Vandaag in de JHM n.a.v de vernissage van jl. zaterdag .

Nathalie Couturier bedankt voor deze lieve woorden!

Het 600ste blog!

Niet te geloven vandaag nummer 600! Ik heb geen idee wie er vanaf het begin meeleest/ meeleeft of zo nu en dan even een blik werpt maar dat maakt eigenlijk niet uit. Ik vind het leuk om onze ervaringen, belevenissen, hoogte-en dieptepunten te delen. Afgelopen weken is er weer het nodige gebeurd. Ten eerste is het nu al best lang erg warm, inmiddels ook in huis. Hier niet zo erg als bij de kinderen in de Vendee, de kinderkamers werden in de loop van de dag 32° en dat is voor de kinderen verschrikkelijk om te kunnen slapen. Met elkaar overeen gekomen dat ze een airco hebben kunnen kopen en dat scheelt in ieder geval, bij hen is het vandaag in de schaduw 39°!!! Wij kregen het ook steeds warmer, gelukkig hebben we de spa dus eind van de dag voor het avondeten ( trouwens veelal salades) even een halfuurtje erin, lekker dus. Maar in huis wisten wij geen raad meer. Ik wist dat er in huis van Mme.L een spikssplinternieuw apparaat stond, ca. 7 of 8 jaar geleden gekocht en slechts 2 dagen gebruikt, ze vond het te veel herrie en de slang naar buiten door een raam of deur géén optie. Dus verhuisden F en ik het ding naar de eerste etage.Na overleg met Wim sms-te ik naar haar zoon Y en vroeg of het mogelijk was dat ding te lenen of over te nemen... Hij van de situatire. reageerde vrijwel direct en stelde voor dat ik een bod deed. Dat deden we EN hij ging accoord. Samen dat ding gehaald. ( zagen tot mijn verbijstering dat veel dingen al verdwenen zijn uit het huis en de kasten leeg zijn!!!, FH heeft naar mijn idee flink mis-bruik gemaaakt van de situatie. Op internet vond wim een soort hoes, zak voor het raam in de woonkamer en nu staat het ding onder de vensterbank en koelt de woonkamer. Heel aangenaam. Zondag 5 juli was er in Nogent open huis in Salle Minel ter herinnering aan FM, DM had me gevraagd voor de hapjes en de broodjes voor de lunch te zorgen. Nooit geweten dat ze zo enorm veel werk heeft gemaakt in haar leven. Samen met familie hebben ze heel veel tentoongesteld een ongelofelijke verzameling schilderijen, beeldhouwwerk en andere knutsels. Onvoorstelbaar zo veel. Ik vond het heel moeilijk dat ivm de burenruzie mijn lieve andere collega hier niet bij kon zijn, heb daar mijn ongenoegen wel over geuit. Kreeg naderhand nog een sms van de zus van FM om het uit te leggen, maar haar excuus slaar nergens op. Jammer, gemiste kans.

's Avonds kwamen Ed en Hannie Bos voor een paar dagen, helaas waren ze er niet voor 10 uur 's avonds. Was gezellig, ivm de hitte niet op stap geweest dus lekker rustig. Ik kreeg een royale week geleden een telefoontje van HW, hij vroeg of ik weer voor hapjes kon zorgen voor de Vernissage in hun galerie de 11e juli. al ruim twee jaar staat hun huis in Montigny te koop, maar de verkoop wil NIET lukken, dus reden te meer om toch de galerie weer open te stellen. Ik vind het daar en vond het daar altijd super gezellig en een fantastisch net werk dus heel natuurlijk zei ik JA. Ik stond de hele zaterdag tot een uur of een in de warme keuken, deed de voorbereidingen en reed om iets voor vijf naar Montigny, de kunsternaar Ulli Pfeiffer, (leuke vent)

betaalde me en was erg sympathiek, maakt mooie foto werken. Er kwamen zoals altijd veel bezoekers en het was weer heel geanimeerd. Ik kreeg van een oudere meneer een prachtig compliment; iets over passie, liefde en empathie. Twee andere bezoekers die ik niet kende vroegen om een visite kaartje, dus wie weet.

Vandaag heb ik de boodschappenlijst samengesteld voor de komende koorweek die volgende zondag begint, het is nog even onduidelijk of het 15, 16, of 17 personen zullen zijn. Ik heb o.a. bij Noz goede zaken gedaan en kan ook de voorraden in vriezer goed gebruiken. Kijk er naar uit maar hoop echt dat het wat af gaat koelen.We gaan het zien.

Gekker moet het toch niet worden....

Inmiddels zijn we er dus ook achter gekomen dat Wim niet meer onbeperkt de deur uit mag. Hij moet van 9-12uur én van 14-16 uur beschikbaar zijn voor een eventueel controlerend bezoek! Zijn we lekker mee, maar niet heus. Het komt voor sommige dingen echt zo rottig uit, maar het is even niet anders. We ontvingen op woensdag 3 juni mijn neef en zijn vrouw inclusief het nodige HeimWeeVoer voor twee nachtjes op weg naar hun uiteindelijke doel de tramway van de Mont Blanc. Het was erg gezellig, veel gekletst en we hebben elkaar wat beter leren kennen. Tot op heden nooit erg veel contact gehad, behalve tijdens de drie neven en nichtendagen. Jammer eigenlijk, achteraf gezien. Donderdag zijn we naar het museum gereden en heb ik ze eea verteld en uitgelegd. En we liepen naar beneden om aan hen de R4's te laten zien. Vrijdagochtend vertrokken zij weer richting de Alpen. We konden hen volgen op Polarsteps. Wim zat al langer op internet te zoeken naar een chassis voor de witte Renault maar alles wat hij vond was of verschrikkelijk duur of erg ver weg. Maar nu had hij dan toch iets gezien wat interessant leek, maar niet echt in de buurt. Gezien zijn beperkingen en na uitgebreid overleg met de verkoper is hij erheen gereden en besloot bij thuiskomst dat hij dat chassis graag over wilde nemen. Maar..... natuurlijk pastte het niet in de Berlingo. Dat werd zoeken naar geschikt en betaalbaar vervoer. Huren??? een optie maar jemig de borg..... Waanzinnige bedragen kwamen voorbij. Toen hij terug kwam van de osteopaat zag hij hier vlakbij dat de garage in BstM ook busjes verhuurt. Dus ik opgebeld en ja hoor geen punt, nette prijs én.. géén BORGsom! Hij is erheen gegaan en heeft alles opgemeten om te zien of het chassis erin zou passen, yeahhh. Meteen afspraak gemaakt voor de zaterdag (dan werkt een controlerend geneesheer vast niet?). Hij is dus zaterdags om 12 uur vertrokken, (de verkoper had nachtdienst gehad) en hij kwam aan het eind van de middag terug. Het chassis lag erin! maar hoe kregen we het er samen uit? De ladder neergezet in omgekeerde U vorm, twee schragen. Eerst voorzichtig het chassis andersom gedraaid en toen beetje voor beetje eruit getrokken zodat het op de ladder rustte, die ik eronder schoof. Daarna (slim van hem) langzaam maar voorzichtig de camionette naar voren gereden en nu rust het dus op twee schragen en de ladder buiten. Hij moet er dus nog wel hier en daar wat aan repareren en zoekt nu iemand die kan lassen want dat kan hij ,nog niet, zelf. Om dit grapje te bekostigen stelde hij voor om een Mongin zakmes te koop aan te bieden, maar dat leverde weinig op alleen commentaar dat we het TE duur aanboden. Zondag 14 juni was de "Journee découverte de la Coutelerie Nogentaise" in NOGENT. Aan mij de taak om voor de lunch te zorgen. Ik maakte sandwiches en tortillawraps en met het uiterst goedkope blik artisjokharten een heerlijke salade. NOZ 3.49€ blik met uitlekgewicht 1800 gram! Ik reed om iets over elf naar Nogent, niet stilgestaan bij de drukte van een Vide Grenier in Is, maar ik was toch net iets voor 12 op de plaats voor de Mairie. Het was lekker druk en prachtig weer.

