Eind van 2025 komt in zicht,

Vandaag is het 30 december, morgen oudjaar, een jaar om zo snel mogelijk te vergeten, tuurlijk waren er ook mooie dingen maar helaas 3/4 stond in het teken van Wims gezondheid. Geboorte van A in februari is er daar een van. Manons' 45ste verjaardag ook. Miv 4 maart was hij in de ziektewet en kwam een hartoperatie in zicht. Hoe het daarna verliep daarvan is menigeen op de hoogte, meer downs dan ups en tot op de dag van vandaag is het nog steeds niet echt "le top du top". Hij blijft kortademig, heeft last van linkerarm/schouder en ligt nog zeker 1 of 2 soms 3 keer per dag aan de VNI apparaat (ventilatie non-invasief, het ondersteunt de ademhaling, houdt de luchtwegen open en verbetert de gasuitwisseling) hij heeft er baat bij. Vanmiddag gaat hij zelf naar Nancy voor een scan en we hebben de 12de januari as.een afspraak bij de hartchirurg. En de 19de begint de revalidatie, gedurende 6 weken iedere maandag, woensdag en vrijdagochtend, de taxi is geregeld die brengt hem naar langres. Een flink aantal formulieren zijn ingevuld en Wim is nu al opgefokt vanwege de mededeling dat men een keer per week gezamenlijk eet met en onder begeleiding van een voedingsdeskundige. Ze eten dan een warme maaltijd en daar heeft hij letterlijk én figuurlijk absoluut geen trek in! Hoe dat verlopen zal??? Ik ga me er verder niet in mengen. Ik had gehoopt om in februari naar de Vendee te kunnen voor de eerste verjaardag van A, maar dat zit er niet in. De rit is te zwaar voor hem en met die therapie kunnen we ook niet wat langer dan alleen een weekendje. We zullen het uit moeten stellen. December was voor mij een redelijk drukke maand. Het samenstellen van een kerstpakket voor de ouwetjes in ons dorp kostte best wel wat tijd omdat ik het dit keer zelf wilde doen; de organisatie die het uit handen kan nemen bood niets nieuws en dat leek me niet leuk. Dus snubbekte ik overal iets vandaan, rekening houdend met het budget want dat is nou niet echt enorm. Maar het is gelukt en de pakketten voor 1 persoon waren net iets anders dan het pakket voor 2. Geloof dat men wel tevreden was. Ik heb er ook recht op en was er blij mee. Van Wims werk kwam helemaal niets!. Vanaf juli zelfs geen loonstrookjes meer. Dus appte ik en kregen we een envelop met alle strookjes en een kerstkaart namens beiden. Echt zo schandalig. En kreeg ik ook een app van BB uit Duitsland met het overlijdensbericht van haar man R. Hij had aangegeven dat hij in zijn geboortedorp Doncourt begraven wilde worden en zodoende moest zij een hoop regelen en wilde graag van mijn caterings diensten gebruik maken. Ze bestelde amuses voor 50 pers. en boeuf bourgignon met een gratin dauphinois voor 25 pers. Ik bestelde het vlees bij Super U, (goede ervaringen mee)zag er prachtig uit maar kostte ook wel een vermogen!. Ging donderdags aan de slag met de boeuf en de gratin en maakte vrijdagochtend de amuses.

5 kilo vlees pastte gelukkig precies in die enorm grote gietijzerenpan die ik ooit via via had overgenomen, was overigens niet te tillen! Ik bracht de amuses naar de mairie van Doncourt en samen met haaar zoon F lukte het om alles in de koelkast te zetten. Om een uur of zes reed ik weer naar Doncourt met de warme maaltijd en liep eerst naar de zaal om de sleutel te vragen, liep een man tegen het lijf die me aansprak en vroeg wie ik was: ik legde het uit en ik kreeg meteen een prachtig compliment over de borrelhapjes! Ik hoorde over de maaltijd verder niets meer en sprak via de app af dat ik zondagochtend de schalen ed zou komen halen en meteen afrekenen. Ze waren heel erg enthousiast en hadden geweldig lekker gegeten. F vroeg wat mijn maximum aantal was voor een warme maaltijd want dan konden ze daar rekening mee houden voor een andere gelegenheid! Een oom van hem ( kaasmaker) had gevraagd wie de traiteur was die alles had geleverd want hij vond het Fantastisch. Ook kreeg ik een vraag voor een maaltijd op Kerstavond van een oude bekende PL uit Damblain. Zij wilde graag amuses, een licht soepje en moussaka voor 16 personen en voor de volgende dag een maaltijdsalade. Dat was ook een flinke klus maar zoals jullie weten, ik doe het graag!

De maaltijdsalade kwam mij goed uit want ik had bij NOZ een groot blik artisjokharten gekocht voor een prikkie en het recept van Ottolenghi sprak me wel aan. Ook zij waren heel erg tevreden.De knolselderijcapuccino aten wij zelf ook net als een mini moussaka voor twee personen. Kerst waren we maar samen en aten we kjleine lapjes vlees van de tafelgrill met frietjes en een stukje citroen meringue buche die wim had uitgezocht. We hadden voor elkaar een kadootje en maakten er van wat van. Op zo'n moment mlis ik toch steeds weer de samenhorigheid en het gezinsleven. maar ja M&E hebben de ouders van haar op bezoek en Manon is niet zo van dat soort feesten.

07-12-1980 / 07-12-2025!

45 jaar en wat is ert veel gebeurd in de tussenliggende periode, echt ongelofelijk hoe snel het tegelijkertijd is gegaan. Manon inmiddels dus 45 jaar geworden. En wat ga je haar geven? Wat kun je doen op afstand? Ik wist het niet maar wilde toch iets doen, wie zegt dat ik en/of haar vader haar 50ste verjaardag nog mee kunnen maken? Zodoende overlegde ik uitgebreid met NB een vriendin, die kwam op het idee om M te ontvoeren voor een weekendje in de natuur en ik ging aan de slag om andere vrienden te benaderen en te kijken wie er dan bij zouden kunnen zijn. NB regelde een leuke vakantiewoning in de natuur van de Belgische Ardennen het weekend van 6-7-8 december en ik benaderde een aantal lui. Jammergenoeg staat de Sinterklaas pakjesavond nog op veel aganda's en zodoende vielen er jammergenoeg een aantal af. Max en J zetten de geplande vakantie om en kwamen we op een totaal aantal personen inclusief de jarige op 7. Er was slaapplaats voor 8 personen, maar Wim mag zonder toestemming het departement niet uit laat staan het land! En de reis in de auto zou voor hem ook te inspannend zijn. Ik nam de taak op me om voor een aangeklede borrel te zorgen en M nam de drank voor zijn rekening. De taken dus netjes verdeeld. Manon en NB vertrokken vrijdagmiddag en wij zouden elkaar treffen om 15.00 uur in een nabij gelegen dorpje. Ik vertrok bijtijds het was toch bijna 4 uur rijden en er was veel mist. Op afgesproken tijd nam ik nog even contact op met NB en zei vertelde dat Manon een dutje deed dus dat het goed uit zou komen. Ze had vlaggetjes opgehangen dus was het huisje goed te vinden. We laadden onze spullen uit en deden zachtjes, maar in de gang stuitte Max op Manon, die kreeg eerste even een lichte shock maar herstelde snel en was toch wel blij verrast. Om verdere spanning te voorkomen vertelden we haar dat we D en J onderweg waren om verdere "spanning" te vermijden. Ze ontspande want dit klubje mensen kenne haar in joggingpak en kloffie zonder make-up en daar hoeft ze zich niet voor op te tutten. Prima dus. D&J waren er een klein half uurtje later en zodoende gingen we eerst aan koffie en thee met een taartje. Daarna opende M een fles bubbels en dronken we op haar verjaardag. Ik maakte de uitgebreide borrelplanken klaar en gezellig genoot iedereen van alle hapjes in een gezellig sfeertje. Om middernacht proosten we op haar 45 ste levensjaar. Het werd voor mij in mijn kamertje een onrustige nacht, want de twee buurtjes hadden nog tot zeker 4 uur 's ochtends een luide conversatie. Ik ben toen toch heel onaardig even gaan kloppen om te vragen wat minder luidruchtig te zijn, want er stond toch ook nog een terugreis van 4 uur op mijn programma! Gelukkig begrepen ze dat. Het ontbijt om een uur of negen met als afsluiter een stuk taart ging er goed in, de weinige restjes werden verdeeld en ik propte de auto weer vol en reed om iets voor 12 terug naar huis. Ik liet Manon en NB achter die nog een middag en nacht bij konden komen in de jacuzzi of sauna en wist dat onze "surprise" geslaagd was geweest!

