb ik dezelfde avond nog aan de burgemeester doorgemaild. Wim en ik gaan aanstaande donderdag de camping en het restaurant wat er bijhoort bekijken. We vinden het jammer dat zo'n mogelijkheid er niet 5 jaar gelden was, maar staan er positief tegenover. We zien het wel.
België, liever gezegd Gembloux was weer helemaal gezellig. Dit was nu de vierde keer voor mij, we hebben het heel gezellig gehad. De mannen hebben heel goed verkocht en dat hebben we uitbundig gevierd en weer ben ik enorm in de watten gelegd.
Vorig jaar heb ik ze allemaal door middel van een kaart bedankt, maar de vertaling van verwennerij werd wat TE letterlijk opgevat dus daar waag ik me niet meer aan. Dat veroorzaakte toen de nodige opschudding en blozende wangen, maar ze weten dat ik het enorm waardeer. We hebben vooral op de terugweg ( in dichte mist) het hele 70-ties repertoire gezongen en enorm gelachen. Ik heb er nu nog pijn van in mijn lachspieren.

Boerin zoekt man ( of vrouw of echtpaar)

2011-11-02T14:08:00.003+01:00

Vorige week kreeg ik van de bazin van Wim het verzoek even langs te komen. Ze had ineens bedacht dat wij misschien konden helpen bij haar zoektocht naar een opvolger want haar pensioengerechtigde leeftijd komt in zicht. Ze hebben al de nodige advertenties geplaatst in allerlei vakbladen; maar vooralsnog geen reacties gekregen. Het was ineens door haar hoofd geschoten dat er misschien in Nederland belangstelling zou zijn voor zo'n functie en dus aan mij om een advertentie te plaatsen. We stelden de tekst op en thuisgekomen klom ik achter de pc. Zowel op FF als op Marktplaats zette ik de oproep. Ik wilde ook kijken naar de mogelijkheden van een advertentie op oproep in een vakblad en mailde daar mijn vraag naar toe.
Volgende ochtend was er al een reactie: een vrouw die via verschillende kanten te horen had gekregen dat er iemand gezocht wordt met liefde en passie voor het vak enz enz. Zij vond het allemaal wel aantrekkelijk klinken en dus spraken we uitvoerig per telefoon. Uiteindelijk heeft ze nu haar treinkaartje gekocht en komt ze volgende week hierheen voor kennismaking en meer uitleg over wat de functie inhoudt e.d. Ik hoop voor alle partijen dat dit iets gaat worden. We hebben nl. al eens eerder iemand gezocht voor onze geitenkaas kennissen en dat is op niets uitgedraaid, helaas voor hen. Zij zijn nu weer overnieuw aan het zoeken en dat valt dus niet mee. Zondag kwamen we na de treinenbeurs in C. langs en we stopten om even gedag te zeggen, werden meteen uitgenodigd te blijven eten. Die lui zijn toch zo gastvrij en ze hebben zulke waanzinnig lekkere kazen! Dit keer hadden ze ook yoghurt van geitenmelk en die was me toch lekker!!!! een super simpel toetje maar echt een feestje, en nergens een geitenkaas luchtje of smaakje, nee romig, luchtig en smeuïg!
De modelbouwbeurs was erg leuk, veel inspiratie opgedaan met hele simpele dingen we kunnen dus van de winter weer knutselen. Kwamen bekenden tegen en er is ook een club waar je dingen kan leren en je kennis kunt delen. Maar of Wim dat ziet zitten???
Maandag gingen we naar de cardioloog voor Wim. Het onderzoek duurde langer dan twee jaar gelden en ik zag op de monitor zijn hartklep en vroeg wat ik daarnaast zag. Het is dus zo dat hij slechts twee van de drie klepjes heeft ( of dat aangeboren is weet men niet) en die zijn ook nog eens lek dus er stroomt bloed terug naar zijn linkerkamer. Die is hierdoor uitgerekt en dat is geen goed teken! Als hij klachtenvrij blijft dan komen we over een jaar weer terug, anders moet hij meteen een afspraak maken. Uitkijken voor infecties en misschien tzt een nieuwe hartklep. Of dat over 2 jaar of 20 jaar zal zijn, daar valt geen zinnig woord over te zeggen!
Onderweg naar huis kreeg ik een sms van Manon dat GD met hartklachten in Purmerend in het ziekenhuis was opgenomen. Gisteren is hij gekatheteriseerd en zal binnenkort gedotterd worden. Dus dat was even schrikken voor iedereen.

Herfstvakantie 2011,

2011-10-26T18:15:00.003+02:00

Herfstvakantie voor Marieke begon vorige week zaterdag en na het wassen an het wasgoed wat ze mee naar huis nam van het internaat vandaan volgde zondag de strijk en maakte zij haar tas klaar voor een weekje Pas de Calais bij de familie B. Dit keer doet ze helemaal alleen, zonder moederkloek die haar helpt om van Gare de l'Est naar Gare du Nord te reizen met de Metro. In mijn hart blijf ik het een onprettig iets vinden maar de treinaansluitingen zijn dit keer heel behoorlijk zonder al te lange wachttijden en ze heeft het al meerdere keren samen met moeders gedaan; dus moest het kunnen. Het eerste stuk deed ze samen met een kennis van het lycee die we op het station in C. ontmoetten. De rest was aan haar. Ze sms-de dat het allemaal prima was gegaan, zodat ik me verder geen zorgen hoefde te maken. Aanstaande maandag komt ze terug. Herfstvakantie betekent ook dat mevrouw Z. andere werktijden heeft en ik dus maar een uurtje moet oppassen, geen "gouter" geen kindertjes in of uit bed, alleen maar bezighouden en wat kleine huishoudelijke taakjes. Het is en blijft een megapuinhoop daar! Overal vuile was, overal vuilniszakken die door de grote logge labrador uit elkaar worden gereten en dan ligt het gazon vol met troep en zij gaat er met een poepluier vandoor!!!! heerlijk dus. Speelgoed waar je over struikelt, de fretten die een zooitje maken en op het wasrek altijd wasgoed. De kindertjes zijn ook niet altijd even fris dus knip ik nageltjes, pulk ik naveltjes schoon en meer van dat soort dingetjes. Ik doe dat mezelf aan hoor, zij zullen daar niet naar vragen. Ik bouw met Lego, rijdt met de Brio trein en voel me dus op en top OMA! Ik begin steeds meer het gevoel te krijgen dat zij het niet overzien, er staan nog overal verhuisdozen en er zijn nog legio klussen die aangepakt moeten worden.

Sinds vorige week hebben ze nieuwe huisdieren; in de vensterbanken hoog tegen het plafond zitten honderden lieveheersbeestje die zich daar nestelen, dicht tegen elkaar aan. Ze vertelde dat toen ze in het huis gingen kijken met de makelaar er zeker duizend in het huis waren en toen ze de ramen open zetten ze er allemaal uitvlogen, Kennelijk komen ze terug naar hun geboorteplaats of zo maar ze overwinteren er waarschijnlijk! Niet in een nestje maar op elkaar gestapeld. Echt bizar!

Aquagym en kokkerellen.

2011-10-19T16:57:00.005+02:00

Inmiddels alweer woensdag, een druilerige dag. De herfst is duidelijk in aantocht. De dagen worden korter en het is enorm vochtig in de lucht. Wim heeft maandag voor de laatste keer gemaaid. Ik heb even twee vrije middagen want mevrouw Z. heeft een fikse buikgriep dus kwam is gisteren voor niets, eigen schuld want ik had niet op mijn mobieltje gekeken en zij had wel degelijk een berichtje gestuurd.
Ik was naar aquagym in Langres samen met MG ( een heerlijk mens, maar wel een kletsmajoor) we rijden om beurten en dat scheelt en tegelijkertijd stimuleert het om samen te gaan, dan ben je minder snel geneigd om thuis te blijven. De groep bestaat uit 25 personen, waaronder slechts een handjevol heren. Verder dus alleen dames in de leeftijd variërend van 40 tot 75 volgens mij. Onze leraar is een man van in de 40 met een beenprothese, hij kan daardoor dus niet alles voordoen en ik vraag me af wat hij doet als er iemand in het water onwel wordt. Volgens zeggen is die beenprothese er zo vanaf en kan hij te water. Zal zeker wel want de voorschriften hier zijn uiterst streng. Hij leek in eerste instantie niet echt geweldig maar hij voert het tempo op en hij geeft een pittige les van drie kwartier. Gisteren was het de laatste keer voor de vakantie van 2 weken en dus ging het er fanatiek aan toe. Er zijn wat dametjes op leeftijd die dan aardig tegensputteren, maar ik kan het lekker bij houden en voel me weer als een vis in het water.( heel lang gelden had ik een abonnement op het sportfondsenbad in Rotterdam zuid en zwom ik iedere morgen voordat ik naar school ging, ik probeerde dan om als eerste het rimpelloze water in te duiken! Dat was het ultieme moment van de dag!!!) Mijn tempo ligt nu wat lager en we maken helaas gebruik van het ondiepe bad dus is het allemaal wat beperkter.
Ik vind het in ieder geval stukken aangenamer dan de damesgym van een jaartje of wat geleden.
Verder ben ik lekker in de keuken bezig met het bereiden van allerlei lekkers met de walnoten en heb ik een heerlijk recept gevonden van gekruide walnoten wat heel makkelijk is en heerlijk smaakt; alleen het noten kraken is een bereklus. Vandaag ga ik nog een taart bakken en die gaat in de vriezer, het moet gebakken met verse noten en ik wil het recept graag uitproberen. We hebben noten genoeg.En ik heb vergeten te melden dat we 90 flessen appelsap hebben van onze eigen appels. Biosap zonder suiker en gepasteuriseerd zodat het minstens 1 jaar goed blijven zal.
Zo meteen even langs bij de overbuurvrouw, het is vandaag de verjaardag van hun zoon Arnaud dus het zal geen gemakkelijke dag zijn voor ze. Ik heb een plant op het graf gezet namens ons.

Moeders moet gaan witwassen!

2011-10-11T21:04:00.003+02:00

Sinds afgelopen maandag heb ik een nieuw baantje. Ik had nl. op de internetsite van het Arbeidsbureau een advertentie gezien van een jong stel dat een oppas zocht voor hun 2 kinderen hier erg dicht in de buurt. Ik mailde dat ik geïnteresseerd was en kreeg dezelfde dag nog de vraag of ik als oppas stond ingeschreven. Ik was hiervan niet op de hoogte en belde de diverse instanties. Ik kreeg, zoals dat hier wel vaker voorkomt, verschillende antwoorden en mailde terug dat het officieel niet hoeft als de kinderen in hun eigen huis verblijven en ik daar als oppas zou zijn. Mevrouw Z. mailde terug dat het dan helaas over ging. Zij kreeg dan geen vergoeding en dat vond ze wel erg aantrekkelijk. Gemiste kans dus!
Vrijdagavond ging de telefoon en belde mevrouw Z. op; alle kandidaten waren niet wat ze zocht en ze vroeg of ik toch kon komen kennismaken. Zaterdagochtend heb ik dat gedaan. Ze wonen in een huis wat ik ken van het erlangs rijden, een voormalig huis van een zusterorde met een kleine kapel er naast. Een prachtige plek en een leuk huis om te zien vanaf de buitenkant. Ik werd hartelijk ontvangen en maakte meteen kennis met de twee kindjes: een meisje A van 8 maanden een een knulletje E van net 3 jaar. Ze zocht oppas vanaf jl. maandag want ze heeft een tijdelijke baan bij het mobiele museum Pompidou uit Parijs dat 3 maanden in Chaumont is gehuisvest.
Ik had bij het arbeidsbureau navraag gedaan naar een eventueel bijbaantje en ook daar kreeg ik weer allerlei informatie die steeds weer anders was. Uiteindelijk is het dus verboden om iets te verdienen en word ik meteen gekort. Nou daar voel ik dus weinig voor! Mevrouw Z en ik zijn dus overeengekomen dat ze me zodoende op een andere manier betaald, want ze wilde me maar wat graag als oppas.
Gisteren, maandag dus was mijn eerste dag. Begintijd was kwart voor twaalf als E uit school komt, ik kook en wij eten dan gezamenlijk daarna gaan de twee naar bed. E had het een beetje moeilijk en wilde niet alleen boven zijn en is op de bank in de woonkamer in slaap gevallen. Er stonden twee enorme wasmanden om te vouwen en te strijken dus dat heb ik maar aangepakt. De wasmachine was klaar en dat heb ik opgehangen op de rekken. Het is een beetje een huishouden van Jan Keja, je ziet dat ze handen tekort komt en andere prioriteiten heeft. Ze was vanochtend dus reuze dankbaar dat alles aan kant was toen ze gisteren thuiskwamen. Ik maakte toen ook kennis met meneer. Vandaag ging het allemaal wat soepeler, E kent me nu en ging weliswaar met moeite toch boven naar z'n bedje, heeft niet echt lang geslapen maar hij was even rustig boven. Morgen mag ik al vroeg beginnen, het wordt waarschijnlijk een lange dag. E heeft dan geen school en aan het kleine meisje heb je geen kind, zo zoet als ze is. Wat een scheetje!

Wintervoorraad.

2011-10-04T18:01:00.002+02:00

Ik kreeg zojuist te horen dat we de flessen kunnen gaan halen. We hebben nl. vorige week ruim 100 kg appels weggebracht naar een perserij in de buurt, die persen er sap uit en pasteuriseren en bottelen het sap. Om er alleen maar appelmoes van te maken ging me een beetje te ver! We krijgen dus als het meezit bio- appelsap van eigen teelt. Ik wist niet wat ik zag toen ik de appels afleverde: honderden kratjes met appels en diverse aanhangwagentjes vol. Het staat allemaal te wachten om te worden verwerkt. Mensen die al eerder zijn geweest geven ook hun gewassen lege flessen erbij en je kan dan na circa een week de flessen ophalen. Volgens zeggen levert 100 kilo appels ongeveer tussen de 40 en de 60 literflessen sap op. Van onze boom waren al twee grote takken gescheurd omdat ze de vracht appels niet konden dragen en de oogst was echt enorm. Je hebt in eerste instantie geen idee hoeveel appels er in 100 kg gaan dus we hebben maar een beetje geschat. Ik ben uit voorzorg toch nog wat appels wezen rapen bij een van de buren. Ook de notenbomen zitten barstensvol, we hebben al heel veel noten geraapt maar er vallen er nog steeds. Ik heb diverse mensen al van onze noten voorzien want we hebben nog van vorig jaar in de stal staan. De druiven waren voor het eerst in jaren echt zoet en dus heb ik er sap van gemaakt, de eerste fles was meer dan lekker maar ik heb de indruk dat het begint te gisten, want het verandert van smaak, volgens Wim wordt het vanzelf wijn maar dat lijkt me stug. Ik had in het totaal 12 liter! Nu rest me alleen nog de kweeperen die ik verwerken zal tot gelei. Het is toch wat al die opbrengst, maar ja je moet er wel wat mee doen, anders is het toch echt wel zonde. Er staan echter nog potten vol jam in de kelder en ik ben vaak de enige die ervan eet, het grootste gedeelte gaat toch de deur uit als "fijn-dat-je- er-wasjes" of als kadootje aan die of gene. En dat is eigenlijk wel een beetje zonde van het werk.

Ochtendspits.

2011-10-03T08:54:00.003+02:00

Niet zo zeer de file, maar wel het op tijd willen zijn is waarom ik me 's maandags-ochtends in de ochtendspits bevind. Marieke staat ruim voor tijd op en maakt ons wakker door het open en dicht doen van de douchedeuren boven.( vandaar dat Wim nog steeds niet wil dat we een B&B openen!!) Wij hebben dan eigenlijk nog een dik halfuur voordat de wekker gaat, dus dat is iedere keer weer knarsetanden! Als wij haar op die manier voortijds zouden wekken zouden we ongeveer oorlog hebben; maar okay! Ze is continue aan het praten met AL die dan daar aan de kust ook al wakker is om zich klaar te maken voor vertrek naar Lycée. Maar de klok gaat verder en tegen de tijd dat we normaliter weg zouden moeten is M nog steeds niet beneden! Ik loop me op te winden ( slecht voor mijn gezondheid) en als ik haar maan op te schieten, dan krijg ik als reactie dat ik haar loop te stressen! We moeten echter hier om uiterlijk half zeven weg i.v.m de bus die op tijd vertrekt vanaf C. Dat scheelt ons een rit naar Chaumont en een heleboel tijd. Ze vindt die bus een regelrechte ramp, maar ze heeft wat mij betreft geen keus. Vrijdag ging het weer eens goed mis. Ik kwam van de laatste sessie "gezond oud worden"uit B-le-B en haastte me om op tijd bij de halte te zijn, krijg ik een smsje dat de bus C over had geslagen!!!! De een of andere grapjas had tegen de (nieuwe) chauffeur gezegd dat er voor C geen leerlingen waren en dus reed de bus vrolijk verder naar het eindpunt. Ik omgekeerd en daar dus ook maar naar toe gereden. Echt prettig maar niet heus, want we kregen eters! Gelukkig hebben we het allemaal overleefd en hebben we tegen haar gezegd dat als ze op de terugweg instapt ze moet zeggen dat ze naar C moet. Dit alles om te voorkomen dat ze volgende keer ergens halverwege zal blijven steken.

Een Master degree!

2011-09-26T19:10:00.002+02:00

Het is haar gelukt, Manon heeft het gehaald! Haar scriptie werd goedgekeurd en er restte haar slechts de verdediging. Ze wilde er geen pottenkijkers bij en ging zodoende alleen maandag de 19de alleen naar de Erasmus Universiteit. Eind van de dag kreeg ik een SMS en later nog een mailtje dat ze het gehaald heeft en nu dus haar Master op zak heeft. Geweldige prestatie!!!!!! Met een baan, een huis, en zo nu en dan een gezinnetje om voor te zorgen en dan ook nog afstuderen. Dit heeft ze ook aan G te danken, die heeft haar altijd enorm gesteund. Super trots dus en ik ook. Kon helaas alleen maar meeleven op afstand en dat was jammer. Ze heeft me beloofd dat ze eind oktober of begin november een weekendje hierheen komt, dan kan ik haar eindelijk persoonlijk feliciteren en haar lekker even knuffelen. Marieke is een beetje jaloers op het succes van haar grote zus. Haar toekomst ligt nog voor har en ze heeft het voor het grootste gedeelte zelf in de hand of ze erin zal slagen haar doel te bereiken. Vooralsnog doet ze het op school best goed. Je moet het toch maar doen in een ander land met andere gewoonten en dan ook nog in het Frans. Zonder doubleren haar collège gehaald en nu dus op het lycee. Helaas is haar karakter af en toe een groot struikelblok en heeft ze nog steeds erg veel moeite met zich houden aan gemaakte afspraken. Dat geeft in het weekend de nodige fricties, waar vooral ik moeite mee heb. Het hebben van een pc op haar kamer en een mobiele telefoon is niet altijd even prettig en op tijd naar bed is een heet hangijzer. Door de week is het nu dus rustig in huis, maar dan valt de onrust in het weekend dubbel op. We moeten met z'n allen gaan proberen daar evenwicht in te gaan brengen. Dat zou alle gemoederen denk ik goed doen.

Les journées du Patrimoine.

2011-09-19T09:06:00.003+02:00

Zaterdag en zondag de 17de en de 18de stonden geheel in het teken van Het Patrimoine ( in ABN betekent dat erfgoed!) Dus was het museum ook beide dagen geopend. Zoals ieder jaar organiseert de confrérie dan van alles in Nogent en Biesles en zodoende was ook het atelier van GH te bezichtigen, stond PB met "le Nogentais" voor het museum in Nogent en hadden we een smid voor de deur bij het museum. We ontvingen veel bezoekers. Ik vertel iedere keer dat ik de gehele geschiedenis niet uit mijn hoofd ken en daar heeft men kennelijk begrip voor. Mevrouw en meneer B zijn natuurlijk beide dagen aanwezig geweest, ze kunnen het niet laten ook al zijn ze na afloop helemaal versleten! Het bezoekersaantal van de afgelopen 3 maanden is daarmee omhoog geklommen tot een dikke 100 personen. Nog 1 zondag te gaan en dan is het weer rustig in het weekend. Hoewel rustig? Als M terugkomt van het internaat op vrijdagavond brengt ze een tas vol was mee en moet alles weer schoon gewassen, gestreken en dat is als het regent een waardeloze klus! Tot nu toe schijnt het op het Lycée best aardig te gaan. Ze heeft er alleen een broertje dood aan om met de bus te moeten; maar de bus is gratis en het scheelt ons minimaal 160km per week, dik twee uur heen en terug per keer en dat terwijl de diesel steeds maar duurder wordt. Dus jammer voor haar maar het is kiezen of kabelen!
Ze heeft nu inmiddels 6 autorijlessen gehad en zou aan de theorie moeten beginnen ik heb echter begrepen dat dat geen prioriteit heeft! ( voor haar althans!)
Verder gaat de week snel voorbij o.a. door de cursus "gezond ouder worden"die ik volg op donderdag en vrijdagmiddag. Een groep van 8 personen en ik ben de jongste van het stel! Het is leerzaam en gezellig en heeft iedere cursusdag een ander thema. Eerste keer ging het over verstandig en gebalanceerd eten, tweede les was over het energieverbruik van je lichaam. Het is redelijk interactief en de tijd vliegt om. Een dame, zij is tegelijkertijd met een aantal anderen aan het kuren, is erg praatziek en dat is af en toe storend maar de docente heeft haar aardig onder de duim en kan haar vaak de mond op een vriendelijke manier snoeren. En dat is maar goed ook anders nam zij vast en zeker de leiding over!

Een blind date in de Cher.

2011-09-12T12:00:00.004+02:00

Het kwam er maar steeds niet van, voor hen is het een flinke omweg.Maar met de trein vanuit C via Parijs moest het haalbaar zijn. Ik zocht op de site van de SNCF en vond een mogelijkheid om in de eerste schoolweek van Marieke vrij goedkoop met de trein te kunnen reizen en na overleg heb ik royaal van te voren de tickets gekocht. Zondag pakte ik mijn koffertje in en Marieke maakte zich klaar voor de grote sprong in het diepe van het Internaat! Ze was best nerveus. Ik bracht haar met de auto maandagochtend naar haar nieuwe school en daar zocht ze een 3 persoonskamer uit met twee roommaids die ze al kende van haar vorige school.Ik hielp haar met het opmaken van haar bed en nam afscheid. Ik liet haar met een gerust hart achter. Maandagmiddag nog de laatste voorbereidingen voor mezelf en ik was klaar voor mijn ontmoeting met V&H die ik alleen van FF en via mail had leren kennen. Dinsdagochtend vroeg uit de veren en met de R5 naar C. Autootje op de parkeerplaats gezet en in de trein gestapt, ik had dik twee uur voor de overstap en bezocht intussen het grote warenhuis BHV wat ik niet kende. ( je koopt echt alles wat je elders niet kan vinden op werkelijk elk gebied!) Daarna met de trein naar Bourges en zonder Elzevier onder mijn arm of een roos in mijn knoopsgat, zag ik meteen mijn gastheer en gastvrouw staan. We reden naar hun vakantiehuis en hebben nader kennisgemaakt. Eigenlijk overbodig want we hadden allemaal de indruk dat we elkaar al jaren kennen. Het was een prettige sfeer; we hebben gelachen, gekletst, gegeten, gedronken, gewandeld en nog heel veel meer. Ik heb zelf een workshopje mandelatekenen gedaan. ( niet vergelijkbaar met het werk van V), maar zo heb ik wat meer inzicht gekregen in het hoe wat en waarom. Met H rookte ik een waterpijp met appeltabak, wat een ervaring! Al met al een paar heerlijk ontspannen dagen daar doorgebracht. De terugreis verliep vlot en ik stond op tijd bij het lycée om M weer op te pikken. Zij was voor haar doen spraakzaam en vrij positief over die eerste week. Wel één probleempje, want ze heeft gekozen voor Spaans en nu blijkt dat haar klasgenoten al twee jaar achter de rug hebben en zij dus een giga achterstand heeft. Vanochtend na het wegbrengen ben ik even bij de onderdirecteur langsgewipt en ons verzoek om dan toch maar weer Duits te gaan doen is ingewilligd en kan al m.i.v.morgen. Dat is prettig geregeld. M neemt vrijdag de bus terug naar huis, dat scheelt mij een berg vrije tijd , kilometers en brandstof en de bus is gratis. Haar beurs is geweigerd i.v.m. de definitieve aanslag van vorig jaar toen hadden we beiden natuurlijk een baan. Nu vanaf vandaag echt in de WW is dat wel anders maar of ze het nog willen herzien??????

Een geldig excuus,

2011-09-04T20:48:00.003+02:00

Ik heb een geldig excuus voor het uitblijven van een blog de afgelopen week; helaas kan ik er niet over uitweiden anders krijg ik een boze puberdochter over me heen dus moeten jullie mijn excuses maar aanvaarden zonder verder tekst of uitleg.
Het was al met al een heftige week. Zaterdag was ik de hele dag aanwezig op de salon CHASSE+NATURE in Chateauvillain. Vroeg uit de veren en daar in een enorme blubberzooi twee stands opgebouwd: een voor de confrérie en een voor Le NOGENTAIS.
Het had de dagen ervoor heel erg geregend en dus was het terrein een grote modderpoel. De organisatie heeft met behulp van heel oud, vies ruikend stro de boel een beetje begaanbaar kunnen maken. Voordat de beurs officieel opende kwam er een zonnetje op en het is de gehele dag mooi weer gebleven. Het is een erg drukbezochte beurs en je vindt er alles op het gebied van Jacht en Natuur, veel kleding, veel dieren en demonstraties van jachthonden, roofvogels en meer. Ik heb er weinig van gemerkt want mijn confrères zijn zoals op iedere beurs nogal weglopende en laten je dan in de stand in je eentje achter. Wim kwam tegen het middag uur en liep een rondje mee.Het vuurwerk wordt door iedereen altijd aangekondigd als het mooiste van de Haute Marne en men vond dat ik dat ook een keer moest meemaken dus kreeg ik een broodje worst en een glas wijn in mijn handen en zochten we een plek op het grasveld.
Toen het helemaal donker was barstte het los en inderdaad het was meer dan spectaculair in combinatie met prachtige muziek. En kan ik toegeven dat ik nog niet eerder zo'n staaltje vakwerk heb gezien! Het was echt fantastisch. Maar toen moesten al die bezoekers het terrein af, door een smalle toegangspoort en dat was meer dan verschrikkelijk. Het ging allemaal heel correct, geen geduw of gedoe. Iedereen wachtte netjes zijn/haar beurt af. Ik was echter in een mum van tijd mijn vriendjes, die mij naar B zouden brengen ( want daar stond mijn auto) kwijt! Maar mijn galante ridders stonden buiten de poort netjes op me te wachten. Al met al een lange dag, maar zeker de moeite waard. Zondag bij meneer en mevrouw B langs voordat het museum open ging i.p.v. koffie dronken we aan een likeurtje en liet ze me een en ander zien wat ze nog wilden veranderen in de vitrine van de messen. Ook zij hebben nu 3 echte Nogentais om te laten bewonderen. Weinig bezoekers gehad, ik hoop dat het op de dagen van het erfgoed (patrimoine) wat meer in de spotlights zal staan. Vandaag kwamen C&S en A&W, dat was een leuke verrassing. Intussen is het bezoekersaantal nu dankzij onze vrienden en kennissen opgelopen tot 16!!!!!

Prépensioen, VUT of in de WW?????

2011-08-24T15:31:00.003+02:00

Nog 17 dagen en dan loopt mijn CTP af! Ongelofelijk hoe snel het is gegaan zo'n jaar, echt bizar maar waar. Vanaf 9 september heb ik dus de status werkeloos te zijn. Ik zal niet meer worden gevolgd door mijn persoonlijk begeleider in Neufchateau en zal vanaf die datum toebedeeld zijn aan Chaumont. Ben benieuwd hoe vlot die overdracht zal gaan. Frankrijks bureaucratie kennende zal het wel een heel gedoe worden. Ik heb intussen wel door dat het accepteren van een baan op niveau van het minimumloon me eerder geld zal kosten. Vooral vanwege de reiskosten die aardig oplopen en niet vergoed worden. Ik ben nu heel kritisch waar ik op solliciteer, ben absoluut liever aan het werk dan hier achter de Hollandse geraniums; maar we moeten wel reëel blijven!
De banen liggen niet voor het oprapen, zijn of ver weg of onregelmatige tijden en ik wil niet in een werkkring terechtkomen waar ik ook nachtdiensten zou moeten draaien zoals me onlangs werd aangeboden in de kaasfabriek. Denk dat ik daar nooit meer aan zou kunnen wennen. Volgens meneer M. van PE heb ik recht op een uitkering tot juni 2013 en tegen die tijd zal ik me eens moeten gaan verdiepen in mijn pensioenregeling hier in Frankrijk. Hier gelden het aantal trimesters die je in het totaal hebt gewerkt dus hoe dat zal gaan, daar weet ik niets van. In een telefoongesprek is me aangeraden terug te bellen als ik 62 en 3 maanden oud ben!
Wim is sinds jl. maandag weer aan het werk en dat viel vies tegen tijdens de hittegolf van de afgelopen dagen. We slapen slecht vanwege warmte en de enorme hoge luchtvochtigheidsgraad. Vannacht heerste er een vreselijk heftig onweer en deden we ook nauwelijks een oog dicht. M al helemaal niet, die is een aantal jaren geleden heel erg bang gemaakt door onze gezellige buuf, die zelfs afraadt om water te tappen als het onweert. Hier is iedereen panisch en trekt meteen stekkers van vaatwas-machines, wasmachines, diepvriezers, koelkasten, televisie en telefoon eruit. Wij zijn erg laconiek als ik zo rondom ons heen kijk. Floyd heeft er ook niets van. Het is inderdaad wel erg naar om de harde slagregen op de veluxramen te horen kletteren. Het heeft volgens mij ook nog even heel hard gehageld. We zijn dus al met al laat in slaap gevallen, maar waren toch netjes op tijd op de autorijschool voor M.'s tweede autorijles.

The Veltman family in Maisoncelles.