Er was een minpuntje in de organisatie: De lunch was bestemd voor de exposanten en helaas had niemand eraan gedacht om die te voorzien van een badge. Hoe kon ik dan weten Wie er exposant was en wie niet???? PB bleef een beetje in de buurt maar toch was het lastig. Maar goed voor de mensen die dus spontaan op de broodjes af kwamen hebben we uiteindelijk een prijs afgesproken van 2 € per broodje. Ook de tortillawraps werden erg enthousiast ontvangen. Helaas bleek de koelkast kapot en alle frisdrank was op kamertemperatuur. Beetje vervelend met dat enorme warme weer. De tap (nieuwe versie met la Choue) liep lekker. Er waren veel bekenden o.a. de gezellige vent (die op de salon al twee jaar achtereen steeds even naar mijn "breloque" mesje van AV wil kijken, helaas draag ik die al een poosje niet want hij was wat vuil en dus heeft AV hem nu en zal wanneer hij tijd heeft er even naar kijken) Hij verkoopt tweedehands messen en ik vroeg aan hem of hij misschien geinteresseerd was in het 6 delige zakmes van J.Mongin. Er stond op dat moment een meneer naast hem en die vroeg of hij mee mocht luisteren. Ik liet de fotos zien op mijn telefoon en hij gaf aan dat hij daar wel in geinteresseerd was. Ik heb Wim gebeld en gevraagd of hij het kon komen laten zien. Dat deed hij en we hebben het mes ( weliswaar beneden onze vraagprijs) aan deze meneer verkocht. Om 18.00 uur kwam de ST van Nogent om de stands in te klappen en op te ruimen en dronken we een glas bubbels en evealueerden we samen met het team van het museum de geslaagde dag. AV, M en M hebben zeker een twintigtal mensen geholpen hun zakmes te monteren. Meerendeels jongelui. Echt zo gaaf. Onze polo's zijn keurig netjes

Life goes on....

Vandaag 3 juni even tijd voor een blogje voordat straks mijn neef en zijn vrouw hier twee nachtjes zullen verblijven, ze gaan naar o.a Annecy en Chamonix om daar voor W eindelijk het treintje te pakken van de Mont Blanc, iets wat hij al heel lang op een verlanglijstje heeft staan, maar er nooit van is gekomen. Wim is naar de fysio. We hebben weer een rumoerige tijd achter de rug Op 12 mei hadden we een afspraak bij de controlerend geneesheer! Vriendelijk persoon die veel vragen had en W uitvoerig onderzocht. Er kwam zelfs een winkelhaak aan te passen om de grootte van de hoek in de oksel was, ik zag Wim bleek worden van de pijn. Hij concludeerde dat dit nog wel even tijd nodig zou hebben om te genezen en gaf aan dat de EMG bij dokter S in Chaumont waarschijnlijk een hoop duidelijkheid zal verschaffen. Hij schatte dat het nog tenminste (wellicht) 4 maanden zou duren voordat W terug zou kunnen gaan werken. Ik vroeg of er een reden was waarom we over de maand april nog geen ziektegeld hadden ontvangen en volgens hem was dat raar maar hij zou het nakijken. Voor alle zekerheid vroeg ik dit ook nog aan de secretaresse en zij vertelde dat men alles had ingehouden tot dit consult, vermoedelijk een check of alles wel klopte (?). Hij beloofde een rapport te sturen naar huisarts, cardio en ons. 27 mei volgde de EMG bij dokter S in Chaumont, die al snel liet weten dat de pijn in de schouder en arm niets neurologissch is en vertelde dat het volgens hem gezien de metingen een ander op dit moment vaker voorkomend fenomeen is nl. een zgn "frozen schoulder"Volgens hem een trauma na alle ellende van afgelopen jaar. Er moet dus naar gekeken worden en een injectie zou wonderen kunnen verrichten. Hij gaf de uitdraai van zijn bevindingen en onderzoek aan ons mee voor de artsen. 1 juni afspraak bij dr. Lauria in Nancy. Zoals iedere keer weer enorme wachttijd. Hij was nbet als alle voorgaande keren uiterst charmant en betrokken. Keek nog even naar alle resultaten en zei Wim door te willen sturen naar een reumatoloog of orthopedist voor een echografie en een injectie. Eventueel bij een goede "confrere" in Maxeville (beetje ver weg helaas). Hij gaf Wim een vriendelijk klopje op de wang (het is en blijft een charmante Italiaan) en hoopte dat we elkaar niet meer zouden zien, maar hij blijft ten alle tijden bereikbaar/beschikbaar. We maakten nog een grapje tegen zijn sympathieke secretaresse en vertrokken. Gisteren naar onze huisarts; althans het was een vervangster helaas. Voor ons beiden; ik mijn medicijnen en controle diabetes , alles keurig stabiel en Wim voor verlenging ziekteverlof. Ze onderzocht hem, keek nauwelijks in zijn dossier, verslag van controlerend geneesheer was niet binnen en zei dat ze een verlenging van 3 weken gaf!!! 3 weken hè??? nee toch zeker...... Ja want zo zei ze dit viel onder een nieuwe pathologie en daar stond maar 3 weken voor. Ik sputterde tegen, was onaangenaam verrast, uiteindelijk ging ze akkoord voor 4 weken en dan zou W weer aan het werk kunnen. NOU JA zeg!! Anders moesten we maar met een maatschappelijk werkster contact op nemen, want waarom zou hij niet kunnen gaan werken???? We gingen flabbergasted de deur uit, beiden van slag, boos, hoe kon dit nou? Bij thuiskomst nog geprobeerd te bellen met de MSA maar die namen niet meer op. We gingen met heel veel vragen en grote ongerustheid naar bed. Vanochtend meteen naar MSA gebeld; het verslag was op 27 mei verstuurd. De post van tegenwoordig is ook niet meer wat het geweest is, duur en zo traag als...... Maar de vriendelijke secretaresse hielp ons uit een boze droom a) een plaatsvervangend arts mag een ziekte verlof voor max. 3 weken uitschrijven. b) terug naar werk kan alleen als alle behandelingen achter de rug zijn. c) meteen een nieuwe afspraak maken voor eind juni met onze eigen huisarts en geen vervangend arts. Dat heb ik meteen gedaan, rdv 1 juli as. Afspraak voor echo van schouder half juli Afspraak injectie september met echografie. Ik begreep van AM, zus van EM dat er in Nederland speciale polies zijn voor het frozen schoulder fenomeen. We gaan het zien en kunnen weer wat onbezorgder slapen.

