Goede raad, is duur.............

De derde maandag op het Office, tussen de middag na twee boterhammetjes kaas en een met ontbijtkoek en een glas thee kan ik de rest van mijn lunchtijd benutten voor het schrijven van mijn blogje. Ik reed vanochtend naar Langres met een opkomend rood zonnetje, het dal in een dikke mistlaag gehuld , de torenspits stak er nog net boven uit, de bomen volop in herfstkleuren, een vos die heel op zijn gemakkie nog even overstak, dus al met al dik genietend met de radio op Nostalgia, dan valt zo´n trip van 40 kilometer wel mee! Kreeg tijdens de ouderavond van Marieke een telefoontje toen ik in de gang voor een lokaal stond te wachten van snorrewiets van de hapkar. Ik vertelde dat ik hem onmogelijk te woord kon staan en dat ik hem wel zou terugbellen. Mede op verzoek van de directeur van het Office, die wel wilde weten waar hij aan toe is, belde ik hem dus vrijdagmiddag terug en het goede nieuws is dat .................................ik mag 3 november beginnen, meneer de directeur van Office was niet zo gelukkig en zei dat ik nog spijt ga krijgen, maar ik geef toch de voorkeur aan een vaste baan ipv steeds een tijdelijke, iedere keer als je je draai eindelijk begint te vinden dan is het weer fini en moet je weer op zoek, ze hebben er bij de hapkar het volste vertrouwen in, dat ik de juiste persoon op de juiste plek zal zijn en nu rijdt ik iedere dag bijna 90 kilometer op eigen kosten in eigen tijd, straks rijd ik in hun wagen in hun tijd op hun kosten waarschijnlijk het zelfde aantal kilometers per dag maar ben klaar voor de deur. Mij lijkt het erg leuk, maar het zal ook af en toe zeker niet meevallen, kan alleen nooit meer zeggen dat ik niets in huis heb, want de kar staat voor de deur met alles erin wat je nodig hebt, vlees groenten fruit lekkers! Zaterdag weer naar mijn cursist geweest, het is leuk om te doen we kletsen wat af samen. Vrijdag belde een van de meiden van de camping dat een bureau HappyFormation(nee geen huwelijksbureau maar een taalinstituut) iemand zoekt voor Nederlandse les of ik mijn CV wilde sturen, als het mee/of tegen zit , het is maar hoe je het bekijkt heb ik het straks nog drukker dan in Nederland net als al die andere Roer Ommers/Ik vertrekkers die dachten dat ze het rustiger zouden krijgen. Het is natuurlijk ook maar net wat je naar je toe trekt. Heb straks gelukkig ook weer tijd voor het koor dat red ik nu niet ik ben te laat en om halverwege binnen te vallen is ook zo wat. Want ontspanning hoort er toch ook echt bij. Zondag bij GvB geweest om even met de niet voltallige dames van 52 bij te praten en donderdagavond bij de Geitenkaasboer en boerin gegeten omdat de twee Nederlanders daar de hele week waren om alles van dichtbij en in het echt mee te maken; zij zijn enthousiast en onder de indruk maar of zij het echt daadwerkelijk over willen gaan nemen? Wat kunnen wij er van zeggen? Ze komen in een gespreid bed, het is rendabel genoeg, maar wat geven ze er voor op? Zouden zij het uithouden in zo' n gehucht, 7 van de 7 dagen per week hard en continue aan het werk? Wat geef je die jongelui voor advies? Iedereen ervaart het toch op zijn eigen manier, wat laat je in Nederland achter? Hoe sterk hang je aan familie? je carrière? je loonstrook? en wat krijg je ervoor terug? Ze hebben toegezegd om als de geboortegolf van de geitjes begint nog een paar dagen over tekomen om ook dat mee te maken en dan zullen ze een keer moeten beslissen, van daar mijn "titel" van deze blog: Goede raad is duur!

Herfst, herfst wat heb je te koop......

Nou zakken vol met bladeren in de tuin en prachtige herfstkleuren van de bomen in de omliggende bossen , mist in de ochtend en nog een lekker warm zonnetje in de middag. De eerste week op het Office zit er al weer op, de dagen vliegen voorbij. Het is nog opvallend druk voor de tijd van het jaar en er zijn dus ook nog steeds veel toeristen. Ik hobbel van Frans naar Duits, Engels en Nederlands, weet niet waarom/waardoor maar ik pik de langenoten er zo uit en heb het tot op vandaag nog geen een keer bij het verkeerde eind gehad! Wat heel bijzonder is , is het grote aantal (vooral Duitse) pelgrims op weg naar Santiago de Compostella. Veel pelgrims hebben zich voorgenomen die afstand in etappes af te leggen en trekken bijvoorbeeld ieder jaar een week een jaar voor uit. Zij beginnen dan daar waar zij het vorige jaar zijn geëindigd! Wat een prestatie zeg, ik heb interessante gesprekken. Ook hebben we kaartverkoop voor diverse activiteiten. Het kantoor is drie keer zo uitgebreid t.o.v. het Office van Nogent. Ook veel verkoop van kaarten, ansichtkaarten en boeken dus de kassa moet
' s avonds wel kloppen!Ik ben druk met het vertalen van een stuk tekst over een kerk in Morment, Haute Marne, het valt af en toe flink tegen want er staan veel historische dingen in met de bijbehorende vaktermen, die me soms als abacadabra voorkomen, maar ik blijf opzoeken in het woordenboek of de grote Larousse. Mijn woordenschat breidt zich per dag dus uit. Thuis gaat het z' n gangetje, Wim' s garage vordert, Marieke doet het best lekker op school, wel af en toe een pubercrisis en wéér een blessure: dit keer het botje van het sleutelbeen dat lijkt uit de kom te zijn geschoten, dokter kon niets doen, we wachten af hoe het verloopt anders toch weer een röntgenfoto! Van de "hapkar" tot op heden geen nieuws. Mijn Engelse cursist heeft er lol in en we kletsen dus heel wat af over koetjes en kalfjes. De noten vallen weer volop en ik heb zaterdag de eerste 5 kilo verkocht, wel is waar voor 1,25 per kilo maar weg is weg en op is op. Aanstaande woensdag een klant voor 10 kilo dus dan hebben we in ieder geval niet meer zo'n enorme voorraad. Van vorig jaar ligt ook nog een aardig portie. Onze nachtrust wordt weer danig verstoord door een knaagdier onder het laminaat; hij eet de gehele ondervloer op, zo lijkt het, want het knagen gaat aan een stuk door en we worden er zo langzamerhand erg nijdig van! De enige remedie op dit moment is de spuitbus om het toetsenbord van de computer schoon te spuiten, na een keer spuiten stopt hij/zij even, om even later op een andere plek weer heerlijk verder te eten!
MB heeft ons graan met supergif gegeven, maar om dat tussen het superdunne kiertje tussen laminaat en muur te laten zakken zal nog een hele toer worden. Ben benieuwd of Wim dat vandaag voor elkaar krijgt. Het spullie is knalrood en nattig dus het zal niet meevallen.