In de week daarna kreeg ik een whats appje van BB uit Duitsland, haar man R was na een langdurige periode met alle vervelende gevolgen van Alzheimer overleden en ze wilden op zijn nadrukkelijke wens hem in Doncourt zijn geboorteplaats begraven. Ze vroeg of ik bereid was om voor borrelhapjes en een maaltijd kon zorgen. We spraken eea af en dus ging ik de boodschappen doen en maakte de voorbereidingen. De begrafenis was vrijdag de 12de december om 14.00 uur geplanned. *Borrelhapjes voor 50 personen *Boeuf Bourgignon met een aardappelgratin voor 25 personen. Een flinke klus maar ik had er de tijd voor en nam de opdracht aan. Donderdagochtend haalde ik de 5 kilo vlees op bij de Super U. (ik ga ze nog bellen om te zeggen dat het perfect was!). Gelukkig paste het in de grote gietijzeren pan en de gratins gingen in de gastronorm bakken. Vrijdagochtend begon ik al vroeg aan de borrelhapjes en om half een ben ik dat naar het stadhuis in DsM gaan brengen en zette het samen met hun zoon in de koelkast, beetje gepast en gemeten en gelukkig paste het erin. Het was nl. veel te warm daar in die ruimtes. Terug thuis maakte ik de maaltijd af en bracht dat om iets over zes naar hun woonhuis. We spraken af dat ik zondagochtend de lege schalen op zou halen en met hun af zou rekenen. Zondag reed ik om 10 uur naar D en we deden alles terug in de auto. BB vertelde dat een familielid, kaasboer, hen had gevraagd wie die traiteur was die zulke heerlijkheden had gemaakt! Hij was erg onder de indruk!! Een mooier compliment had ik niet kunnen krijgen, toch???Er was voldoende geweest en ook de boeuf was overheerlijk (vond ik ook want ik had een portie voor ons apart gehouden). Er staat nog een nieuwe opdracht op de kalender, kerstavond menu voor 16 personen. Ga straks even bellen om te horen of er nog aanpassingen zijn.

Het was een boel werk geweest, ..

Nog 22 dagen en dan is het Kerstmis....

Vandaag is het 2 december, wat vliegt de tijd echt onvoorstelbaar. Helaas heb ik geen adventskalender voor E kunnen maken want de "zakjes" van vorig jaar zijn nog steeds niet teruggestuurd! Jammer want ik heb van die hele leuke knijpers liggen die aan de zakjhes kunnen worden geklipst. Maar goed inde Vendee zijn ze al wel begonnen met het grappige Elf on the shelf gebeuren. M & E hebben daar zelf erg veel lol in. Begriujpelijk want als je de voorbeelden ziet op internet kun je aardig los gaan met iedere dag een nieuwe grap. Zelf heb ik wat zitten knutselen met eierdozen en dat is ook erg leuk om te doen.

Maar eerst de walnoten.... iedere dag trouw aan de keukentafel kraak ik terwijl ik een luisterboek aanzet. Het door D aangeraden "Al het blauw van de hemel" was prachtig, hartverwarmend en ontroerend. Een aanrader dus. Daarna van dezelfde schrijfter nog een boek over rouwverwerking, ook heel bijzonder. Nu luister ik naar een pseudoniem van Ellie Dean, Tamara Mc Kinsley, zij schrijft ook prachtige romans die zich in Australie afspelen. De manier waarop zij de natuur beschrijft doet je verlangen daar zelf eens een kijkje te gaan nemen!!! Inmiddels ligt er 12 kilo schoon, gevacumeerd in de vriezer! Wim is nog steeds lamlendig dit is de derde week na onze griep en covid injecties en hij komt er maar niet bovenop,zelfs een anti biotica kuur heeft hem niet geholpen continue "Ahhs en Ohh" terwijl hij opstaat of van de bank kruipt. Niet om blij van te worden. We gaan straks op consult bij onze cardioloog; wat zij ervan zal vinden? Ik ga mee want anders gaat hij er zelf waarschijnlijk niets over zeggen. We hebben eindelijk een telefoontje gekregen over de revalidatie in Langres, daar ziet hij vreselijk tegenop. Intake gesprek de 16de, dan krijgt hij uithoudingstest. Slapen met de nieuwe medicijnen gaat niet zoals hij hoopte, weet ook niet goed hoe hij moet gaan liggen. Allemaal dus niet zo geweldig. Ik heb een flinke klus op kerstavond amuses, soepje, moussaka voor 16 pers en een dessert + een salade voor de eerste kerstdag. Een hoop werk maar tegelijkertijd mooie afleiding want met Kerst hebben we niets bijzonders. Sinterklaas vieren we niet, wel kregen we van D een hele leuke adventkalender met in ieder vakje een theezakje en een leuk gedicht! De lekkere speculaasharten die we van J&M kregen zijn al op, we konden niet wachten! J&G waren hier in oktober een weekend, sliepen in Doncourt, was gezellig. Tijdens een praatje over haar kraampjes met jam en chutney kwam het gesprek op honing en liet ik haar de honing van mijn oud collegaatje AM en haar man JG proeven hij is imker. Ze as meteen enthousiast want ze heeft soms vraag naar honing. Ik nam contact met J op en we spraken af bij de Super U op zondag, waar hij met 10 potjes van elke soort op ons stond te wachten. Zaterdags brachten we ene bezoek aan de glasfabriek in passavant waar we leuke glazen kochten voor een prikkie. J nam de potjes mee en meldde al na twee weken dat er goed op was gereageerd en ze al 12 potjes had verkocht! Ze vroeg of ik iets kon regelen, advertentie gezet op FB in de groep van Nederlanders in de Haute Marne om te vragen of iemand een doosje mee kon nemen, dat lukte. CK was zo lief het mee te nemen;. JG heel blij met de verkoop, ik gun het hem want hij doet zo z'n best om zijn "bedrijfje" op te starten. Voor de kerstpakketten hier in het dorp, kocht ik bij hem bijenwaskaarsen die ik met wat lint oppimpte. Dit jaar stel ik de pakketten zelf samen, de vereniging die het afgelopen jharen deed heeft steeds dezelfde produkten en dat vind ik niet leuk. Zelf samenstellen is een klus maar het ziet er goed uit, de inhoud is verrassend! (zelf krijgen wij er ook één)

Van de week liet J weten dat ze nog twee marktjes heeft in Gouda en nog graag wat potjes zou willen, alle drie de soorten 10 potjes. Dus die ga ik morgen halen en ik heb een manier bedacht om die bij haar te krijgen. Daarover later meer.