Eerste vegetarische kookweek 2026 en neven en nichtendag familie Bernouw,

We hadden afgesproken dat ik een ander menu zou samenstellen voor de eerste kookweek en dat stuurde ik naar ES die het ze zo op het eerste gezicht goedkeurde. I.v.m 1 mei had ze de start van de week verplaatst want een concert op 1 mei (nationale feestdag) leek haar niet van toepassing. Ik begon zodoende vrijdags met het koken en bracht de eerste maaltijd zaterdagsmiddag naar S. Het was een klein gezelschap van slecht 8 koorleden, E's dochter S kon er dit jaar niet bij zijn i.v.m een belangrijk examen en zodoende maakte ik kennis met J; zij zou deze week zorgen voor ontbijt, lunch en het opwarmen van de maaltijden. Leuk type. Er waren een paar bekende gezichten bij. We dronken een glas bubbels om de week mee te beginnen. Zondagochtend had ik geen nieuws of het eten in de smaak was gevallen, ik had er een beetje buikpijn van. Zondagmiddag bleek dat op de asperge pannacotta na, door iedereen gewaardeerd was. Zucht van verlichting! Donderdagavond was het concert, dit keer waren de zus en zwager van EM aanwezig ook zij genoten zichtbaar van de prachtige liederen. In aanloop naar de kookweek had ik gevraagd of er wellicht een mogelijkheid was om met iemand mee terug te rijden naar Nederland. De neven-en nichtendag van de familie Bernouw was gepland op zaterdag 2 mei. En dat was mogelijk. Kostte wel wat voorbereiding iuvm het eten na het concert maar dat moest te doen zijn. Ik sprak af dat de spullen die ik die avond niet mee kon nemen verzameld zouden worden en in een kratje met mijn naam erop ergens zouden worden neergezet. De eigenaresse van het huis was op de hoogte. Zodoende nam ik wel de vieze kaasfonduepannen mee en zette die thuis inde week. Mijn chauffeur had afgesproken me te bellen wanneer hij uit S zou wegrijden en we elkaar in Robecourt bij de oprit van de A31 zouden treffen. Dat gebeurde injderdaad en we reden hier om iets over 10 weg. Ik nam afscheid van Wim en kwam er te laat achter dat ik mijn regenjas in de Twingo had laten liggen! T zette me na de enorme file bij de Moerdijkbrug af op Kralingse Zoom. Ik nam de Metro en hoorde dat de metro niet verder zou rijden dan de Voorschotenlaan ivm werkzaamheden. Met de tram verder... ik was niet de enige! als sardientjes in lijn 18 door hartje centrum Rotterdam naar Marconiplein, daar overgestapt in de metro naar /Maassluis. Tineke stond bij het sation op me te wachten. Ik ging bijtijds naar bed, wnt het was een vermoeiende dag geweest. Zaterdag ochtend naar de Koningshoek en kocht ik bij Zeeman dezelfde jas maar dan in het blauw. Neef A& vrouw A zouden me om 13 uur oppikken bij de Jumbo. We reden naar Kudelstaart en daar waren op 3 personen na alle anderen. Het werd een gezellige middag, in het zonnetje heerlijk buiten op het terras. Helaas maar een paar foto's. Zondagochtend reed W M me naar het station en nam ik de metro naar Schiedam, ik had via whatsapp een afspraak gemaakt met mijn kookvriendin van lang geleden, MG met wie we trouwe vaste klanten waren bij de kookschool van Patricia vande Wal-Bake. We hadden elkaar 40 jaar niet gezien! We herkenden elkaar voor de deru van het Vlaams Broodhuys meteen. Wat een leuke ontmoeting: zoveel raakvlakken, nog steeds allebei actief en dezelfde liefhebberijen. Voor herhaling vatbaar. Manon kwam me ophalen en we reden naar Rotterdam Zuid, ze had kaartjes voor de film "Champagne". De moeite waard. Met het oog op onze reis naar Schotland in septmber as. is het te hipen dat er voor ons een gunstiger afloop zal zijn. 's-Avonds aten we bij Hamashi, de buurtjes van de Hoogstraat, nu een prachtig restaurant op de Westvest, het was superlekker. Maandagochtend bracht WM me net wat later als gepland naar het station en miste ik de aansluiting met de bus naar Ridderkerk op station Lombardijen en besloot ik met de trein door te rijden naar Barendrecht. Daar stond een mini busje die me naar centrum Ridderkerk bracht. Stopte vlak om de hoek bij M&J. M had iets buiten dze deur willen gaan eten, maar op maandag is alles gesloten en dus aten we een broodje thuis bij haar. Het was erg gezellig maar het was duidelijk voor haar te vermoeiend allemaal, zeker na een moeilijk weekdend vor zorgen om haar moeder en goede vriend AH. J bracht me naar Lombardijen en ging ik terug naar Maasluis, liep terug vanaf het station ( toch inderdaad een eind). Ik had beloofd die avond voor T&W te koken en omdat W absoluut niet van stamppot houdt viel de keuze op kip/kerrie. T had als verrassing HK uitgenodigd om te komen eten, die bleef stomverbaasd staan toen ze mij zag staan in de keuken. ook voor T was dit allemaal veel te druk en dus stelde H voor een eindje te gaan wandelen en haar huisje te bekijken, dat deden we onder het genot van een lekker ijsje. Terug op de Spinnerij pakte ik mijn koffertje in en ging naar bed. WM bracht me ook dinsdags naar het station en daar stond Debbie me op te wachten. We namen de metro naar Wilhelminaplein, dronken koffie en thee bij Hotel New York en liepen naar het prachtige museum FENIX, waar ik kaartjes voor had besteld. Wat een interessante, bijzondere tentoonstelling in het kofferlabyrinth. Een bezoek dat echt heel erg de moeite waard is. Een aanrader.