Kiezen uit een is geen kiezen.........................

Helaas had ik gisteren absoluut geen tijd om me aan mijn wekelijkse column te wijden, dus gebruik ik nu mijn lunchpauze op het Office voor het neerpennen van mijn wel en wee! Het is niet te geloven maar ik tekende gisteren dus het contract op het Office voorlopig voor een maand. Heb me gisteren vooral bezig gehouden met het vertalen van de diverse pagina' s op de website en de balie. Dat laatste lag eigenlijk niet in de bedoeling maar een baliemedewerkster ging ziek naar huis dus mocht ik het overnemen. Er zijn nog steeds ondanks het niet zo geweldige weer veel toeristen op de been, dus weer lekker kunnen kletsen in het Duits, Engels en Nederlands tussen het Frans door. Leuk dus en de dag ging redelijk snel voorbij. Tussen de middag belde ik even met Wim en die vertelde dat meneertje M van de hapkar bij hem, notabene op de boerderij van C, was langsgeweest op zoek naar mij! De bewuste "zieke" dame is dus niet verschenen en hij had mij dus heel hard nodig! Nou dat is dus even jammer, ik had hem duidelijk op de hoogte gebracht van de aanbieding van het Office en hem gezegd dat als ik van hen geen uitsluitsel zou krijgen ik voorlopig daar zou gaan werken, het geld groeit ons niet op de rug! Nu is het dus voor hen te laat en moeten ze dat zien op te lossen. Hij was zwaar teleurgesteld maar anderszijds ook vol begrip voor mijn situatie en dus heb ik hem gezegd dat het nu aan hen is om te zien hoe ze het oplossen. Hij zou met de bazin overleggen en het mij laten weten. Het is wel een bijzondere ervaring om te weten dat je dus op je 56ste nog steeds in de markt ligt, en dat ik dus nu in de positie verkeer e.e.a. tegen elkaar uit te spelen, althans zo lijkt het. Hoe het opgelost wordt weet ik niet dus wacht ik het af.
J.l zaterdag was de eerste les aan de Fransman voor zijn 40 lesuren Engels. Hij spreekt al redelijk maar veel fouten in de vervoegingen en dergelijke, ik heb hem direct verteld dat de maandagochtend dus onmogelijk is en het dus voorlopig de zaterdagochtend zal zijn dat we ons vooral met Engelse conversatie bezig gaan houden. Zijn interesses, zijn wensen en zijn kennis doorgenomen en nu aan mij om er iets leerzaams van te brouwen, af en toe is het wel even pittig hoor als hij er niet uitkomt en dan iets in het Frans uitlegt en ik het woord moet zoeken in het Engels, mijn brein schakelt dan van Frans naar Nederlands en dan vertalen naar het Engels maar tegelijkertijd houdt het me wel actief en dat is goed! Dus voor aanstaande zaterdag nog wel even wat voorbereiden. Zondag gingen we met de Semelles du Vent naar Auberive voor het bezoeken van de Abdij, het was flink koud en Wim en Marieke wilden niet picknicken, ze vonden het te koud en we kregen de vraag of we op het zoontje van C wilde passen en dat vond Marieke helemaal geweldig, dus na het interessante bezoek weer terug naar huis. M is een ondernemend, af en toe lastig manneke en ik ontdekte dat oppasmoeder aan mij niet meer is besteed, ik zou me geen raad weten, al dat speelgoed, die luiers en alles , die tijd heb ik duidelijk gehad, misschien als het mijn kleinkind zou zijn dat het anders zou voelen; maar die mogelijkheid zit er voor mij voorlopig niet in. En als het ML ooit zou overkomen zwanger te geraken als alleenstaande, dan zijn Wim en ikhet er roerend over eens, dat ze zelf de verantwoordelijkheid zal moeten dragen en niet zoals aan de overkant de grootouders er mee moet belasten!

Disal, de supermarkt op wielen.......