2011-08-17T11:38:00.003+02:00

We verwachtten hen zondag in de middag; de taart was gebakken het avondeten al voorbereid en vrijaf van het museum. Dus helemaal in de startblokken voor de ontvangst van mijn achterneef, zijn vrouw en hun dochter. Tegen vijven stopte er een klein Peugeotje voor de deur, ze hadden het gevonden. Een hartelijke begroeting en een overenthousiaste Floyd, die weer helemaal uit zijn dak ging van al die mensen.
We namen een aperitief en aan conversatie geen gebrek. Hun Frans is moeilijk te verstaan vanwege een rare tongval en dus spraken we op ons verzoek verder in het Engels. De twee meiden keken de kat uit de boom, maar het leek te klikken. Ik had een derde bed opgemaakt voor S-A in de kamer bij haar ouders maar al snel kwam de vraag of ze bij M kon slapen ( mijn vader snurkt was haar motief!) We hebben uitgebreid Italiaans gegeten, alles viel in de smaak. We bespraken de mogelijkheden voor de maandag ( een nat. feestdag hier in Frankrijk de 15de augustus) Ze vonden het idee om naar het museumpje te gaan leuk en een kijkje bij vriendje GH vonden ze ook een goed plan.
We gingen vrij laat naar bed en de meiden zijn nog lang wakker gebleven. Maandagochtend een uitgebreid ontbijt en met twee auto's op pad. We bezochten het museum daarna een bezoek aan het atelier van GH en door naar Chaumont. We kregen een lunch aangeboden en kozen met z'n allen voor pizza. Wim keerde huiswaarts en wij reden door naar Langres en liepen een rondje remparts en de hoofdstraat. Ze vonden het erg interessant allemaal en namen veel foto's. Thuisgekomen stak Wim de bbq aan en grilden we saté en aten een Indische rijsttafel. Ze vonden het heerlijk. Samen met Cal bekeken we de route op de computer voor hun reis naar Straatsburg en we gingen bijtijds naar bed. Dinsdagochtend om 10 uur namen we afscheid; jammer dat het van korte duur was. We vonden het echt heel erg aangenaam hen hier te hebben en we hopen dat er ooit een tegenbezoek zal kunnen plaatsvinden in Montreal (Canada) Marieke heeft ontdekt dat er nog 7 andere nichten en neven ( achter-achter) bestaan en we hebben enorm veel plezier gehad bij het zien van een You-tube filmpje van een van die nichtjes die een winkel heeft waar ze ballonnen verkoop voor allerlei feesten en partijen. We hebben in een deuk gelegen om de uitdrukking: Out the door! Ik hoop dat Manon in de gelegenheid zal zijn om nog met hen te lunchen volgende week als ze in Amsterdam zullen zijn. Sylvie blijft daar nog een hele maand, Cal en Sarah-Anne vertrekken de 24ste vanaf CdG retour naar Montreal.

Retourtje Parijs, mensen, mensen, mensen.

2011-08-08T16:06:00.002+02:00

Jl. zaterdag was het zover. Na twee keer uitstellen en nieuwe treinkaartjes kon ik dit keer weer naar Parjs om dochterlief op te halen op Gare du Nord. Als moederkloek had ik er geen prettig gevoel bij haar de metroreis van Nord naar L'Est alleen te laten maken en moest ik weer per trein naar Parijs. Niet dat het voelt als een straf maar het kost toch altijd een hele dag, zere voeten en een hoop geld! Ik had de fout gemaakt steeds Prem's kaartjes te kopen via internet en die zijn niet in te wisselen of te ruilen, ga je niet dan ben je dus je centjes kwijt. Maar ik ging wel! Met de trein van 10.22 uur vanaf Chaumont. Toen ik de trap afliep naar perron2 zag ik aan de andere kant een mevrouw de trap afkomen die ik herkende. Een vlotte vrouw, voormalig onderwijzeres, bij de tijd en een gezellige gesprekspartner. Zij werd vergezeld door haar man; maar die bleek niet mee te gaan op reis. Zij moest ook naar Parijs en dus zaten we gezellig naast elkaar en ging de heenreis al kletsende heel snel aan ons voorbij. Zij ging een weekje bijkomen in een monastère in Bayeux (normandië) volgens haar een goedkope manier van vakantie, zonder verplichtingen van gebed ed. wel wat licht corvee. We namen op Gare de l'Est afscheid en ik ging richting Nord om daar op Marieke te wachten. Ook zij was keurig op tijd en we stalden haar zware tas in de bagagekluis en gingen naar Forum des Halles om een rugzak te kopen, shopten verder en aten een hapje. De terugreis ( 1ste klas) ging vlot en we kwamen weer keurig op tijd aan in Chaumont, daar stortte het bakken uit de hemel. Aangezien we in een van de laatste wagons zaten, stapten we uit daar waar er geen dak meer op het perron zat, we waren binnen no time doorwaternat. Ik adviseerde Marieke om te wachten zodat ik de auto kon gaan halen, er stond een clubje mensen in de stationshal allemaal met paraplu's en ik was zo brutaal om er een te leen te vragen zodat ik wat minder drijfnat de auto kon halen. Het was geen probleem toen ik eraan toevoegde dat mijn dochter achter hen stond. De auto gehaald, de paraplu netjes teruggeven en op weg naar huis. Het was echt noodweer. De buien die tegenwoordig vallen lijken bijna tropisch! Het is momenteel meer herfst dan zomer! Ons huis is vochtig en de regenmeter zit regelmatig 's morgens tot de nok toe vol! Jammer dus. Gisteren had ik in het museum een leuke ontmoeting met een mevrouw die schrijft voor een tijdschrift dat wekelijks te koop is en zij wilde een reportage maken van en over het museumpje. ( ze vond mijn privéstory ook danig interessant dat ze mij ook wil interviewen leuk he????) Dus de nodige informatie over la Tour aan haar verstrekt, daarna kwamen meneer en mevrouw de B. zelf ( terug uit Parijs) met hun petekind en haar echtgenoot. Toen kwamen er nog 3 bezoekers uit M. helaas met een klein meisje die het allemaal niet echt interessant vond. En terwijl ik het groepje van 3 en het meisje rondleidde praatte mevrouw de B. de oren van haar familie's hoofd af! Ik hoorde beneden weer voetstappen en toen kwamen er nog 2 jongelui. De een bleek een jongeman die heeft meegeholpen met de restauratie van de toren die een kennis mee had genomen voor een bezoekje. Deze man werkt als sommelier bij Paul Bocuse!!!!!! ik meteen razend geinteresseerd en heb hem even gesproken over de Haute Cuisine en El Bouli! Leuk joh! echt heerlijk zulke ontmoetingen! Eindelijk bezoekers en leuke reacties in het gastenboek. Volgend weekend komt mijn familie uit Canada en ik wil proberen hen ook mee te nemen naar het museum. Hopelijk klikt het tussen de twee teenagers.

Vakantieperikelen en ergernissen.

2011-08-01T20:46:00.002+02:00

Marieke is nu ruim twee weken aan de kust in Normandië en wij hebben zo'n beetje het rijk alleen! Het was oorspronkelijk gepland als een weekje op bezoek bij een vriendin maar het bevalt zo goed dat er een flink aantal dagen aan zijn geplakt. Helaas waren de treinkaartjes al besteld en omdat ik goedkope aanbieding tickets had konden we ze niet ruilen; dat was wel even jammer. Ik zorgde dus voor nieuwe treinkaartjes en stuurde Marieke's ticket per post aan haar door. Helaas is tot op vandaag (royaal een week later) de envelop nog niet op haar logeeradres aangekomen! Balen dus! zojuist een nieuwe poging gedaan en het kaartje wordt nu rechtstreeks naar haar gestuurd. Laten we hopen dat het nu wel goed gaat. Anders sta ik straks in Parijs wachtend op een dochter die niet komt! zou die wezen! We kregen van het weekend de fam R. voor een nachtje te logeren. Een gezellig weerzien. Zaterdag was de bruiloft van M&B, het was kil in de kerk. M zag er mooi uit, Le vin d'honneur in het weiland van haar grootouders vond ik zeer onpersoonlijk en erg rommelig. De cateraar had alles neergezet, behalve de drank die stond nog in de kelder er waren serveersters maar die hadden het te druk met andere dingen, ik vrees dat de helft van de bezoekers de hapjes en drankjes alleen uit de verte hebben gezien en anderen zich hebben vol kunnen stouwen met drank en lekkers. Geen toast op het bruidspaar, geen felicitaties iedereen zette hun cadeau op een grote tafel en de enveloppen gingen in een soort urn. Zo jammer vind ik dat! Het enige leuke was de optocht door het dorp met toeters en dergelijke en een prachtige witte cabrio beatle. In het museum had ik het heel gezellig met tata Laure en er kwamen drie bezoekers.
eindelijk!!! Wim heeft vakantie vanaf volgende week maandag en ik...... ja eigenlijk nu iedere dag! Nee, van het arbeidsbureau mag ik even wegblijven tot de 22ste augustus. Ik heb daar bleek tijdens mijn laatste bezoek ook recht op 35 vakantiedagen, dat is meer dan als je een baan hebt. Hoe krom kan het allemaal zijn. Het hele systeem deugt van geen kant! Maar ik doe alsof mijn neus bloedt. Voorlopig ga ik niet solliciteren, alleen als het heel erg interessant lijkt; een baan voor het minimumloon accepteer ik niet meer. Het klinkt onaardig en is ook niet netjes, maar ik heb er even helemaal tabak van! De twee maanden bij de bakker hebben meer geld gekost dan opgeleverd en dan heb ik het nog niet over de diesel in de auto die er nog bij komt!
Dus voorlopig even helemaal niets. Wel heb ik een klein tripje in het vooruitzicht; het lijkt eigenlijk meer op een blind date. Maar daarover later meer. Voorlopig is het vandaag mooi weer en zijn Wim en ik samen op de fiets gestapt. We hebben dik 16 kilometer gefietst en even thee gedronken bij C&S als tussenstop. Voor herhaling vatbaar.

Leven in de brouwerij!

2011-07-26T19:07:00.004+02:00

We hielden het niet voor mogelijk; maar er is stiekem achter een aantal mensen hun rug een feestcommissie opgericht in ons dorp! Die commissie heeft een aantal weken geleden door laten schemeren dat er een vide grenier moest worden gehouden en de datum werd vastgesteld op 24 juli jl. Voor dorpsbewoners gratis en we mochten voor de deur uitstallen. Dus dat kwam mooi uit, er stond nog wel het e.e.a. op zolder! Zaterdagmiddag al begonnen met het naar beneden sjouwen van de spullen die we daags daarvoor hadden uitgezocht. Zondagochtend de wekker gezet op half zeven en toen eerst twee auto's weggezet omdat zowel Wim als ik allebei nog moesten werken aan het eind van de middag en de straten waren afgezet. Om net zeven uur was alles uitgestald en de echte verzamelaars liepen al vanaf voor zes uur rond: zoekend naar postzegels, ansichtkaarten, militaire spullen, oude munten en dergelijke. Wij verkochten twee oude mobiele telefoons voor een prikkie aan een stel van huis uit gewend zijn aan afdingende Algerijnse mannen. Zij willen alles kopen maar liever nog krijgen! dus doen niet anders dan heen en weer lopen en blijven proberen de laagste prijs eruit te slepen. Onze voorraad kopjes, prulletjes en al dat soort zaken zijn uiteindelijk aardig geslonken en aan het eind van de dag waren we bijna 100 euro rijker en een heleboel minder spul kon terug naar boven. Het was dus de moeite waard geweest. Wim heeft alleen de verleiding niet kunnen weerstaan en een heel groot plaatsnaambord van M gekocht bij de overburen. Onder zijn motto: als ik ooit nog een keer terug ga naar Nederland dan heb ik altijd nog dit bord als herinnering! de grapjas!!!!
In het museum wéér geen bezoekers, ik heb uitgezocht of ik via Magnum le radio niet een vermelding kon doen, maar dat kost eenmalig 20 euro en daar begin ik dus niet aan. Gisteren kwamen W&H en die heb ik kunnen verleiden voor een kort bezoekje en daarna zijn we naar vriendje GH gegaan en hebben zij zijn vakmanschap kunnen bewonderen. Ze hebben een prachtig set antieke dessertmesjes kunnen kopen en zo waren er 3 mensen gelukkig. Het was een hele gezellige dag, ondanks het slechte weer.
Helaas was Floyd zo nu een dan stoorzender in zijn enthousiasme. Wim en ik hebben hard gewerkt op de bovenverdieping, de gang is voorzien van vloerbedekking, de vouwdeur zit erin en morgen maken we de badkamer af door het vinyl op maat te snijden: een moeilijke klus maar we doen ons uiterste best dat het er goed uit ziet.
Marieke is nog niet terug van de kust, ze schijnt het daar erg naar haar zin te hebben.

Musée la Tour,

2011-07-18T16:42:00.004+02:00

Vorig jaar had ik al een poging gedaan, maar door valse voorlichting greep ik er toen naast. Dit jaar had ik meer geluk ( ik weet nu eigenlijk niet of ik het geluk kan noemen) en ben ik uitverkoren om iedere zondag middag van 15.00 uur tot 18.00 uur aanwezig te zijn in musée la Tour. Musée la Tour is een klein museum over de geschiedenis van Biesles en zijn bewoners. Het is ontstaan toen de heer en mevrouw de B uit Parijs, wiens voorvaderen geboren en getogen waren in B. hoorden dat de restanten van het Chateau van B. te koop waren en zij samen met een aantal vrijwilligers aan de renovatie en restauratie van de enig overgebleven toren van het voormalig chateau zijn begonnen; het was toen ca. 1980. Vooral mevrouw hield zich bezig met het verzamelen van allerlei materiaal wat betrekking had op het leven van de bewoners en hun leven. (vitrines waarin werk, kerk ,huishouden en het dagelijks leven wordt getoond) Ze heeft erg veel hulp gekregen en ik denk dat het merendeel van de verzameling voorkomt uit schenkingen. De gemeente B, eigenlijk de toenmalig burgemeester was niet echt gecharmeerd van het idee. De door mevrouw en meneer opgerichte vereniging tot behoud van La Tour heeft het leeuwendeel gefinancierd. De huidige burgemeester ziet het nut van dit museumpje in de dop wel in en heeft een aantal glazen vitrines geschonken voor het uitstallen van de diverse dingen.
De toenmalige bewoners van Biesles waren vooral, klompenmakers, messenmakers en er was een groot aantal van de dames die zich in hun woonhuis bezig hielden met het vervaardigen van handschoenen. Hun gereedschappen zijn uitgestald. De vrije tijdsbesteding van de bevolking w.o. de Harmonie heeft ook een voorname plek. Verder zijn religie, kledij en huisraad te zien. Het is onvoorstelbaar met hoeveel passie mevrouw de B. kan vertellen, maar als ze eenmaal begint is het moeilijk om er een speld tussen te krijgen. Het echtpaar is echter op een leeftijd dat zij het niet meer kunnen behappen en daarom werd er gezocht naar een medewerker tijdens de openingstijden en werd ik ingehuurd. Compleet met een officieel contract en alle bureaucratie die daarbij hoort ben ik dus nu de klos. Van begin juli tot eind september alle zondagen. Ik vind het op zich niet erg, maar zou het leuk vinden als er bezoekers kwamen de afgelopen drie zondagen niemand gezien. Ik heb een aantal vellen gekregen met daarop alles wat men heeft kunnen achterhalen van en over het chateau. De restanten zijn zichtbaar en buiten kan men zich een beeld vormen van hoe het vroeger geweest moet zijn. Het complex is net voor de revolutie verkocht en men heeft de bovenverdieping eraf gehaald en de benedenverdieping zijn woonhuizen geworden. Meneer heeft een compilatie gemaakt op de computer hoe het er vroeger uit heeft gezien. (best indrukwekkend!) Het is de bedoeling dat ik bezoekers het een en ander vertel over de geschiedenis van het kasteel en dergelijke, ik ken helaas de grote vellen tekst niet uit mijn hoofd, het is tè veel. Maar vooralsnog is het dus nog niet nodig geweest om tekst en uitleg te geven. Gisteren kwam GH even langs met een stuk noga om de tijd te doden, hij kon me heel veel vertellen over de Harmonie en de grote vaandels die boven hangen. Was even een leuke afwisseling/ tijdverdrijf.
En ach het is even wat anders dan achter de geraniums in M.

Workshop Le Nogentais, 2 juli 2011.

2011-07-10T14:07:00.006+02:00

Het begon tijdens de jaarlijkse bbq van de confrérie in eerste instantie als grap, later naarmate de champagne rijker vloeide en de tongen losser kwamen, werd het serieuzer; de dames werden genodigd voor een dagje "messenmaken"; bij GH. Datum, tijd, plaats en dergelijke werden vastgelegd en dus ging ik zaterdagochtend 2 juli al vroeg op stap. Ik had beloofd voor een dessert te zorgen en met een hele grote schaal met trifle op z'n angenietha's ging ik naar Biesles. In het totaal verwachtte GH 6 dames en hij had zijn workshop goed voorbereid. Alles lag klaar voor het assembleren en the finishing touch van Le Nogentais. Ik koos boulot madré en coco boulot uit als houtsoort en we gingen aan de slag. G had al een aantal bewerkingen gedaan, omdat het of tè gevaarlijk zou zijn of tè veel precisie werk. Maar we hebben een heel groot gedeelte toch zelf kunnen doen. Tussen de middag kwamen er een aantal mannen bij en aten we gezamenlijk voor de deur van het atelier en genoten van een bbq en natuurlijk zoals altijd perfecte wijn en mijn trifle die erg op prijs werd gesteld. Het was moeilijk om daarna de draad weer op te pakken maar we hadden geen keus en wilden maar al te graag met een echte Nogentais naar huis. Dus aan de slag!
Iedereen wilde haar mes zo mooi mogelijk en schuurde en polijste er op los! Het laatste gedeelte was echt heel secuur werk en G had het er maar druk mee! Maar het resultaat mag er zijn. 6 messen ( helaas niet genummerd, maar met een klein specifiek kenteken) vonden hun weg naar hun trotse eigenaressen! Onze mannen mogen tzt ook aan de bak. Wim is volgens ons jaloers want toen ik het mes zondag op tafel had gelegd heeft hij het wel tig keer in zijn handen genomen en bekeken, volgens hem is het een beetje scheef maar ik vind het goed. Ik ga alleen nog een keer terug om het te laten slijpen want ik vind het vrij bot. Ik denk dat door alle hectic G daar helemaal niet meer aan heeft gedacht. Vandaag kreeg ik van PB een hele serie foto's via de mail een complete reportage van ons vrouwen als messenmakers, leuk om te zien.
http://partage.mescontenus.orange.fr/n/664-2/share/LNKQ6qX66JG4KfknXz3lpA1yTzDa/ kijken jullie zelf maar.

8 JULI 2011! UITSLAG EXAMEN!

2011-07-08T17:22:00.002+02:00

MARIEKE HEEFT ZOJUIST VIA INTERNET DE UITSLAG VAN HAAR BREVET OPGEHAALD EN ZE IS.............................................GESLAAGD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Onze dochter als fotomodel.

2011-07-06T10:39:00.003+02:00

Marieke heeft inmiddels twee keer model gestaan voor MM de fotografe en ik moet zeggen dat ze er "feeling"; voor heeft. Er zijn in het totaal meer dan 700 shoots gemaakt en het merendeel is echt heel erg fraai. De eerste sessie was allemaal nog een beetje onwennig en dat is op sommige foto's te zien, de tweede keer ( in geleende kleding; style gothic) is duidelijk al meer ervaren. Ze is gestyled door de dochter van MM en haar make-up maakt haar stukken volwassener. Sommige foto's zijn echt de moeite waard, zonder ook maar enige vorm van foto-shop of manipulatie, echt echt!
Marieke vond het tof om te doen en is in de clan van de modellen al helemaal opgenomen, we moeten oppassen dat ze niet ieder weekend met hen op pad gaat want het merendeel van de modellen is al een stukje ouder. Maar ze heeft het er erg naar haar zin en dat is fijn, ze had dat wel een beetje nodig.
We wachten met spanning op de uitslag van haar eindexamen en kunnen aanstaande vrijdag via internet de uitslag zien. Op collège doen ze er niets mee/aan, geen eindfeest, afronding van 4 jaar of iets dergelijks. Ik vind dat wel bizar, maar ja dat vind IK! Ik zou Marieke graag een klein feestje gunnen, maar geloof dat zij dat niet zo ziet zitten. We zullen kijken wat ze wil.
Jl. maandag was de officiële inschrijving op het lyceum, haar ontdekkingsvakken heeft ze op het allerlaatst nog kunnen ruilen. Het was druk, warm en vaak niet te verstaan wat er werd gezegd. De leerlingen mogen zonder toestemming van ouders NIET van het terrein af en moeten bij ieder appèl aanwezig zijn, anders is er een probleem. Dus het klinkt vrij strak, maar dat kan geen kwaad denken wij als ouders.
Licht op het internaat gaat om 22.00 uur uit,studie-uren zijn verplicht en zonder briefje of telefoontje van ouders mag je niets verzuimen. La rentrée is op 5 september. Helaas heeft BL geen werk voor haar deze zomer, dus is het nog maar de vraag of ze naar Nederland zal gaan. Wij verwachten rond 12 augustus mijn achterneef met zijn gezin uit Canada en ik hoop dat zijn dochter het kan vinden met Marieke, dat biedt perspectief voor een reisje naar Montreal (?) Ik heb nu dus verplicht vakantie, het is lekker weer dus ik probeer er wat van te maken. De supercinq is door de keuring, het kentekenbewijs op naam en Marieke's inschrijving op de auto-rijschool is een feit, nu dus nog de rij en theorielessen en we kunnen met haar achter het stuur op pad! Gaan we dat "durven"????????? Ik houd mijn hart vast.

Een illusie armer, een ervaring rijker,

2011-06-30T16:59:00.002+02:00

Vandaag dus de laatste dag van het 2 maanden contract bij de bakker en toen ik vanochtend de deur uitstapte had ik nog geen idee wat me te wachten stond. De bakker zelf was maar even aanwezig en moest dus naar het ziekenhuis voor een MRI scan. Normaliter komt de bakkersvrouw tegen half negen maar zij vergezelde waarschijnlijk haar man want ze kwam niet voor kwart over elf binnen. Ik had het druk in mijn eentje en het schoot naar mijn gevoel ook niet echt op. Ik at een croissant en maakte een glas thee en stopte mijn glas en het doosje thee vast in mijn tas. Toen het sluitingstijd was, riep de bazin me bij zich en ik moest een aantal paparassen tekenen o.a. de solde de tout compte, ofterwel een eindafrekening. Ze schreef de cheque uit en zei verder niets. Het brandde op mijn tong en dus stelde ik de "hamvraag": "verwacht u me terug in september?" Ze antwoordde;"Nee, mijn man heeft een bakkersleerling aangenomen en denkt dat hij het daarmee zal kunnen redden, ik ben het er niet mee eens, maar gezien zijn rugklachten ga ik er maar niet tegenin" Ja, daar stond ik dus, met mijn goede gezicht in de plooi, verslagen teleurgesteld en boos tegelijk, achterlijke kerel had dat toch al een aantal dagen geleden kunnen zeggen, of zie ik dat verkeerd?????? Hij had vermoedelijk het lef niet! de kl.............. Ze zei nog even dat ze mijn CV en telefoonnummer op haar bureau had liggen, voor het geval dat. Ja dat schiet lekker op. Ik twee maanden gewerkt, voor minder dan mijn CTPuitkering en het verschil nog helemaal niet gestort gekregen en dan weer op straat gezet. Het is TE zot voor woorden, toch???? Maar ja wat moet je, wat kan je, helemaal niets. Dus weer dagelijks op zoek naar een baan.
Ik heb er dan weliswaar weer een regel bij op mijn CV maar daar zat ik nou niet echt op te wachten.

Adressen kwijt!

2011-06-27T18:12:00.002+02:00

Aan Familie, vrienden en kenissen.
Door een niet zo'n slimme actie ben ik heel veel mailadressen kwijt, dus als jullie tijd zin en gelegenheid hebben mail me dan even zodat ik je adres ( opnieuw)kan opslaan.
Bvd.

Blanche, bien cuit, petit ou grand.

2011-06-19T20:20:00.004+02:00

Ja dat is waar het bij de bakker dus de hele ochtend om gaat. Iedere klant heeft zo zijn gewoontes! De een wil zo ongebakken mogelijk, lijkt meer op deeg dan op brood, de ander wil het liefst bijna zwartgeblakerd en keihard. Het is geen doen om dat van iedere vaste klant in zo'n korte tijd al in het koppie te hebben op een paar uitzonderingen na. Ik vraag dan vaak, wilt u van het bovenste of van het onderste schap, dan heb ik even tijd en kunnen ze kiezen. Als ik zelf al naar het bovenste vak nijg en een stokbrood wil pakken, zijn er al mensen die aangeven nee liever die tweede van rechts of zo! Veel klanten die werkelijk iedere dag hetzelfde komen halen. Vaak dan met gepast geld. Ze hebben verder geen geld bij zich, dus dan kan het niet missen. Er worden ook dagelijks diverse spaarpotten geleegd met het kleine koperen geld wat in Nederland al is afgeschaft, dat is dan tellen en ik betrap me erop dat ik dat vaak toch nog in mijn hoofd in het Nederlands doe, stom hè! Ik ben echt verbaasd over het belang van brood voor de Fransman, zij kunnen echt niet zonder. Ook zijn er klanten die slechts een keer per week komen en het brood dan invriezen zodat ze iedere dag toch vers brood hebben. Wij zijn inmiddels ook al aangestoken want ik neem dagelijks een stokbrood mee naar huis en dat gaat schoon op. Het is lekker knapperig en hapt zo lekker weg! Niet gezond denk ik, weinig vezels te bekennen maar wel lekker met een plakje ham of een Frans kaasje. Dat zal straks wel weer afzien worden als ik eind van de maand weer op straat sta. De bakker heeft nog steeds geen uitsluitsel gegeven. En ik; ik vraag er niet meer naar. Ik wil niet mijn hoofd stoten. Ik zie wel. Kijk weer dagelijks op internet op de site van het arbeidsbureau. Tot nu toe weinig interessants. (Wel van de week mijn contract getekend voor de drie maanden museumpje in Biesles op zondagmiddagen.)
Wat ik ook grappig vind is het verschil van portemonnees; de heren vaak een klein beursje, de dames met veel grotere gevallen. Betalen dan ook vaak met groot geld, geven een briefje van 20 euro voor een stokbrood en de heren gepast of zo klein mogelijk. Als er gebak gehaald wordt dan betaalt men veel met de nog steeds in omloop zijnde cheques. Wij hebben geen pinapparaat, dus ja dan is het toch nog steeds een handig en wettig betaalmiddel.
Verder heb ik van de week mijn elastieken band voor mijn rug aan de bakker uitgeleend, hij vergaat van de rugpijn, volgens zijn vriend de sophroloog komt het van zijn nieren maar daar gelooft de baas niet in. Hij heeft het er flink moeilijk mee en we hebben het de hele week met minder brood moeten doen want hij kon echt niet meer op zijn benen staan. Zijn humeur wordt er in ieder geval niet beter van.

Hamsteren voor het Pinksterweekend.

2011-06-14T14:06:00.005+02:00

Wat een gekkenhuis was het het afgelopen weekend bij de bakker, een agenda vol met bestellingen voor allerlei lekkernijen en een mega/aantal baguettes die men had gereserveerd. Ook was er zondag in Nogent de zogenaamde "cavalcade"; een soort optocht met versierde auto's en praalwagens en ook de twee camions van de bakker zouden meerijden. Zaterdag was het al een stuk drukker dan normaal en ik kwam redelijk aan het eind van mijn latijn thuis.Marieke was zaterdagavond uitgenodigd bij de fotograaf en die was wezen karten, had gebarbecued en daarna nog naar de lasergame in Chaumont. We hadden afgesproken uiterlijk om 2 uur thuis te zijn, maar dat werd dus pas tegen 3 uur. Mijn moederinstinct zorgde ervoor dat ik om iets na 2 uur wakker werd en constateerde dat ze nog niet veilig thuis was. Ik sms'te maar kreeg geen antwoord. Had, althans dat dacht ik, de voordeur opengelaten; maar kreeg een telefoontje dat ze aan de overkant was want alle deuren waren op slot! weer wakker dus. Kan niet zeggen dat ik erg lekker ontspannen heb geslapen, volgend keer slaapt ze maar daar. Is voor ons die de volgende dag weer vroeg op moeten wel zo prettig.
Zondag was nergens mee te vergelijken. Je kon duidelijk merken dat voor de Fransen het eten toch wel erg belangrijk is en men sloeg dus ook massaal in. Velen kregen bezoek en dan is het eten toch wel het allerbelangrijkste! Ik ben een half uur eerder weggegaan van huis om in te springen daar waar nodig. Ik maakte alvast dingen in orde en berekende diverse bestellingen op voorhand, om vergissingen te voorkomen. Ik heb een lichtblauw vermoeden dat er meer dan 2000 baguettes de deur zijn uitgegaan! We zaten zonder lege meelzakken voor de grotere hoeveelheden brood en het was schipperen om iedereen van brood te voorzien.Ik had voor een meneer een grote brioche apart moeten houden en had dat helemaal over het hoofd gezien! foutje maar gelukkig bleek er, na een telefoontje, in de camion van M. nog een te bemachtigen en had ik uiteindelijk geen boze klant ook al moest meneer er nog een keer voor terugkomen. De bakker zelf liep op zijn tandvlees en had erge rugpijn. Mevrouw maakte de taarten en ik deed de winkel, kwam aan de normale huishoudelijke taken niet toe ( vond ik niet zo erg!) en was heel heel blij toen het kwart over twaalf was. Geen dank je wel of iets, zij waren allen druk met de camions en het laden van limonade, bier en confetti. Ik vertrok met stille trom. Ben thuis na het middageten even in de tuin op de ligstoel in slaap gevallen en had geen puf meer om nog terug te rijden voor het kijken naar de praalwagens. Jammer dan! Ik had genoeg mensen gezien die ochtend, ik vond het wel welletjes. Maandag een complete rustdag gehouden en vanochtend dus weer op tijd op. De bakker was er nog slechter aan toe dan zaterdag, geen idee hoe dat zal aflopen. G. kwam hem helpen en dat betekent dan stokbroden met deuken, allemaal anders van maat en bijna niet rechtop in het vak te zetten. Zo erg dat het zelfs de klanten opvalt!

Salon de la coutellerie in Nogent + kruimels!