Ik stond keurig op tijd op het perron van de Eurostar en nam afscheid van Debbie en stapte in de trein om 15.58 uur met overstap in Parijs was ik om 22.02 uur in Chaumont waar Wim me ophaalde. Een volgepropt weekend met het weerzien van vele bekenden. In 1 woord SUPER, iedereen Bedankt.

Afscheid 2

De 2de april vond de vernissage plaats van de nieuwe expositie in het museum (Nogent) en ik kreeg zoals ieder jaar een uitnodiging. Natuurlijk waren er veel bekenden en ik maakte met velen van hen een praatje. AM was afwezig en later begreep ik dat zij geen uitnodiging had gekregen, bizar want als er iemand is die veel voor het museum heeft betekend was zij het wel Schandalig dus; Maar goed, de nodige speeches werden gehouden door de burgemeester, de wethouder van cultuur en de nieuwe directeur en het nieuwe thema :"De fil en aiguille" was een feit. Moet eerlijk zeggen dat de opstelling en de uitvoering ervan mij wat tegen valt. Grafisch ook erg "druk" en de accesoires in en om de stukken totaal niet zoals wij het deden. Ineens zag ik in mijn ooghoek een bekende staan, iemand die ik al héél lang niet meer en publique had gezien Het was mijn oud-collega FM, zij had zicch sinds het overlijden van haar dochter niet meer en publique getoond en zich opgesloten in haar huis Vrecshillende keren had ik een poging gedaan, via FB, ed maar steeds geen response. De moed zonk me in de schoenen, ik zag ertegenop om naar haar toe te gaan. Een bekende van de Service Technique van de stad zag me en vroeg wat er aan de hand was, ik legde uit dat ik niet goed wist wat te doen en hij nam meteen het initiatief en nam me aan mijn arm mee haar richting uit. F was ook duidelijk geemotioneerd en we moesten beiden huilen. Met dank aan DP hadden we een gesprek en bleek dat dit de eerste keer was dat ze zich weer in Nogent le Haut vertoonde! We zeiden elkaar gedag en ik ging toch wel een beetje van m'n stuk terug naar huis. Via whats app contacte ik AM, die inderdaad geen uitnodiging had gekregen en vertelde haar van mijn ontmoeting. We vonden het beiden een goed teken dat FM zich weer onder de mensen had vertoond. Ik stuurde F op 16 april een felicitatie voor haar 70ste verjaardag. En toen... 25 april, De kookweek voor de zangers was begonnen en liep gesmeerd.... toen ik een appje kreeg van AM of ik op de hoogte was van FM? Hè?, nee wat dan??? Het slechte nieuws was dat F was overleden aan een hersenbloeding, er zou geen rugbaarheid aan gegeven worden, meer wist ze me niet te vertellen. Ik kon het niet geloven en ben meteen bij diverse gemeenschappelijke kennissen gaan informeren. Het vreselijke nieuws werd bevestigd, ze had begin april een herseninfarct gehad en lag tijdens haar verjaardag nog in het ziekenhuis, het leek erop dat ze opknapte maar een tweede avc werd haar fataal! Men kon me vertellen dat ze opgebaard lag en dat de crematie in besloten kring plaats zou vinden. Zondag 26 april ging ik naar Serqueux de maaltijd brengen en sprak nog even met een glas spa rood op het terras met de vriendelijke dame die dit keer de verzorging van ontbijt en lunch op zich had genomen want de dochter van ES had die week een belangrijk examen. Ik vertelde haar dat ik niet wist wat te doen, naar het uitvaartcentrum rijden? Zij adviseerde dat te doen, nu kon het nog. Ze had gelijk en ik kan niet anders zeggen dan dat ik blij ben dat te hebben gedaan. DM de man van FM was aanwezig samen met twee van haar broers. Normaliter ben ik niet van kijken naar een overledene, maar ik heb het toch gedaan. Ze lag er zoo prachtig bij, prachtig aangekleed en opgemaakt alsof ze ieder moment op zou staan. Ik heb er geen spijt van dat ik de stap durfde zetten. D nodigde me uit toch naar de crematie te komen die 's-woensdags plaats zou vinden, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan.