Jl vrijdag was ik op het hoofdkantoor van de firma van de (zoals wij het inmiddels hier thuis noemen) "HAPKAR"! Omdat de bazin zeker wil zijn van mij, mijn kunnen en mijn motivatie moest ik vandaag en mag ik morgen nog weer mee op pad met meneertje M. Dus gisteren op de foire van MlR een lekkere polarfleece gekocht; om het in ieder geval maar niet koud te hebben. En vanochtend dus om 8.30 uur bij hem ingestapt. Het was erg mistig en flink fris het had in sommige laaggelegen dorpjes zelfs al gevroren! Dit keer dus een flinke tournée die uiteindelijk tot kwart voor vijf zou duren. Het is het einde van de maand dus iedereen die op rekening koopt moest vandaag afrekenen. Nou er kwamen aardige bedragjes binnen!!!!!! Veel klanten vragen direct of ik degene ben die het gaat overnemen, en daar zit 'm nou net nou de kneep! Er is nog helemaal geen zicht op wanneer dat zou kunnen gaan gebeuren. Vervelend genoeg, want als de dame, om wie het allemaal spant, zich niet voor de volgende periode ziekmeldt dan heb ik maar een pas op de plaats te maken en dat kan ik me eigenlijk niet permitteren. Dat zou minstens 5 weken zonder salaris zijn! En dat terwijl het Office de Tourisme van Langres me al per 1 oktober had kunnen gebruiken. Dus wat is wijsheid, kan Disal me de garantie geven dat ik daadwerkelijk bij hen in dienst kan komen? Ik neem morgen aan het einde van de dag kontakt op met de bazin, een jonge vrouw die na het dodelijk ongeluk van haar vader (de stichter van het bedrijf) het bedrijf heeft overgenomen. Ze moet hoop ik kunnen begrijpen dat ik niet zo in onzekerheid kan blijven afwachten. De meeste klanten zijn mensen op een zekere leeftijd en zijn blij even een praatje te kunnen maken, want soms is die hapkar het enige waar ze de deur voor uit komen. De grootste omzet zit in de diverse soorten kaas en desserts, maar er is van alles te koop: worst, vlees, vleeswaren, kruideniersartikelen, eieren en fruit. Het vinden van de juiste prijs is nog niet gemakkelijk, maar alles heeft z' n tijd nodig. Na de lunch nam ik het stuur over! Het is een redelijk grote semi vrachtwagen ( waar je nog net met een B rijbewijs in mag rijden) en het is wennen aan de breedte van de kar, de hoogte en natuurlijk de smalle wegen. Af en toe moet je op een erf keren en dat is ook een kwestie van wennen. In een klein plaatsje hier niet al te ver vandaan moest ik dus keren, meneertje M wees me waar ik dat het beste moest doen, dus ik in z' n achteruit maar................ net iets te ver en dus ging het achterwiel in de berm en jullie raden het al, die was zacht! De kar weegt een heleboel ton dus even eruit draaien dat was eenvoudig gezegd maar niet eenvoudig om te doen. Gelukkig heeft het ding achterwielaandrijving en met veel gas lukte het, maar het stonk daarna flink van het maken van erg veel toeren! meneertje M was even net zo over z' n toeren als de wagen! maar gelukkig zakte zijn adrenaline vrij snel en konden wij onze tournée vervolgen zonder enige schade! Morgen dezelfde route als vorige week, maar we moeten morgen ook tijd gaan besteden aan het werven van klanten want een beetje tournée moet minstens, ja schrik niet, 10 mille per maand opbrengen anders is het voor D niet rendabel en dan sta je dus na een x aantal maanden op straat! Een contract is 35 uur per week alles wat je meer doet wordt niet betaald maar boven de 10 mille krijg je provisie bovenop je basisloon. Het enige waar ik nog tegen aanhik is de winterperiode want de routes zijn over het algemeen wel veelal binnendoor. Maar voorlopig dus nog even een pas op de plaats.

Iedere gek heeft z´n gebrek!

Ik heb mezelf er al vaker op betrapt en vraag me af of het echt kwaad kan. Misschien zijn er deskundigen onder mijn lezers die me gerust kunnen stellen of er een remedie tegen weten.
Maar laat ik eerst mijn gebrek uit de doeken doen: Het is me opgevallen dat ik bij het ophangen van de was ( niets lekkerders dan tussen de schone naar "natuur" ruikende lakens te kruipen, dat kon op de Koemarkt niet!) de knijpers tel! De noten zijn weer volop aan het vallen en tijdens het opraken; ja wel, loop ik de noten te tellen! Doordat ik nu even een pas op de plaats maak in afwachting van een andere baan, ben ik druk voor Marieke aan het breien geslagen, ze wilde graag net als een vriendinnetje beenwarmers en een soort overmouwen met een gaatje voor je duim. Dus naar Neufchateau gegaan en daar bij een Phildar winkel leuke wol gekocht met veel kleurtjes en breinaalden. Heb ik altijd al een leuke bezigheid gevonden, dus aan de slag de overmouwen zijn al klaar en nu dus aan de beenwarmers bezig en wat doe ik............ je raadt het al ik tel de steken! Nergens voor nodig want het is recht toe recht aan, maar kennelijk kan ik het niet laten!!!!! Dus lieve mensen wat denken jullie? Moet ik naar een dokter? Zijn er medicijnen voor/tegen? Is het tijd voor therapie? Of krijg ik dan onherroepelijk last van ontwenningsverschijnselen? Wie geeft me een tip? een suggestie???
Zelf heb ik geen idee waar dit euvel vandaan komt, okay, ik heb op het moment niet echt veel omhanden. Wacht met spanning op de telefoontjes en twijfel of het rijden met die kruidenierswinkel iets voor me zal zijn, zelf heb ik daar het meest oren naar want het zou een baan kunnen betekenen die voor mij tot aan mijn pensioen zou kunnen duren; het Office daarentegen is weer iets voor helaas maar tijdelijk, omdat het een vervanging is voor een zwangerschapsverlof en daarvoor moet ik iedere dag weer vv 80 kilometer reizen. Met die rijdende AHwinkel start ik vanaf huis (grootste probleem zal het vinden van een parkeerplaats inclusief elektra zijn!) dus als je dan de deur uit gaat ben je al meteen aan het werk, geen reiskosten e.d. Maar afwachten is iets waar ik al heel mijn leven moeite mee heb, ik ben meer van hupsakee Gaan met die banaan! Dus misschien is dat de reden van mijn "gebrek"? Wie zal het zeggen?