Van de werkgevers van Wim horen we helemaal niets, zelfs geen loonstrookjes, ook al zou daar 0€ op staan. Echt te droevig voor woorden. Hij is altijd zo trouw geweest, op tijd, nooit afwezig en dan laten ze je zo in je sop gaarkoken. Schandalig, toch? Of Wim ooit zijn werkzaamheden op de boerderij zal kunnen hervatten?? In mijn hart denk ik zoals het er nu voorstaat van niet, maar hoe dan verder?

Live goes on

Vandaag is het Allerheiligen, een "feestdag" die in Frankrijk bestaat uit het kopen van chrysanten in pot en die dan veelal metcellofaan op het graf van de overleden dierbaren te zetten. Zo jammer dat ze én in cellofaan het vaak niet redden én bij de eerste de beste koude nacht er de voilgende dag niet meer uitzien. Er staan overal in de winkels chrysanten in verschillende kleuren, maten, variaties te koop en ze zijn ook niet echt zo goedkoop. Zondegeld dus. Voor ons een dag als alle anderen. Ik ga zometeen een geslacht konijn halen bij iemand in de buurt. Mme.L heeft haar zoon uit La Réunion op bezoek en die houdt van stevige kost. Dus graag konijn voor het weekend. Ik stelde voor een konijn in bier met pruimen te bereiden. Nu bestelde ik tot voor kort bij de varkensboer in G niet alleen varken, maar ook zo nu en dan konijn. Wim eet dat niet, daar hoef ik dat niet voor op tafel te zetten. Ik begon dinsdag met een poging, maar er werd niet opgenomen. Dinsdagmiddag liet ik een boodschap achter maar tot en met woensdagmiddag kreeg ik geen reactie, dus informeerde ik elders en er werd een konijn voor me geslacht. Yves de zoon van Mme L sms-de dat hij het toch liever voor zondag had en dan ook helemaal en meldde er nog achteraan dat hij het wel zou regelen. (Mme.L had voorgesteld om als het een groot beest zou zijn ik er ook een stukje van kon nemen voor mezelf). Inmiddels kwam er ook een reactie vanuit G en zodoende had ik dus 2 konijnen. Gelukkig kon ik die van vriidag aan Christian slijten. Vanochtend haalde ik dus de andere op een flinke jongen 3 kilo én..... met de kop én de twee donzige pootjes ernog aan. Ik deed m in de tas en reed naar L. Yves keek me raar aan, wat? een rauw konijn???? hij begreep er niets van dus ik legde uit dat hij had geschreven dat hij het beest "helemaal" wilde en het zelf wel zou regelen, daaruit had ik geconcludeerd hij braadt m zelf!!! NIET DUS. Ik pakte het geval weer in en reed terug naar huis om met de hakbijl, een scherp mes, het geval te lijf te gaan en te portioneren. Dat is gelukkig best goed gegaan en inmiddels is het gebraden en ziet het er smakelijk uit. Ik stuurde twee mms-en naar YL en hij volgde met interesse het "proces". De loodzare gietijzeren pan staat in de stal om koel te blijven en morgenochtend gaan de pruimedanten, geweekt in jenever, er nog bij. Denk dat ze er met z'n tweetjes v oor een week van kunnen eten, maar dat zoeken ze maar uit. Misschien pik ik toch voor mezelf toch een klein stukje.

Vorige week zaterdag hadden we om 8.15 uur een afspraak bij de huisarts, Wims ziekteverlof is verlengd met 3 maanden tot eind januari 2026. Dat er voorlopig in Langres nog geen plek is op de revalidatieafdeling, daar moeten we volgens haar maar niet over wakker liggen; eerst maar op krachten komen! Ze heeft hem een nieuw medicijn voorgeschreven om wat beter te slapen. Maar dat ging bij de apotheek dus even mis. Ik haalde het op en s'middags ging de" telefoon..... de apotheker. Hij liet weten dat ze de verkeerde, té hoge doseering, hadden meegegeven. Hij zou ervoor zorgen dat de juiste doseering er de volgende dag zou zijn, NIET innemen dus. Een uur later wéér de apotheker, had nog even bij de huisarts geinformeerd... ze had op het recept 25 mg gezet, maar dat moest dus weldegelijk 50 mg zijn. We hoefden niets om te wisselen en Wim heeft er goed op geslapen! CR had kennelijk te veelk aan haar hoofd op de vroeger zaterdagochtend want ze was op het herhalingsrecept ook het medicijn voor het hart vergeten te noteren. Moest ik nog even later op de dag voor opbellen zodat het naar de apotheek gefaxed kon worden!

Welkom Oktober:

September is voorbij en daarbij tegelijkertijd wat meer rust in de tent. Met Wim gaat het stapje voor stapje beter. Nog wel vermoeid en af en toe "prikkeldraad" gevoel in zijn borstkas. Helaas is de wachtlijst voor revalidatie nog lang en gaat een oproep nog wel wat weken duren. Dat schiet niet op. Maandag de 29ste september waren we in Nancy en zei dokter L dat hij niet eerder zo'n slechte zomer had gehad als dit jaar want nog niet eerder had hij het meegemaakt dat een patient maar steeds klachten bleef houden en 3 keer terug kwam met hevige koortsaanvallen. En dat ze geen oorzaak konden vinden. Dus ook hij was blij W nu zo te zien met wat meer kleur in zijn gezicht en opgewekt. Tegen mij zei hij dat ik het ziekenhuis in Langres maar moet blijven lastigvallen per telefoon dat zou wellicht kunnen helpen. Ik belde diezelfde middag nog maar kreeg hetzelfde antwoord:"Mevrouw, geduld aub!" Vorige week was er goed weer voorspeld en kregen we een telefoontje of het uitkwam als ze aan de muur zouden gaan beginnen (offerte dateert van oktober 24) Nou graag dus.Er werd de volgende dag een stelling gebouwd en werd er begonnen aan het weghakken van de oude stuclaag. Peppie en Coco zochten toevlucht bij elkaar ivm al het lawaai. De baas kwam polshoogte nemen en alles verliep eigenlijk best vlot. Maar op mijn vraag wanneer hij dacht het af te maken, bleef hij erg vaag. alles hing af van het weer, het moet voor stuccen echt droog zijn, maar helaas de volgende dagen goot het weer bakken uit de hemel. Ze kwamen afgelopen week terug en in twee dagen tijd werd de muur bewerkt, het is boven verwachting erg mooi geworden, dat hadden we toen we de kale muur zagen absoluut niet verwacht. De muur is toendertijd echt gebouwd met dat wat men aan stenen had kunnen vinden, want het leek schots en scheef en veel kleine rare stukjes er in maar daar zie je nu het klaar is niets meer van.