2011-06-08T15:49:00.002+02:00

Het afgelopen weekend was het beurs in Nogent. Met als grootste attractie het op de markt brengen van LE NOGENTAIS, het mes door de confrérie ontwikkeld en gemaakt. Ik moet zeggen ik vind het een prachtig stukje vakmanschap. De eerste honderd (genummerde) exemplaren gingen als broodjes over de toonbank. Gisterenavond tijdens de vergadering en evaluatie bleek dat er dik 1400 bezoekers waren geweest en er in het totaal nu 220 messen zijn besteld. Helaas moeten mijn vriendjes dus nu er erg hard aan gaan trekken om voor eind september bij iedereen het bestelde mes te kunnen afleveren. Dat is nog een pittige klus. Ik stond beide dagen na mijn werk bij de bakker, achter de bar. Was weliswaar zwaar, maar zoals altijd gezellig. Een weerzien met veel bekenden ende maaltijd 's avonds met 70 personen een succes. De hotelschool had een exclusief menu samengesteld en het was echt weer super lekker.
Zondagmiddag bracht Wim, Marieke naar me toe en zij bleef om te helpen achter de bar. In het begin schuchter maar naarmate de middag vorderde werd ze meer en meer ontspannen. Ze werd aangesproken door een vrouw, later bleek fotograaf van beroep, die haar voorstelde in te stemmen met een fotoshoot. Ze vond Marieke "cool" en wilde haar graag als model. We hebben even gesproken over de details en het doel en ze gaf haar mailadres. Marieke heeft bij thuiskomst meteen op de site gekeken en vond het VET om mee te mogen doen.
Afspraak gemaakt voor vanmiddag en ik heb haar dus om 2 uur afgeleverd bij L'Abbaye de la Crête. Een ruîne maar wel speciaal. Marieke was even nerveus, maar ik denk dat als ze straks thuiskomt ze best opgetogen zal zijn. Al met al erg goed voor haar imago!
En dan nog even de bakker:
Zondagochtend was ik niet in topvorm, het diner zaterdagavond + de drukke zaterdag waren duidelijk nog niet uit mijn systeem. Het was druk in de bakkerij en ik kwam niet echt op gang. Ik heb mijn werk in een soort roes gedaan en was blij dat ik 's avonds op tijd naar bed kon. Dinsdagochtend kwam de baas met een nieuw aangepast contract en keek erg streng. Ik had zondag mijn werk niet naar behoren verricht want ze hadden kruimels onder de toonbank gevonden en dat was dus absoluut niet de bedoeling. De werkster had dus opnieuw onder de toonbank moeten stofzuigen en dat was niet haar werk maar het mijne! Ik moest dus beter mijn schoonmaakwerk doen, want als er controle komt dan zou dat niet best zijn! Ik schudde bedeeds dat ik begreep wat hij bedoelde en beloofde beterschap. Hij zei dat als ik in september terug zou willen komen dan moest ik dit goed in mijn oren knopen. Hij had ook tegen de meneer van Pole Emploi gezegd dat hij daar nog geen beslissing over neemt, niet eerder dan eind juni. Wel erg lullig dus allemaal.
Nou moeten jullie weten dat de stofzuiger die in de winkel staat aan alle kanten met plakband is getaped, de turbo het niet meer doet en ik wel tien keer over een kruimel moet gaan om hem daadwerkelijk op te zuigen en ik dus zowat plat op mijn buik onder de toonbank lig. Maar ik zal zondag vast steken hebben laten vallen. Ik zal dus opletten en nog beter mijn best doen met schoonmaken dan ik al deed.
Ik ga toch vanaf half juni op internet verder kijken of er nog andere interessante banen zijn, stel je voor dat hij toch liever een bakkersknecht heeft dan een winkeljuf; dan sta ik toch weer op straat.

Het was stil aan de overkant.

2011-05-29T15:16:00.003+02:00

Sorry voor het uitblijven van enig teken van leven, maar de neufbox was door onweer kapotgegaan en dus hadden we gedurende eren dag of tien geen internetverbinding. De helpdesk bood weinig hulp. Ik moest eerst een ander stopcontact proberen!!!! alsof daar andere stroom uit zou komen: de grapjassen! Maar sinds eergisteren is er een nieuwe lifebox en dus kunnen we weer doorgaan met jullie op de hoogte houden van de stand van zaken hier in M. Het is nog steeds mooi zomerweer; gevolg is wel dat het dus al erg droog begint te worden en de landerijen er dor en droog uitzien. Wij sproeien iedere avond alle planten, officieel mogen we tussen 11 en 18 uur niet sproeien, geen zwembaden vullen, geen autowassen ed. Een verordening van de Conseil General! Nou dan is het serieus hoor! Van mijn baas de warme bakker hebben we een groot stuk gaas gekregen zodat we de tuin hebben kunnen afzetten en nu heeft Floyd heerlijk de vrijheid in de tuin. Hij vindt het helemaal heerlijk en is helemaal gek van de voetbal. Binnen is hij nu een stuk rustiger. Bij de bakkerij gaat het allemaal goed, ik heb halverwege deze afgelopen week een nieuw, aangepast, contract gekregen en heb nu een werkweek van 27 en een half uur. Er is dus al wat bijgekomen, weet alleen nog steeds niet of ik in september terug mag komen, hij doet er nogal flauw over en zegt Ik denk het. Maar de klanten zijn erg tevreden en content met mij dus als dat doorvertelt wordt zit ik wel goed denk ik. Op maandag middag ben ik nu bezet met de Franse schrijfles. Voor de test had ik 16 op de 10 dus dat is een 8. En de meester was blij verrast. Het is een hele zit van 2 tot 5 maar zeker niet ongezellig en erg leerzaam, iedere leerling werkt op zijn of haar niveau. Ter plekke kijkt hij het samen met je na en geeft tekst en uitleg daar waar nodig. Vooral vervoegen is niet altijd even makkelijk, maar het gaat best wel goed vind ikzelf.
Mijn vrije maandag is dus voor een groot gedeelte gevuld. Vorige week zaterdagavond had Marieke een uitvoerig met haar drumgroep en dat liep aardig uit. Planning was dat ze tegen 10 uur zou optreden uiteindelijk, HM eigen werd het pas dik kwart over elf voordat het kon gaan beginnen, ik was de volgende ochtend aardig slaperig maar heb toen ik thuis kwam even een kleine siesta ingelast. Ook gisterenavond had ik iets op het programma nl. een uitvoerig met ons koor. Royaal 15 liedjes kwamen aan bod, sfeertje was leuk en we hebben lekker gezongen en na afloop ieders meegebrachte taart of cake of iets opgegeten en een wijntje gedronken. Een vroegere klant was aanwezig en begroette mij zo hartelijk en was blij me te zien, bij het afscheid nam hij het ervan onder het mom van: het zal wel weer even duren dat we elkaar zullen zien dus dan maar een paar dikke zoenen. Ik had geen fans onder het publiek, helaas was Wim aan de buis gekluisterd om de wedstrijd Barca te zien. En M vindt het koor niet of nauwelijks interessant. Vandaag is het in Frankrijk Moederdag: ook niets van gemerkt. Misschien vanavond?????? ik reken er maar niet op, dan valt het ook niet zo tegen.

Werk aan+in de winkel.

2011-05-15T16:06:00.005+02:00

Er zitten nu twee weken werken bij de warme bakker op. Doordat een van de medewerksters ziek was deze week kreeg ik woensdagochtend een telefoontje om iets voor zessen of ik bereid was in te vallen en dus heb ik er een volle week opzitten. Iedere ochtend om kwart voor zes, samen met Wim aan het ontbijt. Hond even uitlaten en dan op pad. Ben dan net iets voor zeven uur in de bakkerij. Monsieur, lui-même, is dan volop aan het bakken en de vloer staat vol kratten met brood voor in de twee camions. De twee dames maken hun brood dan in orde voor de verkoop van deur tot deur, zo'n wagen zit echt mudvol! Ik maak dan intussen de plateau's in orde voor de winkel. En zet de schappen vol met de broden, soms zijn die stokbroden erg dwars en willen ze niet blijven staan, dan vallen ze dus als dominosteentjes om. Heel fijn, maar niet heus! De lichtgebakken staan boven de hard gebakken staan beneden. Iedere klant heeft zo zijn voorkeur en dat is iets wat ik nog niet weet dus ik vraag het dan maar. Ook de bestellingen leg ik opzij. Leg croissants op de schalen, vul de vitrine met gebakjes, zet prijskaartjes neer enz. enz. Intussen staan vanaf half zeven de klanten al op de stoep.Mevrouw komt nadat ze N. naar collège heeft gebracht, een aardige tiener die het tof vindt om met mij Engels te praten. Ik mag tussendoor de bakplaten schoonkrabben en met een oud washandje het vet erin wrijven. Doe de afwas en rol de zogenaamde couches (luiers) op. Dat zijn de grote linnen lappen waarop de bakker de broden neerlegt. Na ieder stokbrood maakt hij een soort golfje zodat ze allemaal vrij van elkaar liggen en ze tijdens het rijzen elkaar niet raken. Hij bestrooit ze eerst met rijstebloem en legt het brood erop voor in de rijskast. Als de broden gebakken zijn moeten ze worden ophangen achter de grote hout gestookte oven en dan zie ik wit van de bloem! Ik moet oppassen dat de stokken waarop ze hangen niet vallen want dan krijg ik ze op mijn neus! Het is een precies werkje en er is weinig ruimte om je ertussen te wurmen. Dan kunnen als ze droog zijn de couches opgerold en weer op de rekken gelegd voor de rijs van de volgende dag. Ik ga zodra de winkelbel gaat weer naar de klant en loop dus aardig wat stappen op zo'n ochtend. Het is niet ongezellig de klanten erg vriendelijk en er komen erg veel mensen even gedag zeggen of een praatje maken met de bakker of met zijn praatgrage vrouw; zij lopen dan vaak meteen door naar achteren. Af en toe vraagt de bakker mij een stuk hout in de kachel te stoppen zodat de temperatuur constant blijft. Mevrouw is een pietje precies, alles moet spik en span en gisteren lag ze op haar knieën achter de toonbank om te zien of er nog kruimels lagen! of ik het stofzuigen nog een keer over wilde doen want ze zag nog het een en ander. "Natuurlijk mevrouw, geen probleem" Als ik naar huis rijd voel ik mijn rug en mijn voeten maar ik ga daar niets van zeggen, ik doe mijn werk, volg alle instructies en zeg Ja en Amen. Ik ga er alles aan doen om in september terug te kunnen komen. Neem de rugpijn en het vroege opstaan voor lief. Nu alleen nog een paar gemakkelijke schoenen aanschaffen.

In de voetsporen van Cees H en Kees H.

2011-05-07T21:13:00.003+02:00

Wat een samenloop van omstandigheden, of is het toeval? Ik wilde vroeger zo graag banketbakker worden maar mijn vader en vooral moeder vonden dat een mannenberoep en dus ging dat het niet worden. Nu sta ik dus sinds jl. dinsdag naast mijn bazin die de lekkerste taartjes aan het maken is, ik zie met jeukende handjes alles aan en mag af en toe een spatel aflikken om te proeven en de afwas doen. Citron/meringue taartjes, eclairs, paniers, tarte aux cerises, tarte aux fraises, truffes, ideals, paris brest enz enz. Ik snoep niets, alleen af en toe even likken voor de smaak. Ik neem voor ik wegga gewoon mijn yoghurt met muesli en een glas thee met ontbijtkoek en neem iets mee voor half elf. Thee zetten is er niet bij! Moet het doen met water uit een flesje. De baas en bazin drinken koffie die ze in een steelpannetje opwarmen. (jekkie bah) Gisteren vertelde mevrouw me dat ze complimenten had gekregen over die nieuwe verkoopster met dat bijzondere accentje. ( waar heb je die vandaan gehaald??) Vandaag heb ik mijn contract gekregen voorlopig voor mei en juni. Ik moet overigens volgende week de hele week werken van 7 uur tot 12.15 uur dus dat is mooi meegenomen. Helaas merk ik van het salaris dus niets want ik krijg betaald en het arbeidsbureau vult aan als het minder is dan de uitkering. Maar ik doe waanzinnig mijn best om bij alle partijen in de smaak te vallen. Gisteren bij de confrérie kreeg ik slechts het commentaar dat ik moest gaan sparen voor een borstvergroting want de bazin heeft een forse cupmaat en die steekt ze niet onder stoelen of banken.
Ik hoop voor haar dat manlief niet zoals Kees H, vroeger altijd zei: een warme bakker is met koude handen!!!!!!

Komt het voor de bakker?

2011-05-03T20:43:00.005+02:00

Vanochtend op tijd opgestaan want het was mijn proefochtend bij de bakker in Nogent. Werktijd was van 8.15 uur tot 12.15 uur. Ik was keurig op tijd. te vroeg zelfs. Er stond een juf met een forse tatoeage in haar nek achter de toonbank, ze wist niets af van mijn komst en de bazin was er nog niet. De bakker zelf was druk in de bakkerij met het afbakken van de stokbroden. Hij groette mij en zei iets over me te hebben gehoord. De juf ( zij doet een van de twee toernées) stelde zich niet aan me voor! Ze ging verder met haar voorbereidingen om op pad te gaan. Bazin kwam en legde me wat dingen uit, de prijzen staan op de kassa. Al voorgerekend 1 baguette = 0,78€ ,2x=..., 3x=.... enz. baguette +krant= ....., dus dat is niet moeilijk. Ze slaan niets aan op de kassa en voor het moeilijkere rekenwerk is er een calculator. Er zijn, vond ik, niet veel broodvariaties. Stokbrood groot en klein, een craquante en pain de campagne en pain de son. Verder natuurlijk croissants, pain au chocola, pâté lorraine, quiche en torsades. En bakken vol Haribo! Tussen de klanten door mag ik vitrines soppen, de afwas doen, brood aanvullen in de winkel en andere klusjes. Het was zeker niet ongezellig en we waren om 11 uur al door de voorraad brood heen. Er brak een soort paniek uit want het was nog lang geen midi! Dus er werd nog snel wat gebakken, maar we hebben toch flink wat mensen moeten teleurstellen. Het rolluik ging voortijd naar beneden om gezeur te voorkomen! Na het stofzuigen en opruimen sprak ik nog even kort met de bazin, ze verwacht me morgen en dan moet ik zeggen of ik de mei en junimaand wil komen werken. Juli zijn ze dicht en in augustus is er al een aantal jaren een studente die komt werken. Ze hebben dus in september echt een volwaardig iemand nodig die de bazin kan vervangen zodat zij haar man kan gaan helpen in de bakkerij, ze kunnen geen bakker vinden en dus hebben ze besloten het anders aan te pakken. De bakker wil meer vrije tijd en zijn vrouw gaat dus wat taken overnemen om hem te ontlasten. Ze zoekt dus een pittige tante die niet uit haar neus peutert, initiatief neemt, ziet wat er gebeuren moet en de toko spik en span houdt. Ik heb me voorgenomen er alles aan te doen om die pittige tante te worden. Als ik dat al niet was(?)ben.

Een addertje, maar niet onder het gras!

2011-04-28T21:55:00.002+02:00

Gisteren Marieke's zestiende verjaardag! Ontbijtje op bed gebracht,toen rabarber en appelkruimeltaart gebakken er waren geen kadootjes want ze heeft al een mooi mes gescoord en een zomerset van Quicksilver wat we kochten in Parijs. Van Manon heeft ze een poos geleden een prachtig longboard gekregen dus ze heeft niet te klagen en er komen als het goed is per post nog twee gadgets aan voor haar Nokia. 's Avonds hebben we champagne en taart genuttigd met de overburen. Die verwenden haar met een envelop met inhoud. Ze is dus niet vergeten lijkt me. Vandaag deden onze buuf en haar dochter er nog een schepje bovenop. Een stel koffiebekers met bloemendeco voor haar "uitzet" nou daar was ze me toch blij mee, maar niet heus. Ik ging gisteren voor een apero tegen zes uur naar GH, ff gezellig met wat mensen onder het genot van een goed glas wijn en wat van mijn apero happen. Vanochtend de rommel opgeruimd en naar mijn mail gekeken. Ik heb op de beurs in Tiel iemand ontmoet die leernaaimachines verkoopt via een webwinkel en hij zoekt een vertegenwoordiger in Frankrijk. Ik had hem gezegd eea op papier te zetten zodat ik het in overweging kan nemen. Het zou mij niets kosten, slechts doorsluizen van bestellingen ed. Heb het doorgenomen en wie weet is dat een leuk extraatje. (www.leernaaimachine.nl)
Toen de tuin in gegaan want de uitjes en doperwtjes moesten nu echt de grond in. Alles is een week of wat vroeger dan normaliter dus we konden niet langer wachten.
Wim freesde nog even het stukje moestuin en ik ging binnen in de naaimand van tante Cor een bolletje katoen halen om lijntjes te spannen. Die naaimand staat in onze slaapkamer. Ik deed de mand open en legde er wat spullen uit om bij het bolletje te kunnen en wat zag ik daar.......... je houdt het niet voor mogelijk! Ligt er een slangetje netjes opgerold. Denk ik nog: welke grapjas wil mij laten schrikken. Die is van plastic! Nou niet dus, want ineens kwam ie omhoog! Wehhhhhhhh ik schrok me echt een beroerte. Wim geroepen, die week ook meteen achteruit. Naaimand naar buiten.
Op de picknick tafel neergezet en met een tang stuk voor stuk de spullen eruit gehaald, slangetje was ook van ons geschrokken en kroop zo diep mogelijk onder de spullen weg. Toen we hem te pakken hadden, hebben we hem in een tupperdoos gedaan. Het was volgens het natuurboek van CV een ringslang van ca. 30 cm; een baby dus want volwassen zijn ze tussen de 90 en 120 cm lang. bahhhhhhhhh eng.
Hoe komt ie daar? heb de neiging om straks eerst ons bed onderste boven te kiepen om er zeker van te zijn er niet de rest van zijn familie aan te treffen. Ze zijn niet giftig maar akelig is het wel.Waar bestrijd je zoiets mee???? Ik vind het een heel akelig idee. Komt ie onder de vloer vandaan?, is ie door het raam gekropen?
Ik ben met doos en al de weg naar Levecourt opgelopen en heb hem een heel eind weg losgelaten. Achteraf vraag ik me af of we hem niet beter een koppie kleiner hadden moeten maken, straks komt ie terug!

Dutch Knives Exhibition 2011 TIEL Nederland.

2011-04-26T18:23:00.003+02:00

Diverse malen had ik geopperd met alle confréres naar Nederland te gaan voor de beurs in Tiel, maar ze vonden het te ver weg en kennelijk toch niet aantrekkelijk genoeg en zo werd er besloten dat ik de conférie mocht vertegenwoordigen op kosten van. Dus iedereen gevraagd om aan mij hun kostbaarheden toe te vertrouwen zodat ik op de gehuurde tafel alles uit kon stallen. Vanaf woensdag in de weer geweest om alles te verzamelen inclusief een klein contractje dat ik niet aansprakelijk zou zijn in geval van verlies of diefstal. Bij coutellerie B. kwam het van het ene praatje op het andere en ook over mijn zoeken naar werk, ze gaven me een tip en daar ben ik meteen nog dezelfde middag achteraan gegaan. In een bakkerij een gesprek gehad met de vrouw van de eigenaar, zij zoeken iemand voor de winkel. Bij thuiskomst meteen mijn CV en brief in een envelop gestopt en verstuurd. Ik mag 3 mei een ochtend meedraaien. Het is geen volledige baan, maar als het wat wordt is het altijd beter dan niets en is moeders achter de geraniums vandaan.
De beurs in Tiel, waar ik veel bekenden heb gezien was druk bezocht. Veel stoere kerels die kikken op grote messen en dergelijke; dus mijn borduurschaartjes voor de dames werden wel opgemerkt en gewaardeerd maar niet gekocht! Ik heb niet echt geweldig zaken kunnen doen maar toch wel iets verkocht.o.a. twee erg dure schaartjes "collectors items". Marieke heeft me de hele dag vergezeld, dat was echt heel prettig want zo'n stand in je eentje is eigenlijk té link! Manon en Marieke kwamen vrijdagavond met de trein naar Tiel, we hebben met elkaar gegeten op het terras van een leuke eettent.Wim reed met manon naar Schiedam terug. Marieke en ik sliepen in het hotel van van der Valk, het was er druk en rumoerig. Het ontbijt een grote chaos omdat er twee bussen Deutsche Leuten waren die allemaal om 7 uur wilden ontbijten net als wij! We hadden een taxi besteld om ons naar de zaal te brengen en ontdekten tijdens de rit dat de chauffeuse een ex-collega was van de Eurotax. ( wat is de wereld toch klein!) Ik heb aan het eind van de dag nog even flink reclame gemaakt voor onze beurs in juni en nog een interessant contact gelegd met een meneer die een vertegenwoordiger zoekt in Frankrijk en twee-talig is. Dus wie weet is dat een leuke schnabbel. Ik kan niet anders zeggen dan dat het weer de moeite waard is geweest. Zondag genoten we samen met een doodzieke Tineke van een gezellige brunch in haar tuin. We reden maandagochtend naar Schipluiden en haalden daar de plantjes op genoten van thee met taart in de tuin. Gisteren dus weer terug naar hier zie vorige blog. Wim kreeg van JMR vanmiddag toen we de spullen terug gingen brengen een prachtig mes van Jacques Mongin en ik commissie voor de verkoop. De diesel en het hotel werden betaald dus dat mogen ze gerust weer een keer doen. Pas de problème.

Dik 1500 kilometer op de teller, ondanks verbod van huisarts!

2011-04-25T21:46:00.003+02:00

Ja Wim heeft het advies van de huisarts even ter zijde gelegd en toch de rit naar o.a. Tiel en Maassluis, ondanks een ischias, gewoon gereden. Vrijdag heen viel zwaar tegen het was druk en omdat het Goede Vrijdag was werden veel vrachtauto's van de weg afgehaald en daardoor waren er behoorlijk wat opstoppingen. Het was erg warm en we waren blij dat ik woensdag de airco had laten nakijken en laten vullen want anders was het niet te doen geweest. Marieke was al in Schiedam. Nu hebben we van haar in de auto op weg naar of terug van Nederland in al die jaren nooit last gehad. Ze is tijdens al die ritten op de A31 autoroute du soleil van schoolkind een puber geworden! Vaak viel ze na een tijdje in slaap, zeker op de terugweg naar huis in de avonduren, we pakten haar dan thuis op en legden haar zo over in bed en de volgende dag gewoon weer naar school! Nu heeft ze haar mobieltje, muziekje, colaatje, snoepies en broodjes bij de hand en kan wachten op de sanitaire stop bij Luxemburg. Je hebt geen kind aan haar! Vanavond deden we het snel we waren in 5 en een half uur uit en thuis. Geen vrachtverkeer want het is nog tweede paasdag. We zijn weer royaal voorzien van perkgoed van het HC, dus we hebben wat te doen de komende weken. Oppotten! leuke bezigheid en afwachten of alles het gaat doen. Heerlijk weer in de bloemetjes van de zomer.Onze beestenboel heeft onze afwezigheid overleefd nu alleen Floyd morgen nog ophalen. Marieke heeft komende week nog vrij, woensdag haar verjaardag 16! Ze mag beginnen met rijles maar heeft zelf aangegeven eerst haar laatste schooljaar af te maken op college en dan in de zomervakantie te beginnen met de theorielessen. Ze mag dan na de rijlessen met een van ons als begeleider gaan autorijden het zg. conduite accompagnée! Wim ziet hem nog niet met haar aan het stuur in zijn Laguna!!! Hij rijdt het liefst lekker zelluf. (ook al heeft ie rugklachten.)Heeft ook in al die heen en weer ritten nog nooit het stuur aan mij toevertrouwd; stel je voor!

Paasvakantie.

2011-04-19T15:24:00.002+02:00

Zaterdagochtend toen Wim terug was van het melken, zijn we op stap gegaan naar Chaumont. Marieke en ik namen de trein naar Parijs waar we Manon zouden ontmoeten, die Marieke mee terug zou nemen naar Rotterdam. Manon was met het team van haar werk een aantal dagen in Parijs en reisden met de Thalys. Kon een ticket voor Marieke kopen in dezelfde wagon en na heel wat geregelneef kan Marieke een weekje met haar "grote" zus doorbrengen. Al was het alleen al om even in een andere omgeving te zijn. Hoop dat het haar goed zal doen.
Het was ook in Parijs prachtig weer en overal erg druk. Uiteindelijk had ik weinig tijd samen met mijn beide dochters, jammer maar misschien komt er ooit nog eens een andere gelegenheid. Zaterdagavond nog na thuiskomst, zonder Wim, een glas champagne gedronken met de buren voor alle jarigen van april! Cindy, Matteo en ik.
Zondag ben ik samen met CD naar Landaville in de Vogezen gereden,gingen hier om kwart voor een weg, daar organiseerde de wandelclub weer een tocht. Er was 's ochtends een lezing over fossielen en 's middags na een picknick de tocht. Wij vonden het een beetje te veel van het goede om aan beide activiteiten mee te doen, dus zijn wij pas na de picknick aangehaakt. Het is een totaal ander landschap dan hier en het was weer mooi weer dus op pad. Met een groep van 35 man ( er hadden zich ook dorpsbewoners aangemeld) door de bossen. Het was een steile klim die we maakten naar een hoogte van 455m boven de zeespiegel waar we, als je dat wilde, een grot konden bezichtigen. Het laatste steile stuk naar de grot was er geen pad en het was flink glibberig onder het bladerdek. Zowel C als ik hadden natuurlijk weer de wandelstok vergeten!!!! slim dus. Ik heb hem nu bij mijn wandelschoenen neergelegd, dan vergeet ik hem volgende keer hoop ik niet. Ik had niet de moed om in de grot te kruipen, een gedeelte moest op de buik, het was er aardedonker en er was sprake van vleermuizen. Dat alles was voor mij genoeg om lekker buiten op een steen de verhalen van de anderen aan te horen. De grot is in de revolutie gebruikt geweest als "kerk" een priester is daar heen gevlucht en heeft er mensen gedoopt en de communie uitgereikt. ( geen fabeltje maar daar zijn bewijzen van in het archief) Na de afdaling kwamen we gelukkig weer op een gewoon wandelpad met af en toe wel weer erge steile stukken. Mooie vergezichten en het dorp waar de auto stond leek steeds verder weg. We kwamen uiteindelijk in een steengroeve en daar gingen velen op zoek naar fossielen. Men nam hier uitgebreid de tijd voor maar het was intussen al dik half zes! C en ik wilden eigenlijk liever richting auto, dus zijn voortijdig met een paar dames van Landaville de groep vooruit gegaan.
Het laatste stuk, steil naar de auto een klim van een dikke 400 meter hebben we gesjoemeld; een dame heeft ons met de auto gebracht naar de parkeerplaats. Daar stond de burgemeester klaar met bier en limonade, hij had ons de hele tocht met zijn auto vergezeld. We dronken een g;aasje jus en zijn op weg naar huis gegaan. Dat verliep niet zoals we dachten, we raakten een beetje verdwaald en waren daardoor pas weer om half acht in Maisoncelles. Een flinke trip dus al met al.
Maandag jarig, nu dus 59 en zonder werk! balen! hahaha. 's middags theevisite van CD en GvB van wie ik een prachtige ketting heb gekregen waar ik erg blij mee ben. Met man en dochters doen we het van het Paasweekend nog even dunnetjes over.

Foutje in de regie,

2011-04-12T17:49:00.002+02:00

Mijn sollicitatie bij Zeeman is door mijn eigen schuld een misser geworden; althans dat is de uitleg van mijn persoonlijk begeleider van het arbeidsbureau. Ik had namelijk een motivatiebrief erbij moeten overhandigen waarin ik mezelf had kunnen &quot;verkopen&quot; en dat heb ik dus niet gedaan. Ik was in de veronderstelling dat ik in de winkel de gelegenheid zou krijgen om mijn motivatie en enthousiasme uit te leggen en die tijd cq. gelegenheid is er dus helemaal niet geboden. Op de site van Zeeman waar je een open sollicitatie kunt doen heb ik het 3 keer geprobeerd maar versturen van mijn mail mislukte steeds. Monsieur M. kon mij niet uitleggen waarom dit niet gaat, hij begreep het ook niet. Op dit moment staat er nauwelijks iets interessants op de banen site. Ik doe dus braaf mijn opdrachten voor mevrouw L. maar kan niet alles vinden en naar sommige offertes moet ik blijven vragen en weer telefoneren. Men heeft geen haast kennelijk!
Het is de afgelopen dagen echt stralend weer geweest en zondag ben ik in de luie stoel in de tuin in de volle zon in slaap gevallen, dus flink verbrand hoofd en ook mijn haar is flink lichter geworden!!!! Vandaag is het weer aan het veranderen en heb ik koude rillingen. Bij de buren is men al dagen in de weer om de oude treinwagon te demonteren. Ze zijn begonnen met het hout weg te slaan, toen met een slijptol, maar het ijzer is zo dik dat dat niet wilde lukken, nu zijn ze met snijbranders in de weer gevolg dat er al tot twee keer toe een klein brandje is ontstaan. Hoe ze die wagon hier ooit hebben gekregen, volgens de buuf op een trailer dik 45 jaar geleden. Zij heeft hem altijd gebruikt als hok voor haar gevogelte: kippen, parelhoenders, fazanten enz. Nu het dak van de stallen is ingestort tijdens de laatste vreselijke storm moeten ze wel alles weg halen, gelukkig hebben ze eindelijk een ijzerboer gestrikt die demonteert op zijn gemakkie en neemt al het ijzer mee. Het levert hem genoeg op maar de buren krijgen er geen geld voor ze moeten blij zijn dat hij het wil doen!!!!! Er ligt verder heel veel puin en de varkensstallen moeten leeg. Ook het kachelhout van de overburen ligt daar en dat moet dus ook weg, maar onze buurman heeft er waarschijnlijk niet veel zin in hij heeft geen haast. Ook de enorme stapel hout die al meer dan twee jaar tegen de muur van het stadhuis ligt moet gekloofd en gezaagd, normaal deed Arnaud dat, nu moet buurman dat zelf gaan doen en hij heeft een broertje dood aan werken en is een kei in het uitstellen. Tijdens de "opzomerdag" op 2 april jl.georganiseerd door onze burgemeester heeft S. wel hard meegewerkt maar ja toen was er een maaltijd aan verbonden met de nodige alcohol; ja dan ben je misschien gemotiveerder??? Wij hadden een goed excuus: we hadden logees, maar als we die niet hadden gehad waren we ook niet gegaan. Die galbak van een burgemeester is zo corrupt als de piete en daar hebben wij absoluut geen respect voor.

Gouwe ouwe,

2011-04-03T16:46:00.002+02:00

Er ging een mail en een telefoontje aan vooraf n.a.v wat vragen over verse vleeswaren (met het oog op een eventueel eigen tokootje). Voor hen was het aanleiding om alvorens hun stek in de Lot op te zoeken een flinke omweg langs ons te maken met een grote thermodoos vol met de fijnste vleeswaren! Pure verwennerij dus. De ontmoeting vooral met HvL was er een vol herinneringen van mijn tijd in de slagerij. Eerst bij zijn vader en later in hun eerste eigen eigen zaak op het Vlak in Barendrecht. 's Middags als hulpje in de winkel, 's avonds vaak als babysit voor hun dochter. Het was altijd heel gezellig en ik was dolgelukkig met mijn zakcentje in die tijd. Het weer hielp vrijdagmiddag een handje mee, we konden buiten zitten, hebben gezellig met elkaar gegeten, alleen de honden hadden het wat moeilijker. Floyd was in alle staten van opgewondenheid en ook Beaudie was erg onder de indruk. We hebben uiteindelijk Floyd moeten opsluiten in de bench want het was niet te houden. (ondanks de hormonenprik van een week of wat geleden, heeft achterafgezien dus niet echt veel geholpen!) Gingen vrij laat naar bed en na een ontbijtje zijn zij weer vertrokken. Ons achterlatend met diverse soorten grillworst, gebraden gehakt, varkensgebraad, hausmacher, bbq worstjes, saus voor filet américain en saus voor het maken van likkepot. Nu moeten we gaan aftasten of het ook door Fransen gewaardeerd gaat worden. Ik heb volgende week een vergadering van de confrérie dus kan ik beginnen met daar te laten keuren. Misschien dan nog op het koor????? Gisteren hebben de overburen ook vers gebakken plakjes grillworst geproefd, zij vonden het vrij pittig!
Vanavond staat het varkensgebraad op het menu. Grappig dat je soms door een bepaalde geur ook herinneringen boven haalt.
Donderdagochtend hebben we de auto weggebracht voor wat kleine dingen en ik ben intussen een CV gaan brengen bij: jullie raden het nooit "Zeeman textielsupers" in Neufchateau ze hebben daar twee vacatures. Als je binnen komt is het net of je in Zeeman Rotterdam rondloopt alles precies hetzelfde. Grappig toch? ze hebben inmiddels al 135 filialen in Frankrijk! Ik ga maar niet vragen om te duimen, want ik verwacht hier niet veel van, ik was de eerste die om 2 uur een CV kwam brengen en na een heel kort praatje met de bedrijfsleidster bleken er al twee dames in de wacht te staan met ook hun brief en CV. Ze krijgen vast en zeker erg veel respons en ja je blijft toch buitenlander en al bijna 59!

