Afscheid,

Het ging al een poos niet echt goed met Mme.L. Nadat ze op een nacht in haar kamerjas was blijven hangen in het toilet en toen heel lelijk was gevallen, klaagde ze veel over pijn en was onzeker. Ook was er regelmatig conflict met de huisarts over haar medicatie. Ze leest altijd alle bijsluiters en je houdt het niet voor mogelijk maar dan krijgt ze dus ook al die bijwerkingen en stopt dan met innemen. Mme. K ook mijn huisarts was tijdens mijn laatste consult hier heel erg over verbolgen en nadat Mme.L haar tijdens haar laatste huisbezoek de deur uit had gezet wilde ze er niet meer heen en stuurde een vervanger! Mme.K vergeleek haar met haar eigen moeder: een dame van stand die iedereen ziet als personeel! Ja dat was ook voor mij verschillende keren heel erg duidelijk. Ze zei dat ze mij bewondert omdat ik toch blijf gaan, Wim zegt ook regelmatig dat ik eea niet zou moeten accepteren, maar ach.... Inmiddels liepen er meer hulpjes rond. CL niet echt mijn type doet tegenwoordig haar lege flessen en kranten en gaat ook naar de apotheek of haalt geld. EM is ingeschakeld voor wat huishoudelijk werk en dergelijk. FH haar vaste hulp en buurvrouw zou het huishouden moeten doen, maar daar heeft ze een broertje dood aan en dweilt alleen de keukenvloer en doet de boodschappen bij de winkeliers die aan de deur komen. Allen worden betaalt met CES! Sinds eind vorig jaar loopt er iedere dag een keurige dame rond die haar helpt met de persoonlijke verzorging en het aandoen van de steunbanden om de benen, maar Mme.L vindt deze Sandrine veel te bazig en dominant en maakt met regelmaat bonje met haar, maar beide zoons zijn heel erg content over deze truus! Een week of vier geleden trof S op een zondagmorgen Mme.L aan in een hele verwarde bui en was onaanspreekbaar. Samen met FH besloten zij de 15 te bellen en werd Mme.L naar de EHBO in Neufchateau gebracht. Ze werd opgenomen. Ik ben een dag of wat later bij haar op bezoek gegaan. Op dat moment was de maatschappelijk werkster bij haar om dingen te bespreken, want Madame kon zo niet terug naar huis. Madame was zoo verdrietig en vroeg aan mij haar zoon in Nice te bellen. Dat deed ik maar dat werd me niet in dank afgenomen, hij was boos en zei dat het zo niet langer kon blijven ze moest opgenomen worden en hij had al een plek gereserveerd in het verzorgingshuis bij hem in de buurt! Zijn broer zou komen en die zou het allemaal gaan regelen. Ik wist dat hij zou komen want ze had me gevraagd of ik voor wat maaltijden kon zorgen, maar het viel precies in de periode dat ik voor het "koor" zou koken dus kwam bijzonder slecht voor me uit. YL kwam de 22ste april. Zijn broer schreef dat ze een psychose had en een delire en niet aanspreekbaar was. Ze kreeg iedere dag wat meer pijnstillers en was niet aanspreekbaar. Nog voordat ik aan de boodschappenlijst en het bereiden van de maaltijden begon ging ik nog even bij haar langs in het ziekenhuis. We waren Wim en ik er even tussenuit geweest naar M&E, ze had me dus al even niet gehoord of gezien. Ze lag te slapen, ontzettend vermagerd en lijkbleek. Ik probeerde haar wakker te maken, streek even over haar wang, ze opende haar ogen en keek me aan en vroeg waar was u al die tijd? Ze was absoluut niet verward, wel zichtbaar uitgeput. Ik legde haar uit over ons uitstapje en was zo blij me te zien. Ineens begon ze over een eventuele overplaatsing en moest verschrikkelijk huilen, ze wist dat ze niet meer terug zou gaan naar haar eigen huis en had nog graag dingen willen regelen. Ook ivm diverse spullen. Ze vertelde over een naaidoos op zolder palissanderhout Louis XVI die vol zat met door haar moeder geklost kant, band en ivoren en benen knopen. Ze had graag dat ik die zou krijgen, als aandenken want bij mij zou het op z'n plaats zijn. (we hadden in het verleden afgesproken dat ik nog een keer op zolder zou gaan kijken of er iets was waar ik belangstelling voor had maar ik kreeg zonder vragen de keulse azijnpot soort "varkentje"). Ja , leuk maar ik kon dat toch moeilijk tegen haar zoons gaan zeggen. Toen ik na afloop nog even bij hem langs ging liet hij duidelijk weten dat er mocht ze komen te overlijden er niets op papier stond. Hij was bezig de salrissen af te ronden en had het op zijn manier te druk voor een praatje. Nee logisch iedere keer begon ze erover dat ze eea vast wilde leggen , maar het kwam haar nooit van. Iedere keer was ze of te moe, of had andere bezigheden. De koorweek verliep vlekkeloos, was een succesje helaas maar 10 personen. Het concert was prachtig. Ik had kunnen regelen om met een van de zangers mee terug naar Nederland te rijden ivm de neven en nichtendag op 2 mei. Maar vrijdagochtend 1 mei kreeg ik een berichtje van FH dat Madame in de nacht was overleden. Ik stuurde een condoleance naar haar zoon Y en kreeg een bedankje terug. FH wist niet wat er verder ging gebeuren. Ze beloofde me op de hoogte te houden. Zoon S zou zaterdag met de trein komen vanuit Nice. Toen kreeg ik nog een sms van Y of ik wellicht voor een maaltijd kon zorgen voor zaterdagavond voor 3 pers. Nou jammer dan ik ging naar Nederland en liet dat netjes weten. zoek het lekker uit. Inmiddels is duidelijk dat Mme. L. wordt/werd gecremeerd en bijgezet bij de urn van haar man, wanneer, door wie, besloten of familiekring, niemand is op de hoogte en er is ook geen rouwadvertentie tot nu toe in de krant verschenen. Zoon Y vertrok zondag 3 mei jl terug naar La Reunion, Ik vind het zo ontzettend verdrietig dat ze zonder verdere ceremonie en/of aankondiging vermoedelijk is gecremeerd. Ze had zo graag iets in de kerk gewild, had ze me toe vertrouwd, maar haar zoons die ze "egoisten" noemden denken er dus anders over. En de inboedel, ik vrees dat ze een opkoper laten komen die het leeghaalt en er een slaatje uit zal slaan en het huis te koop zullen zetten. en het "Chateau" ??????