Ik heb de afgelopen dagen een beetje geknutseld voor de herfst, we hebben in de tuin spontaan gegroeid op de voormalige composthoop een enorme hoeveelheid sierpompoenen geplukt ze zijn decoratief en nodigden uit tot wat kleine creaties. Een ging naar Mme L, woendagmiddag ging het erg slecht met haar 3 potige kater en bleek het noodzakelijk Loulou in te laten slapen, ze vond het verschrikkelijk maar het kon niet langer uitgesteld. Ze wist niet wat ze met hem moest doen dus stelde ik voor Loulou bij die van ons te begraven, ze was zo opgelucht. Donderdagmiddag ging de telefoon, belde C op of ik langs kon komen. Bleek dat de dierenarts naar haar was gekomen om Loulou terplekke te helpen. Mme L was vreselijk verdrietig, C en ik samen met de dierenarts hebben haar kunnen troosten. Ik heb hem in een samen met haar uitgezocht blauw servet in de kartonne doos gelegd en Wim heeft de doos bij de anderen gezet. Ik ben vrijdag nog even langs gegaan en de sierpompoen bij haar op de eettafel gezet.

Daar was ze erg blij mee. Vrijdagmiddag tijdens mijn afwezigheid begaf de samsung combioven het. Gaf geen spat meer. Wim haalde de zekering eruit om te checken maar hij weet niet zo goed hoe het doormeetapparaat af te lezen. Wel las hij dat dit vaker voor schijnt te komen tenslotte is het ding al meer als 10 jaar oud en gebruik ik het heel intensief. Rampzalig dus. Zaterdagochtend een halve ochtend gespendeerd om een soortgelijk apparaat te vinden, nou dat was zoeken naar een speld in een hooiberg. Er zijn veel combi magnetrons te koop maar weinig hebben ook een echte oven functie. Ik vond een alternatief maar achteraf bleek bij de betaling dat ik geld over moest maken naar Ierland???? Dus maar afgehaakt. Wim zocht ook mee en.... hij vond precies dezelfde samsung via Amazon, dus die ( beetje duurder als gedacht) besteld. Helaas duurt t nog even voordat het geleverd wordt. Ik heb via FB een simpele magnetron gekocht hier vlak in de buurt, dan kan ik toch wat kleine dagelijkse dingen ermee doen.

Wat de toekomst brenge moge...............

Vandaag 2 september was mijn laatste dag in de thermen en die sloot ik af met een heerlijke ontspannende gezichtsmassage! Zen muziekje op de achtergrond en een vriendelijk juffie die me behandelde. Bij de balie was het een gekkenhuis, heel veel nieuwe curisten. Maar voor mij zit het er weer op; 18 dagen heen en weer naar Bourbonne, dit jaar dus onder totaal andere omstandigheden en voor het eerst begreep ik waarom ik vaak hoorde hoe vermoeiend het kan zijn. De tweede week heb ik twee dagen niet kunnen gaan i.v.m de spoedopnamen van Wim voor de derde keer via het ziekenhuis in Neufchateau, terug naar Nancy. Wat was ik blij dat Manon in de auto stapte en hierheen kwam! Ik was echt zo verward en machteloos om hem wéér te zien vertrekken per ambulance omdat het dus helemaal niet goed ging. Hoge koorts en zoo slap als een vaatdoek. Dank zij de verpleegkundige die zo adequaat reageerde en die toen ze hem had getemperatuurd meteen dirigeerde de 15 te bellen! Dan gaat het ineens in een stroomversnelling, tas inpakken, paparassen bij een zoeken enz. Wim ging in eerste instantie naar het ziekenhuis in Neufchateau maar al vrij snel na contact te hebben gehad met Nancy besloot men hem toch weer daarheen te brengen! Er moest toch een oorzaak zijn voor die hevige koortsaanvallen! En wederom zat er vocht in de longen en was de waarde van een ontsteking alarmerend hoog. Samen met Manon gingen we om de dag op bezoek, ons afvragend of er een longarts was ingeschakeld vanwege al dat vocht wat er in de longen bleek te zitten. We kregen weinig antwoorden en zodoende besloten we om een brief op te stellen met alle brandende vragen in de hoop daar antwoord op te krijgen. Zaterdagochtend ging Manon mee naar de thermen voor een aantal behandelingen en 's middags ging ik alleen op bezoek en besprak die brief met Wim, maar die was het met die "actie" niet eens. Het werd dus geen gezellig bezoekje! Ik overhandigde de brief aan een verpleegster en had een copie voor onze huisarts. Zondag gingen we naar een vide grenier in Chatillon s S en daar kwamen we CK tegen! Het was precies 12 uur en de klokken begonnen te luiden toen hij voorstelde om samen te bidden. We stonden op het kerkplein gedrieen hand in hand terwijl CK zijn woord tot zijn Heer richtte. Een heel bijzonder, aangrijpend moment! Maandag na de lunch is Manon weer terug naar Schiedam gereden, helaas kon ze niet langer blijven en ook Schotland zit er dus dit jaar helaas niet meer in! Dinsdag ochtend belde Wim dat als de scan goed was hij vermoedelijk naar huis kwam, er was inmiddels bijna anderhalve liter vocht uit de longen via een drain afgevoerd. En ja om iets voor 17.00 uur stopte de ambulance voor de deur en kwam hij thuis! Zou t nu echt allemaal genezen zijn???? Hij moet 3 x per dag met het ademhalingsapparaat een uur oefenen. Het harnas/corset nog steeds dragen. Verpleegster komt iedere twee dagen , gisteren zijn de hechtingen eruit gehaald. We zijn, zo lijkt het, op de goede weg!! Het heeft er allemaal flink ingehakt, de spanning, de emoties, slapeloze nachten. We doen zo nu en dan een kleine siesta, zijn nog niet in topvorm maar het begin is er. Vanaf 4 maart jl. dus thuis, nog maar 1 keer een kort smsje van zijn bazin, van zijn baas geen woord! Schandalig toch? Zijn ziekteverlof is weer verlengd tot half oktober! Eind september terug komen bij zijn cardioloog.