Jo met de banjo. +Lien met de mandoline....

2011-03-29T08:17:00.003+02:00

Kaatje met haar mondharmonicaatje, Truitje met haar luitje........ Ja met zo'n soort kluppie was ik zondag op stap. Het leken de bos- en heidestappers wel! Nee zonder gekheid ik had me voorgenomen dit keer nu eindelijk eens mee te gaan met de wandelgroep van Les semelles, er stond een tocht van 10km op het programma en dat moest te doen zijn leek me. Het was mooi weer, er werd een locale bui voorspeld maar we hebben het drooggehouden. Verzamelen in E bij de kerk en toen op pad. Totaal 15 man/vrouw waaronder vele bekenden. Twee stops onderweg bij historische plekken met tekst en uitleg. Allemaal heel interessant en in mijn straatje: nl. de metallurgie! Een meneer die vroeger bij MARLE werkte en in een klein atelier aan zijn woonhuis, heupprotheses maakte en daar erg veel over wist te vertellen. Gemaakt van voornamelijk titanium en er bestaan wel 380 verschillende modellen. Precisiewerk tot op de millimeter nauwkeurig! Al met al een hele leuke middag en de stijfheid in de benen valt ook vandaag nog steeds mee.Dus zeker voor herhaling vatbaar. Zaterdag was ik genodigd bij de familie B. om net als twee jaar geleden mee te eten en daarna de berg op voor het plukken van narcissen. Reuze gezellig weerzien met iedereen, lekker en te veel gegeten en de klim naar boven overleefd! De hoeveelheid narcissen was overweldigend: wat een lieve lust zo'n tapijt van geel. Heel heel veel meer dan twee jaar geleden! Ze staan op z'n Frans in het raamkozijn buiten! Vrijdagmiddag was erg enerverend! Ik kreeg tegen drie uur een telefoontje van college. Het was tijdens de Engelse les helemaal uit de hand gelopen. Kreeg mevrouw B. aan de telefoon die compleet over de rooie mij erg opgewonden vertelde dat Marieke straf had verdiend en toen mevrouw B haar maande in de hoek te gaan staan dit weigerde!!!!! Ze deed het niet want ook haar ouders vonden dit geen straf voor een adolescent! Het schoollokaal was te klein, de juf wist er geen raad mee! Dit had ze in haar hele loopbaan nog niet eerder meegemaakt. Ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat wij deze strafmaatregel niet begrijpen en dat we er als de juf gekalmeerd was er nog maar eens over moesten praten. De juf eiste van Marieke op zijn minst excuses!
We zouden er maandag na de Conseil de Classe over spreken. Marieke was bij thuiskomst niet echt onder de indruk. Gisteren, maandag na de Conseil de Classe bleef mevrouw B met Monsieur le Principal ( zichtbaar fan van Johnny Halliday!) achter in het lokaal. Mevrouw B. vertelde nogmaals hetzelfde verhaal en was wederom geagiteerd, Marieke stond er timide bij en durfde weinig te zeggen, vermoed vanwege aanwezigheid directeur!. Ze heeft haar excuses aangeboden, ik heb haar gevraagd een volgend keer als er zoiets gebeurd ( wat ik absoluut niet hoop) Marieke de klas uit te sturen om haar te laten afkoelen i.p.v haar in de hoek te zetten. Mevrouw B. blijft erbij dat als een leerling zich als een kleuter gedraagt hij/zij ook als kleuter moet worden behandeld! Directeur verwacht Marieke vandaag om 11 uur toch nog op zijn bureau. Kan slechts hopen dat het daar bij blijven zal.
Nog 3 maanden en dan is het schooljaar voorbij en komt er een nieuwe fase: het LYCEE!
We zijn zaterdag nog samen wezen kijken bij een ander lycee in Chaumont, een oud gebouw, met nog heuse slaapzalen, slechts gescheiden door hele dunne wandjes en weinig comfort. Docenten uiterst vriendelijk, nieuwbouw zou in 2013 klaar moeten zijn. Nu iedere middag en avond 15 minuten heen en terug naar ander gebouw voor de maaltijden. Wij waren niet echt onder de indruk. Marieke's keuze staat eigenlijk ook al vast. Ik blijf volhouden alle opties te bekijken dus volgende week het lycee in Neufchateau.

Pijn en moeite.

2011-03-24T07:48:00.004+01:00

Donderdag 24 maart, een beetje gevroren aan de grond vannacht maar intussen een strakblauwe lucht en het zou rond de 17 graden moeten worden! Zo op het eerste gezicht dus het begin van een mooie dag; helaas de werkelijkheid is anders. Ik schrok om kwart voor zeven wakker, luisterde of ik de douche boven hoorde, maar het was muisstil in huis. Ik vloog uit bed en riep onder aan de trap naar Marieke's kamer haar naam, er kwam een klein slaperig stemmetje en ik begreep onmiddellijk dat ze zich wéér had verslapen. Gisteren namelijk ook al. Ik rende naar boven en spoorde haar iets te fanatiek naar haar zin aan om op te schieten. Maakte in de keuken haar ontbijt klaar en toen het allemaal te lang naar mijn idee duurde holde ik weer naar boven. Fout! Ik kan me beter maar niet mengen in haar zaken! Het gaat de laatste anderhalve week niet goed met haar, veel erge boze buien ook op school. De docent Engels had haar zelfs in de hoek gezet!!!! Belachelijk natuurlijk want een leerling van bijna 16 zet je niet als een kleuter in een hoek en ik heb me voorgenomen daar aanstaande maandag tijdens de Conseil de classe ook wel iets van zeggen. Dat is te zot! Ze heeft het erg moeilijk, slaapt slecht en reageert met boosheid! dat is niet goed. Maar tegelijkertijd ook vreselijk verdrietig.
Ook ik begin er een zwaar hoofd in te zien; sollicitatiebrieven worden niet beantwoord. Het getuigt van weinig respect dat men niet eens de moeite neemt om je te melden dat je het niet bent geworden, althans dat vind IK. Ik blijf trouw kijken naar alle advertenties maar zie ook weinig schokkends dus ben ik nu mijn huiswerk aan het maken en bereken kostprijzen van diverse belegde broodjes en heb een lijstje gemaakt met de keukenbenodigheden en de prijzen opgezocht. Kontakt gehad met de "beste worstmaker" van Nederland en hij heeft me wat nuttige tips gegeven en me voorgesteld een aantal produkten zelf te gaan maken. Ik herinner mij zijn gebraden gehakt en de roastbeef versgebraden uit de oven en kan me de geur nog herinneren!!!!
Misschien komen hij en zijn vrouw op weg naar hun huis in LdF hier langs met wat voorbeelden. Ze moeten daar wel wat kilometers voor omrijden. In mijn hart begin ik me er zo langzamerhand mee te verzoenen dat dit toch de toekomst zal zijn: een eigen tokootje want kans op een baan daar krijg ik een hard hoofd in. Als Marieke in september naar het Lycée gaat zullen de kosten van het internaat en de schoolbenodigdheden ons boven het hoofd stijgen. WW is dus geen optie.
Wim heeft al zijn energie de afgelopen dagen gestopt in het eraf hakken van de stuclaag op de muur aan de achterkant. Die is nu kaal en ziet er prachtig uit, kan gevoegd gaan worden maar zouden we dat zelf kunnen???????? Een megaklus! Gisteren begon hij vol enthousiasme aan de muur van de voorkant, helaas zijn we een aantal lelijke plekken tegengekomen dus daar moeten we nog met een prof over praten hoe we dat kunnen aanpakken. Het puin is echter een ander probleem, alles zit onder het stof en er ligt een enorme berg puin. ( voorlopig de laatste zegt ie dan, dat zegt ie dus al 10 jaar!!!!!!) Ik heb de buurboer gestrikt, die heeft beloofd vandaag de manitout neer te zetten met de grote klep daar kan het dan in gegooid. Maar of ie echt komt dat is altijd weer de grote vraag! Fransen he!!!!!

Veertien jaar geleden, 14-3-97!

2011-03-14T08:08:00.002+01:00

Was het onze trouwdag, in een bescheiden gezelschap trouwden we in het gemeentehuis van Maassluis. Daarna vertrokken Wim en ik naar Londen. Marieke, toen bijna 2 bleef bij kennissen. Wat vliegt de tijd. Wat is er veel gebeurd in die veertien jaar. Lief en leed. Gisteren aten we een taartje en nodigden onze overburen daarbij uit. Het was hun eerste zondag samen, de dochter en kleinkinderen zijn na vijf weken weer terug naar hun huis. De twee zonen waren naar voetbal. Ze waren zichtbaar blij even onder de mensen te zijn. Jammergenoeg eist Floyd op zo'n moment erg veel aandacht en is hij in eerste instantie veel TE enthousiast en moeilijk tot de orde te roepen. Ook voor hen zijn de afgelopen jaren, sinds we hier definitief wonen erg bewogen geweest. Zij verloren veel familieleden. Ook onze familiekring is een stuk kleiner geworden,het overlijden van o.a. mama, tante Corretje, Ted en nog vele anderen. Maar ik heb zelf het gevoel dat het hele gebeuren van hun zoon Arnaud er toch uiteindelijk voor ons allemaal het meest heeft "ingehakt", er zijn momenten dat je er niet aan denkt en dan ineens flitsen de beelden weer door mijn hoofd en ik merk dat het bij Marieke hetzelfde is. Ze heeft het er moeilijk mee. We hadden een afspraak bij slachtofferhulp. Ik had aan de telefoon al duidelijk uitgelegd waar het allemaal om ging, maar toen ik aan het bureau van de psychologe zat kreeg ik te horen dat dit niet binnen haar werkkader lag en we dus aan de verkeerde bel hadden getrokken!!!!!Balen dus. of typisch Frans?????Samen met haar hebben we een afspraak kunnen maken met een soort van Jeugdzorg en daar ga ik vandaag met Marieke heen. Hoop dat dat haar helpen zal met de verwerking van dit alles.
Op alle sollicitaties nog steeds geen reactie, halverwege deze week kwam er als pleister op de wond toch nog een briefje van de burgemeester van Nogent. Ze bood haar excuses aan voor de late reactie. (denk dat JMR haar even op haar nummer heeft gezet!) Het is echt vreselijk vervelend als je naar aanleiding van een sollicitatiebrief gewoon helemaal niets hoort, vind het super onbeleefd. Woensdag naar juf voor businessplan, ben benieuwd wat dat gaat worden.

Stront aan de knikker.

2011-03-07T17:13:00.004+01:00

Al een week of twee heb ik de indruk dat onze strontvermaler (sanibroyeur) de geest gaat geven en druk ik iedereen op het hart absoluut niet te veel wc-papier te gebruiken. Ik heb soms het gevoel dat we het ongeveer per meter gebruiken. Er gaan enorme hoeveelheden per week doorheen en dat kunnen onze septic tank en de broyeur niet echt goed aan. Gisteren liep de wc bij iedere spoeling nauwelijks leeg en de broyeur ging pas malen na een paar minuten i.p.v. meteen. Alarm dus.
Vanochtend de moed gevat en alles weggehaald en het ding uit de nis achter de wc gehaald, altijd een vervelende klus want het is allemaal vrij krap en slecht bereikbaar ( foutje in de constructie maar daar kom je vaak te laat achter!) de sani opengemaakt en ja die zat natuurlijk weer vol met kalk. We hebben hier enorm hard water en dat is echt een ramp, waterkokers, pannen, douche en boiler alles heeft er veel last van en wijzelf ook want je huid moet echt na iedere douchebeurt in de bodylotion om uitdroging te voorkomen.Maar eerst die broyeur: dat is een smerige, onsmakelijke klus maar we hebben het voor elkaar gekregen, hij is weer zo schoon als goud! ( uitdrukking van papa; het is overigens zijn geboortedag vandaag!) Alles weer teruggezet en even flink gevloekt omdat de sok/mof altijd de rotste klus is; maar het is volbracht en het lijkt te helpen. Ik juig niet te vroeg want dat is vragen om problemen.
Gisteren was het prachtig weer, wel een frisse wind maar toch een lang rondje gelopen met hond en man. Daarna de thuiskapper en ons grietje is weer superblond! Later op de dag nog op de site van PE gekeken en daar stond weer een passende advertentie op. ( in de wereld van de coutellerie)Meteen mijn super CV en motivatiebrief uitgeprint en vandaag verstuurd. GH gebeld en gevraagd of hij een goed woordje voor me kan doen. Hij is altijd nogal vergeetachtig maar ik help het hem onthouden! Het gaat me nu echt vervelen en september nadert en dan is het uit met de pret. Ik moet iets vinden en anders toch een eigen toko want met een WW uitkering dreigt er een faillisement en dat is het laatste wat we willen!

Ik pak de draad weer op...

2011-03-02T20:36:00.002+01:00

Na de desillusie van mijn sollicitatie pak ik de draad weer op en heb een afspraak gemaakt met mevrouw L. van het bureau Alexis, ook had ik een consult bij mijn nieuwe persoonlijk begeleider want meneer A.F is gemuteerd. We maakten kennis en keken samen op de site naar de vacatures en ik heb vandaag op twee daarvan gereageerd. Ook hij was verbaasd dat ik tot op heden geen post heb ontvangen van de Mairie over de afwijzing ( absoluut niet netjes!) Ik heb gisteren ook gebeld met de eigenaresse van het privé museum te Biesles, zij zoekt iemand voor rondleidingen in de maanden juli- augustus en september op zondagmiddagen. Een betaald bijbaantje wat me best leuk lijkt en als er niets tussen komt dus graag wil doen, elke ervaring is er één!
Ons weekend Maassluis is aardig in het water gevallen: wat een regen, meer dan vreselijk! Marieke heeft zich goed geamuseerd op het muziekfestjn in België. Thuis gekomen had het hier ook geregend en hebben we sinds vandaag enorm last van storm, het spookt aardig. Ik zou eigenlijk aan de schonmaak moeten, maar kan het niet opbrengen. Heb geen zin. Als er van uitstel maar geen afstel komt.

Helaas, pindakaas!

2011-02-24T11:01:00.002+01:00

De postbode was erg laat, want er ligt sneeuw, jammer genoeg liep ze onze brievenbus voorbij: weer geen post dus! Ik heb meteen de stoute schoenen aangetrokken en heb opgebeld. Kreeg te horen dat ze verbaasd waren dat ik nog geen brief had ontvangen.
De uitslag was bekend en de keus is dus NIET op mij gevallen! Ik ben zwaar teleurgesteld. Had ik mezelf te hoog ingeschat? Ze gaf niet aan wat de doorslag had gegeven en zei dat ze dat ook nooit meedelen. Zwaar k... dus! Ik zag het helemaal zitten ook al was het in principe maar voor een half jaar. Maar het heeft dus niet zo mogen zijn. Niets in deze wereld is toeval, moet ik maar denken. Alles heeft een reden. Alhoewel ik dat nu nog niet zo ervaar!

Geen bericht, goed bericht....????????

2011-02-23T20:48:00.003+01:00

Sinds een dag of twee, helemaal van slag! Had erop gerekend, gehoopt dinsdag al iets te horen van de sollicitatie....maar gisteren niets en vandaag ook weer niets bij de post. Toen we weggingen zelfs het antwoordapparaat aangezet. Maar ook daar niente,noppie nada! Heb ik het verkeerd begrepen; meende dat ze uiterlijk dinsdag iets zouden laten weten. Zou in deze geen bericht, goed bericht betekenen? Ik word er wel een beetje depri van. Heb ik het en mezelf overschat? Wim wil niet dat ik opbel: vind dat zij mij nodig zouden moeten hebben en niet andersom! Zou er morgen iets bij de post zitten??? Ik wil zo dondersgraag weten waar ik aan toe ben, dat snappen jullie natuurlijk ook wel.
Vandaag viert Wim zijn verjaardag, compleet met appelkruimeltaart uit eigen keuken en Mac Donald's. Nog net geen Happy Meal, maar het scheelde niet veel. Zijn kadootjes vielen in de smaak. En alhoew hij slechts 43 is geworden, voelt ie zich 65!
Arme stakker!

Het sollicitatiegesprek,

2011-02-20T14:28:00.002+01:00

Vrijdagochtend iets voor negen uur stond ik voor de deur van het stadhuis waar ik DE afspraak had voor het gesprek, iets te vroeg maar dat is altijd beter dan te laat.
Nauwelijks zenuwachtig ( dat was vroeger wel anders!) meldde ik me bij Sylvaine, die ik nog ken van mijn VVV kantoortijd. Ik installeerde me in de hal, zag mevrouw de burgemeester al lopen en werd begroet door haar secondant, ook een bekende uit die tijd. Hij fluisterde me even in dat hij contact had gehad met PG de directeur van het office van Langres, die mij van harte had aanbevolen! We namen plaats in de grote vergaderzaal en er kwam behalve mevrouw de burgemeester nog een juffie bij. Mevrouw de burgemeester legde eerst uit waarom het een seizoenbaan was geworden en vroeg wat ik daarvan vond. Ik legde haar uit dat me dat een beetje was tegen gevallen maar dat ik me niet wilde terugtrekken omdat ik de baan toch nog steeds reuze aantrekkelijk vond. Het betreft een 28 urige werkweek, met 1 x per twee weken het weekend vrij. Het salaris ligt hoger dan het minimumloon omdat het een functie is op cultuurgebied. Het gesprek verliep luchtig en ik kreeg ruimschoots de gelegenheid vragen te stellen. Er werd me gevraagd er nog even tijd voor te nemen om het thuis door te spreken en te bellen om door te geven of ik van de sollicitatie af zou zien of toch door wilde zetten. Thuisgekomen alles met Wim doorgesproken en beiden zijn we ervan overtuigd dat ondanks dat het een seizoenbaan is er misschien wel weer dingen uit voort kunnen vloeien, tenslotte maak je meer kans met het zoeken van een baan als je werkt dan als je thuiszit. En zoals ik al eerder meldde ik heb er weer erg veel zin in onder de mensen te zijn en wat productiever dan nu. Dus opgebeld en mijn positieve antwoord doorgegeven. Het zou me slechts de brandstof voor het woon-werkverkeer kosten, verder blijft het inkomen gelijk want pole emploi betaald het verschil en ik zou in oktober toch in de WW komen als ik geen baan heb, ook als ik in het CTP project zou blijven.
Het is dus nu aftellen, wachten tot dinsdag want dan geven ze uitsluitsel.
Zelf heb ik er een goed gevoel over; maar zeker weten doe ik het natuurlijk niet.
Ook Maude van het VVV kantoor was nog om informatie gevraagd omdat zij een andere kandidate en mij kent en had mij ook aanbevolen mede vanwege het spreken van 4 talen! Er zijn er hier in de buurt maar héél erg weinig die dat in huis hebben!!!!!!

Op je bekkie gevallen zijn,

2011-02-17T17:32:00.002+01:00

Ja, dat ben ik afgelopen dinsdag! Ik zou boodschappen gaan doen in MlR en moest ook naar de post en de apotheek dus parkeerde ik de auto op het grote plein en wilde naar de ptt gaan lopen. Hoe het is gebeurd kan ik niet na vertellen, maar ik lag ineens op straat; echt op mijn gezicht gevallen, bril niet kapot, maar linkerhand flink geschaafd, leren jas vies en vuil, gezicht erg pijnlijk en een enorme bult op mijn jukbeen. Twee voorbijgangers boden onmiddellijk hun hulp aan en hielpen me overeind. In de kapsalon mocht ik even bijkomen van de schrik en ik ben toen toch naar de post gegaan. Daar trof ik Anita van de wasserette, die me adviseerde om even langs de dokter te gaan. Helaas de dokter was aan het eten in het restaurant en vertelde aan de telefoon dat het nog wel een half uurtje duurde voordat hij klaar zou zijn, intussen was de apotheek weer open en daar hebben ze me verbonden en een arnica stoot gegeven. Ik ben toen terug gereden naar huis zonder verder nog boodschappen te doen. Met en paracetamolletje op de bank gekropen en omdat kauwen erg zeer deed alleen een kop soep en naar bed. Gisteren de hele dag zeurderige pijn in mijn hoofd, eten geen aangename bezigheid en een oogkas die steeds lelijker er uit gaat zien. Vandaag toch maar naar de huisarts, daar kreeg ik een tetanusprik
en een verwijsbrief voor een röntgenfoto (morgenmiddag in Neufchateau)
Morgenochtend heb ik het sollicitatiegesprek op het stadhuis, ze zullen wel denken!
(huiselijk geweld???) Ik ben zwaar teleurgesteld want het blijkt een seizoensbaan te zijn; dat is niet wat ik zoek! Ik ga toch en wil graag weten of ik er wel of niet wijzer van zou worden, of dat ik mijn voordeel moet halen en pakken uit het CTP gebeuren. De offerte voor het businessplan is goedgekeurd, afspraak volgende week woensdag.

Busy doing..........

2011-02-12T18:21:00.004+01:00

Gisteren was het al een beetje lente de sneeuwklokjes in de tuin staan in de bloei en we hebben er even van geprofiteerd om het konijnenhok een grote schoonmaakbeurt te geven.Dat was heel erg hard nodig De kippen zijn weer aan de leg en sinds van de week weer iedere dag een eitje of twee. Ons kuikentje blijkt een haantje te zijn, daar zitten we eigenlijk een beetje mee in onze maag want we hebben al drie hanen. Misschien ergens omruilen???? Vandaag een druk programma want ik had een bestelling voor amuses voor 12 personen voor de dochter van Wim's baas. Ook dit keer weer een diner waar de "prefect" aanwezig is dus visitekaartjes erbij doen. Woensdag met Marieke alle boodschappen gedaan en meteen haar inkopen gedaan voor haar busreis naar Rome. Ze vertrekt morgen in de middag en zal maandagochtend als alles meezit daar aankomen.
Jl maandag was er een voorlichtingsavond en het heeft me verbaasd hoe men de leerlingen op het hart drukten geen namaak-artikelen te kopen, niet in een fontein te springen, uit te kijken voor zakkenrollers, geen waardevolle dingen mee te nemen enz. Wat waren wij op het HC toch een stel watjes/softies!!!!!!
Laten we maar hopen en bidden dat ze veilig weer thuiskomen met z'n allen.
De bereiding van alle amuses nam dik 4 uur in beslag alles zag er weer tiptop uit. De katten en de hond bezorgden me een hoop stress, ben altijd bang voor haren en Kruimel kan zo enorm zeuren en als hij de kans krijgt springt hij overal in en op. Marieke en Wim hadden fikse discussies over de oude mobiele telefoon die Wim nog steeds niet kan bedienen ondanks vele minuten uitleg van zijn liefhebbende dochter. Dus als je me vraagt of ik relaxed heb kunnen werken: Nou Nee! Kreeg tot overmaat van ramp ook rugpijn van het staan en twijfelde meteen of een eigen tokootje iets te zwaar zou zijn voor mijn rug? Onze "gezellige", zeer onsympathieke postbode bracht vanochtend de lang verwachte brief van mevrouw de burgemeester van Nogent, ik heb aanstaande vrijdagochtend het sollicitatiegesprek. Stel je eens voor................
Om half twee stapten we in de auto en brachten wede amuses weg en bezochten de open deuren dag van het Lycee waar Marieke graag haar vervolgopleiding zou willen doen.
De sfeer voelt goed daar, de kamers van het internaat zijn voor 3 personen, bedden zien er een beetje oncomfortabel uit. De richting die ze wil kiezen verbaasd mij enorm maar we wachten het allemaal maar af Eerste jaar is algemeen daarna volgen de keuzes. Maar eerst haar brevet!

Voor onze broodnodig ontspanning,

2011-02-05T11:01:00.002+01:00

had ik vorig jaar april twee kaartjes gekocht voor het concert van Elton John in Dijon,dat plaats zou vinden op 17 december jl. Een paar dagen voor het concert kregen we via Ticketnet een mail dat het concert niet doorging en werd verplaatst na 4 februari 2011, gisteren dus. Wim had vrij gevraagd voor de avondshift, Marieke een vriendin gevraagd haar gezelschap te houden en na een snelle hap pizza om 5 uur vertrokken we naar Dijon. Concert zou om 20.00 uur beginnen en we wilden royaal de tijd hebben voor het vinden van de Zenith, een parkeerplaats en onze zitplaatsen. Reis verliep voorspoedig TomTom stuurde ons de laatste 17 kilometer binnendoor en we stonden om kwart voor zeven voor de evenementenhal. Keurig op tijd dus. We vonden het vreemd dat het er zo stil was, maar het was nog erg vroeg dus, spullen gepakt en op naar de ingang. We werden dooreen man aangesproken;Jullie komen voor het concert van Elton John?, wij antwoordden: Ja!. Toen zei deze man; Komen jullie van ver?, want het concert is uitgesteld tot 27 mei aanstaande!!!!!!!!balen dus, we hadden dus royaal 225 kilometer voor niets gereden en konden weer terug naar huis. Sir Elton John had dus de guts om voor de tweede keer zijn concert te annuleren, okay kaartjes blijven geldig maar wat is dit voor mentaliteit???? We smsden naar Marieke,die baalde natuurlijk ook. Thuisgekomen bleek er om 16.55 uur een mail te zijn ontvangen van Ticketnet met de vermelding van de annulering, maar ja daar reken je toch niet op en wij hebben daar niet meer naar gekeken voor vertrek. Goede les voor de avond van 27 mei! of is drie maal scheepsrecht???????

Het is intussen wéér donderdag!

2011-02-03T14:27:00.002+01:00

Wat gisteren leek, is intussen al een week geleden, onvoorstelbaar wat je allemaal in een week tijd mee kan maken. Het lijkt of het drama zich gisteren afspeelde en wat gaan Fransen toch anders om met dood en rouw dan wij gewend zijn. Vanaf vrijdag is er aan de overkant en komen en gaan geweest van mensen en dat is doorgegaan tot en met maandagochtend.In de rouw aankondiging stonden geen tijden van condoleancebezoek en dus ging het door van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Zelfs maandagochtend toen de kist gesloten moest worden liepen er nog steeds mensen in en uit! Wij waren verzocht om tegen half twee klaar te zijn zodat we met de stoet mee konden lopen naar de kerk en zeker te zijn van een zitplaats. Het was waterkoud en het wachten duurde erg lang. Hughues stond ook buiten en niemand bekommerde zich om hem. We zijn met de stoet naar de kerk gelopen, kregen een plek op de eerste rij, een krappe bedoening. Er was slechts een verwarming aan dmv een gasfles.De mis was sober en emotioneel. De kerk was overvol en er stonden zelfs mensen buiten zij konden de is volgen via een luidspreker. Wat was het koud, we waren verkleumd. Na het laten zakken van de kist, gedaan door de vrienden,verliet iedereen de begraafplaats en ging richting de salle de fetes voor een kop koffie en een koekje. Wij kenden weinig mensen en hadden nauwelijks aanspraak en zijn toen maar naar huis gegaan. Marieke is dinsdagochtend met Hughues een lichtje gaan neerzetten op het graf. De steen is er nog niet en alle bloemen en bloemstukken zitten nog in het cellofaan en liggen op de aarde. Ben gisteren naar de overkant geweest voor een praatje pot, maar er was weinig gespreksstof. Vanochtend gaf mevr. S ook aan mij en krant,ze vertelde dat de dankbetuiging erin stond. Marieke en ik worden apart genoemd!
Het leven hier gaat voor iedereen gewoon verder, tijd voor verwerken is er nauwelijks. Zelfs de naaste familie moet de volgende dag alweer gewoon aan het werk, nazorg..... homaar; dat kent men niet, een uitvaartleider is hier een vak wat je uitoefent naast je dagelijkse werk als timmerman,tegelzetter, dakdekker enz.
Matrice zou hier een leuke boterham kunnen verdienen, maar ja of er ook behoefte aan zou zijn?????

Zou deze wond ooit helen?

2011-01-29T17:07:00.004+01:00

Sinds donderdag leven we in een soort roes. Wat Marieke en ik hebben meegemaakt zal ons ons verdere leven bijblijven. Sprak ik in een blog van vorige week nog ondiplomatiek over onze "hang-buurjongen" die Wim had geholpen met het halen en sjouwen van die garagedeur. Deze buurjongen (al een poos depressief) is waar het allemaal mee te maken heeft. Ik zal de verschrikkelijke details achterweg laten.
Donderdag tegen kwart over vijf hoorde ik geschreeuw voor de deur en ik veronderstelde in eerste instantie dat het Marieke was die zich over de top uit school vandaan af reageerde, maar toen ik op de klok keek en zag dat ze nog niet thuis kon zijn gezien de tijd realiseerde ik me dat het meer leek op een noodkreet. Ik sloot Floyd op in de keuken en rende de deur uit; daar stond onze overbuurvrouw compleet over de rooie, ze schreeuwde het uit: Help me alsjeblieft het is Arnaud hij heeft zich opgehangen op zolder! Ik rende achter haar aan en stormde de trappen van hun huis op en daar op zolder hing hij. Ik had gelukkig de tegenwoordigheid van geest om haar te vragen een schaar of mes te halen om het touw door te snijden, ze rende naar beneden en toen hebben we samen het touw doorgesneden en Arnaud op de grond gelegd, ik rende naar de telefoon en belde 112 en legde de situatie uit en holde weer naar boven, we voelden zijn ijskoude lichaam en zochten zijn pols...... voelden niets. Ik maakte het touw om zijn nek los toen er opgebeld werd rende ik weer naar beneden en de samu zei dat er hulp onderweg was maar dat we moesten proberen te reanimeren, ik keek naar buiten en zag Marieke achter het keukenraam zitten en wenkte haar dat ze moest komen, ik legde haar de situatie uit en zij gaf aan dat ze naar boven wilde , deed dat en onmiddellijk het initiatief nam om te reanimeren. In afwachting van prof. hulp bleef zij masseren! Toen kwam de samu en die namen het beetje voor beetje van haar over. Niet lang daarna gingen we naar beneden waar we in de keuken een heel leger van uniformen aantroffen: politie, verpleging, brandweer echt bizar! De politie vroeg ons de ouders mee te nemen naar ons huis om daar af te wachten. Het waren misschien minuten maar in ieders beleving duurde het uren voordat de ouders werden gehaald. Een van de verplegers schudde zijn hoofd, alle hulp had niet mogen baten, Arnaud was overleden! 22 jaar oud, zelfdoding n.a.v. een verbroken relatie.
Vanaf dat moment leven we dus in een soort film met afgrijselijke beelden die op je netvlies zijn gebrand.
Vrijdagochtend hebben Marieke en ik op het politiebureau een verklaring af moeten leggen, tot in de kleinste details moesten we alles beschrijven, om zodoende zekerheid te verschaffen dat er echt sprake is van zelfmoord. Ik heb toen meteen mijn verbazing uitgesproken over het protocol en de enorme politiemacht die niemand tekst en uitleg geeft. Marieke wilde na afloop toch liever naar school, ik heb haar gebracht en daar alles met de directeur besproken, gevraagd om haar goed in de gaten te houden. Ze is gisterenavond naar een vriendin gegaan en blijft daar tot morgen. Ik zit nu hier en zie al die mensen aan de overkant in en uitlopen en voel me zo verdomd alleen met mijn verdriet, gelukkig Wim is een enorme steun en leven Manon, Gino en vrienden mee in mails en telefoontjes. Dat doet goed. Maandag om half drie is de begrafenis dat zal niet meevallen. Ik ben zaterdag spulletjes wezen kopen en heb een mooie krans gemaakt met een lint met onze namen en ben die gaan brengen toen het meeste bezoek was vertrokken. Sylvain omarmde me en zei me zich schuldig te voelen omdat hij Marieke en mij niet in de rouwadvertentie had genoemd en zal dat in de dankbetuiging goedmaken. Dat was een heel bijzonder moment en heeft mij heel erg goed gedaan.