Inpakken en wegwezen......................

Was ik jl. maandag nog een soort van optimistisch over mijn baan als serveerster; nu donderdag na 3 avonden samenwerken met JP heb ik het helemaal gehad!!!!! Na mijn vrije dinsdagavond, viel het destemeer tegen er weer tegenaan te moeten, maar vol goede moed ging ik gisteren weer op pad. Netjes in het zwart gekleed, schoon en verzorgd kwam ik op de receptie aan. Meneer B. was aanwezig en had me in eerste instantie niet eens herkend! Vroeg hoe het ging en ik zei tegen hem dat ik het niet mee vond vallen. Hij haalde z' n schouders op: met andere woorden "alles went!" Ik opende de bar, er stond een enorme berg vaat, die ik eerst opruimde en maakte voor de chef en zijn assistente een kopje espresso. JP kwam tegen kwart voor zes aankakken, helemaal gestressed ( hij was aangehouden door de politie en daar baalde die van)
Hij liet me even tussen twee peuken door weten dat hij vanavond wel 100 couverts aankon! De eerste aanvaring was er al na nog geen 10 minuten toen een Nederlandse mevrouw haar take-away bestelling door wilde geven; we doen dit NIET voor zessen, dus waar was ik nou in hemelsnaam mee bezig!!!! Ik blijf de neiging hebben me te excuseren, stom natuurlijk maar legde toch voor alle duidelijkheid maar even uit dat mevrouw haar maaltijd graag om kwart over wilde komen ophalen en dus maar alvast bestelde en afrekenen wilde. Fout 1! Toen kwam er aan de bar een echtpaar zitten, keurig netjes aangekleed en duidelijk geen campinggasten, nee het waren de ouders van JP. Hij bestelde een bier en zij een Perrier Menthe, in tapte een grote pils zette het voor meneer neer, toen bleek dat hij een kleine had willen hebben. Fout 2! Er volgde een woordenwisseling tussen vader en JP dat resulteerde in een heftige discussie en een paar akelige opmerkingen over en weer. De spanning was te snijden. Toen kwam mevrouw van de take-away de kip terug brengen die volgens haar niet te eten was. Ik naar de keuken waar de chef een stuk van de kip plukte en in zijn mond stak gevolgd met de mededeling dat er met die kip niets mis was. Wat wilde mevrouw????? Mevrouw wilde graag haar geld terug: niets vervanging of zo gewoon niet goed, geld terug. Ik vroeg hoe ik dat moest oplossen met het kasverschil, het kwam er op neer dat ik maar even iets anders van 10 euro moest vergeten aan te slaan. Okay dan! Intussen liep het restaurant flink vol en de bar ook want het was buiten aardig fris. Dus ik had het zo druk als een klein baasje! Take-away bestellingen, biertjes tappen, mocht zelfs twee keer een bestelling in het restaurant opnemen en toen waren er twee entrées klaar voor tafel 11. Ik nam ze mee en werd onderweg toegesnauwd dat ik WEER het broodmandje had vergeten! Fout3! Ik excuseerde me bij tafel 11 en maakte het mandje klaar om weg te brengen en legde het puntje van de baguette op zij voor mijzelf, het was intussen al tegen negenen en ik had trek. Op de terugweg naar de bar stak ik het korstje in mijn mond: weer een snauw ,"er wordt hier niet gegeten als je met klanten bent!" Fout 4. Prompt liep mijn ergernis aardig hoog op en liet ik van de weeromstuit drie wijnglazen vallen: KAPOT dus en dat was Fout 5! Het gevolg was dat hij me verder alleen nog maar commandeerde en liet afruimen en afwassen. Ik liep intussen op mijn tandvlees en kreeg steeds meer last van mijn rug. De plek (ik ben in Schiedam een keer vreselijk van de trap gevallen en door de ambulance op een brancard afgevoerd compleet met kraag omdat ze dachten dat ik mijn ruggenwervel had beschadigd) op mijn rug stond als het ware in de brand. Toen gezin B. naar hun chalet ging kwamen de vriendjes weer een voor een binnen druppelen, er werd nog even gemeld dat ik een keuze moest maken welke pizza ik wilde; gatver niet weer! en toen begon de eindeloos lijkende afwas. Een vriendelijk stel Nederlanders maakten een opmerking over het humeur en het gedrag van JP, iets wat ik alleen maar kon bevestigen: hij was echt heel onvriendelijk. Ik at aan een tafeltje alleen een koudgeworden pizza, de chef en assistente kwamen aan de bar, de buitendeur ging op slot en iedereen stak, ondanks het rookverbod, een sigaretje op! Niemand vraagt of je daar last van hebt. Allemaal aan de drank en ik maar afwassen; ik baalde als een stekker! Nadat ik de bar had schoongemaakt, de stoelen op de tafels gezet, alles had afgedroogd, de koffiemachine schoon, de biertap weer fris en geveegd, meldde ik me. De fooienpot werd verdeeld door 4 en ik kreeg 16 euro. Heb mijn spullen gepakt, heb gedaggezegd en ging stuk naar huis. Kwam om vijf voor 12 binnen en had onderweg besloten dat ik dit niet blijf doen. Geld verzoent de arbeid, maar ik laat me niet door een knul van 25 commanderen: NO WAY José!
Dus vanochtend, met lood in de schoenen, meneer B. opgebeld en hem gezegd dat dit niet mijn ding is, dat ik hem graag terwille had willen zijn maar dit werk is het niet voor mij. Hij was duidelijk teleurgesteld en heeft een probleem, maar dat mag hij zelf oplossen. Ik heb het in ieder geval geprobeerd. Heb gisterenochtend een leuk gesprek gehad met een meneer van een rijdende kruidenierswinkel, die binnenkort iemand zoekt om zo' n wagen te "behappen" of terwel " tournees" te doen, ze moeten echter eerst van een werkneemster af zien te komen maar op zich heb ik naar zo iets wel oren, ik ga hem straks nog even bellen (pappen en nathouden, zou mijn vader gezegd hebben!)