Hittegolf en andere ellende,

We zijn inmiddels ruim 6 weken na de operatie en wàt is er veel gebeurd.... 3 ziekenhuisopnames, 2 operaties, 1 bloedtransfusie, 2 flinke littekens 1 op het borstbeen en 1 onder de oksel en dan nog de anderen van de drains. Morgen gaan de laatste hechtingen eruit, het harnas (corset) moet hij 3 maanden dragen, maar het irriteert. Van de week kwam de huisarts (vervanger dokter T. al jaren met pensioen, maar nog altijd even serieus en adequaat). Hij onderzocht Wim en stelde vast dat er nog steeds sprake is van een vochtophoping aan de linkerzijde in de long. Hij adviseerde een rontgenfoto te laten maken. In Neufchateau pas eind van de maand aan de beurt! Toen naar clinique Chaumont gebeld dat kon de volgende dag! Mooi, taxi vervoer met rolstoel geregeld, maar die wilde een transport bon. Secretaresse maakte dat de volgende dag in orde dmv een fax. Wim werd om 13.10 gehaald. Om 14.00 uur kwam E.M gezellig een bakkie doen en de spulletjes van habbekrats brenegn. Even gezellig bijgekletst, zij herkent de onmacht van een echtgenote die het af en toe even niet meer ziet zitten, want datzelfde maakte zij mee met G. Wim kwam om iets over 16.00 uur kapot thuis met de fotos en het verslag. Nu heeft zij via haar werk een prachtig vertaal programma en in no-time was het verslag ook voor ons als leek te begrijpen. Inderdaad zit er nog vocht, eindconclusie, dat alles zou vergeleken moeten worden met de laatste uitslagen en fotos. Maar ja wij hebben die niet. Huisartsenpraktijk is op woensdagmiddag gesloten, geen gehoor. Wat dan??? Ik waqs jl maandag in Bourbonne aan mijn kuur begonnen en stelde ik aan W voor om de spullen mee te nemen en de volgende dag op de terugweg langs de huisarts te rijden om te overleggen. Zo gezegd , zo gedaan! Secretaresse overlegde met dr K. die schreef een verwijzing voor een scan! en tegelijkertijd een bon voor transport naar de kliniek. Thuisgekomen zeiden we tegen elkaar dat dit natuurlijk gekkenwerk was, eerst een afspraak maken dan wachten op resultaat , dan weer naar huisarts en wat dan???? Ik vatte de koe bij de horens en belde naar Nancy, naar de afdeling Interne enlegde de situatie voor. Een vriendelijke dokteres die W kent vroeg of ik de morgelijkheid had de fotos en het verslag te kopieren en haar toe te sturen, dat deed ik via mms en whatspp. Anderhalf uur later belde een chinese dokteres op (wim had haar meerdere keren bij zijn bed gezien), ze had de fotos vergeleken en vertelde dat de situatie in de long stabiel is, dus aub geen paniek, medicijnen nemen en met het daemhalingsapparaat doorgaan!. Wat???? Apparaat? Welk apparaat? Die heeft mijn man niet meegekregen! Niet meegekregen? Iets klopte er dus niet, ik werd daarna door een dame opgebeld met allerlei vragen rondom het VNI apparaat. Die bleek dus tijdens het ontslag uit het ziekenhuis daar te zijn achtergebleven ipv meegegeven aan Wim! Het zou geregeld worden. Een meneer die flink nijdig was belde op, hij zou diezelfde middag nog langskomen met het VNI want vrijdag was het maria Hemelvaart vrije dag! Vanuit iets voorbij Troyes nota bene kwam hij en regeldde het VNI ding, dat moet 3 x per dag een uur. Dat vermindert de arbeid van de ademhalingsspieren en verbetert de gasuitwisseling. (betere zuurstofvoorziening en verlaging van het koolstofdioxydegehalte!) En in die fase zitten we dus nu. Nog steeds geen knip voor zijn neus waa rd, last van de littekens, pijn borstkas. geen fut. Ik weet het allemaal ook niet meer. De tuin is een puinhoop, zoek naar een "mannetje" maar een gelukkie miv volgende week 2 x 3 uur huishoudelijke hulp. en ME TIME in Bourbonne.

Wàt valt het tegen;

Donderdagochtend kwam de verpleegkundige om bloed te prikken, ze schrok van de vermoeiheid en zijn vale/grauwe gezicht en de uitslagen van het bloed onderzoek waren niet goed, meteen naar huisarts gegaan, daar concludeerde een jonge lieve vervangster dat hij onmiddelijk opgenomen moest worden, heel erge bloedarmoede. Ze deed in no-time al het nodige, paparassen, een uitgebreid verslag, regelde een ambulance. Dokter K. kwam nog even buurten en was heel erg te spreken over haar kordate manier van handelen. Wim ging met de ambulance naar neufchateau en daar kreeg hij vrij snel na allerlei onderzoekjes een bloedtransfusie. Ik bracht wat toiletspullen ed en kon niet anders dan blij zijn dat hij zo snel behandeld werd. Jammergenoeg houdt men geen kostgangers en hij kwam zaterdags terug naar huis. Inmiddels kwam mijn kookweek voor het koor steeds dichterbij en ik was even een beetje radeloos. Haalde vrijdags na het ziekenhuisbezoek al mijn bestelde boodschappen op en begon zaterdags aan het menu voor zondag. Heel fijn dat het nagenoeg hetzelfde week menu zou worden want ik wist van de hoeveelheden en kende de receptuur dat scheelde veel. Zondags reed ik om iets voor vier hier weg met een auto vol en kwam daar iets te vroeg aan. Werd hartelijk begroet door ES en haar dochter en drie al aanwezige zangers. De overigen mochten pas na 5 uur aankomen om E en S de tijd te gunnen alles in orde te maken. Ik zette alles klaar dronk een glas water en ging weer op huis aan. ES zei dat als het vanwege Wim niet zou lukken ik bijtijds aan de bel moest trekken dan bestelde ze pizza's. NOU ECHT NIET! Dit was voor mij een prachtige manier om even aan andere dingen te denken dan aan een oververmoeide zieke man. Natuurlijk kreeg hij mijn volle aandacht. Hij had steeds koortspieken die verdwenen met een paracetamol, en bloeddruk was erg laag. Woensdag (23/7) kwam de verpleegkundige om de hechtingen eruit te halen en bloed af te nemen, ook deze zuster vond dat Wim er niet goed uit zag ze belde in eerste instantie naar CR wim's huisarts. Ze overlegden telefonisch en CR stelde voor om meer bloed af te nemen en een recept naar het lab te sturen dat ze meer waardes wilde weten. Zuster handelde rap en bracht de bloedstalen meteen weg zodat het nog mee kon met de eerste rit naar het lab. Zodra de uitslagen binnen kwamen zou CR langskomen.Lab belde een paar uur later of er ook urine gebracht kon worden, Ik reed als een speer naar het lab in Neufchateau bracht de urine weg en daar vertelde de dame aan de balie dat er al een paar uitslagen bekend waren en dat W vast en zeker ergens een ontsteking had die waarden waren schrikbarend hoog. De nacht was niet echt fijn hij had weer heel hoge koort en zweette verschrikkelijk. Donderdagochtend kwam CR mét haar dochtertje Lea! Ook zij controleerde alles en was ongerust, ze ging weg met de medeling dat ze onmiddelijk de chirurg cardioloog zou bellen. Uiteindelijk stuurde ze een mail want dokter Lauria was er nog niet. Om een uur of half twaalf ging de telefoon: Dokter Lauria.... hij had mail gelezen en wilde weten wat er aan de hand was. Ik legde eea uit en vertelde dat het echt niet goed ging. Hij had echter geen plek op de afdeling, ik liet duidelijk weten dat ik niet nog zo'n nacht mee wilde maken en dat er echt iets moest gebeuren. Hij sloot af met:"mme Bos ik doe wat ik kan, ik bel u terug". Dat deed hij een uur later, Wim kon om 15.30 uur terecht. Meteen ambulance gebeld en om iets over een werd wim op de brancard gelegd en ging terug naar Nancy! Ik had snel een tas ingepakt allerlei paparassen erbij. Daar werd hij meteen door de scan en de echografie gehaald en wat bleek.... Er zat enorm veel vocht in zijn linkerlong, Vrijdagmiddag ging hij met spoed naar de ok. Weer met een enorme koortsaanval! Om 20.00 uur belde de zuqqster van de rea op , operatie was goed gegaan hij was weer uit de narcose. Wim belde om iets voor 10 zelf op, het was goed gegaan, hij had weer een drain en was weer terug op zijn kamer. Vrijdagavond was ook het concert, Hand en Debbie waren ook naar Serqueux gekomen met hen en GvB genoten we van het prachtige concert. Ik reed daarna snel naar de gite terug om de hartige taarten af te bakken (rot oven, boven verbrand onder nog klef) maar het ging erin als ,koek. Ik had ook deze keer een fles vin de sureau meegneomen en we hebben met elkaar getoast op Wim's gezondheid en mijn vergetarischekook prestatie Ze waren vol lof!!!! Ik ben zaterdag op bezoek gegaanbij Wim, nog steeds erg zwak Inmiddels is het dus de zesde augustus en is hij nog steeds in Nancy Het is en voor hem en voor mij zwaar. Dat heen en weer rijden kost me echt een dagdeel, maar er kan verder niemand op bezoek gaan en dan duurt een dag erg lang. M en E en de kindjes zijn vrijdagavond jl. aangekomen, druk maar wel heel fijn. Gisteren heeft Wim bezoek gekregen van W&H, zoo ontzettend aardig van hen. Ik had niets gezegd dus het was voor Wim een enorme verrassing. Emma was snotverkouden en zodoende zijn zij nog niet bij Opa geweest. Gisteren schreef W dat hij misschien als de scan goed is donderdag of vrijhdag naar huis mag. De chirurgen kunnen verder niet veel doen aan zijn vermoeidheid dat zal hij zelf moeten doen mbv revalidatie in Langres. Het is nu afwachten of de scan die zojuist gemaakt is geen afwijkingen meer vertoond.