Help, mijn man is een klusser......

2011-01-25T07:35:00.001+01:00

Van dezelfde makers en met dezelfde presentator is ook dit programma op televisie, daarin zie je mannen die aan een verbouwing beginnen maar er uiteindelijk geen gat meer in zien. Gevolg: een grote bouwput waarin zo'n gezin dan leeft! Er wordt hen dan hulp aangeboden en een klusteam helpt het gezin een eind op weg Gelukkig ook dit valt bij ons reuze mee, Wim heeft in de loop van de negen jaar zijn sporen wel verdiend. Niet alles even professioneel en hier en daar een steekje laten vallen, maar wij kunnen er mee leven. Vaak zien bezoekers dat soort kleinigheidjes over het hoofd en spreken ze veel bewondering uit voor Wim's prestatie. Hij heeft het tenslotte toch maar gedaan die totale renovatie: Van bouwval tot woonhuis! Achteraf hadden we waarschijnlijk sommige dingen anders gedaan, omdat we er in eerste instantie vanuit gingen dat het ons vakantiehuis zou worden. En nu we er dus definitief wonen komen we tot de ontdekking dat het hier en daar niet helemaal is zoals het zou moeten; maar wij kunnen er mee leven en dat is het belangrijkste.
Vorige week kwam Wim via een Internetsite, die lijkt op marktplaats, een tweedehands garagedeur tegen van hout en extrabreed, precies wat hij zocht voor de tweede garage in aanbouw voor een prikkie. Maar nu onze aanhangwagen ergens is gestald omdat we geen trekhaak aan de auto hebben en de aanhangwagen deze deur nooit zou kunnen vervoeren hebben we bij de supermarkt een bestelbus gehuurd. Samen met onze werkeloze hang- buurjongen is hij de deur gaan halen ergens in de Vogezen. Het was een bereklus want die deur weegt wel een kilootje op 100!!!!!!! daar hadden ze de deur met 4 man in die bus gezet, hier waren ze samen en met een beetje assistentie van mij is het met veel pijn en moeite toch gelukt hem uit het busje te krijgen. Maar nu moet de deur geplaatst en dat is een ander verhaal! Gisteren is hij begonnen en een kant zit nu vast, maar het loeizware ding is amper te hanteren. (wwarschijnlijk ook de reden dat ie wegging voor een prikkie!!)De grond onder de deur is iets te hoog en nu gaat hij vandaag graven in de hoop dat de deur dan beter op zijn plek valt. Ook moet hij een constructie bedenken voor de andere kant waaraan de deur moet worden opgehangen, daar zit nu nog niets. De toegang is groter dan de breedte van de deur. Ik vrees dat het met een hoop kreunen en steunen zal gaan gebeuren. Hoop echter dat ie eerst denkt en dan pas doet; het zou niet de eerste keer zijn dat Wim eerst doet en dan pas denkt! helllup,

Help, mijn man heeft een hobby!

2011-01-20T08:16:00.005+01:00

Misschien kennen jullie dit tv-programma? Je ziet dan hoe bij sommige hobbyisten het totaal uit de hand is gelopen en zij zich alleen nog maar bezig houden met hun hobby en zich van de wereld om hen heen hebben afgesloten. Ze nemen niet meer deel aan het gezin, zitten ergens zes hoog op een zolderkamertje de hele dag te gamen of hebben het huis volgestouwd met hun verzameling tweedehands boeken die ze gratis bij mensen ophalen, voor het goede doel bestemd, maar het er nooit van komt ze daadwerkelijk weg te doen. Dus moeten de gezinsleden met polstokken door het huis.......
gelukkig zo ver is het hier nog niet hoor! Maar Wim heeft ineens weer erg veel belangstelling voor alles wat modelspoor betreft. Hij googeld en ebayed wat af op zoek naar treintjes, rails, huisjes en dergelijke. In Schiedam had hij een mooi parcour aangelegd in Manon's oude kamer, maar besloot voor het definitieve vertrek naar Frankrijk alles te verkopen. Natuurlijk leverde het niet de waarde die het vertegenwoordigde op, maar hij was ook bang dat het een verhuizing niet zou overleven. Wel hield hij een startset van Marklin achter en dat heeft hij dus onlangs weer van de zolder afgehaald. Jammergenoeg kan hij het nergens op de grond uitleggen want dan gaat onherroepelijk Emo er achteraan en Floyd vindt het ook geen succes, Hij blaft ernaar en zit met z'n poten aan de rails.
Via e-bay hebben we wat huisjes kunnen kopen en die hebben we de afgelopen weken, af en toe samen, in elkaar gezet. Hij doet het eigenlijk het liefste zelf, vind mij niet secuur genoeg!!!!Maar ik vind het ook leuk dat geknutsel en gepruts. Af en toe is het zo petieterig dat hij het echt met zijn grote handen niet kan, dan moet ie wel! Nu is echter de lijm op en die hebben we per telefoon aan de enige echte modelspoorwinkel in de buurt (Nancy) gevraagd om op te sturen, weet niet hoe ze het van plan zijn maar de cheque stuurde ik vorige week maandag op en nu is het flesje er nog niet!!!!!Hij kan dus niet verder. Van twee bouwpakketjes mist een onderdeel, ook daar naartoe geschreven met het verzoek deze onderdeeltjes na te sturen maar ook daarvan nog geen spoor ( spoor, grappige woordspeling!) Je moet geduld hebben als je iets verwacht, afspreekt; gisteren weer zo'n voorbeeld: CD is gevraagd of ze voor de vereniging waar ook ons zangkoor onder valt, schilderlessen te gaan geven, we zouden gisterenavond dus even gaan kijken wat er nog voor materiaal over was van vorig jaar. Afspraak gemaakt dat we om zes uur bij de bieb zouden zijn; niemand dus!!!!
Ook nog geen enkele reactie op mijn brief naar het museum, je zou toch zeggen dat een bevestiging van ontvangst een aardige geste zou zijn, nee daar heeft men hier nog nooit van gehoord. Gewoon afwachten dan maar, meer kan je niet doen.

De ijzers in het vuur hebben.

2011-01-12T08:10:00.003+01:00

Voor mij op de keukentafel bloeit in een vaas de forsythia,dat geeft een beetje lentegevoel. Bij buurboer hebben al een aardig aantal lammetjes het levenslicht gezien en in de tuin krijgen diverse bomen en struiken al dikke knoppen...... maar het is nog volop winter dus hebben we nog grote kans op veel strenge kou en slecht begaanbare wegen. De Maas is zo buiten haar oevers getreden dat de landerijen van Wim's patron net meren lijken, zag op Ad.nl dat het in Nederland met de Maas hetzelfde is, kan ook niet anders na al die sneeuw en vreselijke regenbuien van de afgelopen weken.
Mijn voornemen om naar Rotterdam te reizen heb ik laten varen; de treinticket is té duur en ik heb begrepen dat BL alleen informatie wil geven en voor die informatie hoef ik niet persé naar Rotterdam, dat scheelt weer in de portemonnee. We stellen ons bezoekje uit tot half februari. Marieke gaat de week voor de crocusvakantie met haar klas naar Rome en we kijken eerst even aan of zij niet al te versleten thuiskomt om dan alsnog naar Nederland te rijden. Ze heeft aansluitend op de romereis twee weken vakantie en willen dat ze uitgerust meegaat! Ik heb voor de confrérie een tafel gereserveerd voor de salon in Tiel eind april en ga daar namens de confrérie Nogent vertegenwoordigen, PH wil mee op zijn motor en heeft Marieke een lift aangeboden: 600 km achterop....... dat is nogal niet wat, we nemen het in overweging. Ik zal naar die salon voornamelijk scharen meenemen. Over messen en scharen gesproken..... jl. zaterdag sprak ik in Nogent met een goede bekende en ik hoorde dat de dame die nu in het museum receptioniste/gastvrouw is haar baan heeft opgezegd. Meteen PB gevraagd of ik zou kunnen solliciteren en of ik een kansje maak.
Hij vertelde me een sollicitatiebrief te schrijven en vooral te melden dat ik lid ben van de confrérie, op het office heb gewerkt, 4 talen spreek en gepassioneerd ben van messen en scharen. Toevallig hebben testmiep en ik jl. maandag hard gewerkt aan twee CV's en twee sollicitatiebrieven die er super uitzien en ik kan gebruiken om te versturen. Ik ken ook de burgemeester van Nogent dus wie weet. Ik heb liever meerdere ijzers in het vuur, om spreekwoordelijk in hetzelfde jargon te blijven.

Wachten op de dingen die komen.

2011-01-07T07:51:00.003+01:00

De zevende dag alweer van 2011, de dagen lengen iedere dag een minuutje eerder licht, als ik zo naar buiten kijk zou je dat niet zeggen: het is 8 uur en nog erg donker en het giet bakken uit de hemel. Vandaag verwachten we M&G die op doorreis naar de wintersport ( oh wat zou ik ook graag gaan!) een tussenstop maken bij ons. Alles in huis voor een avondje "racletten". Marieke hoopt dat ze op tijd zijn, zodat ze haar op college af kunnen halen dus duim ik voor haar, want ik weet hoe graag ze een keer haar zus daar zou showen. Tevens brengen zij het nodige HWV mee, dit keer minder snoeperijen ivm het lijnen. Ik probeer te minderen maar Wim snakt nog steeds naar "lekkers" en snoept vrolijk verder.
Mijn kies is provisorisch gevuld, de zenuwen moeten eerst nog afsterven, het is en blijft gevoelig en ik hoop dat de tandarts aanstaande maandag haar laatste behandeling zal geven. Aardig mens maar ik zie haar liever niet dan wel! Maandag ook weer naar testmiep, mijn CV zit er gelikt uit. Ook een afspraak gemaakt met de persoonlijk begeleider van het arbeidbureau ik heb nogal wat vragen i.v.m het eventueel opstarten van een eigen tokootje. Ik was jl. woensdag bij de dame van bureau Alexis, zij kan mij op alle fronten helpen met de voorbereidingen; te weten alle financiële, fiscale, juridische dingen en het maken van een bedrijfplan. Jammergenoeg neemt zo'n dienstverlening minstens 3 maanden dus mijn inschrijving voor een plaats op de overdekte markt in Neufchateau kan ik gevoeglijk vergeten, dat dossier krijg ik samen met de dame nooit voor 31 januari rond. Maar ik wil toch de voorbereidingen voortzetten, ben nu in de gelegenheid om te profiteren van alle voor mij gratis hulp. De dame stuurt een offerte aan het arbeidbureau en als het goedgekeurd wordt gaan we samen aan de bak. Ik mag nu voorbereidend marktonderzoek gaan doen. Aanstaande maandag ga ik de concurrentie verkennen in Neufchateau, kijken of er potentie zou zitten in een "sandwicherie", cq broodexpres. Heb ook contact opgenomen met de bedrijfleider van Bram Ladage en die wil me gerust helpen met het neerzetten van een concept, zou daarvoor dus wel naar Rotterdam moeten en met hem gaan kijken in de kleinste broodexpres op het metrostation Beurs. Helaas is een kaartje voor de Thalys zoals Marieke ooit had, dit keer iets duurder dus ik heb wel gereserveerd maar nog niet definitief besloten of ik zal gaan. Vanvond wil ik met M&G bespreken of ik dan in hun huis mag logeren dat zou de kosten een beetje drukken. Heb al wel gevraagd of ze haar OV chipkkaart wil meenmen zodat ik wat simpeler gebruik kan maken van openbaar vervoer want dat is in Rotterdam nou niet echt gebruiksvriendelijk voor een "toerist".

Jaarwisseling,

2010-12-31T07:45:00.003+01:00

Vandaag, 31 december 2010, Oudjaarsdag dus ben ik vroeg uit de veren. Floyd mag na het vierde ongelukje op het dekbed niet meer in de slaapkamer. Een dekbed van 240x 200 gaat niet in onze wasmachine en dat betekent dan een ritje naar de wasserette in MlR. Op zich niet echt verschrikkelijk (eigenaresse is een leuk mens)maar er hangt ook een aardig prijskaartje aan. Niet zo zeer het wassen; maar het drogen hakt erin. Laatste keer dacht ik dat ik het langgenoeg had laten draaien, maar toen ik thuiskwam was het dus nog aardig vochtig en waar laat je zo'n ding! Dat was dus meteen het besluit: over en uit niet meer op bed met die hond! ( hoort natuurlijk volgens de wet van Bartje so wie so niet) Het gevolg is echter dat wanneer Wim de deur uitgaat, Floyd in alle staten is en blijft janken en krabben aan de keukendeur, gisteren heb ik het niet gemerkt vanochtend kon ik het na een uur niet meer volhouden en ben maar uit bed gestapt. Ik heb ondanks mijn bezoek aan de tandarts woensdagochtend nog steeds last van mijn ontstoken kies en de smaak van zwaar gerookte haring blijft aanwezig, vreselijk vies! Mag maandagmiddag terug komen en hoop dat ze me dan van de smaak en de zeurderige pijn afhelpt. De weg woensdag was bijna niet te doen, voor de deur van het centre medical was het echt rampzalig! één ijsbaan,levensgevaarlijk! Nu is het aardig aan het dooien geweest en heeft het vannacht niet echt hard gevroren dus de wegen zijn te doen.
Ik ga straks eerst boodschappen doen en dan natuurlijk traditiegetrouw oliebollen bakken. Manon heeft twee pakken mix opgestuurd. Wim en Marieke kijken er al naar uit, vorig jaar waren we ziekies en toen gingen ze voor het grootste gedeelte de vriezer in. Ik vind het ieder jaar weer een rot klus, alles stinkt tot in je poriën en dan heb je al bijna geen trek meer. Wim is er zoals ieder jaar op tegen om de bollen uit te delen aan de buren, hij eet ze natuurlijk het liefst zelf op! En dan vanaf maandag gaan we aan de lijn!
*stoppen met al die kaakjes, toetjes, koekjes, ontbijtkoek, chips, slagroom, mayo, chocolademelk en andere zoete en zoute troep. Het wordt te dol, we puilen uit onze kleren. Wim heeft als excuus dat hij niet drinkt en niet rookt en verder niets heeft dus dat is zijn vrijbriefje, maar ik, ik doe dus mee sinds ik niet meer werk en merk dat het de spuigaten uitloopt.Als erniets in huis is ga ik bakken, want het is zo ongezellig niets bij de thee! Maar wij drinken wel 12 kopjes pp op een dag en dat is dan dus ook minstens 10 koekjes! Wim loopt langs de kast en stopt er 2 of 3 in zijn zak. Als hij zijn spulletjes klaar zet voor 's ochtends neemt ie nog even een grote lik uit de pindakaas pot! Ja dan weet je het dus wel. Vanaf maandag dus alleen maar in het weekend en door de week: fruit! REGIME dus!!!!!
NB: sims3 werkt nu na heel veel gedoe, Marieke dolblij.

Een witte tweede Kerstdag,

2010-12-26T08:23:00.003+01:00

Ja een tweede kerstdag zoals we kennen in Nederland, dat bestaat hier niet! Het is dus een doodgewone zondag, die ook doodgewoon begon. Wim om half zes eruit en rende Floyd meteen de slaapkamer in en kroop op bed en slaap ik normaliter nog even verder: maar dit keer dus niet....... want er knaagt weer een beest(je) onder het laminaat!!! ik keek net nog op de blog van vorig jaar december en toen was er ook een muis die ons bezig hield. Nu dus weer, heel fijn en aangezien er overal plinten op zitten is er geen gaatje om gif te strooien, dus ben ik bang dat we voorlopig niet van het beest af zijn.Vannacht heeft het enorm gevroren, volgens de meteo min 17het is dus gevaarlijk op straat, Floyd heeft me gisteren in zijn enthousiasme van het rennen door de sneeuw al omvergetrokken, niet expres natuurlijk maar mijn schoenen hebben weinig profiel en het is spekglad. Zou van die ijzertjes onder moeten binden, maar waar koop je die hier???????
Inmiddels wordt de lucht strakblauw en zie ik een zonnetje schijnen op het dak van het huis van de overburen! Het wordt vast een prachtige, maar ijskoude gure dag.
Gisteren was het grauw en ongezellig, zo ook de stemming hier in huis. De kerstkadootjes vielen bij ons allemaal in de smaak; helaas voor Marieke was het Sims3
spel niet te spelen, zelfs niet nadat we speciaal een videokaart in de pc hadden laten zetten, dus dat was echt balen voor haar. Ze is samen met ondersteuning via de pc bijna de hele middag bezig geweest zonder resultaat en dat maakte de sfeer er niet beter op. Toen ook de chocolade in de chocoladefontein niet goed gesmolten was maar ging korrelen, sloegen ongeveer de stoppen!!!!! Dus van een vredige kerstsfeer was nauwelijks meer sprake.
Wim heeft sinds een paar weken zijn zinnen gezet op het herbouwen van een modelspoor baan en zijn kerstkadootjes vielen erg in de smaak, ik had via ebay nl. een paar huisjes gekocht en een wagon. We kunnen dus lekker gaan knutselen om de huisjes in elkaar te zetten. Ik heb me van de week al geamuseerd met het kerkje, maar Wim is niet tevreden; volgens hem staat de kerktoren scheef!!!!Hij wil het eigenlijk gewoon liever zelf doen en vertrouwd het niemand anders toe. Dat kan dus nog wat worden als Marieke er ook aan mee zou willen helpen.

Zo moeder, zo dochter.

2010-12-21T21:02:00.004+01:00

Het is Kerstvakantie en Marieke heeft haar stage afgerond; weliswaar een aantal uren minder dan de bedoeling was. Oorzaak de weersomstandigheden. Ze wilde erg graag naar Dijon. Met z'n drietjes niet mogelijk vanwege Floyd en zodoende gingen we vandaag samen op pad. De sneeuw is door de enorme hoeveelheid regen vrijwel van de wegen afgespoeld in combinatie met het strooizout. Langs de berm liggen echter nog hele bergen. We waagden het er op en het viel allemaal niet tegen!Intussen weten we (maar vooral Marieke) al aardig de weg naar de parkeergarage in het centrum. Maar het was flink druk. We reden stapvoets steeds dieper de kelder in en vonden een plekje; doordat er steeds pilaren staan is het allemaal onhandig en krap. Het kostte het nodige manoeuvreerwerk en een helpend handje van Marieke om de auto netjes neer te zetten. Maar het lukte! Marieke echter danig geïrriteerd omdat ik niet deed wat ze aangaf. eerste aanvaring moeder/dochter. We liepen naar H&M en ze zocht een vest en een trui uit, zelf keek ik ook nog rond maar ik zag niet echt iets wat me aansprak, dus naar de kassa: tweede aanvaring! Zo jammer dat zelfs op zo'n uitje het af en toe zo knettert, ik weet dat ikzelf op die leeftijd me ook zo kon ergeren, maar ik krijg blikken die er niet om liegen als ik meezing met een liedje in het bijzijn van een vriendin, als ik iets te uitbundig doe of commentaar geef op iets. Ik kon mijn vader vroeger wat aandoen als hij met een kussen door de kamer danste en deed alsof dat kussen zijn "liefje" was,waar hij cheek to cheek mee door de danszaal walste! Wat kon ik me opwinden als mijn moeder ongevraagd commentaar gaf aan een wildvreemde! Dus ergens kan ik het me voostellen, maar oh wat raakt dat mijn ziel! Ze kocht zelf een paar Vans, die flink waren afgeprijsd en was daar heel happy mee. Ik overweeg om kleedgeld te gaan geven, misschien is ze dan wat kritischer en bewuster over wat ze aan wil schaffen(?). We aten een broodje, reden vanuit centrum naar IKEA, deden de boodschappen bij leclerc, kochten bij KFC een bucket voor de avondmaaltijd thuis en namen de peage terug naar huis. Het was flink gaan regenen en er hingen hier en daar dikke mistwolken. Marieke viel al snel ( zoals wel vaker in de auto) in diepe slaap en werd bij de tolpoortjes weer wakker. Om net na vijf uur stapten we weer heelhuids binnen.

En cas ou.........

2010-12-20T08:43:00.001+01:00

Noël 2010,
L’année 2010 a filé avec des hauts et des bas.
Les problèmes de dos début de l’année ne m’ont pas
apportés de bonheur. Le travail que j’aimais autant
devenait trop dur et j’étais en arrêt maladie pour presque deux mois.
Mon tournée était partagé entre mes collègues et car
le chiffre d’affaires était insuffisant pour la patronne et elle a mis
tout en route pour un licenciement économique avant ma reprise.
Le décès de ma mère au mois de juin a fait une
vide, il me reste de son coté que de la famille en Amérique et Canada.
En septembre le licenciement est devenu réalité et depuis je suis
dans un trajet suivi par le pole emploi pour essayer de trouver
du travail. Vu mon age ça sera pas facile !
Mais il ne faut pas perdre l’espoir.
Mes chères clients me manque énormement, le contact avec eux
restera toujours un beau souvenir.
Marieke a bien travaillé en PB pendant 4 semaines en été et au collège elle
a des bonnes notes, le brevet est prévu pour 2011. Nous sommes fier d’elle !
Enfin, je vous souhaite de très joyeuses fêtes et une excellente année
2011. Surtout le principal : la santé

Voor het geval dat,

2010-12-20T08:39:00.003+01:00

Ik ook maar iemand zo vergeten:
Kerstmis 2010 !
2010 was een jaar van ups en downs voor ons. Rugklachten waardoorik in de ziektewet terechtkwam en het verliezen van mijn baan, terwijl ik het zo naar mijn zin had. Het overlijden van mijn moeder. Voor het eerstin tien jaar weer heerlijk op vakantie met z’n drietjes dankzij de huis en dier oppasser. De ontvangst van een aantal (oude)bekenden die nu riant konden overnachten in onze nieuwe gastenkamer en een tweede badkamer in de maak.Ons huis, dat dankzij veel kluswerk, steeds comfortabelerwordt. Het afscheid van onze trouwe viervoeter, die een flinke tumor bleek te hebben,
viel vooral Wim erg zwaar. Marieke die in Schiedam vier weken langeen vakantiebaan had en het super heeft gedaan was wel een van dehoogtepunten. Zij doet in juni 2011 eindexamen en staat er kwa cijfers goedvoor ! De aanschaf van een pup die ons veel werk bezorgd maar ook veel plezierHet zoeken naar en nieuwe baan, maar dat zal gezien mijn leeftjd nietgemakkelijk zal.worden. Misschien toch iets voor mezelf beginnen ?We hopen dat 2011 voor allen die ons lief zijn geluk, maar bovenal
gezondheid zal brengen. Rest ons jullie hele gezellige kerstdagen en jaarwisseling te wensen,
Wim, Angenietha en Marieke.

Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt.

2010-12-17T10:20:00.003+01:00

Kijkend door het keukenraam zie ik een enorm berg sneeuw, het is vannacht flink tekeer gegaan en er ligt zeker een dikke 12 centimeter. Wim was met z'n Renaultje naar het werk, dat beestje komt overal doorheen met z'n terreinbanden! Maar het holletje op voor de deur bij thuiskomst ging net niet. Gelukkig was de loco burgemeester in de buurt met zijn John Deere en die heeft op mijn verzoek een baantje gemaakt en dus kon de auto toch tot aan de garage. Marieke die deze week stage loopt op het Office de Tourisme van Nogent moest ook weggebracht want ze wilde er toch naar toe ondanks de weersomstandigheden, Wim was de klos. Ik had gisterenavond enorme last van maagklachten en lag al om 8 uur in bed met een kruik en ging heel wat keren heen en weer naar het toilet tot mijn maag helemaal leeg was. Vanochtend nauwelijks iets gegeten, voel me een beetje slappies. Of het kou is of iets verkeerds gegeten; geen idee! Marieke werkt officieel tot zes uur, gisteren heb ik haar echter al om vier uur opgehaald toen de eerste sneeuwvlokken vielen. Het was te doen, maar daar was alles mee gezegd. Hoe het vanavond moet weet ik dus niet. Hoop dat Wim het kan en wil doen. Toen ik nog in de camion reed was ik heldhaftiger dan nu........... geen idee waarom!
Jl. maandag naar de testmiep, gelukkig kon het en hoefde het niet per telefoon, helaas was alles wat we hadden besproken niet op haar PC opgeslagen en dus had ik weer een berg huiswerk te doen. Mijn hele arbeidsverleden uitschrijven , van handeling tot handeling van een dag werk. Een gigaklus dus! De resultaten tot nu toe zijn niet echt verrassend........... Receptioniste, of Gastvrouw, of iets met eten of iets met decoratie. Haar idee om een eigen bedrijfje te starten staat bovenaan het lijstje. Wil het geval dat er in Neufchateau een overdekte markthal gebouwd gaat worden en daar zijn 14 units te huur voor geïnteresseerden: het moet iets met FOOD te maken hebben. De huurprijzen zijn in onze begrippen vrij laag. De units varieeren van 9 tot 13 m2. Inschrijving en inleveren van een stapel paparassen sluit op 31 januari dus dat is kort dag. Ik wil toch onderzoeken in hoeverre er uit zoiets een slaris te halen valt. Er is financiele hulp op alle fronten mogelijk, mede omdat ik in dit CTP project zit zijn er legio voordelen. Ik heb mijn persoonlijk begeleider gebeld hem alles uitgelegd en een afspraak gemaakt met een bureau dat voor mij en met mij een bedrijfsplan kan opstellen. Je weet maar nooit. Het vinden van een baan op mijn leeftijd zal zeker gezien de werkeloosheid in de Haute Marne niet gemakkelijk zijn. Ik denk aan een sandwicherie/traiteur winkeltje. Veel mensen zeggen al jaren waarom begin je niet een tentje voor jezelf; zou dit De gelegenheid zijn?????????

Winterse ongemakken,

2010-12-07T21:17:00.004+01:00

Ik zit in de keuken achter de laptop want in de computerkamer in de voormalige stal is het zonder kachel niet warmer dan 3 graden en dat is nauwelijks vol te houden. Dankzij allerlei snoeren kunnen we nu aan de keukentafel internetten, Marieke heeft haar PC weer boven staan (terug van weggeweest) en nu is de laptop vrij voor gebruik, komt prima uit IH bedankt! Het heeft vorige week heel veel gesneeuwd en er kwam een flinke nachtvorst die opliep tot min 14 en dus zaten we zoals ieder jaar weer met bevroren leidingen, dit keer de afvoer van de douche boven en hadden we het genoegen Marieke 's ochtends om 6 uur te horen poedelen in onze douche beneden. Ze zou gemakkelijk later kunnen opstaan, maar ze houdt ervan alles lekker uitgebreid en op het gemakkie te doen. ( aardje naar haar mamaatje) Gevolg is dat ik ook vroeg uit de veren ben, maar dan heb je ook wat aan je dag,toch????
De sneeuw is vanaf zondag, toen het verschrikkelijk begon te regenen, enorm aan het smelten, het is een vreselijke baggerzooi.Door de enorme hoeveelheid sneeuw is o.a. het dak boven de zwijnenstal van de buren aan de overkant compleet ingestort, het was al slecht maar het ziet er nu niet uit!!!!! lijkt wel een slooppand! De Maas is 3 x zo breed als normaal en de putten kunnen het vele smeltwater niet verwerken. Als je er niet uit hoeft is er niets aan de hand,maar voor Wim is het niet echt geweldig om naar beneden te rijden met zijn Renaultje. Mijn afspraken met de testmiep zijn al twee maandagen niet doorgegaan, we hebben het de eerste maandag in alle rust per telefoon kunnen doen. Afgelopen maandag was het echter nauwelijks mogelijk geconcentreerd te blijven, om mij heen was het een en al hectiek. Het schooltransport was geannuleerd en was ze thuis. Ze zou wel even met Floyd naar buiten, maar liet hem los en kwam hij never nooit meer terug, ik zat aan de telefoon en zag hem op het plein van de Mairie rennen en kreeg de zenuwen. Ik heb uiteindelijk de testmiep te kennen gegeven dat ik er niet met mijn hoofd bij was en om die reden liever het gesprek beëindigde, gelukkig had ze er begrip voor. Ik heb een berg huiswerk voor aanstaande maandag, hoop dat het me lukt om het allemaal te doen. Discipline ........

Soirée de la cloture de diseurs d'histoires.