Afscheid,

Het ging al een poos niet echt goed met Mme.L. Nadat ze op een nacht in haar kamerjas was blijven hangen in het toilet en toen heel lelijk was gevallen, klaagde ze veel over pijn en was onzeker. Ook was er regelmatig conflict met de huisarts over haar medicatie. Ze leest altijd alle bijsluiters en je houdt het niet voor mogelijk maar dan krijgt ze dus ook al die bijwerkingen en stopt dan met innemen. Mme. K ook mijn huisarts was tijdens mijn laatste consult hier heel erg over verbolgen en nadat Mme.L haar tijdens haar laatste huisbezoek de deur uit had gezet wilde ze er niet meer heen en stuurde een vervanger! Mme.K vergeleek haar met haar eigen moeder: een dame van stand die iedereen ziet als personeel! Ja dat was ook voor mij verschillende keren heel erg duidelijk. Ze zei dat ze mij bewondert omdat ik toch blijf gaan, Wim zegt ook regelmatig dat ik eea niet zou moeten accepteren, maar ach.... Inmiddels liepen er meer hulpjes rond. CL niet echt mijn type doet tegenwoordig haar lege flessen en kranten en gaat ook naar de apotheek of haalt geld. EM is ingeschakeld voor wat huishoudelijk werk en dergelijk. FH haar vaste hulp en buurvrouw zou het huishouden moeten doen, maar daar heeft ze een broertje dood aan en dweilt alleen de keukenvloer en doet de boodschappen bij de winkeliers die aan de deur komen. Allen worden betaalt met CES! Sinds eind vorig jaar loopt er iedere dag een keurige dame rond die haar helpt met de persoonlijke verzorging en het aandoen van de steunbanden om de benen, maar Mme.L vindt deze Sandrine veel te bazig en dominant en maakt met regelmaat bonje met haar, maar beide zoons zijn heel erg content over deze truus! Een week of vier geleden trof S op een zondagmorgen Mme.L aan in een hele verwarde bui en was onaanspreekbaar. Samen met FH besloten zij de 15 te bellen en werd Mme.L naar de EHBO in Neufchateau gebracht. Ze werd opgenomen. Ik ben een dag of wat later bij haar op bezoek gegaan. Op dat moment was de maatschappelijk werkster bij haar om dingen te bespreken, want Madame kon zo niet terug naar huis. Madame was zoo verdrietig en vroeg aan mij haar zoon in Nice te bellen. Dat deed ik maar dat werd me niet in dank afgenomen, hij was boos en zei dat het zo niet langer kon blijven ze moest opgenomen worden en hij had al een plek gereserveerd in het verzorgingshuis bij hem in de buurt! Zijn broer zou komen en die zou het allemaal gaan regelen. Ik wist dat hij zou komen want ze had me gevraagd of ik voor wat maaltijden kon zorgen, maar het viel precies in de periode dat ik voor het "koor" zou koken dus kwam bijzonder slecht voor me uit. YL kwam de 22ste april. Zijn broer schreef dat ze een psychose had en een delire en niet aanspreekbaar was. Ze kreeg iedere dag wat meer pijnstillers en was niet aanspreekbaar. Nog voordat ik aan de boodschappenlijst en het bereiden van de maaltijden begon ging ik nog even bij haar langs in het ziekenhuis. We waren Wim en ik er even tussenuit geweest naar M&E, ze had me dus al even niet gehoord of gezien. Ze lag te slapen, ontzettend vermagerd en lijkbleek. Ik probeerde haar wakker te maken, streek even over haar wang, ze opende haar ogen en keek me aan en vroeg waar was u al die tijd? Ze was absoluut niet verward, wel zichtbaar uitgeput. Ik legde haar uit over ons uitstapje en was zo blij me te zien. Ineens begon ze over een eventuele overplaatsing en moest verschrikkelijk huilen, ze wist dat ze niet meer terug zou gaan naar haar eigen huis en had nog graag dingen willen regelen. Ook ivm diverse spullen. Ze vertelde over een naaidoos op zolder palissanderhout Louis XVI die vol zat met door haar moeder geklost kant, band en ivoren en benen knopen. Ze had graag dat ik die zou krijgen, als aandenken want bij mij zou het op z'n plaats zijn. (we hadden in het verleden afgesproken dat ik nog een keer op zolder zou gaan kijken of er iets was waar ik belangstelling voor had maar ik kreeg zonder vragen de keulse azijnpot soort "varkentje"). Ja , leuk maar ik kon dat toch moeilijk tegen haar zoons gaan zeggen. Toen ik na afloop nog even bij hem langs ging liet hij duidelijk weten dat er mocht ze komen te overlijden er niets op papier stond. Hij was bezig de salrissen af te ronden en had het op zijn manier te druk voor een praatje. Nee logisch iedere keer begon ze erover dat ze eea vast wilde leggen , maar het kwam haar nooit van. Iedere keer was ze of te moe, of had andere bezigheden. De koorweek verliep vlekkeloos, was een succesje helaas maar 10 personen. Het concert was prachtig. Ik had kunnen regelen om met een van de zangers mee terug naar Nederland te rijden ivm de neven en nichtendag op 2 mei. Maar vrijdagochtend 1 mei kreeg ik een berichtje van FH dat Madame in de nacht was overleden. Ik stuurde een condoleance naar haar zoon Y en kreeg een bedankje terug. FH wist niet wat er verder ging gebeuren. Ze beloofde me op de hoogte te houden. Zoon S zou zaterdag met de trein komen vanuit Nice. Toen kreeg ik nog een sms van Y of ik wellicht voor een maaltijd kon zorgen voor zaterdagavond voor 3 pers. Nou jammer dan ik ging naar Nederland en liet dat netjes weten. zoek het lekker uit. Inmiddels is duidelijk dat Mme. L. wordt/werd gecremeerd en bijgezet bij de urn van haar man, wanneer, door wie, besloten of familiekring, niemand is op de hoogte en er is ook geen rouwadvertentie tot nu toe in de krant verschenen. Zoon Y vertrok zondag 3 mei jl terug naar La Reunion, Ik vind het zo ontzettend verdrietig dat ze zonder verdere ceremonie en/of aankondiging vermoedelijk is gecremeerd. Ze had zo graag iets in de kerk gewild, had ze me toe vertrouwd, maar haar zoons die ze "egoisten" noemden denken er dus anders over. En de inboedel, ik vrees dat ze een opkoper laten komen die het leeghaalt en er een slaatje uit zal slaan en het huis te koop zullen zetten. en het "Chateau" ??????

Een rib uit het lijf....

Nadat we schriftelijk toestemming hadden gevraagd om een paar dagen naar de Vendee te gaan (konden we meteen de tweedehands samsung oven mee terug nemen)en onderdak hadden gevonden tankte Wim de auto volen pakte de spullen in. Bracht Coco naar het pension. Ik had zaterdag avond de 11 de april nog een leuke , jaarlijks terugkerende klus nl. het aperitief voor 50 pers. op de messenbeurs in Langres. Manon en Nik kwamen vrijdagavond hier overnachten op weg naar La Plagne! Voor Manon dus de derde vakantie week sinds januari met een tussenstop op heen en terugweg hier bij ons. Voor het avondeten maakte ik een lekkere stoofpot in de slowcooker dus dat was gemakkelijk. Het aperitief werd dit keer een Cocktail van Wodka, cranberrysap en een scheut limoensiroop, erg lekker en de mocktail van Spa rood, grapefruitsap en een scheut grenadine. We hadden niet veel plek in de koelkast en zodoende reed ik om 14.00 uur naar Langres om het daar koud te zetten in de enorme koelcel. Bij de "bar" stond de op een veiling aangeschafte koelkast klaar maar die was van binnen helemaal vol schimmel en smerigheid. In overleg heb ik toen maar eerst een sopje gemaakt en die schoongemaakt, daar zet je toch geen limonade en dergelijke in voor de verkoop? Terug thuis begon ik vast met de hapjes. We zaten door veel oponthoud onderweg best laat aan tafel maar fijn om Manon hier weer te zien. Ze vertrokken na het ontbijt en ik ging verder met de hapjes. Dit keer een beetje anders dan vorige jaren, afwisseling en wat meer doe het zelf voor de gasten!