Wim is thuis.

Ik ben nagenoeg alle dagen na de operatie op bezoek geweest, mijn Twingootje kon in de parkeergarage van het ziekenhuis tijdens mijn bezoek opgeladen worden, dus dat was handig maar de verrassing van de kosten viel me rauw op de maag. Je betaalt én de parkeergarage én het aantal geladen kwh, maar ook een starttarief wat ik tot nu toe nog nergens had betaald! Een laadbeurt exclusief parkeerkosten zat gemiddeld rond de 10 euros! Belachelijk duur in vergelijk met de laadpalen bij de diverse supermarkten. Schandalig dat men daar zo veel op wil verdienen. Ik ga echt een brief schrijven naar die maatschappij want ik vind het niet kunnen. Wim verhuisde na twee dagen naar de gewone verpleegafdeling, de eerste twee dagen lag hij op de IC, prachtige ruime kamer met heel veel apparatuur waar hij aan gekoppeld was. Op de verpleegafdeling had hij een 1 persoonskamer, het was er vrij benauwd, er stond een ventilator maar veel frisse lucht was er niet. Wim was na de operatie erg suf en moe. Gelukkig was het goede nieuws dat de hartklep was gerepareerd ipv vervangen!! Dokter L. was erg trots op zichzelf. Ik kwam hem op de gang tegen en hij zei:" Bonjour Madame Bos, u kunt tegen al uw landgenoten zeggen dat een Italiaanse chirurg een staaltje vakmanschap heeft geleverd!" Wim werd met regelmaat in een stoel gezet, maar dat vond hij niet prettig. Het bed was te kort voor hem, hij schoof ook onderuit. Zichzelf op drukken lukte niet. Bellen om hulp vond hij vervelend. Al met al was hij té moe en té zwak. Daar hadden wij maar ook dokter L niet opgerekend. Ook had hij 's avonds ineens koorts, ook heel vreemd, 's ochtends was zijn temperatuur normaal. Ik heb diverse keren met verpleging gebeld, maar ik kreeg als antwoord dat het een zware ingreep was geweest en dat we ons geen zorgen moesten maken. Vrijdag deed ik de boodschappen voor het dorpsfestijn, (14 juillet) er waren 38 inschrijvingen. Aan mij de taak om wat aperitiefhapjes, 3 salades en een dessert te maken. Flinke klus en dus geen tijd om op bezoek te gaan. Wim belde en zei dat hij misschien naar huis mocht. Maar er moesten nog wel wat onderzoeken gedaan worden. Ik stond zaterdag vroeg op en begon aan de bereidingen. Vond het wel vervelend dat ik niet op bezoek kon gaan. Zondag liet hij me weten dat hij na 14.00 uur naar huis zou worden gebracht, maar wel terug moest voor een echocardiographien op woensdag (vandaag dus!). Hij werd op een brancard vervoerd, stond waggelend in de kamer, nog steeds een beetje de weg kwijt. Ik was van tafel gelopen nadat ik wat aangebrande spareribs had a fgekloven om de deur voor hem open te doen en hem op te wachten. Nadat de ambulance was vertrokken heeft hij zich in een stoel geinstalleerd en ben ik de desserts gaan brengen met de vraag iets voor ons apart te houden. Wim zag pips, was futloos en draaide af en toe met z'n ogen alsof hij onder de drugs zat. Ik zocht uit welke apotheek weekenddoienst had en dat viel mee was in Breuvannes, maar ik had het kunnen weten: zij hadden kwa verbandmiddelen niet alles op voorraad. Ik belde met de verpleegkundigenpost om afspraak te maken voor maandagochtend bloedprikken en wondverzorging. check! Blij om in z'n eigen bed te liggen gingen we een onrustige nacht in, het apnee apparaat maakte erg veel lawaai en dat was ik even ontwend. Uit bed stappen was ook een gedoe, het harnas om zijn borstkas zit vrij strak en hindert hem, maar dat is verplicht! Hem zo te zien, zo hulpeloos en moe is erg moeilijk. Ik help daar waar nodig heb lekker kippensoep klaargemaakt maar veel eetlust heeft hij niet. PC kwam alle schalen bakken dozen terugbrengen en ik deed een flinke afwas en ruimde alles op. Men had lekker gegeten, alles was opgegeten! Ik kreeg twee stukken kaas en mijn rekening werd cash betaald. Wim keek de Tour op de televisie, deed een middagdutje. Maandagochtend ging de wekker om half zeven, verpleegkundige kwam om iets over 7. Wonden zien er netjes uit, morgen gaan de hechtingen eruit. Hij is zojuist met de taxi en de aangevraagde rolstoel naar het ziekenhuis vertrokken voor de echocardiographie. Hij was erg onrustig en weer zo moe.