2010-11-28T10:56:00.005+01:00

Zaterdag 27 november stond al vanaf februari jl. in mijn agenda. Een opdracht in het kader van mijn lidmaatschap van "les semelles de vent" een vereniging tot nut van activiteiten in de vrije tijd. Het door de Foyer Rureaux georganiseerde evenement van de 'verhalenvertellers' dat ieder jaar in heel Frankrijk plaatsvindt wordt traditiegetrouw afgesloten met een maaltijd tussen de verhalen door en aan de vereniging was een bijdrage gevraagd en dus werd algemeen besloten dat wij het eten zouden verzorgen! Ik geef twee keer in het jaar als vrijwilliger al kookworkshops en dus kreeg ik de algehele leiding toebedeeld. Ik heb een voostel gedaan van het menu, dat werd eenstemmig aangenomen.
* Pompoen soep
* een bord TAPAS bestaande uit : een brushetta met maigret de canard en mozzarella
een terrine van feta met gegrilde paprika
een loempiaatje van comté met rauwe ham
een verrine met geitenkaas en zwarte olijfjes
een viskoekje
een pastaschelp met auberginesalade
* Tiramisu met appel en calvados
Men ging uit van 60 tot maximaal 100 aanwezigen.
De receptuur uitgeschreven, de boodschappenlijst opgesteld en de deadline van inschrijving vastgelegd op jl woensdag 20.00 uur!
Wat schetst mijn verbazing.................. 130 personen hadden zich aangemeld!Daar had niemand op gerekend en dat was dus even flink schrikken. Bij het bezichtigen van de feestzaal van Biesles kwamen tot de ontdekking dat er veel aanwezig was maar helaas dus geen potten en pannen en andere keukenbenodigheden. Slechts bestek, serviesgoed een grote koelkast en een oven, een vaatwasser en een behoorlijke aanrecht. We hebben dus de benodigde materialen een beetje verdeeld onder de deelnemers van de kookworkshop cq. kookstaf.
Zaterdagochtend 10 uur gaf iedereen acte de présence en kon het bereiden van de gerechten beginnen. Alles liep gesmeerd, totaal geen stress, alles zoals ze hier zeggen:"ZEN". Tussen de middag aten we gezellig met een groepje van 9 personen. De zaalinrichting, tafels dekken ed was niet ons pakkie aan. Wij hadden het bereiden en het opdienen toegewezen gekregen. De kookploeg veranderde een beetje van samenstelling, sommigen gingen huiswaarts anderen namen hun plek in. Om half vijf was al het werk gedaan, het zag er goed uit. De soep 25 liter pruttelde en de voorbereidingen van de mise en place gedaan. De taken van het serveren werden verdeeld, we namen met de organisatie de planning door en ik schreef het op voor de keukenploeg. De avond kon beginnen.
Helaas begon het tegen half acht enorm te sneeuwen en de telefoontjes kwamen binnen met diverse afmeldingen, we keken elkaar aan en kregen even de kriebels.
Kwart voor acht stroomden de mensen binnen en om half negen opende de voorzitter de avond. Ik mocht het menu aankondigen en toen begon het eerste van vier opvoeringen van een echtpaar, hij met gitaar zij vooral met haar stem. Heel geanimeerd maar helaas had ik geen tijd om het te aanschouwen, we moesten de soep nog afmaken en zorgen dat het in de metalen schenkkannen zou klaarstaan. Het verhalen gebeuren liep uit en we vreesden dat de soep te veel zou zijn afgekoeld maar tijdens het opdienen bleek het nog steeds flink warm gelukkig. Toen de borden werden opgehaald stroomden ook de eerste complimenten binnen! Tweede acte: intussenmaakten wij 132 borden klaar voor de Tapas! het was flink aanpoten, maar het stond prima op tijd klaar om uit te serveren. Het bedienende klupje liep zich het rotjeknor, maar iedereen had binnen notime zijn/haar bord en kon het smullen beginnen. Wijzelf aten ook mee, en het sfeertje was prima. Wat een bof dat echt alles was gelukt! Het was een groot succes.
Derde acte: even meegeluisterd gekeken, erg humoristisch en heel goed gearticuleerd dus ik begreep de grappen ook! Tijd voor het dessert de tiramisu die ikzelf samen met ene Sophie had gemaakt. Het was mooi opgesteven en dus was het snijden een makkie. Er was genoeg, iedereen smulde! Vierde acte: Daar heb ik volledig van mee kunnen genieten. Wat een humor, wat een stem die vrouw, erg leuk en een aanrader om daar volgend jaar eens wat meer in te duiken. In tussen was het kwart voor twaalf en was ik echt op! Wim zou me ophalen dus hem gebeld. Hij kwam nog voordat de grootste troep in de keuken was opgeruimd, ik heb de boel de boel gelaten, niet netjes maar ik had naar mijn gevoel mijn bijdrage wel geleverd. Moe maar voldaan huiswaarts.
Ik kan terugkijken op een zeer geslaagde avond, samen met 131 anderen!!!!!!!!
Ik ben zo stout geweest mijn visitekaartje op alle tafels neer te leggen.

De winter komt er aan.....

2010-11-24T17:34:00.002+01:00

Volgens de krant gaat het eind van deze week al erg koud worden ze voorspellen min13 dus dat is niet mis! Als er dan ook een zonnetje bijkomt is het niet zo erg, momenteel is het namelijk erg somber, grauw en nat. Met Floyd naar buiten is niet altijd even prettig, maar we hebben geen keus. Maandagochtend ging ik vol goede moed met hem het zgn. "grote rondje" lopen en liet ik hem loslopen. Op de training zondagochtend ging het niet allemaal even vlotjes, ja als je twee weken niet gaat ben je dus terug bij AF. Wim was mee maar die raakte in de war van de opdrachten van de trainster en gaf het al snel op. Maandag bleef F in eerste instantie netjes in mijn buurt, maar ineens bleef hij een heel stuk achter en was naar hartelust aan het graven in een vossenhol. Ik op mijn hurken en in mijn handen klappen maar géén F!
Ik had een dode das zien liggen en wilde absoluut niet dat F daar aan zou gaan staan peuzelen, dus werd ik een beetje geagiteerd. Klappen en roepen dus! Er kwam een pick-up aan en daar rende hij achteraan! Van de andere kant kwam ook een auto, dat bleek AC de zoon van wim's baas die kwam het land inspecteren ivm omploegen. Toen hij in zijn auto stapte en plankgas wegreed ging F er vol gas achteraan en was ie dus na een paar minuten in een velden of wegen meer te bekennen. Het regende en het weggetje was modderig. Ik aarzelde; teruggaan, of roepen en klappen? ik was een beetje hopeloos. Ineens zag ik hem stilstaan en om zich heen kijken; hij was mij kwijt en toen begon hij het op een lopen te zetten mijn richting op. D.m.v een koekje kon ik hem vastgrijpen en aanlijnen en heb hem naar huis gesleurd, hij wilde graven, snuffelen alles behalve naar huis. Jammergenoeg is er zondag geen training
i.v.m jaarvergadering en zaterdag ben ik bezig met de maaltijd voor ?? personen dus kan ik niet naar de les. Wim gaat er vast en zeker niet heen; onder het mom van "ik begrijp dat mens toch niet"
Na dit avontuur mocht ik naar de testmiep voor mijn bilan. Manon en PB haden beiden een vragenlijst ingevuld over mijn kwaliteiten en persoonlijkheid en ook IH had haar mening gemaild. Zelf had ik er meer dan 4 uur aan gewerkt en was eerlijk en openhartig.
Mevrouw A was onder de indruk en stak dat niet onder stoelen of banken!
Voor aanstaande maandag moet ik een lijst maken met beroepen die me leuk lijken, nou dat is niet moeilijk! Als het met eten en mensen te maken heeft, of met talen spreken en tourisme dan vind ik het al leuk. Het is alleen de vraag of daar hier in de buurt werk in te vinden zal zijn.

Wateroverlast en vriendschap.

2010-11-15T17:59:00.005+01:00

Afgelopen weekend naar Gembloux geweest. Intussen was dit voor mij de derde keer, "times flies" als je het naar je zin hebt! Ieder jaar leer ik meer mensen kennen en zijn de begroetingen bij het weerzien altijd even hartelijk. We reisden dit keer met een busje en waren in het totaal met 7 personen. Een echtpaar die zich onlangs bij de confrèrie hebben aangesloten wilden ook mee en het was even afwachten of het zou klikken; maar het was echt weer heel erg gezellig. Het echtpaar is al met pensioen, zij is voor haar leeftijd erg charmant, hij mag er ook zijn. Je kunt aan hun kleiding ed. wel zien dat het hen aan niets ontbreekt. De gebroeders H hadden een plekje voor mij tussen hen beiden in en vanaf de eerste kilometers zat de stemming er in. Helaas regende het pijpenstelen. Het was vrij druk onderweg en de 450kilometers gingen nou niet echt vlotjes. We stopten in Luxemburg, dronken een wijntje, aten een stukje worst en een plak cake met tonijn en reden weer verder. We vertelden aan R&S dat er aan de weg van Namen naar Gembloux erg veel met neon verlichte vitrines zijn, waar "dames" zitten te wachten op klandizie, ze waren ( net als wij de eerste keer) erg verbaasd. Bij de eerste de beste vitrine werden alle ruiten schoongewist van de condens om beter te kunnen zien, chauffeur PB matigde de snelheid en alle ogen waren gericht op de zeer schaars geklede dame! Zo verliepen de laatste kilometers tot aan de foyer waar de beurs gehouden wordt in lacherige stemming met veel commentaar van de aanwezige heren. De begroetingen tijdens weerzien met vele bekenden was weer allerhartelijkst. Die avond pakten we niet alles uit want we arriveerden tegen zeven uur en de beurs sloot om negen uur dus dat leek ons niet de moeite. Naar het hotel om in te checken en een restaurant opgezocht waar we super lekker hebben gegeten. Met natuurlijk weer, zoals intussen de doen gebruikelijk, een prima wijntje en een amical sfeer. Bijtijds terug naar het hotel en de volgende ochtend om half negen na het ontbijt onze tafels ingericht, klaar voor de handel en de bezoekers. Helaas viel de verkoop tegen, er kwamen 2000 bezoekers en er waren 102 exposanten aanwezig. 's Avonds het avondeten in de kantine van een school, dit keer een smakelijke maaltijd en een gezellige ambiance. Zondag begon de beurs om 10 uur dus konden we het wat rustiger aan doen, het ontbijt viel ons allemaal zwaar tegen, maar ach je kan ook niet alles hebben toch? PH verkocht zondag toch nog een paar dure stukken en ik had de taak iedere exposant aan te spreken in hun, daar waar mogelijk eigen taal, om hen uit te nodigen voor 4 en 5 juni 2011 voor onze beurs in Nogent. Reacties waren erg positief, dus goede hoop dat we op wat meer exposanten kunnen rekenen. De Nederlandse ploeg organiseert 23 april 2011 een beurs in Tiel, ze zouden het super vinden als wij daar aanwezig zullen zijn. De confrères zijn nog niet wild enthousiast, het is alleen zaterdags en de afstand vinden ze toch wel een handicap. Ik ga aanstaande vrijdag, onder het genot van een glaasje Beaujolais primeur, proberen ze over te halen, lukt dat niet dan stel ik voor daar zelf naar toe te gaan onze president PB zei meteen dat een goed alternatief zou kunnen zijn. Ik zou dan vooral scharen meenemen, daarover weet ik inmiddels al aardig wat te vertellen en daar is in Nederland misschien wel een markt voor. We zullen wel zien, als er een aantal mee zouden gaan is het natuurlijk leuker dan kan ik meteen gidsje spelen en ze de tulpen en de molens laten zien!

Donkere tijden met een lichtpuntje in het verschiet,

2010-11-10T07:29:00.002+01:00

Het is volop herfst, maandagavond zelfs natte sneeuw. Ik heb het geloof ik al eens eerder vermeld maar doe het vandaag nog eens dunnetjes over: De verlichting van sommige auto's en de onverlichte wegen 's avonds zeker als het regent of zoals maandag dus natte sneeuw, bezorgen mij grote ergernis! Ook de markering op de wegen is hier en daar zo versleten dat ik af en toe onzeker ben. De lampen van de tegenliggers veroorzaken dat je soms verblind wordt en op de ruit van de auto geeft dat een soort kringen. Zondagavond na een gezellig avondje bios in N. regende het en dan is het rijden niet altijd even prettig. Zondag was het de hele dag erg slecht en omdat het ook in de nacht van zaterdag op zondag erg hard had geregend kon ik niet de moed opbrengen om met Floyd naar de training te gaan, achteraf gezien zwak! Maar het is vooral de weg ernaartoe die normaliter al slecht begaanbaar is, die me tegenhield. Dit is een "drukke" week; veel afspraken, vergaderingen, twee ritten met mevrouw L. en vrijdag naar Gembloux met de confrèrie.
Maandag begon met mijn voorbereidend gesprek voor de competentietest. Een vriendelijke mevrouw van mijn leeftijd (altijd prettig want ik heb het gevoel dat die zich beter in mijn situatie kunnen verplaatsen dan iemand van 25!) ze heeft me alles uitgelegd en we hebben nu zes afspraken van steeds twee uur voor de eerstvolgende zes weken, vastgezet op de maandag. Maandagavond ouderavond op school van Marieke. Dit keer gelukkig slechts twee klassen van het derde en laatste leerjaar dat scheelde een hoop wachttijd. Prof. pricipal was niet ontevreden, M scoort voor Frans ( schriftelijk)geschiedenis/aardrijkskunde en wiskunde een onvoldoende. Docent Frans adviseerde om wekelijks een dictee met haar te doen, het gaat vooral om de spellingfouten, verder is hij dik tevreden. Geschiedenis/aardrijkskunde is een nieuwe docente, jong en vastberaden zich niet gek te laten maken, dus ze heeft hoog ingezet en straft onmiddellijk! Ze vindt Marieke, die is gekozen als klassenvertegenwoordigster, mede verantwoordelijk voor de sfeer in de klas en eist van Marieke meer discipline en inzet! En toen naar de docent van wiskunde, Marieke's zwakste vak. Meneer A denkt dat omdat Marieke een hekel heeft aan het vak en het moeilijk vindt, ze de kont tegen de krib gooit en er geen moeite voor doet, terwijl als ze de les goed zou volgen ze de helft al zou begrijpen. Dus afgesproken dat M zich positiever opstelt en er werk van maakt, vooral haar huiswerk!
Met deze cijfers zou ze het allemaal nèt kunnen halen, maar ze kan en moet net wat hoger scoren. We hebben samen afgesproken dat ze zich dus wat meer op school zal storten!!!!! Helaas zijn er vervelender dingen:
Pole emploi die zorg moet dragen voor mijn salaris had mij gezegd dat er rond de 2de november werd betaald, ik kijk dus dagelijks op de site van onze bank: tot gisteren nog niets gestort en ik begon hem dus te knijpen. Aflossing van de hypotheek is op de 5de van de maand en er staat geen geld dus die kon niet worden betaald. Ik bellen met mijn persoonlijk begeleider:"nee het is echt de deur uit", ik bellen met de bank:"Nee, het is niet binnen", ik weer bellen met PE: "heus mevrouw het is de deur uit", maar nee , niets dus. Wat blijkt! Mijn vorige werkgeefster moet kennelijk een gedeelte meebetalen en dat is niet voor de 10de binnen en dus kunnen ze mijn salaris niet storten voor de 12de! Het staat dus pas de 15de op de rekening. Vanaf 30 augustus zonder salaris, dat valt dus om de dooie dood niet mee! Het is vandaag de tiende dus nog vijf dagen een pas op de plaats hoopvol uitkijkend naar de 15de!

Wintertijd en rompslomp.

2010-11-03T07:47:00.002+01:00

We zouden naar NL gaan dit afgelopen weekend, dus afspraak gemaakt voor Floyd voor een verblijf in het pension en hem donderdagavond weggebracht. Dus even rust in de tent voor vertrek. Wim werkte nog vrijdagochtend en dus konden we tegen half elf vertrekken. Het was druk onderweg, veel vrachtwagens en diverse opstoppingen, we deden er dus beduidend langer over dan we hadden verwacht. Marieke zou het weekend met Manon en Gino meegaan naar een Tattoobeurs in Purmerend, dus was de afspraak haar in de zaak af te zetten. Daar troffen we J&L aan, altijd wel weer leuk om te zien wat een waardevolle vriendschap dat is! Het liep allemaal een beetje anders doordat wij later waren dan gepland en ook Manon's idee van samen een pizza eten liep dus volledig uit de hand. Vervelend voor J&L want die moesten bijtijds weer naar een volgende afspraak. We namen afscheid en ieder ging zijns weegs.
Wij bezochten TvW, aten een hapje bij de Chinees ( 17 jaar geleden hadden Wim en ik daar ons eerste afspraakje) en reden naar het huis van Manon. Zaterdagochtend eerst boodschappen in een steeds armoediger wordend Schiedam, toen naar Oma Bos. Achterdeur was op slot, tuin een grote bende, we gluurden door de gordijnen en zagen een opgeruimd huis. Dat was vreemd, normaal is het altijd een rommel van stapels kranten, een volle aanrecht en nu was alles bijna een soort van steriel! Paniek dus want het was zeker geen goed teken! Maar ja, wat zou er met oma zijn? Buurvrouw (ook al flink bejaard) zat op haar stoel te slapen en reageerde niet op aanbellen, andere buren waren niet thuis. Adres van"oom J" hadden we niet, Wim wist wel ongeveer waar hij woont maar geen huisnummer en over de straat twijfelde hij. We hebben dus alle flatgebouwen langsgelopen en op de naambordjes gekeken, maar helaas geen familie Bos te vinden. Toen maar naar Wim's vader, die ons wist te vertellen dat oma een knie had gebroken maar geen idee had waar ze nu zou revalideren. Telefoonboek gekeken, diverse keren geprobeerd maar steeds geen gehoor bij de overige familie. Kreeg een sms van H&E die ons uitnodigden om mee te eten, dus wij naar Schipluiden. Een vorkje meegeprikt van de preistampot en even gezellig bijgekletst. Daarvandaan eindelijk kontakt met de vrouw van JB. Oma had inderdaad een gecompliceerde been breuk opgelopen tijdens een val in huis eind augustus!!!!! en was opgenomen in Driemaashave. prettig om te weten ! 's avonds alle klokken en horloges aangepast naar wintertijd en dus een uurtje langer kunnen slapen.
Wim en ik waren het er beiden overeens dat onze auto prima rijdt, Cruise Control een heerlijke luxe is en je in Nederland in het verkeer ogen te kort komt vanwege alles waar je op moet letten: verkeersborden op elke 50 meter, fietsers, zijstraten, woonerven, de vele auto's en die verschrikkelijke verkeersdrempels.
Zondagochtend op bezoek gegaan, ze is verward en vertelt heel vaak hetzelfde, moet revalideren en wil natuurlijk terug naar haar eigen huis, maar of dat er nog in zal zitten?????? wij denken dat het beter zou zijn van niet, maar wie zijn wij????
Terug naar opa Kees, broodjes gesmeerd en de voor ons bestemde televisie in de auto gezet tussen het heimweevoer, de plantjes, de tijdschriften, de stoofperen van Els en naar het station in Schiedam gereden om Marieke op te halen. De terugreis liep een stuk vlotter dan de heenweg. Waren op redelijk tijdstip weer thuis. Maandagochtend Floyd opgehaald, die erg blij was ons te zien, gisteren naar het CTP bureau en daar afgesproken dat ik wacht op een telefoontje van het bureau wat mijn competenties gaat testen en dan nemen we weer kontakt op. Gisterenavond, dinsdag belde de mevrouw; afspraak voor aanstaande maandag. Het staat dus op de rails.

Le C.T.P en mijn persoonlijk begeleider,

2010-10-19T18:51:00.003+02:00

Maandag om 13.30 uur had ik dus mijn eerste gesprek met mijn persoonlijk begeleider op het Arbeidbureau in Neufchateau. Eerst auto weggebracht om de winterbanden eronder te zetten en nog een of twee andere kleine dingetjes, te voet dus naar centre ville een afstand van een minuutje of 15. Mijn persoonlijk begeleider is een jonge man en hij heeft me eerst van alles en nog wat uitgelegd over hoe zo'n CTP functioneert en wat de mogelijkheden allemaal zijn. Nou die zijn er genoeg: cursussen volgen, omscholing, sollicitatietraining enz. enz. Na een dikke drie kwartier hebben we overeengekomen om eerst een soort van test te doen wat mijn competenties zijn. Ik had nl. in het vakje "wat zoek je voor werk"een heel scala van beroepen opgeschreven. Alles wat me leuk lijkt en dat is nogal wat. Meneer vond dat te breed en stelde dus voor om eerst maar eens uit te zoeken wat er het beste bij me past. Ik vind alles okay dus laat het over me komen. Volgende week is meneer vrij dus mijn eerstvolgende afspraak is over twee weken. Het is de bedoeling iedere week een afspraak te hebben, dus koppel ik dat voortaan aan de wekelijkse boodschappen bij de Lidl. Heb ik twee vliegen in een klap.
Ik ben van het arbeidbureau gelopen naar Leclerc en dat was een pittige wandeling berg op. Als je dit normaliter met de auto doet, zie je niet dat er nauwelijks rekening is gehouden met wandelaars dus het was hier en daar akelig dicht langs de weg, een trottoir is er niet. Best gevaarlijk dus. Na mijn inkopen, ik had begrepen dat er ook een bus rijdt, liep ik dus naar de bushalte en keek op het schema. Bus was 3 minuten geleden langsgeweest en de eerstvolgende ging royaal een uur later. Dus op mijn gemak de stoute schoenen aangetrokken en de terugweg aanvaard! In de hoofdstraat van N. even bij de tearoom gestopt voor een kopje thee en een taartje en toen op naar de Renaultdealer. Auto was nog niet klaar. De receptioniste zei dat ik gerust had mogen bellen, hadden ze me opgehaald!!!!!! Ik was flink moe dus snel naar huis en bijtijds naar bed maar de slaap die kwam helaas niet. Vermoeide benen en een vol hoofd. Dus een pilletje; gevolg vanochtend een houten kop.

Dubbele betekenis.

2010-10-18T21:20:00.005+02:00

Jl woensdag even eruit met G en I naar Troyes, de moeite van een bezoekje waard! Wilden ook nog naar de Outletwinkels en dachten er slim aan te wezen om daarvoor met de bus te gaan. Dus naar de halte en een kaartje gekocht bij de buschauffeur. We zeiden na een x aantal haltes tegen elkaar dat het best een eind van het stadscentrum af lag en waren daarover verbaasd, bij het eindpunt geen winkel te zien! Buschauffeur vertelde ons dat we die winkels allang gepasseerd waren! dus bleven we zitten en reden de route weer terug, stapten uit bij de outlet en keken even rond. De prijzen vielen ons erg tegen. I kocht iets voor haar zoon en ik iets voor Marieke en lieten verder de boel de boel, want het werd intussen al aardig laat en we wilden op een redelijk tijdstip weer thuis zijn. Al met al dus weer gezellig om zo een stad te verkennen; ga zeker nog een keer terug.
Zaterdag en Zondag was de gastronomische beurs en de confrèrie was "eregast" dus wilde ik ook even mijn neus laten zien en ging er heen, in de veronderstelling daar heel wat culinairs aan te treffen. Ik vond het een tegenvaller, veel producenten van streekproducten stonden er opgesteld in kleine klaslokaaltjes. De confrèrie stond in het gedeelte carrosserie en iedereen was dik ingepakt, het was er frisjes! Helaas erg weinig bezoekers. Ik had n.a.v. ons uitstapje van twee weken geleden de vier heren een kaart gestuurd om te bedanken voor alle verwennerijen en gezelligheid. PH begroette me en bedankte voor de kaart, had hem echter direct in zijn bureaulade gestopt omdat hij bang was dat zijn vrouw de kaart zou lezen(?) ik begreep niet waar hij op doelde, dus vroeg om tekst en uitleg.
Ik had de heren bedankt voor alle verwennerijen en wat bleek het woord "gaterie" (opgezocht in het woordenboek) heeft dus een dubbele betekenis! En als je het dus anders opvat is het nl. tamelijk plat. Wist ik veel. Er werd dus hartelijk om gelachen en de opmerkingen bleven natuurlijk niet uit.
Zondag eerst puppytraining. Wim en ik zagen er geen gat meer in; Floyd is erg actief en eigenwijs. Dus raad gevraagd en veel advies gekregen, o.a. dat hij erg veel energie heeft en die minstens 1 x per dag kwijt moet kunnen en dus moet rennen, hij is al zo aan mij gewend dat ik hem volgens de trainers gemakkelijk los kan laten lopen dus na de les bleef ik achter met een mevrouw met een schat van een herderspup, de trainster maakte beiden los en toen was het een geren van jewelste, ze genoten beiden, Floyd was duidelijk de mindere en op mijn commando kwam Floyd netjes terug. Dus 's-middags nog een keer geoefend en het ging best wel goed. Hij bleef toch steeds in mijn gezichtsveld en genoot. Was 's -avonds kapot en sliep prima. Tegen twee uur even naar Semilly voor de foire de potirons en daar wat kalebasjes en pompoentjes gekocht voor decoratie. Het was koud. Iedereen was diep in zijn kraag gedoken en aan de warme wijn. Ik was met de auto dus maar niet gedaan.
Vandaag naar het arbeidsbureau maar daarover morgen meer, ga nu naar een kopje thee. Het is alweer bijna bedtijd.

Puppy training,

2010-10-10T17:58:00.002+02:00

Vandaag bijtijds opstaan want ik had met de eigenaar van de "club canin" een afspraak om 9.00 uur in Neufchateau het was volgens hem lastig te vinden dus hij zou me er naar toe begeleiden. Marieke wilde toch ook mee en dus gingen we op pad. Floyd vindt tot nu toe autorijden geen pretje en hij jankt dan ook de gehele weg. Muziek aan of uit maakt niets uit hij blijft piepen. Op de parkeerplaats van de Match was het al druk, deze super is 's zondags ochtend geopend. Meneer F was keurig op tijd en hij reed voorop, ben benieuwd of ik het de volgende keer zelf zal kunnen vinden. Het is nogal in een uithoek. We waren te vroeg dus stelde hij voor even een ommetje te maken, zo gezegd zo gedaan, helaas liepen we na een aantal meters in een soort van openbaar toilet!!!! Het was me vies, een en al wc papier en grote hopen, van mensen afkomstig, we waren er allebei een beetje naar van en ontdeketen al snel dat er een groot woonwagenkamp stond. We hadden dus meteen het lichtblauwe vermoeden dat die in hun caravans dus geen toilet hebben en dat zij dus de bossages als zodanig gebruiken!!!!! We liepen snel terug, kwamen bij de auto en begrepen dat we achter een mevrouw aanmoesten rijden. We reden langs het kamp en kwamen op een onverharde weg met veel kuilen en hobbels terecht bij een groot veld helemaal omheind. We waren niet de enigen. Ik vermoed dat er zeker een dikke 40 honden van alle soorten en maten aanwezig waren incl. baas of bazin. Wat lijken sommigen op elkaar! hahahaha
We hadden veel bekijks en men wilde weten wat floyd voor ras is, wij uitgelegd 3/4 terrier 1/4 beagle. Oja dat was te zien. De honden waren verdeeld in 3 groepen en wij werden toegevoegd aan de jongsten. Floyd was zenuwachtig en vond alle anderen enorm spannend. We kregen eerst tekst en uitleg van een cordate tante. Ten eerste: de hond is in ons gezin ondergeschikt, dat houdt o.a. in; hij eet als laatst ( doe ik dus fout!) hij slaapt apart ( tweede fout) hij bepaalt niet wanneer er gespeeld wordt, enz. enz. enz. We moeten dus hier en daar wat gaan aanpassen in de reeds ontstane gewoonten! We voegden ons in de groep en daar leerde ik eerst hoe hem aan de lijn te houden, daarna liepen we tussen andere honden door ( socialisatie training) toen werd hij aangelijnd en stond ik aan de andere kant van het veld en mocht ik hem roepen. Alle commando's kort maar krachtig. En geen woord te veel dus! "Assis", "Au pieds" "Plus bougé" Ik moet zeggen dat het niet eens zo slecht ging. Belonen is een flinke stevige aai/knuffel en straffen is een vette "Non" Na dik drie kwartier, mochten naar het veld met de obstakels, door de tunnel, door een band, over een wip, over een evenwichtsbalk en een koekje als beloning. Hij deed het allemaal! Er is dus nog hoop. De andere gezinsleden zijn van harte welkom dus als Wim vrij is kan hij mee! Gaat ie leuk vinden. Vanmiddag ben ik aan het knutselen geweest met kippengaas en purschuim, morgen ga ik met CD wandelen en neem meteen mos mee uit het bos voor het afmaken van het geval. Morgen mag ik ook voor de tweede keer chauffeur spelen voor mevrouw L. die zelf op het moment niet mag autorijden, (ze is een klant van de hapkar en vindt mij/ons zielig en heeft me aangesteld als privéchauffeur, ze heeft begrepen dat wij dat extraatje best kunnen gebruiken)morgen naar Chaumont naar het ziekenhuis voor haar schouder, vrijdag jl. tandarts en aanstaande vrijdag ook weer.

J'ai bien bu, j'ai bien mangé !!!!!

2010-10-04T16:01:00.003+02:00

Nog een beetje brak,dus vanavond op tijd naar bed, schrijf ik mijn blogje want ik begreep dat er al onrust heerst onder lezers.( als het langer duurt dan een week, worden sommigen al ongerust en beginnen ze zich af te vragen of er iets aan de hand is) Nee dus! Maar ik heb dus wel een heleboel te vertellen.
Vrijdagmiddag verzamelen in MlR om kwart voor twee. Ik verwachtte een personenbusje, maar er bleek een toyota gehuurd met 5 zitplaatsen. AB kon niet mee en dus was ik de enige vrouw in het gezelschap. Ik werd hartelijk ontvangen, nam afscheid van Wim en werd op de achterbank tussen JMR en GH gezet. Iedereen had er zin in en al na een 10tal kilometers begon de pret. Zoals altijd is de sfeer heel geanimeerd. JM verraste me met een klein verguld schaartje wat ik ergens op een sjaal of revèrs kan clipsen.
Hij is een van de meest gerenommeerde scharenmakers van Frankrijk, met een hele bijzondere collectie die op het moment in het Museum van Nogent wordt getoond. Hij is nog steeds, ondanks zijn leeftijd actief en heeft in zijn carrière al heel wat meegemaakt.Hij neemt geen blad voor zijn mond, wat af en toe niet door iedereen in dank wordt afgenomen. We maakten een sanitaire stop en kwamen tegen sluitingstijd van de eerste beursdag via een bochtige route van pakweg 20 kilometer La M. aan. Ik zag groen van misselijkheid. PB, een prima chauffeur maar een schichtige rijder, houdt van het pakken van scherpe bochten en dat was voor mijn maag iets teveel van het goede.De champagne bij ontvangst heb ik afgeslagen, dat zegt genoeg! Het dorp ligt in de buurt van Thiers, we bespraken met de organisatoren e.e.a. over de zaterdag en gingen naar ons hotel. Een hotel van Logis de France wat was besproken, was enorm luxe. We hadden ieder een eigen kamer met een pracht van een badkamer, in een annex van het hotel wat nog maar een jaar geleden was opgeleverd. Voorzien van de nieuwste snufjes. We sparaken af voor het diner om half negen in de eetzaal. De menukaart loog er niet om, ikzelf vond de combinaties een beetje maar heb uiteindelijk toch te veel gegeten. De wijnen, uitgekozen zoals gebruikelijk door GH waren een echte tongstreling. Laat naar bed, met een te volle maag en bijtijds weer op. Het zetten van een wekker met mijn mobiel kreeg ik niet voor elkaar dus aan PH gevraagd of hij me wilde waarschuwen. Na een karig ontbijt, want we hadden ingeschreven voor een maaltijd om tien uur, bestaande uit tripes!!!! gingen we naar de beurs. Tafels geïnstalleerd en diverse bekenden begroet op andere stands. Het was niet echt meegadruk maar de sfeer was aangenaam en de contacten zijn altijd erg leuk.
We sloegen de tripes toch maar over en aten stokbrood met div. worst en kaas en een plasticbekertje wijn. We hebben al met al niet echt veel zaken gedaan, maar het leggen van contacten ed. is zeker ook interessant. 's Avonds na geborreld en weer in ons hotel gegeten, dit keer in gezelschap van SB uit België. JMR maakte het de serveester niet gemakkelijk, maar ze kon er aardig mee uit de voeten. We hebben heel wat afgelachen. Ik koos dit keer voor een minder copieus diner, het smaakte voor-treffelijk en ook de wijnen waren weer heerlijk. Het bleek de naamdag van GH te zijn de volgende dag en daar moest dus al op gedronken worden. Dat heb ik geweten! Zondagochtend na een ontbijt, ik hoefde slechts een nacht zelf te betalen, de diners en de wijn werd door de heren voor hun rekening genomen en nadat we de koffers hadden ingepakt, stonden we startklaar om te vertrekken maar........... toen wilde de Toyota niet starten!!!!!! Alles nagekeken, dubbelgecheckt maar helaas er was geen beweging in te krijgen. Europacar gebeld en de situatie uitgelegd, zij zouden assistentie sturen. PH had het idee dat hij het wel zou kunnen oplossen; maar niet dus! Na dik anderhalf wachten, een rondje om en in de kerk, zitten wachten op een bankje, verhalen van JM aanhorend, kwam er een voiture de dépannage, waarop de auto eventueel ook kon worden meegenomen. Dit bleek dus niet nodig want...... de Toyota had een beveiligingssysteem, dat onder het koppelingspedaal bleek te zitten en als je het koppelingspedaal niet of niet ver genoeg indrukte dat startte de auto niet!!!! Jemig wat een afgang! We vertrokken dus dik twee uur later dan de planning. Tegen het middaguur knorden de magen van de meesten onder ons en ja wat doe je dan..... Dan zoek je dus een restaurant, want een maaltijd overslaan daar doen de heren niet aan. Het restaurant in een hotel, wederom van LdF, was eigenlijk wat te chique, maar dat doet de heren niets; we komen om te eten, we hebben een portemonnee of credit card dus aan tafel en kom maar op met de menukaart. We kregen een amuse van kleine zeeschelpen met een boter/sinaasappelsausje wat zo goed beviel dat JM het serveerstertje (nauwelijks 16) voor het blok zetten nadat hij haar had gevraagd ons nog een keer hetzelfde te serveren want we waren vergeten te proeven! De dames van de bediening waren uiterst aimabel en zullen wel gedacht hebben; wat een bijzonder gezelschap. GH zocht 3 super wijnen uit en we namen het er ook dit keer weer goed van. Ik voel me dan toch altijd wel weer wat on gemakkelijk, als ik de prijzen op de menukaart zie dan vind ik het eigenlijk te gek voor woorden en kan het me niet permitteren. Toen na de koffie en thee de rekening kwam, werd me meteen verteld dat omdat zij op superbenzine rijden en ik op slaolie, ik niets hoefde te betalen!!!! Ze kennen onze situatie en hebben het allemaal gewoon erg erg goed en doen dus niet moeilijk. Ze vinden het erg gezellig dat ik mee ga en hebben het er dus blijkbaar voor over. Ik heb ze buiten allemaal met een dikke zoen bedankt en nodig iedereen binnenkort uit om hier een keer te komen eten, het minste wat ik terug kan doen. Ik heb JMR gezegd dat hij zijn annekdotes op moet schrijven, zijn verhalen zijn ongekend. Wat heeft die man een hoop meegemaakt, rijk geworden door soms op een slinkse manier te profiteren van de simpelheid van mensen, zijn know-how over messen en scharen en zijn vakkundigheid. Maar hij is niet te beroerd om dat met anderen te delen. Ik kreeg van hem een schattig ivoren zakmesje waar ik superblij mee ben en heb hem volgens gebruik daarvoor een muntje van 2 eurocent in ruil gegeven! om de vriendschap niet af te snijden. Het was dus weer genieten van al het lekkers, het gezelschap, de grappen en grollen en de broederschap.