Het was een succes, veel complimenten en er bleef weinig over, wat ik heb laten staan met de vraag of men dat mee terug kon nemen na afloop. Zondagochtend stonden we vroeg op, wekker op 6 uur gezet om bijtijds te vertrekken. De dagen ervoor was ons opgevallen dat Peppie (de kater) zich vreemd gedroeg en niet in orde was. Zondagochtend was het echt foute boel, dus belde ik de dierenarts. We konden komen, Peppie in de vervoersmand gezet en naar Neufchateau! Daar bleek dat hij niet meer kon plassen en zijn blaas vol zat en hij veel pijn had, wat doe je dan??? Kiezen voor helpen of euthenasie? We kozen voor laten helpen en lieten hem achter. We vertelden dat we toch weg gingen en we mochten dinsdag bellen. Vertrokken dus veel later en waren desondanks om 4 uur in Les Herbiers. Elio helemaal blij en ik denk dat ik wel 10 keer Cornebidouille heb v oorgelezen! Het was gezellig waren alleen wat teleurgseteld over ons onderkomen, lieve mensen en een prachtig huis maar voor het toilet en de badkamer moesten we door hun salon en eetkamer, dat was een beetje lastig. Ik belde diverse keren naar de kliniek maar de veearts die over P ging was niet bereikbaar. We reden naar huis en woensdagochtend belde ze ons zelf het ging beter we konden hem s-middags ophalen. De rekening was echt verschrikkelijk hoog maar gelukkig mocht ik cheques uitschrijven om het in porties te betalen! Ze verwachtte ons de volgende dag terug met P, maar dat ging dus helemaal mis, Peppie liet overal waar hij zat of lag plasjes urine achter. Zijn achterpoten waren doorweekt, zo zielig. het was dus weer foute boel en we lieten hem wéér achter. Donderdagmiddag konden we hem ophalen. Wéér een vette rekening en medicijnen, maar dat is dus echt een regelrechte ramp. Hij vecht voor z'n leven als we hem vastpakken en zijn bek open willen doen. Maar hij eet, plast en poept weer dus we doen een poging maar lukt het niet dan gaan we niet willens en wetens hem ermee lastig vallen. Zaterdag de 18de: Mijn 74ste verjaardag! We reden vrijdag naar de kweker in Fayl Billot en kochten voor mij een Magnolia grande Flori (langgekoesterde wens) helaas niet helemaal puntgaaf maar MET garantie. Ik zorgde voor een feestmaal en Manon en Nicolien waren op redelijk tijdstip terug met een gezond kleurtje op de wangen. Toen ik de voordeur opendeed lagen daar allemaal gekleurde opgeblazen ballonnen! Ze hadden een taart gekocht met kaarsjes (happy birthday) en uit de doos van de HEMA die daags ervoor was bezorgd kwam een Siepie en Takkie slinger en een doos met...... magnetische bouwstenen. Mijn favoriete speelgoed waar ik samen met Elio van geniet en nu dus zelf ook aan de slag kan. Ik kreeg via FB, Whatsapp en telefoon veel verjaardagswensen. Zo leuk allemaal. Iedereen nog bedankt.

Voorafgaande aan deze week zag ik op FB een oproep voor een "tolk" nou ben ik dat natuurlijk niet maar ik bood mijn hulp aan voor het vertalen tijdens een koopovereenkomst bij de notaris in Fayl Billot, ik kon daar door ook de twee door mij bestelde fruitboompjes ophalen in Charmoy (besteld via de stokersvereninging!) en was dus bij een enorme grote boom en struiken kwekerij. Ik wist dat zij die Magnolia in hun assortiment hadden en daar dus uiteindelijk kunnen kopen. Het contact met de medelanders en de door mij geboden hulp werd op prijs gesteld en heb nog kunnen helpen met aansluiting electra in hun toekomstige huisje in Culmont. En dan gaat as vrijdag de eerste kookweek voor de zangers beginnen; jammer want er zijn slechts 11 deelnemers, maar komt vast goed.

Dit bloggen!

Maart roert z'n staart...

Op 4 maart jl. was het een jaar sinds Wim in de ziektewet is! Wat was het een zwaar, moeilijk, bewogen jaar. Heeft hem en mij erg veel energie gekost en als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik moe ben. Deze komende maand april veel op mijn agenda, maar daar kijk ik ook erg naar uit. As. zaterdag een workshop amuses in st. Ciergues. 2 april inauguratie nieuwe tentoonstelling in museum. Met Pasen komt Ed logeren. De week daarna messenbeurs in Langres en verzorg ik het apero voor 50 pers, drank en hapjes. Tevens komen de vrijdag ervoor Manon en Nikolien overnachten op weg naar de sneeuw en de week erna (mijn verjaardag) eveneens. We willen proberen zondag 12 april een paar dagen naar de kinderen te gaan, eerst toestemming vragen aan arbo en huisarts. En dan daarna de eerste kookweek, Hopelijk is de verhoogde brandstof prijs geen belemmering en komen ze ze gezamelijk naar Frankrijk. In princiupe kan ik met iemand mee terug rijden zodat ik zaterdag 2 mei naar de neven en nichtendag van de familie Bernouw kan. Al met al genoeg om de zinnen te verzetten. 15 maart jl. waren de gemeenteraadsverkiezingen. Samen met de burgemeester en de wethouders van de fagelopen 6 jaar werd er een neiuwe lijst opgesteld. Niet gemakkelijk want miv dit jaar moeten de aantal van de wethouders gelijk zijn wat betreft verdeling mannen/vrouwen. Dat schepte nog wel wrevel her en der maar het is gelukt. Er was dus maar één lijst en het is /was verboden namen te schrappen of toe te voegen. Er waren 49 dorpsbewoners met stemrecht en 6 personen die buiten M'celles wonen. Uiteindelijk zijn er 38 komen stemmen. 1 blanco stem en 4 ongeldige enveloppen omdat er namen dik waren doorgestreept. Vrijdag jl. werd PC herkozen als burgemeester ( er waren geen andere kandidaten!) en FK loco burgemeester. Mijn portefeuille is het College de Bourmont. Geen idee wat me te wachten staat, we gaan het wel meemaken. Terwijl ik dit typ is Wim op de behandeltafel van de osteopaat in Bourmont. Hopelijk geeft hem dat wat verlichting. M.i.v. morgen heeft hij een 20 tal behandelingen voorgeschreven gekregen bij de fysio. Nu afwachten wat deze twee daarvan vinden, of zouden ze elkaar in de weg zitten? Van de arbo nog steeds geen nieuws, aan de ene kant zou ik willen bellen, maar weet niet en wil geen slapende honden wakker maken. Wat is verstandig. Evenals een schrijvenb naar die gezellige bazin van de boerderij. Tot op de dag van vandaag slechts drie keer een whatsapp en een kerstkaart!! Ik vind het echt zo ontiegelijk K dat ze totaal niet geinteresseerd is. Wim werkt(e) er 9 jaar; altijd serieus, op tijd, zegt nooit "Nee" en dan laat ze je zo vallen als een baksteen? kwalijke zaak, toch??? Typisch Frans???? iuk weet het niet maar ik vind het verdrietig.

A's eerste verjaardag.