The morning after the night before.........................

Hier zit ik, brak achter de computer. Ik heb een kater zonder het gebruik van alcohol! De eerste avond zit erop, het viel niet echt mee; het bezoekersaantal viel voor JP tegen, ik vond 11 tafels in het restaurant bezet een hele klus; hij niet hij vond het een makkie. Ik was keurig op tijd, hij kwam te laat. Hij was de Slowaakse meisjes weg wezen brengen naar de bus die hen in ca. 20 uur naar Slowakije terug moet brengen. Had het er niet gemakkelijk mee want na 3 maanden met elkaar is het voor hem dus even wennen ook aan mij! Hij liet me wel even duidelijk weten dat ik de gasten nu niet hoef te animeren, het zijn weliswaar klanten maar het gaat nu om omzet!!!!!
Hij heeft me even snel uitgelegd hoe ik de kassa moet bedienen, dat valt wel mee wijst zich eigenlijk vanzelf. De tafels dekken ook geen punt, de bar dat vergt wel even een beetje uitleg en
bier tappen dat kan ik nu best wel aardig. Verder moet ik alles nog even vinden; wat staat waar enz. Maar dat komt wel goed. Maar dan de keuken en vooral de CHEF vond hem al nooit zo sympa, maar nu als chef is hij nog erger. Een grotere mopperkont bestaat er volgens mij niet!
Ik kreeg uitleg over het vasthouden van de borden en het doorgeven van een bestelling en waar de bonnen heenmoeten. Het lastigste is nog even de nummering van de tafels (niet echt veel logica) en dan weten aan wie wat uit te serveren. De borden zijn (zoals het hoort) heet, dus voorzichtig zijn en zeker er niet mee vallen! Het is allemaal goed gegaan. Kreeg zelf tegen tienen een pizza, naar keuze, die ik aan een tafeltje heb opgegeten, ik had best trek dus het smaakte wel. Aan de bar kwamen een stel vrienden van JP ongeveer de hele avond hangen en teren op 1 colaatje, ze gingen vijf minuten voor sluitingstijd, gelukkig, weg. Toen moest er nog afgewassen, opnieuw ingedekt, stoelen op de tafels,geveegd, gedweild, bar netjes, afwasmachine leeg, al met al een heleboel klussen. Ik had het wel gehad en JP gaf me toestemming om te gaan. Ik was de enige auto op de weg, in het aardedonker maar was ruim 30 minuten later thuis. Wim had gewacht en ik ging doodmoe naar bed, kon niet slapen en was nog niet uitgerust toen de wekker ging om Marieke naar school te helpen, zij had de nieuwe wekker (van de rommelmarkt gisteren, samen met een tweedehands drumstel!!!) niet af horen gaan, foutje van Wim volgens haar die eraan gezeten had. Dus ik was blij dat ik mijn wekker wèl had gehoord, haar de deur uit geholpen en snel terug naar bed. Om half tien werd ik wakker door mijn eigen mobymuis! nog steeds toe aan een gezonde nachtrust: toch de dag maar begonnen en nu haasten om op tijd te zijn voor de gym. Geen zin maar misschien wel lekker voor een stram lijf!

Het staartje van een wisselvallige zomer,

Maisoncelles, de tweede maandag in september in een joggingpak achter de computer voor een blogje. Het is buiten licht bewolkt, de zwaluwen zijn nu al druk met het zich verzamelen lijkt het, er zijn onnoemelijk veel slakken in de tuin en op de straat, ik denk vanwege de hoge luchtvochtigheid en gisterenavond hebben we voor het eerst weer de granulekachel laten branden. Het is al aardig kil in huis en omdat de zomer nou niet echt zo schokkend was heeft het huis (vooral de stenen muren) niet echt de gelegenheid gekregen om zich op te warmen ter voorbereiding op een strenge winter. Vorige week hebben we iedere dag een beetje meer geprobeerd om de broodoven op te stoken, helaas zit er ergens achter de gipswand hoog boven bij de duiventil toch ergens een lekje want alles werd aardig blauw/grijs van de rook dus daar moet Wim nog eens naar kijken, wel jammer want het zou een leuke bijkomstigheid zijn om daar af en toe eens een lekkere pizza in te bakken! Maar wat niet is kan nog komen. Voorlopig is hij erg druk met het opbouwen/metselen van een eerste garage. De BMW staat te veel stil en met die vocht is het gewoon zonde.Straks als het echt gaat vriezen hoeft er een in ieder geval niet te krabben!!!! Het was een hele toer om de vergunning te krijgen, maar na dik twee maanden hebben we toestemming gekregen.
Vanaf aanstaande donderdagmiddag ga ik voor een tijdelijke job (in het restaurant van de camping) terug naar La Liez! De baas belde me want als de Slowaakse stagiaires vertrekken heeft hij onderbezetting en zit dan enorm omhoog. Voor de goodwill (maar ook vanwege het salaris, dat we goed kunnen gebruiken)heb ik Ja gezegd, het baantje op zich vind ik geen punt; serveren en dergelijke, maar de tijden zijn vervelend van 17.00 tot uiterlijk 23.00 uur en dan nog terug naar hier een driekwartier, de volgende ochtend Marieke naar school helpen zal NIET meevallen, maar met een gelukkie kan ik dan nog even terug naar bed???? Ik zal wel voor hen het avondeten moeten voorbereiden, want tot nu toe heeft Wim zich als keukenprins nog niet zo bewezen! Marieke en Wim hopen dat als E.B. komt dat ze dan de ideale kok in huis hebben, eerlijkgezegd geloof IK daar niet in want die heeft de laatste drie, vier jaar geleefd op magnetron en diepvriesmaaltijden van AH!!!!!! Ik ga voor mezelf nog even na of ik met de anderen op de camping mee-eet voordat de dienst begint. We hebben afgesproken dat de directeur contact opneemt met de directeur van het OdT van Langres, die belde nl of ik eventueel een zwangerschapsverlof zou willen vervangen: NOU GRAAG DUS!!!!! We hebben de afspraak gemaakt dat indien hij mij per oktober nodig heeft, ik eerder kan stoppen dus dat is netjes. Salaris ed. blijven hetzelfde. Bonus nog niet gezien, ben benieuwd of ik ondanks het akkefietje met M er toch nog voor in aanmerking kom. Er restten mij dus nog 3 avonden in familiekring: samen eten, afruimen, bekvechten, teeveekijken, hond uitlaten en vanaf donderdag dus weer aan de bak! Hoef gelukkig niet in een zwart rokje en wit bloesje, wel graag netjes; nou dat kan geregeld!