Ieder pondje, door het mondje.....

2010-09-24T07:55:00.005+02:00

Niet werken, gezellig samen lunchen, kaakje(s) bij de thee, de flavour wave die ik op de rommelmarkt voor een prikkie kocht uitproberen; dit alles is o.a. de oorzaak van het krijgen van zwembandjes! Vroeger bekeek ik mijn moeder en zag hoe ze met een zg. corselet alle overtollige vetrandjes keurig kon verbloemen. Ik heb me er onlangs op betrapt dat mijn figuur op dat van haar begint te lijken: daar waar je borsten ophouden, begint meteen de maag die zonder enig teken meteen doorgaat in de buik. Als ik mezelf in de spiegel bekijk ben ik daar dus absoluut niet blij mee en ik moet dus nodig wat gaan doen. (Wim overigens ook hoor, maar dat is zijn verantwoording!) Dus....... sinds jl. maandag weer naar de gymclub van "Mado" een 72jarige zeer energieke dame, die zo lenig is dat ze haar benen ongeveer in haar nek kan leggen, met een figuur van een meid van 30, strak in het gympak. Daar kan je een voorbeeld aan nemen! Het viel vies tegen. De opwarmronde met een balspel ging nog, toen wat warming-up oefeningen ook nog een soort van te doen. Daarna een matje pakken en op de grond, voor bil, borst en buik! Dat was me errug.........Ben zo stijf als een plank, spieren zijn niet meer in vorm en ik al helemaal niet. Dus dat werd natuurlijk dinsdag en woensdag flinke spierpijn. CD is op vakantie naar Nederland dus die kon ik niet opbellen, toen WS gebeld en daar een afspraak meegemaakt voor een wandeling. WS en man A hebben een vakantiehuis hier vlakbij. Leuke mensen van mijn leeftijd. Ik ging met de R4, zij zaten met kennissen in de voortuin en keken stomverbaasd op, dat ik het was die eruit stapte. We hebben een flinke tocht gemaakt, eerst een steile klim omhoog, toen over een onverhard bospad en aan het einde daarvan stuitten we op een privébegraafplaats van 5 tombes, helaas met een hek afgesloten, want we hadden graag willen weten wie daar begraven liggen.(ik vraag dat nog wel een keertje na, ben te nieuwsgierig!) Het pad hield daar op, we zijn omhoog geklommen en kwamen bij de rand van een maïsveld, W wilde eigenlijk terug maar ik wilde verder en zo zijn we , met af en toe gehinderd door hoge brandnetels helemaal langs en af en toe door het maïsveld gelopen en kwamen uit op een grasveld en konden toen de verharde weg weer oppakken. Al met al een wandeling van dik 2 uur. Een glaasje fris bij haar gedronken, een rondleiding door het huis, een voormalige pastorie en toen weer met de R4 naar huis. Voor de volgende week als CD weer terug is staat zwemmen op het programma. Ik wil echt een paar kilo kwijt,want als zelfs veters vastmaken al niet meer zonder truccendozen gaat wordt het toch wel HOOOOOG tijd!

Per 8 september 2010 een nieuwe status.

2010-09-15T18:00:00.001+02:00

11 september is intussen een datum die bij iedereen in het geheugen is gegrift. 8 september daarentegen zal ik zelf niet op de kalender zetten als zijnde te memoreren! Nee, want het is de datum van mijn definitieve ontslag bij de firma Disal!
Alle papieren zijn binnen, mijn aanvraag bij de Pole Emploi is ingediend en vanaf de 8ste ben ik dus niet meer in dienst, mag nog wel gedurende 9 maanden gebruik maken van de aanvullende verzekering via het bedrijf maar daar houdt het dan ook wel bij op. De "solde de tout compte" is binnen en ze heeft zich daadwerkelijk aan de afspraak gehouden! Dus dat is een meevaller. Verder gaat het dus als een kaarsje uit. Idioot hoor, niks getuigschrift of zo. Niets persoonlijk, ja in Frankrijk ben je als werknemer echt geen knip voor de neus van de werkgever waard! Helaas dus.
Sinds 15 mei dus thuis, eerst ziektewet, toen 15 dagen vakantie en nu dus de status van "stagaire/ demandeur d'emploi". Ik verveel me niet, ga me ook niet echt haasten om iets anders te zoeken. Kijk welregelmatig op de site van het arbeidbureau, maar zie tot nu toe niet echt iets wat me aanspreekt. Droom van een tweedehands winkeltje, huren vallen in Neufchateau erg mee. Een winkel tweedehands dameskleding (alias Kiek van vroeger) bestaat daar nog niet. Men kent wel een voor- en najaarbeurs tweedehands kleding maar dat is een Leger des Heils sfeertje. Ik ga het allemaal tijdens het intakegesprek kenbaar maken. Het is nu wachten op de uitnodiging. Intussen doe ik niet echt veel, er zijn dagen dat ik een heleboel aan zou willen pakken en uiteindelijk aan het eind van de dag denk: wat heb ik nu gedaan?, eigenlijk dus nauwelijks iets. We worden weer dikker en dat is niet de bedoeling. Heb met CD afgesproken een keer per week te gaan zwemmen. Gisteren hebben we een pittige wandeling van ca. 10km gemaakt. Voel de beentjes, maar dat kan geen kwaad. De gym is ook weer begonnen dus vanaf maandag er tegen aan, zal enorm tegenvallen, want ik ben zo stijf als een plank. Zal wel spierpijn worden. De wandeltochtjes met Floyd zijn nu nog niet erg lang, maar ook daar zal ik de nodige energie aan kunne wijden in de toekomst. Nu ben ik nog vooral bezig met plasjes in de kamer en de keuken opruimen, want zindelijk worden kost heel veel tijd en moeite.

Een noodzakelijk kwaad of een luxe probleem?

2010-09-07T14:56:00.003+02:00

In blijde verwachting van de "oprotpremie", eigenlijk niet de juiste benaming, want van een extraatje omdat ik zonder overlast het bedrijf verlaat kan je niet spreken, zijn we dus op zoek gegaan naar een andere auto. Wim had de illusie dat de BMW toch nog wel een leuke inruilpremie zou opleveren......vergeet het maar!
Particulier verkopen is geen optie, want dan lopen we de kans dat de koper ons nog een proces aandoet omdat de auto verborgen gebreken vertoont en dat is het laatste wat we willen. Dus dan maar naar de diverse dealers in de omgeving. Intussen er al van overtuigd dat we maar beter op zoek kunnen gaan naar een Frans merk, dan weet je zo goed als zeker dat er altijd wel een garage in de buurt zit en dus viel Wim's oog op een Renault. Allereerst naar een dealer in Neufchateau, daar stond genoeg op het terrein om een keus uit te maken, maar de prijzen van occasions liggen hier duidelijk hoger dan in Nederland. We hebben wel degelijk een max. prijs in ons hoofd en dat willen we persé niet overschrijden. Toen nog naar een dealer in Nogent, daar reden we proef met 3 verschillende modellen, de een te klein voor Wim's postuur, de ander een fijne royale auto, maar Wim wil toch liever een stationcar en de derde ver boven het budget.Deze dealer wilde ons voor de BMW 800 euro teruggeven! de aflegger! daarvoor rijden we hem liever zelf op! Dus dan toch maar weer terug naar de eerste, die bood overigens voor de BMW nog de netste inruilprijs; zij doen veel zaken met de Oostbloklanden en die hebben interesse in dat type auto. Dat komt goed uit. Er stond een nette break uit 2004, we hebben daarmee proefgereden en die heeft ruimte genoeg, is dus 5 jaar jonger en slechts 125.000 km op de teller. We denken er dus nog even over na. In ons straatje staan, als alle jongelui thuis zijn tegenwoordig 11 auto's,merk: óf Renault, óf Peugeot, óf Citroën dus dan valt een ander merk wel erg uit de toon! We kunnen absoluut niet zonder auto en naar Nederland met de R4 is geen optie! Helaas zullen we de HY of de ID/DS even in de koelkast moeten zetten, we kunnen niet alles tegelijk.
Wim is druk met het opbouwen van de tweede garage, die wordt een flink stuk groter dan de eerste en biedt straks voldoende ruimte.

Back home........

2010-08-29T18:14:00.005+02:00

Donderdag gingen we naar Luxemburg om Marieke op te halen van het station. Het was erg warm en zonder airco erg onaangenaam. Halverwege de route, bemerkten we dat de BMW geen power meer had en de hellingen nauwelijks meer op kwam. Holletje af kregen we wel snelheid, maar hol op was het echt rampzalig, zelfs toen we op de rijstrook voor langzaam verkeer reden, redden we het niet en de vrachtwagens achter ons gingen zelfs zo veel harder dat Wim moest uitwijken! Volgens hem heeft de turbo het begeven. Dat is dus niet best. hadden we pas een grote reparatie voor het ABS en antislip systeem,(dat intussen weer precies dezelfde foutmelding geeft) nu dus dit weer. Airco stuk, uitlaat aan vervanging toe en dan nu ook nog iets met waarschijnlijk dus de turbo. 300.000km op de teller, 11 jaar oud.............. wat moet je dan? Wim kijkt regelmatig op alle sites en zoekt dan naar een HY of een ID van Citroën omdat hij dat leuk zou vinden om aan te klussen, maar nu moeten we dus iets waarmee we ook veilig mee naar Nederland kunnen. We moeten dus op zoek.

Marieke kwam op station Luxemburg aan, had zich in Brussel even vergist,er is bestaat dus ook een station dat de naam Brussel-Luxembourg draagt en de trein die daarheen ging was ze ingestapt! maar het is toch goed gekomen. Ze heeft een nieuwe look: een kort geknipt koppie met een hanenkam, wijde broeken, die laag hangen in het kruis en een stoer t-shirt! Niet helemaal zoals ik me mijn dochter graag zou zien, maar ja ik ben tenslotte al een oud mens! Ze heeft bij BL lekker verdiend en door wat bij te klussen op het werk bij Manon is ze met een leuk spaarcentje naar huis gekomen. De 4 weken bij haar zus zijn goed verlopen, regels werden gerespecteerd en weinig onaangenaams gebeurd. Dus dat is top. Hier thuis is het dus allemaal heel anders en moeten we weer duidelijke lijnen uit gaan zetten! Het is al weer een paar keer flink geëscaleerd. Helaas.
Vanavond moeten we dus even om de tafel. Ze moet aanstaande vrijdag weer naar collège. Ze vindt Floyd heel leuk, maar verwend hem vreselijk! Op schoot, op een kussen op de bank, niet alleen laten want dat is zielig enz. Dat is dus ook een aandachtpuntje. Hij is af en toe erg wild en had al een overbelaste knie! Heeft donderdag de hele dag bij de dierenkliniek doorgebracht in het kennel, want kon nog niet gevaccineerd, is nog iets te jong. We hadden dus een probleem met de opvang van Floyd, dierenarts bood dus deze oplossing aan, heel aardig dus. Krijgen daar intussen kwantumkorting! Vanmiddag kwamen R,N en K. hadden een poosje geleden afgesproken voor een maaltijd op deze zondag, vergeten af te bellen en niet meer aan gedacht. Snel een geimproviseerde maaltijd in elkaar getoverd, het smaakte goed en werd op prijs gesteld. Een aangenaam stel vrienden! Een miskleun dus van mijzelf om het helemaal te hebben vergeten. De aanrecht staat vol afwas. Vanavond dus maar iets simpels. Wim werkt bij hoge uitzondering vandaag.

Afvoer en.......aanvoer, nu kan het wel geplaatst!

2010-08-27T09:14:00.002+02:00

Dit blogje schreef ik de 17de augustus maar plaatste het niet, dus met terugwerkende kracht nu wel!!!!!

Ik schrijf een blogje maar plaats het nog niet want we hebben een geheimpje wat niet bestemd is voor Marieke en anders lekt het toch uit!
Ik was van de week bij CD en die nam me even mee naar de buurvrouw, daar in de stal was een nest jonge hondjes.............................
Ja dan weet je natuurlijk genoeg, als je dat ziet, zo klein lief en aanhalig dan ben je natuurlijk verkocht!. Volgens zeggen kruising tussen een fox en een beagle.
Ik kwam thuis en vertelde het 's avonds aan Wim en die beloofde de volgende dag even mee te gaan kijken.
We gingen woensdag dus samen nog een keer terug en ook hij vond ze erg leuk. Het nest bestond uit 4 pups 1 teefje en 3 reutjes, ik had mijn keuze al bepaald en Wim vond het ook een mooi beestje. Dus afspraak gemaakt om hem vrijdag op te halen. Halsbandje hadden we nog liggen, voerbakken ook op voorraad Woensdag middag ging ik samen met GvB op zoek naar een nieuwe bril, eerst afgesproken in BlB maar toen bleek dat de opticien gesloten was (congé annuelle) besloten we vis haar huis naar Langres te rijden. Ze stelde meteen voor de bench van T mee te nemen zodat we de pup een vaste plek konden geven.
Naar Langres en een leuk montuur uitgezocht, lekker even gepauzeerd in de tearoom en toen naar huis terug, compleet met bench.
Wim was thuis druk met het plaatsen van de douchecabine, het gaf hier en daar wat probleempjes, de tekening was hier en daar niet echt zo duidelijk en dus kwam er veel gezucht en gemopper bij te pas! Soms kon ik mijn hulp aanbieden en meedenken, maar soms ook niet. De afvoer van het water was het grootste probleem. De wastafel was toen de fam. L kwam geïnstalleerd en het water liep heel langzaam weg, door de sanibroyeur (strontvermaler) die veel druk geeft in de waterleiding bleef het lastig, dus eerst een anti-retour ding gekocht. Later een beluchter, maar dat loste het probleem ook niet op! Nu de afvoer van de douche er nog eens bij kwam , werd het probleem eerder groter dan kleiner. Afschot voldoende, maar de sanibroyeur is het euvel! We zullen dus toch een gat door de buitenmuur moeten zien te maken en de afvoer daar langs naar buiten moeten laten lopen! Heel fijn. Muur is minstens 70 cm dik en wij hebben daar geen boor voor die dat aan zal kunnen dus aanstaande maandag naar Kiloutou bellen en kijken of we er een kunnen huren.
Vrijdag dus tegen middaguur naar M. en samen met CD naar de buren, bench mee. Men kon het niet eens worden over de geboortedatum van de pups, ons was in eerste instantie verteld dat ze 4 of 5 weken moesten zijn, maar CD was er van overtuigd dat de pups al ouder moesten zijn. En ja hoor wat bleek....... ze zijn minstens 7 weken oud, dus oud genoeg om weg te kunnen bij moeder. Moeder hond gaf nauwelijks meer melk en de pups waren dus al gedeeltelijk over op vast voedsel. De buurjongens vonden het niet zo leuk dat wij een van de vier hondjes meenamen, zij hadden hem al Arthur gedoopt! Wij wilden ons toch houden aan de F, de letter waarmee in 2010 alle rashonden-namen moeten beginnen. Het was niet eenvoudig, want Wim en ik konden het in eerste instantie niet eens worden. Maar we hebben uiteindelijk besloten om voor FLOYD te kiezen. Floyd had het in de bench in de auto niet naar zijn zin. Thuisgekomen vonden de katten het ook geen succes! Floyd scharrelde rond door huis en tuin en viel als een blok in slaap. 's Avonds bij het naar bed gaan hebben we de bench naast ons in de slaapkamer gezet, maar ach dat arme beest was helemaal over de rooie van de zenuwen, piepen, huilen, blaffen en wij dus niet slapen! We zijn zo ontactisch geweest om hem op het voeteneind te leggen en daar heeft hij de rest van de nacht perfect geslapen. Ieder uur even met hem naar buiten geweest gisteren en dat ging redelijk goed. Toch twee keer in de kamer geplast! Hij heeft de kattenmand van Boefie in beslag genomen en ligt daar heerlijk in te slapen. Tegen half elf kreeg hij even een dollemanskwartiertje, werd wild en wilde op de bank. Nee, dat mag dus niet. Wim stelde voor het kattenmandje in de slaapkamer te zetten en ik legde daar een tshirt van Wim in. Floyd heeft de hele nacht doorgeslapen en wij daardoor dus ook! Vanochtend om 7 uur werd ie wakker, dus dat is een heel verschil met de eerste nacht!
Ik heb via skype nog maar niets gezegd tegen Marieke, weet niet hoe ze zal reageren, zij heeft namelijk een BOXER in haar hoofd. Floyd is een beetje anders, dus.........
Vandaag giet het pijpenstelen en Floyd wil niet in de regen, hij wil meteen weer terug richting huis en wil niet de andere kant op, gevolg dat hij nu in huis heeft gepoept, dat is minder! Hij lag na het derde korte wandelingetje te rillen in de kattenmand. Maar hij zal toch aan de regen moeten wennen, want de voorspelling zijn niet best voor deze komende week!
Met Marieke gaat het overigens heel goed in Schiedam, ze blijft tot de 23ste bij M&G en mag dan nog drie nachtjes naar de fam. L , zodat ze t/m woensdag bij BL kan blijven werken en komt met de trein van Rotterdam via 1 overstap in Brussel naar Luxemburg waar wij haar de 26 ste op zullen halen. We moeten dan Floyd meenemen, dus dat zal een verrassing zijn (?)

Le moment suprême.......

2010-08-21T08:36:00.002+02:00

De boormachine van KILOUTOU, wat een ding, met een boor van 4cm diameter en een lengte van 110 centimeter, was bijna niet hanteerbaar. Het kostte Wim ondanks het mega-apparaat toch nog erg veel moeite; maar het gat is er! Dus afvoer is nu aan-gesloten via buiten en we kunnen slechts hopen dat 't in de winter niet bevriezen zal. Heel toevallig, dat is tegenwoordig wel vaker, was de buuf net in haar tuin bezig. We hebben de indruk dat ze meer en meer op ons begint te letten, schoonzoon wil graag alles weten en dus ondanks haar staaroperatie, die haar volgens eigen zeggen een oog heeft gekost, kan ze kennelijk toch nog voldoende zien. Wim vindt dat maar niks, maar we kunnen haar moeilijk verbieden in haar eigen tuin rond te lopen.
Maar enfin, afvoer is er dus. We kunnen douchen boven. Ik had de primeur. We zijn nog niet uit alle knoppen, toeters en bellen; maar de handdouche is prima, de massage stralen aangenaam en de grote regendouchekop bovenin is echt helemaal het summum. Je moet echter wel in de gaten houden dat je niet uren blijft staan. Time flies, als je het naar je zin hebt! Maar na afloop van het proef-douchen, bleek dat er her en der nog wel wat extra kit op de naden kan, er lag rondom toch nog best wel wat water, dus nu even gewoon genoegen nemen met de douche beneden en dan als alles is opgedroogd, eerst nog weer alles rondom kitten en dan mogen we weer. Marieke zal niet weten wat ze ziet!

Licenciement économique!

2010-08-18T07:48:00.002+02:00

Gisteren was het dus. De laatste ontmoeting met Madame La Patronne!!!!! Om 16.00 uur werd ik in le Tholy verwacht. Ik was keurig op tijd de delegué was er ook al. Het gesprek stelde weinig voor, eigenlijk een herhaling van de laatste keer in juli. Ze was verplicht me op het hoofdkantoor te laten komen voor het in ontvangst nemen van de paparassen voor het CTP traject. Ik heb nu 21 dagen bedenktijd en als ik de formulieren teken en instuur dan staat het op de rails. Ze gaf nog even aan dat nu "mijn" toernee is verdeeld onder drie anderen, die toernees een hogere omzet scoren en dat voor het bedrijf dus gunstiger is. Ja, me hoela, dat scheelt haar 1 salaris en heeft ze in ieder geval een reserve camion staan, die ze voorheen niet hadden. Vandaar mijn rug en nek probleem!!!! Toen zij haar praatje had gedaan vroeg ze of ik nog iets wilde zeggen; dus kwam ik met mijn optelsom en met de vraag of ze me dat bedrag gaat terugbetalen. Ja, ik moest me niet druk maken, ze had me dit al toegezegd en bij de solde de tout compte zal alles verrekend worden. Ik zei haar dat ik toch nog even de bevestiging wilde horen, vandaar dat ik er nog een keer over was begonnen. Dat begreep ze. We zeiden elkaar gedag, ik ging met Jean Pierre naar het depot en hij vroeg of er verder nog iets was. Op dat moment kon ik niets ophoesten. later thuis bedacht ik me dat ik graag wil weten, in welke status ik nu verkeer ben ik nog steeds werknemer of soupeer ik nu mijn vakantiedagen op???? ik ga straks dus toch nog maar even bellen. Want ik heb liever toch nog een beetje salaris, dat hebben we dik 3 maanden moeten missen en dat hakt er lekker in. Waren we schulden vrij nu staan we weer in de rode cijfers. Dat schiet niet op. Dus maar hopen dat de afrekening niet al te lang op zich laat wachten, dan kunnen we weer met een schone lei beginnen. 12 maanden wordt mijn salaris doorbetaald en 1 x in de week moet ik verplicht op het arbeidbureau verschijnen. Ik ben benieuwd wat het allemaal met zich mee brengt. Mag cursussen volgen en krijg een persoonlijk begeleider!
Straks rijd ik naar Chaumont naar KILOUTOU voor het huren van een prof. boormachine om een gat te boren in de minstens 70 cm dikke buitenmuur voor het aanleggen van een afvoer voor de nieuwe douche. Laten we hopen dat dat gaat lukken, heb absoluut geen behoefte aan gemopper en gedoe. Buiten lijkt het momenteel meer najaar dan zomer en dat is al erg genoeg!

Platter dan een platgetrapte platluis..........

2010-08-05T18:16:00.003+02:00

Ja, daar leek Wim aardig op vanmiddag!
We hadden via een soort van marktplaats een tweedehands douchecabine gescoort en een afspraak gemaakt om die vandaag op te halen. Het was redelijk uit de buurt. Maar het leek ons op de foto de rit wel waard, zodoende voor vertrek nog even opgemeten en volgens Wim moest het lukken, dus zonder aanhangwagen op pad gegaan. Dat zou alleen maar meer tijd kosten en het rammelt dan allemaal zo in die hanger. Dekens, lakens ed. meegenomen om e.e.a. goed in te pakken en beschadigingen te voorkomen.
Tom Tom nam allemaal binnendoor weggetjes, maar we vonden het zonder moeite. De vriendelijk meneer had alles al keurig gedemonteerd en zelfs de verpakking was nog aanwezig. Dus begonnen we met inladen. Maar het was nogal een gevaarte en met pijn en moeite kregen we alles in de auto; gevolg was danook dat er nauwelijks nog plaats was voor een bijrijder cq passagier. Nog weer een keer passen en meten, maar met hetzelfde resultaat. Wim was onvoorwaardelijk we moesten samen terug, dan maar dubbelgevouwen, schuinhangend met een bil op de douchebak en handen in zijn nek en ja dan mocht ik rijden! Geweldig dus! Diverse keren opperde ik onderweg om even te stoppen en benen te strekken, maar hij was onverbiddelijk: Doorrijden, zo gauw mogelijk naar huis! Ik koos voor de "grote" weg maar dat was wel dik 20 kilometer meer,enige voordeel was dat het dan niet zo slingert. Ik hoorde achterin regelmatig zuchten, kreunen en steunen, maar hij wilde niet dat ik zou stoppen. Eerst had ie zoiets van rijd nou maar naar Chaumont dan zijn we op de helft, maar daar aangekomen wilde hij door. Niks geen gestop, doorrijden!!!!! Als hij zo zit te zuchten, dat gebeurt ook wel als we in een file staan, dan ga ik me altijd zo schuldig voelen. Ook nu dus, terwijl ik stevig doorreed voelde ik me niet echt happy. Maar........
we zijn veilig thuisgekomen,niet aangehouden door de politie gelukkig. Wim heeft alles uitgeladen en nu staat het in de computerkamer te wachten om naar boven te brengen en te installeren, dat zal nog een klus zijn want het is een enorm bouwpakket. Er zit zelfs radio in en een hamman. Of we dat alles ooit zullen gebruiken????? We zien het wel. Wim zal vanavond na het melken wel geradbraakt thuis komen. Want meer dan 100 km zo platgedrukt, daar zal hij nog wel de naweeën van krijgen.

Ontmoetingen,

2010-07-31T12:52:00.002+02:00

Zaterdag namen we afscheid van onze huis-dier-plantoppasser, die het allemaal dik voor elkaar had. Wat een geweldige oplossing was het voor ons dat hij kon komen.
Deze(voor Wim)tweede vakantieweek, ik houd, doordat ik nog weer 15 dagen verlenging heb gekregen van de huisarts ze dus nog tegoed, staat bol van de ontmoetingen. Leuk, gezellig om zo iedereen weer te ontmoeten of begroeten. Zaterdag jl. kwam de hele familie L, op de terugweg van hun vakantie voor een tussenlanding ze bleven twee nachten en we hadden het weer gezellig, zij namen maandagochtend Marieke mee naar Schiedam voor haar vakantiebaan bij Bram. Dat kwam dus erg goed uit. Maandag ochtend eerst voor de röntgenfoto van mijn nek naar Neufchateau brood gehaald en snel weer terug voor het afscheid van Marieke.
Maandagmiddag naar Aulnoy op bezoek bij de fam. B, spontaan nodigden ze ons uit voor het avondeten na een borrel en een giga omweg door het missen van een afslag. Het was weer heel genoeglijk. Dinsdag een beetje genikst. Woensdag stond de dagtrip naar Parijs op het programma dus vroeg op om de trein van 7 uur in Chaumont niet te missen, we troffen elkaar daar. Het werd een vermoeiende maar erg leuke dag,topper was de 45 minuten durende rit met een TUKTUK ( een Italiaanse Piaggo) die ons door Parijs lootste tussen de files door. Het was een belevenis! Stralend weer en erg veel toeristen; Bezoekersrij bij de Notre Dame van 3 en een 1/2 uur!!!!!!! Donderdag naar de Meuse voor een bezoek aan W&H, we waren er tegen middagetentijd en zijn gastvrij onthaald en schandalig verwend! Ik heb H uitgelegd en voorgedaan hoe je van lavendel een Froufoutje maakt eerst ging het helemaal fout, maar met behulp van internet via hun wifi was het snel duidelijk waar de fout zat. We kwamen vrij laat weer thuis. Vandaag komen C&E langs, ze waren hier al op de heenweg van hun vakantie en ontmoetten toen JS, omdat wij op vakantie waren. En ik had toevallig tegen J gezegd dat ik jammergenoeg niets meer van hen had gehoord. Zo zie je maar: nooit te snel oordelen!

Verzadigd en verkwikt en aanmerkelijk aangedikt.

2010-07-27T15:11:00.003+02:00

Uitspraak van een vriendin van mama, die we thuis vaak gebruikten en die nu na een weekje Normandië wel gepast is. We hebben het goed gehad, mooi weer, veel gezien, erg veel gelopen, veel kilometers gereden en zijn terug met een lege portemonnee en een paar kilo zwaarder. Vooral Wim die flink geprofiteerd heeft van het buiten de deur eten en dus iedere dag aan de frites zat!!!! Ons B&B onderkomen was netjes, kamer wel wat klein en weinig comfort, harde bedden en een sober ontbijt. Ontvangst meer dan hartelijk, aardige Ieren, maar het leek alsof we in Engeland op vakantie waren, geen Fransman te bekennen en Frans spreken al helemaal niet. Halve camping was Engels en gelukkig voor Marieke een stel Nederlanders met een jongen en meisje van haar leeftijd. Dus dat was ´s avonds leuk voor haar. We zijn alle drie aan onze trekken gekomen, Wim de stranden en herinneringen aan de Tweede Wereld Oorlog, Marieke een pretpark en aanschaf nieuwe spijkerbroeken en ik heb het bezoek aan vrienden in St.Malo erg gewaardeerd. Een weerzien na dik tien jaar en nog steeds even hartelijk. Thuisgekomen had JS alles helemaal onder controle, dus dat was erg fijn, planten stonden er keurig bij, dieren allemaal nog in leven en hijzelf had het zo te horen wel doorstaan. Dus bij deze aan hem nog enorm bedankt dat we in de gelegenheid waren om na 10 jaar klussen nu eens echt vakantie te hebben! We deden de was, namen afscheid van JS zaterdagochtend en maakten alles in orde voor de ontvangst van de Familie L. dit keer voltallig. Marieke pakte haar tas in voor haar verblijf in Schiedam en zondags gingen we met M,F en M naar Neufchateau naar de rommelmarkt. J&M bleven samen achter. ´s avonds via skype een moeizaam gesprek met Manon, dus enigszins opgefokt naar bed, na een schietgebedje dat het goed mag/zal gaan daar tijdens Marieke´s vakantie werk.
Wim is vandaag meteen aan het opruimen gegaan, want de bouwvergunning voor een tweede garage is goedgekeurd! Ik wacht op een telefoontje van de bazin over de voorstellen en de resultaten van haar bezoek aan een advocaat. Morgen met de meiden naar parijs, trein van 7 uur uit Chaumont en hopen dat de voorspelde regen in de ochtend mee zal vallen.