Nu Wim 3 x per week naar Langres gaat voor revalidatie kan hij onmogelijk daar vrij van vragen en was er eerlijk gezegd geen mogelijkheid om A's eerste verjaardag in de Vendee te vieren. Dat vond ik toch wel heel erg jammer en in overleg met hem en met mezelf besloot ik om een ticket voor de trein te kopen en er toch heen te gaan. Ik had tenslotte aan de verkoop van 45 potten bittere sinaasappeljam leuk verdiend en gunde mezelf dat reisje. Ik vertrok zaterdag de 14de februari vanuit Chaumont, via Parijs en ik had voor de overstap van Est naar Montparnasse het geld voor de taxi van lieve vrienden gekregen om een boel stress te voorkomen. Het ging dus vrij eenvoiudig en ik had voldoende tijd. Ik eindigde dit keer in La Roche sur Yon waar ik door de kinderen werd opgehaald. E wist dat ze iemend op kwamen halen maar wist alleen niet wie hij kon verwachten. Aan de hand van E speurden zijn oogjes langs alle mensen op het perron en ineens zag bij mij........ OMA hij was zo enbthousiast! Bij hen thuis aangekomen bleek dat ik in het grote bed mocht slapen en dus stelde ik voor dat hij bij mij zou slapen. Hij vond het prachtig! We hebben de daarop volgende dagen heel veel gespeeld, gebouwd met de magnetische stenen van de HEMA, wàt een gaaf speelgoed zeg!! Schot in de roos! Zondag vierden we op kleine schaal A's eerstse verjaardag, want E moest die maandag werken en M wilde graag dat ze A bij ons liet zodat ik wat meer tijd met haar kon doorbrengen. Ze is (wat lijkt ze op haar moeder) heel eenkennig, dus het kostte inderdaad wat tijd voordat ze een klein lachje liet zien. Het was slecht weer en ook bij hen stonden de uiterwaarden blank. Dinsdags werd M beetje ziekies, was al flink verkouden. Dinsdag avond ontving ik een sms van de SNCF dat ivm overstromingen de trein van Nantes naar Parijs was geannuleerd, ik moest een alternatief zoeken. Samen bogen we ons over de website en vonden een andere trein en kochten we daar een ticket voor. Woensdagochtend zouy ik met de bus naar La Roche gaan, M nam zijn bakfiets, de twee kindjes erin en liepen we in ruim 20 minuten naar de bushalte.... Waren we een uur te vroeg!!! Het was kil en het regende en dus zei ik dat hij maar beter terug kon gaan naar huis het was ook rond het middaguur en A begon al te jengelen. Ik wachtte dus op de bus die me naar het station bracht. Stapte in de trein naar TOURS. Na een twee uur stond de trein stil, het werd een oponthoud van dik drie kwartier en... ik zou de trein naar Parijs dus NIET halen. paniek ik pakte mijn telefoon en ging op zoek naar een andere trein, een medepassagier vroeg wat ik ging doen hij zat in de zelfde situatie. Ik zocht een trein en vond ereen maar dan zou ik dus de aansluiting naar Chaumont niet meer halen!!!!! Toen kreeg ik ook nog een sms vand e SNCF dat een ansluiting niet mogelijk was en ik op hun kosten een overnachting kon maken in Tours. Daar had ik al helemaal geen zin in! M belde en zei dat er nog een andere mogelijkheid was, maar ik had de ticket al gekocht! stom dus. De conducteur kwam langs en adviseerde ons om naar het loket van de klantenservice te gaan. Zo gezegd zo gedaan, we waren met 4 personen met hetzelfde probleem. Het werd allemaal snel en keurig geregeld. We moesten alleen nog 1 halte met een kleine stoptrein en dan overstappen in de TGV. Dat lukte allemaal en zodoende kon ik dan toch ook nog de laatste aansluiting in Parijs halen maar ik had maar weinig overstap tijd. Ik holde naar de taxistandplaats, stapte in en vertelde dat ik weinig tijd had, maar ach die arme chauffeur moest door megadrukke straten met stoplichten om de 100 meter al zigzaggend de weg vinden. Ik stapte om 19.06 bij hem in, de trein vertrok om 19.42 we arriveerden om 19.32 op Gare de l'Est. De TER stond al op het perron ik zat alleen in de eerste wagon dus dat was nog een eind lopen. Met een bonkend harft kon ik aan Wim laten weten dat ik toch op de afgesproken tijd in Chaumont aan zou komen en daar stond hij inderdaad op het station. Uiteindelijk was ik die ochtend om 7.30 opgestaan en lag ik thuis om 23.45 uur in mijn bed, versleten en opgelucht dat ik niet ergens in een of ander aggenebbis hotelletje de nacht had moeten doorbrengen en de volgende dag de reis weer moest hervatten. De claim is ingediend, nu hopen dat ik een vergoeding krijg voor de dubbele kosten. Verwacht dat wel even zal duren, want ik ben vast en zeker niet de enige! het

Vergeet ik nog te vertellen dat ik, dankzij een kennis van M, met heel veel plezier heb kunnen kijken en genieten van de nog niet op DVD uitgebrachte film Song, sung blue van en over een koppel dat rondtourde in Amerika en liedjes van Neil Diamond ( mijn idool) vertolkten. Waargebeurd verhaal, geweldige film!

De appeltjes van Oranje,

Net als vorig jaar wilde ik weer jam maken van bittere sinaasappels, dat is nl. vooral bij mijn messenvriendjes altijd een succes. Ik plaatste zodoende eerst op FB een post dat ik de sinaasappels zou gaan bestellen en dat men mij kon laten weten als er interesse was! Binnen kortste keren gaf men de bestellingen op en had ik in ieder gavel 43 potten in bestelling. Ik stuurde een bericht naar de vriendelijke mevrouw in de Var en vroeg haar of 20 kilo mogelijk was. Dat bleek geen probleem en dus schreef ik de cheque uit en maakte het etiket voor de verzending met Mondial Relais in orde, deed alles op de post ben wachtte af.Ik had als afzender mezelf op het etiket gezet en als ontvanger Wim, of het nou daar verkeerd mee is gegaan weet ik niet maar de doos heeft een kleine rondreis door Frankrijk gemaakt, (raar dus) maar kwam goed aan en Wim haalde de doos voor me op. Ik had daags tevoren ervoor gezorgd dat de jampotten en de deksels brandschoon waren en kon ik meteen aan de slag. Het recept dat ik gebruik (identiek aan dat van de vriendelijke mevrouw die de sinaasapples voor me plukt en verstuurd), is een tijdrovend klusje. Daar staat men als het eenmaal in de pot zit niet echt bij stil. Dag 1: wassen, persen, schillen, pitjes opvangen en dan met water wegzetten tot de volgende dag In eerste instantie steeds geperst met de hand, maar halverwegde heb ik toch snel via Vinted een electrische cirtruspers gekocht voor een prikkie, dat was een stuk minder intensief. Dag 2: het vocht gedurende één uur zachtjes laten koken Dag 3: suiker erbij, jam koken en in de potten doen Om diverse redenen wordt het afgeraden meer als 3 kilo tegelijkertijd te doen en zodoende was ik dus in het totaal bijna twee weken zoet. Maar de 20 kilos zijn verzwerkt, in het totaal 70 potten sinaasappelconfituur en ook al ben ik zelf absoluut geen fan, het is goed gelukt.

Gisteren een ander projectje, Op aquagymnastiek zit een >Portugees vrouwtje die me tijdens een gezamenlijk etentje vertelde dat zij altijd het gebak en desserts maakte als "kokkie" in het bejaardenhuis. Ze heeft er nog steeds veel plezier in maar doet het nu alleen voor zichzelf en familie. We hadden het erover dat het altijd mijn droom is geweest om banketbakker te worden, maar dat was in mijn tijd geen vrouwenberoep. Gemiste kans dus. Ik vroeg of ze me niet eea kon leren en zodoende ging ik gisteren na een intensieve les in het water met haar mee naar haar huis. We maakten soezen en soesjes! Haar recept was voor een 50 tal! Een gedeelte belegde ze met wat zij noemt "Craquelin" en dat is een heerlijk krokantje voor er bovenop. Het resultaat mag er zijn. Voorlopig 95% in de vriezer gestopt want zoveel is echt te zot! Maar wel erg lekker.