La Rentrée,

Nog plusminus 15 uur en dan is die hele lange zomervakantie voorbij!!!! Halsreikend kijk IK uit naar de terugkeer van de drie R´s; nl. die van rust,regelmaat en ritme! Doordat ik dit jaar op de camping aan het werk was en Marieke vrij vaak met me meeging, heb ikzelf veel en vaak met haar op getrokken en daar komt nu dus een einde aan want Morgen is het de grote dag voor haar La Rentrée van het College Louis Bruntz! Ze heeft al via internet uitgevogeld dat ze terecht zal komen in 5eme2. Nog geen idee wie er in haar klas zullen zitten, ze hoopt natuurlijk op al haar klasgenootjes van vorig schooljaar; maar de school kennende zullen ze wel lekker gehutseld hebben. Dus als ze morgen na een halve dag (want het is woensdag) zullen we alle details wel horen. Ook de grote vraag wie dit jaar haar prof. principale zal zijn.
zoals te doen gebruikelijk zijn we dus vandaag nog inkopen wezen doen voor een aanvulling op haar garderobe. Ze wilde graag wat meer meidenkleding en dus gingen we samen vanochtend naar Dijon en hebben bij de H&M een aantal leuke dingen kunnen kopen. ( nu maar hopen dat ze ze ook daadwerkelijk aan gaat trekken) We hadden hiervoor een toelage gekregen dus die is nu wel op. Haar schriften, pennen, nieuwe rugzak en dat soort zaken hadden we al een aantal weken geleden aangeschaft. Dijon is een mooie stad, alleen de TOMTOM maakte er weer eens een potje van, wat een onding, die laat MIJ altijd omrijden of stuurt me de verkeerde kant op. Ik ben natuurlijk ook erg eigenwijs, dus was het weer een en al opwinding en irritatie!!!! Zondag gingen we ter afsluiting van de vakantie met zijn drieën naar Parijs. Ook met die geweldige GPS toen liet ze ons al royaal 25 kilometer voor de Boulevard Périferique al binnendoor een beetje louche buurt rijden en dat leek me toen ook al vreemd, maar we zijn er toch gekomen. We hebben vooral voor Marieke de "hotspots" aangedaan, het leek wel op zijn Amerikaans, alles snel ff zien, erop of erin was voor haar niet zo nodig, de Tour Eiffel toch tè hoog!, de Sacre Coeur tè veel kerk, nou ja je kent het wel, lekker overdwars ge puber dus. Het summum: in de metro was iemand aan het zingen, ik herkende het melodietje en zong een regeltje mee: FOUT dat doe je toch niet je schaamt je toch dood voor zo' n moeder!!!! Ja het was weer echt gezellig zo met het gezin erop uit. Moeten we vaker doen! Ik ben nu echt wel toe aan vakantie en aangezien ik nog geen zicht heb op een baan ga ik de komende dagen alleen de dingen doen die mij leuk lijken, alhoewel er ook wel wat te huishouden valt in ons huishouden want we krijgen bezoek en dan moet het spik en span zijn!

Hebbie vee dan hebbie velle!!!!!!