De operatie

Woensdag heb ik alle afspraken die nodig waren ter voorbereiding af kunnen zeggen. Donderdag jl werden we om 15.00 uur verwacht in Vandoeuvre het CHRU Brabois, we gingen met de Twingo dat is voor mij wat handiger dan de grote zware Cadillac. Bij de balie ingecheckt en meteen naar de 4de etage, daar was even consternatie want Monsieur Bos stond niet op de lijst, er werd gebeld met het secretariaat en toen bleek het okay. We werden naar een royale eenpersoonskamer gebracht en daar kwam telkens een andere verpleegkundige iets vragen of doen. Het was een komen en gaan van gezichten en handelingen. Er werd een ECG gemaakt, bloed afgenomen, veel vragen gesteld m.n. over wat hij allemaal bij zich had aan geld en waardevolle artikelen want de bagage werd opgesplits in wat er mee moet naar de IC en wat er kon worden weggezet in een afgesloten ruimte voor nade operatie. Hij moest van zijn hals tot aan de knieen geschoren worden, de zuster zei me even op de gang te wachten, ik zei dat ik mijn man al vaker bloot had gezien, er werd gelachen maar toch van me verwacht dat ik op de gang ging zitten. Wim moest zelf zijn "edele delen" doen! Ik ben tegen half vijf weggegaan , hem enorm veel sterkte gewenst en terug naar huis gereden via de Nationale. Thuisgekomen ontving ik een sms van de zoon van Mme.L, zij had vier dagen in het ziekenhuis in Neufchateau gelegen vanwezge het spontaan springen van een bloedvat en dat had nogal een bloedbad veroorzaakt waar FH geen raad mee wist en zodoende 112 had gebeld. Hij vroeg of ik voor zijn moeder het middageten kon verzorgen en dat heb ik op me genomen. (een mooie afleiding en tegelijkertijd dwing ik dan mezelf om gezond te eten!) Zaterdag en zondag hebben we gezameijk gegeten bij haar thuis, was gezellig en zij is en blijft een bijzonder mens maar wel een gezellige gesprekspartner. Men had mij gezegd dat Wim vrijdagmiddag rond één uur geholpen zou worden, we hadden telefonisch contact maar om twee uur zat hij nog steeds in zijn OK kloffie op z'n kamer te wachten. Ik hoefde volgens de verpleging ook niet voor 20.00 uur iets te verwachten. Ik had een film opgezet op de tv om de tijd te doden, het werd 20.00 uur, 21.00 nog steeds niets toen ging mijn mobieltje af een onbvekend nummer ik nam op..... was het een callcentre met een lulkoek verhaal over zonnepanelen! ik was zo witheet meteen uitgedrukt maar toen gierde de zenuwen door mijn lijf. Net iets na 22.00 uur belde een broeder met de mededing dat Wim op de recouver kamer was en alles goed en naar tevredenheid was verlopen. Of de klep gerepareerd was of vervangen dat wist hij (nog) niet. Zaterdagochtend heb ik gebeld, de klep was gerepareerd wat een opluchting!!! Natuurlijk blijft het een zware operatie en zal het herstel tijd vergen, maar dit was zoveel beter dan een nieuwe mechanische klep en zijn leven lang bloedverdunners!!! Fantastisch dus. Gisteren zondag ben ik er heen gegaan, dit keer de peage genomen, na het eten met Mm.L meteen doorgereden. Ik was rond twee uur bij hem. De arme ziel is zoo ontzettend moe, hij had nauwelijks geslapen en ligt in een te kort bed, heel veel apparatuur aan hem gekoppeld, continue biebjes, ieder kwartier controle. Onrustig dus voor hem. Hij was blij dat ik er was, was nog een beetje wazig van de ketamine die men had gebruikt om de drains eruit te halen. Zijn ogen draaiden af en toe weg en hij praatte zacht. Moeilijk om hem zo te zien. De broeder gebeld om hem wat hoger op te tillen en zijn mond wat schoon te maken daar zaten wat vieze plekken vermoedelijk van de pleisters. Zijn mobiel was bijna leeg en wilde niet echt opladen dus daar heb ik provisorisch met een pleister t laadsnoertje aan vast gemaakt. Vanochtend kreeg ik een sms van hem, hij is nog steeds erg moe, had een slaappil gekregen maar is nog helemaal niet uitgerust. We moeten geduld hebben, het is een zware operatie. Manon heeft een groepsapp.aangemaakt en er staan heel veel hartverwarmende berichtjes op. Dat doet me goed en ik zal morgen als ik bij hem ben hem dat ook laten weten.

UPDATE

Gisteren een telefoontje van de secretaresse van de hartchirurg.... Er is een plek vrijgekomen en hij verwacht Wim Vanmiddag (donderdag 3 juli) Operatie vrijdagmiddag (morgen dus!)