24 januari 1925

Gisteren was het 100 jaar geleden dat een dieptrieste gebeurtenis het gezin Bernouw-Winkels is overkomen. Mijn opa (de dag ervoor zesendertig geworden) en mijn oma van 40 jaar verloren op die dag twee van hun kinderen, mijn vader verloor zijn 11 jarige broertje Nico en zijn 13 jarige zusje Grietje, zij kwamen door onderkoeling beiden, na door het ijs te zijn gezakt, om het leven.( mijn vader was het broertje dat hulp heeft gezocht) Het krantenartikel en het minutiueuze verslag van het drama en de met moed der wanhoop verrichte reddingspogingen heb ik in de kast staan in de ringband met onze stamboom. Het stille verdriet van mijn opa en oma en hun 6 andere kinderen (inmiddels allen overleden) hebben zij tot hun laatste ademtocht met zich mee gedragen. ook bij mij komt het zo nu en dan ineens naar boven. Vrijdag kreeg ik ter herinnering een paar berichtjes van mijn nichten en een van hen schreef een ingezonden stuk naar de Leeuwarder Courant.

Eind van 2025 komt in zicht,

Vandaag is het 30 december, morgen oudjaar, een jaar om zo snel mogelijk te vergeten, tuurlijk waren er ook mooie dingen maar helaas 3/4 stond in het teken van Wims gezondheid. Geboorte van A in februari is er daar een van. Manons' 45ste verjaardag ook. Miv 4 maart was hij in de ziektewet en kwam een hartoperatie in zicht. Hoe het daarna verliep daarvan is menigeen op de hoogte, meer downs dan ups en tot op de dag van vandaag is het nog steeds niet echt "le top du top". Hij blijft kortademig, heeft last van linkerarm/schouder en ligt nog zeker 1 of 2 soms 3 keer per dag aan de VNI apparaat (ventilatie non-invasief, het ondersteunt de ademhaling, houdt de luchtwegen open en verbetert de gasuitwisseling) hij heeft er baat bij. Vanmiddag gaat hij zelf naar Nancy voor een scan en we hebben de 12de januari as.een afspraak bij de hartchirurg. En de 19de begint de revalidatie, gedurende 6 weken iedere maandag, woensdag en vrijdagochtend, de taxi is geregeld die brengt hem naar langres. Een flink aantal formulieren zijn ingevuld en Wim is nu al opgefokt vanwege de mededeling dat men een keer per week gezamenlijk eet met en onder begeleiding van een voedingsdeskundige. Ze eten dan een warme maaltijd en daar heeft hij letterlijk én figuurlijk absoluut geen trek in! Hoe dat verlopen zal??? Ik ga me er verder niet in mengen. Ik had gehoopt om in februari naar de Vendee te kunnen voor de eerste verjaardag van A, maar dat zit er niet in. De rit is te zwaar voor hem en met die therapie kunnen we ook niet wat langer dan alleen een weekendje. We zullen het uit moeten stellen. December was voor mij een redelijk drukke maand. Het samenstellen van een kerstpakket voor de ouwetjes in ons dorp kostte best wel wat tijd omdat ik het dit keer zelf wilde doen; de organisatie die het uit handen kan nemen bood niets nieuws en dat leek me niet leuk. Dus snubbekte ik overal iets vandaan, rekening houdend met het budget want dat is nou niet echt enorm. Maar het is gelukt en de pakketten voor 1 persoon waren net iets anders dan het pakket voor 2. Geloof dat men wel tevreden was. Ik heb er ook recht op en was er blij mee. Van Wims werk kwam helemaal niets!. Vanaf juli zelfs geen loonstrookjes meer. Dus appte ik en kregen we een envelop met alle strookjes en een kerstkaart namens beiden. Echt zo schandalig. En kreeg ik ook een app van BB uit Duitsland met het overlijdensbericht van haar man R. Hij had aangegeven dat hij in zijn geboortedorp Doncourt begraven wilde worden en zodoende moest zij een hoop regelen en wilde graag van mijn caterings diensten gebruik maken. Ze bestelde amuses voor 50 pers. en boeuf bourgignon met een gratin dauphinois voor 25 pers. Ik bestelde het vlees bij Super U, (goede ervaringen mee)zag er prachtig uit maar kostte ook wel een vermogen!. Ging donderdags aan de slag met de boeuf en de gratin en maakte vrijdagochtend de amuses.

5 kilo vlees pastte gelukkig precies in die enorm grote gietijzerenpan die ik ooit via via had overgenomen, was overigens niet te tillen! Ik bracht de amuses naar de mairie van Doncourt en samen met haaar zoon F lukte het om alles in de koelkast te zetten. Om een uur of zes reed ik weer naar Doncourt met de warme maaltijd en liep eerst naar de zaal om de sleutel te vragen, liep een man tegen het lijf die me aansprak en vroeg wie ik was: ik legde het uit en ik kreeg meteen een prachtig compliment over de borrelhapjes! Ik hoorde over de maaltijd verder niets meer en sprak via de app af dat ik zondagochtend de schalen ed zou komen halen en meteen afrekenen. Ze waren heel erg enthousiast en hadden geweldig lekker gegeten. F vroeg wat mijn maximum aantal was voor een warme maaltijd want dan konden ze daar rekening mee houden voor een andere gelegenheid! Een oom van hem ( kaasmaker) had gevraagd wie de traiteur was die alles had geleverd want hij vond het Fantastisch. Ook kreeg ik een vraag voor een maaltijd op Kerstavond van een oude bekende PL uit Damblain. Zij wilde graag amuses, een licht soepje en moussaka voor 16 personen en voor de volgende dag een maaltijdsalade. Dat was ook een flinke klus maar zoals jullie weten, ik doe het graag!

De maaltijdsalade kwam mij goed uit want ik had bij NOZ een groot blik artisjokharten gekocht voor een prikkie en het recept van Ottolenghi sprak me wel aan. Ook zij waren heel erg tevreden.De knolselderijcapuccino aten wij zelf ook net als een mini moussaka voor twee personen. Kerst waren we maar samen en aten we kjleine lapjes vlees van de tafelgrill met frietjes en een stukje citroen meringue buche die wim had uitgezocht. We hadden voor elkaar een kadootje en maakten er van wat van. Op zo'n moment mlis ik toch steeds weer de samenhorigheid en het gezinsleven. maar ja M&E hebben de ouders van haar op bezoek en Manon is niet zo van dat soort feesten.