Dit gezegde, deze boerenwijsheid, komt van ER, zij heeft hem weer van haar vader of schoonvader en hij is bij ons van toepassing want onze beestenboel geeft ons de nodige sores!
Hadden we een lammetje; ging het helaas dood! Hadden we een kuiken, ging de haan er bovenop staan en dat overleefde het arme beestje niet! Hadden we een kip met een spalkje ;at de vos haar op! hadden we een stel dwergkwartels meegenomen, omdat er hier bijna niet aan te komen is; vonden we er op een ochtend 4 van de 5 dood op de grond. Twee weken geleden lag de grote kwartelhen ook dood in het hok! en gisteren bij het afsluiten van het hok vloog het laatste dwergkwarteltje over mijn hoofd het hok uit. Nooit geweten dat zo´n minivogeltje zo´n vlucht kon maken, hij vloog hoog boven mijn hoofd weg. Nooit meer teruggezien! Dus al met al een hoop gedoe en weinig plezier ervan. De sabelpoothen zit op 4 eieren en volgens wim zou er nu onderhand wel een kuiken uit een ei moeten kruipen, maar we zien en horen nog niets, we zijn dit keer erg alert want we willen niet weer een platgetrapt kuikentje! De moestuin doet het dit jaar beter: we hebben een vriezer vol heerlijke, draadloze sperziebonen, hebben de lekkerste sla gegeten en de sherrytomaatjes groeien de serre uit. Het pruimenboompje heeft veel vruchten en ze zijn erg lekker. Helaas zullen er dit jaar geen mirabellen te wecken zijn, want er zitten er bar weinig aan en wat er zit is lelijk! Ook pech voor de schoonzoon van Mevr. G!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Heb wel wat jammetjes gemaakt van de zure kersen en onrijpe walnoten in het zuur gezet; zou lekker moeten zijn over minstens 1 jaar! Dus afwachten.
Vandaag zijn de agglo's geleverd voor het maken van de garage, de toestemming is binnen dus Wim kan gaan bouwen/metselen /doen. Dat zou inhouden dat we deze winter een auto minder hoeven te krabben. Nu nog een ander baantje voor mij en dan komen we hopelijk warm de winter door! Hout is er voldoende, granules moeten we nog kopen. Het is op het moment buiten lekker weer, binnen al een stuk koeler dus 's avonds een vestje aan en het dikkere dekbed kan bijna weer uit de kast! Aan de notenbomen te zien ( ze zitten barstensvol) wordt het weer volgens de boeren een hele strenge winter! En zij kunnen het weten!

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan!

Jammergenoeg is dit ook op de camping het geval. Het is soms bijzonder sneu om mensen te zien vertrekken. Sommigen zwaaien we zelfs even uit en dat is altijd minder leuk. Als er gezinnen zijn waar je in twee en soms drie weken wel een beetje kennis mee gemaakt hebt en je moet daar dan afscheid van nemen is dat niet de leukste klus! Je hebt toch samen met hen (vooral met hun kinderen) opgetrokken en vaak ook leuke gesprekken gehad. Veel mensen zijn erg geïnteresseerd in ons bestaant je hier en vinden onze stap getuigen van lef/moed. Intussen hebben Marieke en ik al de nodige FANMAIL gekregen en dat doet je goed. Bij complimentjes verwijs ik de mensen graag naar mijn baas. ( altijd nog in de hoop dat ik in aanmerking kom voor de beloofde bonus!!!!!) maar de krenten in de pap zijn toch de blije kindersmoeltjes en dat vergoeielijkt het minimumloon behoorlijk. De knutsels die we met hun kinderen hebben gemaakt vallen veelal in de smaak en ook al kunnen we niet voor alle dagen iets nieuws verzinnen we hebben een paar hele leuke activiteiten, waaronder de taartjes van brooddeeg, de beestjes van steentjes, de fotolijstjes versierd met pasta zijn wel de toppers. De samenwerking met Marie verloopt sinds vorige week enorm stroef, echt heel lullig want ze is zo bot en niet voor reden vatbaar. Ik probeer me er zo weinig mogelijk van aan te trekken, maar het blijft me toch bezig houden. We zijn allebei koppig dus dan is het twee keer zo lastig! Jl zaterdag had ik vrij gevraagd en gekregen omdat ik toen hapjes heb gemaakt voor de 40 jarige bruiloft in VsA, een schnabbel via G. Het was een leuk gezelschap, prachtig weer en de hapjes vielen in de smaak. Heb weer een stapeltje visitekaartjes achter gelaten in de hoop dat er weer een nieuwe opdracht uit voort zal vloeien. Ik kijk weer dagelijks op de site van de ANPE er is niets van mijn gading bij dus het zal wel een hele klus worden een nieuwe baan te vinden.

Een leven als een luis op een zeer hoofd!

Ja zo voelt het op de camping, heerlijk genietend van het mooie weer is echter even voorbij, sinds gisteren regent het pijpenstelen en vertrekken veel gasten vroeger dan voorzien, ondanks de brandstofprijzen toch doorrijdend naar de zon dus dat is momenteel minstens de Cote dÁzur want het is in een groot deel van Europa erg slecht! Ik begreep dat er van donderdag opvrijdag in Nederland zoveel was gevallen dat de Botlektunnel blank stond!!!!! Hier zaten we van 19.00 tot ruim middernacht zonder stroom, wel romantisch met een kaarsje toen het donker werd maar tegelijkertijd toch een beetje angstig i.v.m. de vriezers en alles wat daarin zit. Het donderde enorm en er bleek ergens een blikseminslag te zijn geweest niet alleen M maar ook C, L, V, en A zaten zonder stroom. Boffen we nog want bij G. in VsA had het dusdanig gespookt dat zij met een grote schade zit aan auto en haar dakramen! We hadden een bezig weekend, heel gezellig want de familie R op de terugreis vanuit de Ardeche, maakte hier een pitstop. We vierden M verjaardag met een hele lekkere taart, slingers en een tafelgrillparty. Het was weer heel gezellig. Zij vertrokken na een ontbijt en het alom bekende wandelrondje weer naar Nederland. Daarna bezochten we via de D weggetjes de "schuur" van de familie V. zij hebben in AsA een hele leuke schuur gekocht met heel veel mogelijkheden. Leuk dorp en een heel bosrijke omgeving. Wim spotte een Renaultje 4 in een schuur, maar helaas die bleek een eigenaar te hebben die zelf van plan is hem op te knappen, de buurman had echter nog wel een beige Acadiane staan met een flinke deuk, maar hij reed volgens hem nog wel. Er was ooit een aanrijding geweest in het dorp met een Quad maar de bestuurder (een zoon van de burgemeester) had iets te veel op en dus werd het onderling geregeld en met de mantel der liefde bedekt! auto in de stal en een andere in ruil gratis gekregen. Hij ging nadenken over de prijs, we contacten tzt.
Op de camping zit momenteel een Nederlands gezin met een vader en een moeder die beiden doof zijn, de jongens spreken allebei. Marie vindt dit alles dermate interessant dat zij zich alleen met de vader bezig houdt en daardoor alles de boel de boel laat. Echt superirritant! Ze zegt af en toe erge vervelende en lelijke dingen over de Nederlandse kinderen en laat mij lekker aan mijn lot over. Ik probeer me er niet te veel over op te winden, maar dat kost me flink moeite. Ook de chefkok doet af en toe flink stug, ik vroeg gisteren of ik zijn keukenmachine mocht gebruiken voor het maken van zoutdeeg, hij liet echter duidelijk blijken dit geen goed idee te vinden! Waarom kan het in zo' n klein team niet gewoon soepel gaan. Vorige week hadden de twee schoonmaakmieppen al flink heibel. Schiet lekker op allemaal, ik gellof dat er bij allemaal moeheid parten gaat spelen, alleen de zondag vrij valt toch niet echt mee, zeker niet als de temperatuur zo hoog is, dat zorgt ook voor vermoeidheid. We hebben echter nog 16 werkdagen te gaan, de 31ste loopt mijn contract af. Of er moeten nog genoeg gasten zijn dan wordt het misschien verlengd(?) zou mooi zijn anders volgt er weer een periode waarin we geen luis hebben om dood te drukken, hoewel ik nu wel recht heb op 13 euro vuil per dag!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ieder voordeel, heeft z´n nadeel.........................