Een moeilijke beslissing,

2010-07-16T07:23:00.003+02:00

Sinds zaterdag ging het met Perusse niet lekker. Hij had erg veel last van de warmte, at en dronk slecht en was bijna niet er toe aan te zetten om mee te gaan voor zijn wandelingetje. Hij vermagerde zienderogen en de twee bollen onder zijn buik werden steeds harder en groter. Wim had het al op de boerderij gezegd dat wij ons zorgen maakte. Tijdens ons weekend in Nederland voor mama´s afscheid, was hij thuisgekomen op de boerderij na een nachtje op pad te zijn geweest met een snee in zijn oor en een tand die los zat, onder het bloed en verzwakt. Wim heeft hem toen geborsteld en hij knapte toch weer op. We zagen dat hij niet goed in zijn vel zat en hij volgde ons en was onrustig. Gisterenochtend in overleg met de baas hem meegenomen naar de boerderij waar de veearts was voor de koeien. Wij zijn geen fan van deze man, want hij heeft duidelijk geen affiniteit met gezelschapdieren, is meer een vee- dan een dierenarts. Toen mevrouw C. Perusse zag, was ze aangedaan, hij was zo sterk vermagerd in de afgelopen dagen en had een doffe huid en keek met waterige ogen. Meneer S. dacht in eerste instantie aan de gevolgen van een teek, maar toen wij de symptomen opnoemde van o.a. de kleur van zijn urine, die meer leek op cola dan op urine en hem wezen op de twee enorme bulten onder zijn buik, veranderde meneer S toen van mening. Wim´s baas wilde echter voordat we iets zouden besluiten liever nog een second opinion in de kliniek van Neufchateau. Zij maakten een afspraak en na telefonisch overleg gaf mevrouw C. aan dat ze wilde dat wij een beslissing zouden nemen, alsof het onze hond was, wetende dat wij erg aan het dier gehecht zijn! Dus dat was toch wel super. We zijn met Perusse naar N. gereden. De arts daar keek meteen al bedenkelijk toen ze hem binnen zag komen. Ze heeft hem goed onderzocht en constateerde een of meerdere tumoren in/bij de maag. Ze had 3 opties:
1) mee terugnemen naar huis en hem een natuurlijke dood gunnen
2) daar laten en hem morgen tijdens een operatie bekijken, die hij waarschijnlijk niet zou overleven
3) laten inslapen
Wij en zijzelf konden niet bepalen in hoeverre hij pijn leed, maar gezien zijn hele houding, zijn slechte conditie ed. vonden we het eerste absoluut geen optie.
De arts gaf aan dat een operatie, mogelijk was maar een hond van 12 jaar oud in deze staat zou nooit meer kunnen herstellen, daarvoor was hij te veel verzwakt.
Ze gaf ons tien minuten de tijd om samen te overleggen. Het was enorm moeilijk vooral voor Wim, maar we hebben samen besloten om hem te laten inslapen. Ik schiet terplekke weer vol, want we hielden zo van dat trouwe beest, die ONS had uitgekozen als zijn thuis!
De dierenarts vond het de juiste beslissing en heeft hem de nodige spuitjes gegeven, het ging allemaal vrij snel. We hebben samen met haar P in de kofferbak gelegd en volgens afspraak bij de boerderij gebracht waar hij waarschijnlijk vandaag een plekje krijgt in de tuin!. Ook zij waren aangedaan, maar tegelijkertijd ervan overtuigd dat hij een mooi leven heeft gehad. Nooit aangelijnd geweest, altijd lekker kunnen struinen met de andere honden en de laatste 4 jaar bij ons in huis.
Waarom hij er ooit voor heeft gekozen ons te adopteren; geen idee. Als we hem naar de boerderij brachten, omdat we naar Nederland gingen, was hij een half uur later alweer opweg naar M en zat dan voor de deur op de stoep te wachten tot we weer thuiskwamen. Een trouwer, aanhankelijker hond als hij voor ons was, zullen we nooit meer vinden. Perusse, lieverd we gaan je enorm missen!

Missie geslaagd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2010-07-10T13:41:00.002+02:00

Zoëven met Manon geskyped, Marieke heeft vanochtend proef mogen draaien bij Bram Ladage van 9 tot 12 uur. N.a.v. het sollicitatiegesprek van gisteren stelde N voor om vandaag zaterdag een paar uurtjes mee te lopen, zodat Marieke alvast een beetje sfeer kon proeven en kon zien wat er zoal gebeuren moet op een werkdag bij Bram. Het schijnt dat alles okay is, ze had Manon ge-smst dat ze goed heeft gewerkt, alleen een klein snijwondje. Ik heb haar een smsje gestuurd en gefeliciteerd. Ze antwoordde dat ze mag komen werken in augustus! Dus dat is heel fijn! het sollictatiegesprek bij B v.d.H was minder geslaagd. De dame die het gesprek aanging zat niet op hetzelfde niveau als Marieke; ze stelde een aantal, voor Marieke, moeilijke vragen. Ik begreep uit Manon' s verhaal dat dat vragen zijn die je niet verwacht voor een 15-jarige die een vakantiebaantje zoekt, eerder aan een 18-jarige die solliciteert naar een vaste baan. Maar goed, Marieke was so wie so al meer gecharmeerd van een baantje bij Bram dan bij Bas dus dat komt mooi uit! Samen met B en het gezinnetje D. gaan ze vandaag naar een muziekfestival in het park. Hoop dat ze een fijne dag hebben.

Hier vanochtend al heel vroeg wakker vanwege het gekraak van de vloer boven ons hoofd. De Fam. R kwam laat aan gisterenavond, lekker gezellig buiten gegeten, bijgekletst en toen heeft E het lint dat ik aan de trap had gebonden losgemaakt en namen zij hun intrek in de chambre d' amis. Ze waren onder de indruk! Helaas is de vloer dus gehorig, maar misschien dat vloerbedekking erop al zal schelen. Wim maakte meteen al de opmerking van: en dit wil jij dan iedere week boven je hoofd als je echt een B&B opent????? Ach, hij moet ook vroeg op en ik ben van de week meerdere keren gelijk met hem opgestaan, vooral vanwege de warmte. Dus zou het echt zo vreselijk zijn????? Ik ben nou eenmaal een "mensenmens" hij stukken minder! We zien het wel. De badkamer in spé is wel erg warm i.v.m. het schuine dak, t.z.t. toch een Velux???? douchecabine gereserveerd via marktplaats in Fr. kunnen we begin augustus ophalen. Nu is er wel een wastafel met warm en koud stromend water; dat is al heel wat.

Hittegolf, vrije tijd, vakantie,

2010-07-06T17:41:00.003+02:00

Het is bijna niet te geloven, maar het is nu al meer dan 10 dagen erg heet weer. Soms zelfs TE! Maar we moeten niet moeilijk doen, het is ook nooit goed; maar we gebruiken ondertussen wel erg veel water vooral om alle planten van het HC, die het zo goed doen,nat te houden. Iedere avond weer een flinke klus, maar als je dan die bloemen ziet dan is het wel de moeite meer dan waard! Er wordt nog niet over een hittegolf gesproken, maar volgens mij scheelt het weinig. In huis is en blijft het koel, alhoewel Wim die boven in de tweede badkamer aan het klussen is, het af en toe flink moet bezuren. De tweede sanibroyeur staat en doet het, het licht is aangesloten en we zijn nu bezig met de tweedehands wastafel van de overburen, alleen bleek die vanochtend te lekken, het is nu gekit en dan maar hopen dat het droog blijft. Eind van de week hebben we gasten dus dan kan alles in gebruik genomen worden, rest ons nog een douchecabine en een beter begaanbare trap naar boven, zodat niet iedereen door Marieke's kamer moet. Maar eerst weer even sparen, omdat ik nog in de ziektewet ben komt er geen salaris binnen en dat is een flinke tegenvaller. Kreeg weliswaar een telefoontje dat de SECU zich heeft vergist en dat het bedrag wordt opgetrokken, maar dit moet niet te lang gaan duren want dan wordt het een zware dobber. Wel heb ik weer twee leuke schnabbels op de rit staan en heb ik me voorgenomen om met het kinderkookconcept na de schoolvakantie de boer op te gaan, misschien dat ik op een of meerdere scholen weer zo' n middag kan organiseren. Intussen kijk ik op de site van het arbeidbureau maar dat heeft op het moment erg weinig te bieden. Maandag het gesprek, zal mij benieuwen. Vandaag weer een aantal trouwe klanten langs geweest om zelf even te melden hoe het allemaal zit, sommigen zijn zwaar teleurgesteld: mevrouw T te M. stelde zelfs voor een petitie op te stellen. Lief hè!
Marieke heeft nu zomervakantie, dus die hangt of voor de teevee of achter de computer of aan de telefoon en verder weinig, ze gaat aanstaande donderdag met GvB naar Nederland voor twee sollicitatiegesprekken, een bij Bas de supermarkt en een bij Bram Ladage, duimen dat het wat wordt. De eigenaar van B. Ladage, die ik ken van de winkeleliersvereniging, was aan de telefoon erg enthousiast. Nu is het aan Marieke om een goede indruk te maken, gemotiveerd te zijn. Ze komt dan als het allemaal goed gaat maandag weer terug en dan kan ze de maand augustus een zakcentje verdienen en bij M&G in de kost! In afwachting van een mail of telefoontje van onze oppasser en dan kunnen wijzelf er ook een paar dagen op uit. Reis gepland naar de kust van Normandië voor een dag of 4. Even eruit en van gedachten veranderen, zou geen kwaad kunnen.

Reception A Fayl-Billot 13ème chapitre de la Confrérie des Façonneurs du Noble Osier

2010-07-04T12:54:00.004+02:00

Je maakt wat mee zo nu en dan.

Gisteren, terwijl het tenminste 35 graden was, hebben we met een 6-tal leden van de Confrérie een bijeenkomst bezocht in Fayl-Billot. We waren uitgenodigd om hun Grand Chapitre bij te wonen en PB werd als erelid geïnaugureerd. Wat een belevenis! Er waren tenminste een twintigtal andere confréries aanwezig, iedereen ging zich eerst verkleden. De meeste confréries hebben echt hele gewaden, met veel toeters en bellen! Wij zijn nog lang niet zover en zijn aan het wikken en wegen hoe we in de toekomst gekleed zullen gaan. Nu hebben we alleen maar een zwarte polo met het logo en afspraak was een zwarte pantalon. Er stond een open wagen klaar, helemaal versierd met heel veel gevlochten manden van rotan en wilgentenen, daarop nam de plaatselijke harmonie plaats. Wij als nieuwelingen waren de eersten in de lange stoet, achter de harmonie die er vrolijk op los toeterde! De lange stoet van heel, heel veel mensen volgende door heel Fayl Billot, we stopten bij de enige echte school voor Vannerie, een imposant gebouw voor een foto, die denk ik nog wel in de krant zal staan in de loop van de week. Daarna kregen we een drankje aangeboden van Monsieur le Maire en daar waren we echt heel erg aan toe. Ik geloof dat ik het nog nooit in mijn leven ZO warm heb gehad, het was echt bijna niet te doen, de rode hoofden op de eerste foto spreken boekdelen! We namen lekker in en vervolgeden in de stoet naar het auditorium van de school voor een ceremonie van het aannemen van de nieuwelingen,en liepen als eersten door de erehaag van de confrères van les façonneurs du Noble Osier, zij zijn heel mooi uitgedost in rode cape met een hoed van rotan en de dames hebben een beeldig tasje van riet en de heren een baton. Binnen werden we verwelkomd door de ceremoniemeester een ware conferencier.Bij iedereen had hij een toepasselijk gedicht met erg veel humor. Wij hadden ons niet ingeschreven voor het diner en dat was uiteindelijk maar goed ook want tegen half tien werd de ceremonie pas afgesloten en begon het aperitief! We dronken weer een paar welkome drankjes en gingen terug naar Nogent. Onderweg filosofeerden wij nog over een outfit en de vraag of alle confrères zich voor 100% willen inzetten dit alles verder te ontwikkelen, want het heeft wel iets zo´n bijeenkomst. Hebben al drie uitnodigingen voor volgende bijeenkomsten. Ik vind het echt enorm leuk, de ontmoetingen met bijzondere mensen. Zeker nu ik mijn klanten zo mis.

My worst nightmare,

2010-06-25T07:47:00.002+02:00

Waren de afgelopen weken hectisch en energierovend, i.v.m. het overlijden van mijn moeder en de rug en nekklachten, is er nu nog een item bij gekomen.
Ook al had ik een lichtblauw vermoeden dat mijn baan op de tocht staat, sinds maandag is het allemaal wel in een stroomversnelling geraakt. Ik had jl. vrijdag aan Snor telefonisch doorgegeven dat ik maandag aanstaande weer mijn werk wilde hervatten. Hij zou er nog op terugkomen na het weekend. Maandag geen telefoontje. Dinsdagochtend een sms dat ik contact met de bazin moest opnemen. Ik opgebeld, maar ze was niet te bereiken tegen 11 uur belde ze me terug:Ze stelde me voor nog maar een week of wat in de ziektewet te blijven en langs te komen voor een gesprek! Nadat ik de telefoon had neergelegd, bedacht ik me dat niet zij
maar mijn huisarts beslist of ik wel of niet kan werken! Dus een goede vriend gebeld en de situatie uitgelegd, hij kwam en heeft samen met mij een keurige brief opgesteld en die heb ik aangetekend (als bewijsmateriaal) verstuurd. 's Avonds de personeelsvertegenwoordiger gebeld hoe ik het verder aan zou moeten pakken. Toen kwam het hoge woord eruit: Mevrouw de directrice beschuldigd mij van het hebben van een kasverschil van 13.000 euro!
Ik bleef terplekke in shocktoestand! Dacht echt dat ik van mijn stokje ging. Wat een afgrijselijke beschuldiging. Helemaal van mijn stuk kon ik nog uitbrengen datals ik dat geld zou hebben dat ik dan niet in Maisoncelles zou zijn maar ergens op Hawai zou vertoeven! Hij zei me nog dat ze daar geen bewijsmateriaal over kan weerleggen want ik heb nooit facturen voor ontvangst ed. getekend. Maar toch........................
Wim en Marieke hebben me opgevangen, hoe ik de nacht heb doorgebracht geen idee. Meteen mijn huisarts gebeld, afspraak gemaakt. Helaas had mijn arts een volle agenda, dus bij de plaatsvervanger alles uitgelegd. Heb een verlenging van mijn ziekteverlof gekregen, maar vergat te vragen of hij de uren een beetje flexibeler kon maken zodat ik de deur uit kan, zonder me aan vastgestelde tijden te moeten houden. Toen ik weer bij de balie kwam, stond mijn arts er die mij in tranen zag en ze vroeg wat er was, ik heb haar in korte bewoordingen uiteen gedaan wat me was overkomen. Ze nodigde me uit voor een gesprek aanstaande maandag en heeft mijn formulier zo aangepast dat ik nu inderdaad vrij ben om te gaan en te staan waar ik wil. Een flinke dosis kalmeringstabletten gehaald bij de apotheek (ook een schat van een mens). Thuisgekomen bleek dat mevrouw de directrice had gebeld of ik haar terug wilde bellen. Aan de telefoon vertelde ze me, dat ik aanstaande maandag niet het recht had om mijn hapkar te gaan halen en mijn toernee te doen. Ze heeft mijn route in drieën gesplitst en ik zal mijn rit niet meer kunnen doen. Ze vroeg me of ik bereid zou zijn een baan aan te nemen op het hoofdkantoor ( ze is nl. verplicht mij vervangend werk aan te bieden) Ja gekke gerritje, dat is iedere dag 125 km heen en 125 km terug! wie gaat dat betalen en dan nog voor een hongerloontje! Toen kwam ze met het voorstel mij te willen ontslaan op economische gronden, dan krijg ik geen WW status. Over het kasverschil heeft ze geen woord gezegd. Heb haar laten praten, alles aangehoord en gezegd dat ik dit alles goed wil overdenken, ga niet over een nacht ijs. Ze wil natuurlijk voorkomen dat ik de arbeidsinspectie inschakel. Heb nog gebeld met een collega en er zijn momenteel 3 werknemers zoals ik in een soortgelijke situatie. Misschien is het verstandig om met elkaar de aanval voor te bereiden. Al met al dus einde HAPKAR! Ga zo meteen toch eerst juridisch advies inwinnen. Heb mijn gesprek uit kunnen stellen naar 12 juli aanstaande dus ik heb genoeg tijd om alles goed voor te bereiden. Ik bevind me nu dus in een soortgelijke situatie als mijn voorgangster. Voor zo' n mens wil je niet eens meer werken!

Het valt allemaal niet mee,

2010-06-16T17:34:00.004+02:00

Inmiddels is het woensdag, zijn dus al weer twee dagen thuis. Waren zaterdagochtend na het wegbrengen van Marieke en Perusse meteen vertrokken. Ik was al twee dagen flink van de leg, donderdag en vrijdag, ziek, zwak en misselijk. Denk van alle emoties.Het was rommelig onderweg, diverse opstoppingen en wegwerkzaamheden in België, dus de reis duurde wat langer dan gebruikelijk.We deden onze boodschappen voor het weekend en bezochten Wim´s vader, aten daar een magnetronmaaltijd en gingen naar Sveaparken. Wat is het iedere keer weer wennen, die drukte, al dat verkeer enz. Zondag deden we op ons gemakje, gingen met de Metro naar Rotterdam. Dit alles dankzij de OV chipkaart (die wij natuurlijk niet hebben) reuze gemakkelijk, maar niet heus! Het kostte ons de nodige moeite en 9,80€ voor twee retourtjes Metro Rotterdam Centrum. In Parijs heb je daar bijna een carnet voor! De markt was wel weer even leuk. Diverse winkels bezocht en weer terug naar Schiedam. M&G kwamen tegen half negen thuis, we aten gezamenlijk en maakten het niet al te laat. Maandagochtend na het ontbijt vertrokken we naar het uitvaartcentrum. Ik nam met de uitvaartleider nog de laatste dingen door en toen was het wachten op de familie, vrienden en kennissen. Het weerzien met een ieder was voor mij toch wel erg emotioneel. Sommigen had ik al heel, heel lang niet meer gezien. Het is fijn om juist die mensen dan op zo´n moment om je heen te weten. Het afscheid van Mama was sober en achteraf eigenlijk best kort. Maar ik heb gedaan wat ik wilde doen en gezegd wat ik wilde zeggen. ER las het gedicht van Marieke voor. Daarna tijdens de koffie met broodjes hebben we nog uitgebreid nagepraat. Herinnering en opgehaald. Volgens iedereen lijk ik op Agnes en Manon op mij!!!!!!! Dat Marieke er niet bij was, was aan de ene kant moeilijk voor mij. Maar aan de andere kant ook begrijpelijk. Zij heeft haar keuze zelf bepaald en was in gedachten die maandag bij ons, dat weet ik zeker en ze bevestigde dat nog in een smsje. We zijn nadat iedereen huiswaarts ging toch maar in de auto gestapt om terug naar huis te rijden. Het Nederlands elftal speelde hun wedstrijd en volgens zeggen zou het rustig zijn op de weg. Dat viel achteraf toch nog tegen maar we hebben het qua tijd toch weer netjes gedaan. Onderweg de broodjes die over waren opgepeuzeld en een tussenstop gemaakt bij IKEA op de grens van België en Luxemburg, rolgordijn gekocht en ijsje gegeten en toen het laatste stuk naar huis met 140km per uur afgelegd. Nu is het af en toe allemaal nog onwerkelijk. De emoties zitten hoog, ik ben onrustig, heb moeite met in slaap vallen. Het is en blijft het allermoeilijkste dat ik nog zoveel had willen bepraten, maar daar nooit de gelegenheid voor heb gevonden, of gekregen of genomen. Ik kan alleen maar hopen dat ik het naar Wim en mijn twee meiden toe, anders doe. Proberen ze niet te claimen en ze liefde geven, heel veel liefde!

Afscheid,

2010-06-13T17:27:00.002+02:00

Vandaag zondag 13 juni zijn Wim en ik in Schiedam, Wim kijkt voetbal en ik maak even gebruik van de computer van Manon. Morgen is de uitvaart van mama. Wat een geluk dat we in M. internet hebben. Ik heb net als bij het overlijden van mijn lieve tantetje veel via mail kunnen regelen. Toen woensdagnacht het telefoontje kwam van mevr. J dat mama vredig was ingeslapen moest er toch veel geregeld worden. Dankzij mail heb ik de rouwkaart kunnen opstellen, de wensen bij de uitvaartverzorger neer kunnen leggen en nu is het slechts wachten op het definitieve afscheid. Zoals ik al in mijn stukje heb geschreven, welke ik voor wil lezen, is het eigenlijk geen afscheid, dat hebben we al lange tijd geleden gedaan voordat die onzekere verwarring toesloeg en mama veelal in een andere wereld leefde. Marieke is in Fr. gebleven zij vertrekt morgen op kamp naar de Jura met school en heeft op haar eigen manier het overlijden van oma een plek gegeven. We hopen dat ze daar later geen spijt van gaat krijgen, maar ze is mogen we hopen, oud en wijs genoeg. We hebben geen idee hoeveel mensen we kunnen verwachten, veel adressen heb ik kunnen vinden, hopen dat we niemand zijn vergeten. Er blijft dus nu aan de kant van de familie Veltman niet veel over. Slechts onze familie in Amerika en Canada. Wie weet gaan we die ooit nog weer een keer ontmoeten. Ik zei tegen Marieke dat ik nu "wees"was geworden, zij vond dit maar gek en zei:" nee joh je bent nu Weessenior!" klinkt wel bijzonder. Ze heeft een gedicht voor oma geschreven, in het Engels, misschien dat Manon dat morgen voor wil lezen. Ik heb mooie muziek uitgezocht, bloemen besteld. Nette kleding hangt klaar. Knoop in mijn maag en sinds gisteren weer opvliegers. Het bewijs dat ik F. mocht verlaten heb ik vrijdag jl. bij de Secu opgehaald. Ik ben in de ziektewet en mag dan niet zomaar zonder toestemming weg, zou anders ook niet doorbetaald worden. Achterlijke bureaucratie! Nog geen cent ziekegeld ontvangen, want het dossier was niet compleet, maar wel even zelf langskomen met een brief van de huisarts. Moet als we thuis zijn naar een reumatoloog, er zit een wervel dwars en er is artrose geconstateerd.

Mes ligaments ilio lombaires,

2010-06-04T18:58:00.003+02:00

In gewoon Nederlands dus, een hele zere rug! Gisteren aan de fysio gevraagd waar het nu precies zit die zeurende rugpijn; daar dus!!!!! Het gaat nog helemaal niet de goede kant op en dus zucht ik wat af, ik ben het eigenlijk gewoon zat, laat ik het maar eerlijk zeggen, dat thuis hangen/ vervelen, is helemaal niks voor mij. Ik heb me te houden aan tijden gedurende de dag om de controlerend geneesheer de gelegenheid te geven me te bezoeken. Mag van 9 tot 11 en van 14 tot 16 niet de deur uit. Heb begrepen dat je vooral in het weekend moet uitkijken, dan wordt volgens zeggen het meest gecontroleerd. Heb ook een hele stevige elastieken band met baleinen aan de achterkant die ik om doe, zit absoluut niet fijn maar ondersteunt wel en een hele apotheek in huis. Mag aanstaande donderdag voor een röntgenfoto, want dit schiet niet op. Ging vanochtend weer naar de huisarts en dit keer stuurt ze me dus voor een foto, het zit allemaal muurvast en dus nog 14 dagen niet aan het werk!
Ik baal er van dat mijn werkgever mijn paparassen nog niet heeft doorgestuurd en dus kreeg ik een half salaris en nog geen ziektegeld uitgekeerd, dat wordt dus even pijnlijk de komende twee weken. Ik heb op advies van HJN een logboek aangelegd. Was helemaal over de rooie jl. maandag toen ik een aangetekende brief kreeg, dat ik me woensdag 2 juni op het hoofdkantoor moest melden voor een gesprek over de omzet van mijn toernee en dat terwijl ik thuiszit met rugklachten, officieel niet mag autorijden en of ik dan maar wel even naar le Tholy wil komen ( NB 120 km heen en 120km terug!) ben ik nou gek of zijn zij het! Ik heb uiteindelijk de arbeidsinspectie opgebeld met de vraag wat ik kon en mocht doen, zij adviseerden een aangetekende brief te versturen om me te excuseren en tegelijkertijd een mail met een ontvangstbevestiging. Zo gezegd, zo gedaan. Snor belt wel iedere week om te vragen hoe het gaat, maar dat is alleen maar eigenbelang. Het voelt nog steeds niet goed, ik ben erg bang dat ik eruit gegooid ga worden. CP neemt een gedeelte van mijn rit over, ze kwam vanmiddag maar is geschrokken van de kleine klantjes, zij heeft beduidend betere klanten qua omzet! Ja dat is niet mijn schuld, ik heb het overgenomen en mensen dwingen om te kopen is niet mijn stijl. Soms is het inderdaad alleen een pakje boter en 6 eitjes! Zij heeft aan Snor gevraagd of ze me wilden ontslaan, hij zei tegen haar dat daar geen sprake van is. Maar....................................................spreekt hij de waarheid? Het is en blijft een raar bedrijf, ze spelen vuile spelletjes. Mijn hapkar staat bij CP. Ze maakt nu heel veel uren, maar daar wordt ze niet voor betaald! Ik weet niet of ik het zou doen, maar denk dat ook zij bang is om op straat te komen staan als ze zou weigeren.

Wat is de wereld toch klein.......

2010-05-24T17:03:00.004+02:00

Na mijn bezoek bij de fysio vorige week ,helaas maar twee keer, en mijn controle bij de huisarts heb ik nog twee verplichte rustweken gekregen.
Mijn rug zit nog muurvast en dus mocht ik ook nog even langs de apotheek voor een elastische tailleband. Een soort corset met baleinen, die ik in ieder geval bij mijn werk aan moet voorlopig.
Snor nam het de laatste dagen van me over, de andere vervanger was dinsdag jl. een en al stress, hij wist de weg niet, heeft me wel 5 x gebeld dat ie de weg kwijt was, heeft een groot gedeelte van mijn klanten NIET gevonden en wilde bijtijds weer naar huis, Dus een regelrechte puinhoop, maar dat is even niet mijn probleem. Snor deed vrijdag redelijk vriendelijk en komt morgen de hapkar weer ophalen voor deze komende week. Ik laat het maar links liggen en doe vooral rustig aan. Met de pillen voor de nacht, slaap ik als een roos, dus dat is heerlijk. Overdag is het tegen de middag het ergste, dan speelt de vermoeidheid op en gaat het zeuren. Wandelen is toch de beste remedie. JL zaterdag heb ik het even flink ervan genomen. Mocht mee met een uitje van een groep Nederlandse kunstenaars. Zij organiseerden een uitje naar VESOUL. CD reed ons erheen, dankzij de tomtom waren we keurig op tijd en vonden we een parkeerplekje. Op het verzamelpunt maakte ik kennis met een ieder. Het toeval wilde dat ik een man zag die me heel bekend voorkwam, in eerste instantie dacht ik nog dat ik hem wellicht van de kunstsite kende, totdat ik hem hoorde praten over Schiedam. Bleek het MM te zijn een kunstenaar van de Lange Haven, nota bene een bijna buurman van de Koemarkt!!!!!!!!!!!! Wonderlijk zoiets........ Wat is de wereld toch klein. Ook zij hebben een huis hier in de buurt. Een gids nam ons mee op rondwandeling door de stad, ze had een interessant en geanimeerd praatje. De afspraak dat iedereen iets zou meenemen voor een uitgebreide picknick en daar had iedereen zich keurig aan gehouden. De tafels zagen er feestelijk uit en het smaakte allemaal perfect. Ambiance was heel gezellig, we zaten op La Motte met onze meegebrachte stoelen en namen het er lekker van. Daarna stond er nog een bezoek aan het Museum van George Garrett op het programma. Helaas geen rondleiding maar ieder voor zich. Ik kwam nog een stel Nederlanders tegen en na een praatje ging ik naar de uitgang en tot mijn stomme verbazing bleek behalve CD (mijn chauffeur) iedereen te zijn vertrokken. Een heel raar einde van een bijzondere dag dus! Mijn rug heeft het dankzij de pijnstillers allemaal doorstaan, was wel erg moe maar had het niet willen missen.

Verplichte ontspanning!

2010-05-15T17:59:00.002+02:00

Vandaag een shitdag, vanochtend eerst naar de dokter geweest heb spit en een week rust voorgeschreven gekregen, vooral veel wandelen dus met dit weer ook niet echt een pretje! Snor neemt het van me over! geen greintje medeleven, alleen maar een Putain de merde opmerking dat het slecht uitkomt. Ja zoiets is altijd lullig, maar het is voor de tweede keer dat ik me ziek meld, dus ik vind het nogal meevallen. Heb 10 fysiobehandelingen voorgeschreven gekregen en een berg pillen tegen de pijn en spierontspanners.Mag dus ook liever geen autorijden alleen naar de fysio indien nodig!
Gisteren was ik naar de shiatshumassage en zij was al voorzichtig want ze voelde overal knopen, ik heb weer flink gejankt omdat er een aantal knopen in mijn benen zaten die erg pijnlijk waren. Emoties, angsten en spanningen volgens haar! Dus even een pas op de plaats en vooral aan mezelf denken is de opdracht!!!!!!!!!
Onze illegale waterlozing in de tuin baarde vooral Wim veel zorgen en dus hadden we iemand laten komen voor een eigen autonome afwatering maar ook al krijg je een lening met 0 % rente van de staat we kunnen zoiets onmogelijk op onze nek halen, dus ik gisteren naar de burgemeester en weet nu dat off. in 2012 iedereen op een of andere manier moet zijn aangesloten op riolering maar het dorp heeft niet de middelen en dus gaan ze in de toekomst allerlei onderzoeken doen. Er zijn in ons dorp meer niet dan wel bezitters van een septic tank en dus vervuilen wij maar mondjesmaat en volgens de burgemeester moeten we zeker niets zelf gaan ondernemen want als het zover is wordt zeker 40% gesubsidieerd en krijg je ook nog fin. ondersteuning, dus Wim is nu weer gerustgesteld en maken we ons dus maar even niet druk om dit alles.
Heb zojuist een reservering gemaakt voor een verblijf in Normandië in de eerste vakantie week, want ik heb een oppas gevonden voor de beestenboel! Geweldig dus na 10 jaar klussen eindelijk een echte vakantie!