De kalender van de maand juli 2025

We hebben een hele rare week achter de rug. Konden naar de Vendee, kregen toestemming van de MSA We reden vrijdagochtend vroeg weg. AvD was hier donderdagochtend aangekomen met een hoop lege potten en flessen die uit Ridderkerk kwamen en een doosje van Manon. Boel opgeruimd en Wim instrueerde A voor het gebruik van de spa. Lieten hem ook nog de grote hoeveelheid planten zien die in deze hitte een hoop water nodig hebben. We konden bijtijds vertrekken en gelukkig was het niet echt druk op de weg. We kwamen op tijd aan bij de school van E. waar we M tegenkwamen. E was opgewekt en blij ons te zien. Thuis bij M&E zagen we de kleine A die zo enorm rustig is en af en toe heel aandoenlijk lacht. Een schatje. het was erg heet en dus deden we niet veel. Na het eten reden we naar de airbnb, de zon stond laag een vreselijk vuile voorruit belemmerde het zicht en zodoende raakte Wim de stoeprand met het achterwiel. Al vrij snel gedroeg de auto zich vreemd en wisten we beiden: "lekke band" K. ergens toppen op de kleine D weg was niet mogelijk en waren we genoodzaakt door te rijden tot het eerste dorp. Auto geparkeerd en ja hoor lekke achterband. Hijg, zucht, puf....... het zijn hele grote zware banden en die haal je niet zo 1,2,3 uit de achterbak! De krik ook niet een van de gemakkelijksten vertrouwde Wim niet echt maar met veel pijn en moeite werd de band verwisseld, ik stuurde intussen een sms naar de gastvrouw om haar te laten weten dat we pech hadden. We reden om iets voor 10 uur op het erf en ze stond meteen bij de deur. Ze liet ons de kamer zien, prima alleen erg klein badkamertje, jammer dan. Wel lief er stond koud water wat frisdrank en een pak koekjes!. Het was warm in de slaapkamer maar toch redelijk kunnen slapen. Na ons ontbijtje reden we weg op zoek naar én een benzinestation ( lampje brandde al) en een garage om een nieuwe band te kopen en op develg te laten zetten. Dat viel allemaal niet mee, met de Garmin was het een grote ramp die stuurde ons alle kanten op. Maar gevonden getankt en toen naar Norauto in Montaigu. We vroegen of zij heel toevallig die best ongebruikelijke maat band hadden en...... gelukkig was het antwoord JA. Maar.... In Fr is het te doen gebruikelijk én verplicht om op de as twee banden te hebben van het zelfde merk, het zelfde profiel! Daar had Wim geen zin in en dus verzon ik de smoes dat het ons reservewiel was en konden we gelukkig slechts een band kopen. Met een nieuwe band achterin, het was zoo heet dat het niet te doen was om te verwisselen. dat zouden we later doen. We reden naar M&E. Half les Herbiers was afgesloten ivm een wielerwedstrijd, waar we om een uur of twee even naar gingen kijken want E hoorde en zag steeds de helicopters vliegen die de wedstrijd filmden en was nieuwsgierig. Ik had op verzoek de naaimachine meegenomen, want E wilde graag een gordijn aan zijn bed zodat hij een soort tentje had onder het bed. Oma mat, knipte, naaide, Opa maakte een rail aan het ledikant en aan het eind van de middag met goedkeuring van E was het gefikst. M nam van de gelegenheid gebruik om zijn twee werkbroeken op de juiste beenlengte te laten maken. We vulden gezamelijk de formulieren in voor zijn paspoortaanvraag en na het eten weer terug naar Chavangnes. De volgende ochtend zondag netjes opgeruimd het dametje gedag gezegd en weer naar LH, het was een nette stek, maar voor het mooi is deze airbnb net iets te ver uit de buurt! Volgende keer, Zeker nietin de zomer zoeken we wel iets wat dichterbij is. Om half twee waren we klaar om te kunnen vertrekken en via de voorstad van Parijs M af te zetten bij een Formule 1 hotel omdat hij de volgende dag een afspraak had op de ambassade voor het vernieuwen van zijn paspoort. We vonden het hotel vrij snel maar de ingang was een raadsel, het was compleet omheind met hekken. Op de parkeerplaats allemaal Poolse vrachtwagentjes en uit alle raampjes hingen blote, getatoeerden kerels! (behhh) Het zag er niet echt aantrekkelijk uit en gelukkig was het maar voor een nacht, maar ik vond het helemaal niks en zag aan M's gerzicht dat hij er ook niet echt blij van werd. Maar goed we namen afscheid en wij reden verder naar huis. Hadden nog regelmatig sms contact. Hij voelde zich duidelijk niet echt op zijn gemak, maar dat snapten wij wel. We kwamen hier iets vroeger dan gedacht aan, tot verbazing van A die waarschijnlijk nog niet op ons rekende. Coco dolblij en opgewonden. Maandagochtend reden we wéér bijtijds naar Nancy naar het CHRU voor onze afspraak met de hartchirurg en de anesthesist. Ook dit keer erg hoge temperaturen en een hele lange wachttijd in de wachtkamer! De dokter had het kennelijk te druk en zodoende werden we door een jonge, leuke, vrouwelijke arts ontavnegn. Zij begon met heel veel vragen ( wat me verbaasde want alles stond toch in het dossier?) en begon toen uit te leggen met een tekening wat er precies gedaan zal gaan worden. Om de een of andere duistere reden hebben wij Mme Thuus niet goed begrepen toen zij ons doorstuurde met het verhaal dat er een hart(klep IN het hart moet worden vervangen, maar n.a.v. de scan en de echo via de keel hebben ze gezien dat de klep van en naar de aorta niet goed functioneert en dat de chirurg wil proberen deze te repareren! Lukt dat niet dan krijgt W een mechanische klep ( biologisch heeft een te korte levensduur) maar moet dan wel iedere dag bloedverdunners slikken!. Toen alles duidelijk was nam we ons mee naar het secretariaat om de operatie in te plannen. Daar stond de chirurg die nog even probeerde W gerust te stellen met de mededeling dat hij positef gestemd was en er vanuit gaat dat repareren mogelijk zal zijn. Hij zei dat het ook snel kon gebeuren dacht ronde de 10de juli............................ Helaas bleek dat dus niet mogelijk; het wordt opname de 16de juli, operatie de 17de! Ik heb nog even gevraagd of het niet eerder kon, zonder verder tekst of uitleg, maar dat was niet mogelijk! Het valt dus samen met de 2de kookweek voor het koor! Heel erg jammer dus, ik vrees niet opà bezoek te kunnen gaan, moet kijken hoe ik dat aan kan pakken. Als ik hulp inschakel doe ik die klus voor Jan met de korte achternaam en dat kan ik me eigenlijk niet permiteren. Er ging een grote dossiermap mee naar huis, met nog veel papierwerk om in te vullen en diverse onderzoeken die nog gedaan moeten worden voor de opname. Een daarvan is de tandarts, maar die kan W niet helpen want zijn agenda zit te vol; gevolg dat hij dus nu speciaal naar Nancy moet om daar een tandarts te bezoeken om te kijken of hij geen infecties heeft, want dan gaat de operatie NIET door! Tot de 16de dus nog diverse afspraken, bloedafname, urine, longfoto, fysiotherapie en een verlenging van zijn "arret de travail". Hij zal vermoedelijk een maand of drie nodig hebben voor herstel.

Juni,

Het is inmiddels juni, de meimaand is voorbij en nog 13 dagen en dan heeft Wim het grote onderzoek in Nancy. Het weer was wisselvallig, veel droogte en af en toe een flinke regenbui. Een ex collega van de stad Nogent is voor zichzelf begonnen als electricien en ik had hem gevraagd om een stopcontact aan te leggen bij het terras in de tuin voor de spa. Hij had een offerte gemaakt en kwam met zijn zoon om de werkzaamheden uit te voeren. De twee weken voorafgaand aan zijn "interventie" maakten Wim en ik ruimte in de stal en konden we meteen van de gelegenheid gebruik maken om spullen uit te zoeken en desnoods weg te brengen naar de dechetterie en naar de "gratiferia" in Biesles. Dat ruimde meteen lekker op. We waren zo lekker bezig dat we ook de zolder hebben aangepakt. Ruimde lekker op. Ook lichtte hij de deksel van de septic tank op en ontdekte een enorme dikke korst bovenop waar geen doorkomen aan was. Het rook verre van aangenaam. Hij kocht een pomp om onder de korst de vuile troep weg te zuigen maar dat lukte niet. Ik vroeg het aan de zoon van AC waar Wim vroeger werkte want die kwam aan de overkant om de boem leeg te zuigen maar.... dat mag niet meer is verboden! Hij gaf een telefoonnummer en die persoon kon het (gelukkig) voor ons doen. Hij rukte uit met groot materieel en het was in een halfuur gebeurd en wij een flink bedrag kwijt maar het was noodzakelijk. De dode kippen die we er in de afgelopen jaren in hadden gegooid waren helemaal vergaan en we hoorden de botjes rinkelen!!! De man had daar nog nooit van gehoord en moest lachen. Het feit dat we vanaf het begin nooit iets eraan hadden laten doen en het dus al ruim 20 jaar functioneerde was wel een goed teken! We starten dus weer blanco.

Via whats app had ik contact met een collega van het Holland Lentiz College die wilde weten of we nog bloemen wilden, of we eventueel nog naar Nederland kwamen (Wim mag vanwege zijn ziekteverlof de hte Marne niet verlaten dus dat is niet mogelijk) en zoniet dan wilde hij wel eea komen brengen! We spraken af en hij kwam met een Duster vol met planten echt niet normaal en zakken grond! We wisten niet wat we zagen. Echt van alles en niet zo'n beetje. Het was erg gezellig en hij bleef slapen en hij heeft beloofd zeker nog eens langs te komen eventueel met zijn fietsmaten. We gaan het zien.( DM viert in juni zijn afscheid en heeft me uitgenodigd voor het feestje. Ik kan met EM meerijden naar Nederland aansraande maandag en logeer bij Tineke, ga donderdag de trein via Parijs terug). We hebben een paar dagen besteed aan het vullen van de plantenbakken, kwamen plantenbakken tekort, kochten bij en nu staat alles voor en achter het huis en is het een en al kleur! fantastisch. Ook ontvingen we op heen en terug weg, net als twee jaar geleden, H&L van Dorp en P& J Staal-van Dorp voor een overnachting inclusief diner en ontbijt. Was ook dit keer weer ontzettend gezellig. We hebbe in overleg met André een weekend geplanned om de kids in de Vendee te bezoeken voordat Wim in Nancy geholpen gaat worden, we hopen natuurlijk dat we de 30ste juni daar uitsluitsel over zullen krijgen!