Mijn crea-bea activiteiten op de camping worden gewaardeerd. Kinderen vinden het (op een enkeling na) erg leuk. Helaas is het onderdeel spel bij sommigen niet interessant genoeg om nog een uurtje te blijven en dus gaan die voortijdig alvast naar het zwembad. Wij hebben een aantal keren ook een activiteit in het binnenbad gedaan, maar het is enorm moeilijk de groep bij elkaar te houden en het hele zaakje te overstemmen. Op de een of andere manier moeten kinderen in een zwembad altijd gillen! dat doet me ineens denken aan het volgende:Ik weet nog dat ik de zwemlessen van Manon een regelrechte ramp vond en altijd met een hoofd als een rode kool haar aan stond te kleden. Doof van al het geschreeuw en gegons, voor Marieke koos ik daarom voor een "turbocursus" toen ze al ruim 6 jaar oud was en met de belofte dat ze dan in één week tijd een diploma zou kunnen halen (ook al was het een dure grap) deed ons hiertoe besluiten, ze kreeg iedere dag vanaf 7 uur les tot een uur of een en meester Arie was een kanjer! geduld en een "drive" niet te geloven!
Nu is Marieke bijna dagelijks in het zwembad te vinden zodra ze de kans krijgt er tussen uit te knijpen, of om het zweet eraf te spoelen na een rondje in het schilpadpak!
Marie mijn hulp je wilde van de week een spaarpot maken van papier-maché, dus aan de slag. Nu na drie dagen blijkt het een grove mislukking, het is een slap ding en het lijkt in de verste verte niet op een varken of een koe. De kids hebben dus eigenlijk drie dagen zitten prutsen voor niets! Dat is dus echt enorm sneu. Ze heeft zich daar dus gigantisch op verkeken. Alles kleefde en plakte aan elkaar en zij bleef weer lekker in een hoekje prutsen. Er is geen manier om haar te enthousiasmeren om zich met de Nederlandse kinderen bezig te houden. Jammer! Ik vond het flauw om haar idee direct van tafel te vegen en stemde ermee in, nu is het dus een fiasco en dat is heel jammer. Ik geef ze graag iets tastbaars mee na een uurtje knutselen en tot nu toe was dat aardig gelukt. Morgen dus maar weer met de kitspuit en de steentjes aan de slag voor een snel en leuk resultaat! Ze blijft zich trouwens nog steeds een beetje afzijdig houden want Franse kinderen hebben zich deze week nog niet gemeld. Dus ze treft het niet. Ik denk dat onze camping voor veel Fransen gewoon te duur is! Gelukkig zijn er een aantal moeders die regelmatig hun hulp spontaan aanbieden, dus dat is heel prettig. Het aanhouden van de leeftijdsgrens is ook niet altijd even gemakkelijk. Officieel hebben wij animatie voor kinderen van 6 tot 12 jaar. Ja en dan zijn er altijd van die moeders die toch nog even proberen of hun zoontje/dochtertje van 5+ er ook aan mee kan doen, zodat ze zelf even lekker op het gemakkie koffie kunnen drinken. Tactiek is dan het enige wat je kan hanteren, ik zeg dan altijd voor dat als moeder er zelf bij blijft, we geen bezwaar hebben. Meestal haken ze dan af! op een enkeling na. Het voordeel is dan vaak dat ze niet alleen hun eigen kind helpen maar vaak ook nog een ander een helpende hand bieden. Dat komt dan goed van pas zeker als er zoals bijvoorbeeld vanochtend meer dan 25 kinderen aanschuiven, er ook nog een jarige is, Marie er vandoor is en ik er weer eens alleen voor sta! Ik denk dat de baas er over moet nadenken of hij er niet verstandig aan zou doen met iemand op leeftijd (ahum) erbij aan te stellen in plaats van zo' n jong en onervaren typ je. Maar ja het zal voor hem nadelig zijn, qua salaris, denk ik.