Messen en scharen zijn kindergevaren!

Vrijdag in de namiddag vertrok ik samen met het echtpaar B en de gebroeders H. naar Gembloux België, ze hadden een busje gehuurd voor het comfort en bepakt en bezakt gingen we op weg. In Luxemburg hielden we een sanitaire stop en daar onder het genot van een plastic bekertje rode wijn en een plakje saucisson à l´ail fumé werd het aperitief genuttigd! De eerste grapjes werden gemaakt en de toon was gezet! De reis verliep vlot en het laatste stuk vlak voor Gembloux viel het ons op dat veel huizen voorzien waren van etalages waar slechts een barkruk in stond, af en toe voorzien van een bevallige "dame" in rode neon spotlights! Later bleek dat de route tussen Namen en Brussel daar bekend om staat!!!!! Bij de zaal van de beurs aangekomen werden we met een glas champagne ontvangen en zagen we naast veel bekende gezichten van de beurs in Nogent, ook de heer en mevrouw V, die op eigen houtje met hun campingcar de reis hadden gemaakt. Het was een gezellig weerzien. We gingen op weg naar het Ibis hotel, installeerden ons en reden de stad weer in op zoek naar een restaurant voor het avondeten. Het werd een Italiaans restaurant en we aten er voortreffelijk. Alles nog steeds op kosten van de confrérie. Zaterdagochtend na een copieus ontbijt naar de zaal terug en daar richtten we de tafels in. Er waren meer dan 60 exposanten, maar helaas zaten wij in een zaaltje achteraf en hebben gedurende het hele weekend niets van alle activiteiten op het podium meegemaakt en veel publiek heeft ons zaaltje overgeslagen: Heel erg jammer dus. Vooral voor de verkoop was dat natuurlijk nou niet echt je dat! Over het algemeen was de verkoop stukken minder, vermoedelijk door de "crisis"? De sfeer was prima en toen P en ik 's middags alle exposanten langs gingen om hen uit te nodigen voor de beurs in Nogent in juni 2009, kregen we veel positieve reacties. P was zwaar onder de indruk dat ik de meesten in hun moederstaal kon aanspreken en is/was ervan overtuigd dat dat bij zal dragen aan nog meer respons. De tekst van de uitnodiging was ook door mij vertaald en hij had het allemaal heel netjes in een flyer met diverse foto's geprint. En nu maar hopen dat de inschrijvingen nu binnen zullen druppelen.
Al met al heb ik het in ieder geval erg gezellig gehad, ben ik lekker verwend, hebben we heel veel gelachen en verschillende leuke mensen ontmoet; zelfs een echtpaar uit Vlaardingen. De man maakt prachtige messen in het souterrain van hun huis in de Drevenbuurt! Het is zo nu en dan echt onvoorstelbaar wat mensenhanden kunnen maken. En als je dan de prijzen ziet!!!!!!! Mijn hemel echt soms niet normaal, maar als je liefhebber bent , ja dan heb je het er waarschijnlijk dubbel en dwars voor over! Als ik ooit nog een keer geld over heb, dan weet ik het wel waar mijn voorkeur naar zou uitgaan.
Gisteren met pijn en moeite weer aan het werk in de hapkar. Ik had niet veel animo om achter het stuur plaats te nemen, dus snorrewiets deed het eerste gedeelte. Later nam ik het toch over. Heb af en toe nog moeite met het optrekken en het achteruit rijden. De route van Maandag is niet al te moeilijk maar hoe zal het volgende week gaan als ik in mijn eentje moet? Ga ik iedereen terugvinden? niemand overslaan? niet in paniek raken?een beetje kwa tijd op schema blijven?
en weer heelhuids terug keren in M? snorrewiets heeft maar één grote vrees en die vreest hij met grote vrezen:AUB de Klep niet vergeten dicht te doen voor ik ga rijden!
De kosten van zo' n vergissing lopen in de duizenden, dus dat zou een grote ramp zijn. Hij heeft me belooft de messen te slijpen, want die zijn zo bot als Sinterklaas zijn achterwerk!!!!!!!!!!

Leve de vrouw van de SRV (Hapkar) van je hieperdepiep hoeree!!!!

Het zit erop de eerste HAPKAR dag, de langste van de week is wel de maandag, heel veel kleine gehuchtjes en vaak in zo´n gehuchtje maar 1 of hooguit 2 klanten! Maar het was wel weer gemoedelijk allemaal. Het was schitterend weer, vanochtend nog wat mist hier en daar maar de rest van de dag leek het wel lente!!!!! Dus alle laagjes kleding konden een voor een uit, nee gekheid het was dus helemaal niet kil en ik had dus teveel aangetrokken, maar beter te veel dan te weinig. Ik werd om half negen opgehaald en de afspraak is dat ik deze week de route probeer te beschrijven en volgende week de wagen bestuur en hopen dat ik alle adressen terug kan vinden, zal niet meevallen want het zijn vaak wel achteraf gelegen boerderijen of huizen. Snorrewiets blijft twee weken bij me ; dan moet ik het een week alleen zien te klaren en dan komt hij terug om de puntjes op de i te zetten.
Mevrouw V. is nog steeds in de ziektewet en zolang ze daar in zit kunnen ze haar niet ontslaan, ze moet dus nog in ieder geval 1 week komen werken en haar proberen op een fout te pakken en zo de procedure te starten voor de aanvraag van haar ontslag. Dus als ze zich hersteld meldt dan ben ik een week op onbetaald verlof, best lullig dus, maar het is even niet anders.
Meneer Snorrewiets kreeg vanochtend tijdens het toernee het ene telefoontje na het andere en dus liep onze rit enorm uit vaak heeft zijn mobiele telefoon onderweg geen bereik en moet hij dus ergens langs de kant overnieuw proberen te bellen en dat kost tijd: gevolg dat we geen tijd hadden voor de lunch. Uiteindelijk tegen kwart over twee In B. gestopt bij mevrouw Renee ( toen we nog maar pas ons huis hadden gekocht aten we daar zo nu en dan een goed burgerlijke (volgens mij is dit meer Duits dan Nederlands) maaltijd, niks bijzonders maar gewoon gewoon, jammergenoeg zat er nooit iemand anders daar te eten dus het was altijd wel heel ongezellig, qua ambiance) ze herkende me en praatte honderduit! ze maakte voor ons beiden een stuk stokbrood met ham (we hadden zelf geen brood in de kar, dus moestten we wel!) en dat aten we dus onderweg op. Ik werd pas tegen vijf uur hier thuis weer afgezet en normaal moet je dan nog alles opruimen en inpakken dus dat is best laat. De bedoeling is dat de routes worden aangepast om het beter te verdelen. Volgende week is het de 11de van de 11de en dat is een nationale feestdag, nee geen carnaval maar de herdenking van de oorlog 14-18, en dan schuift de toernee een dag op.
Aanstaande vrijdag dus met het broederschap naar de Belgique en dinsdag een dagje vrij, om bij te tanken van het weekend.
En dan weer onze beestenboel: jl donderdag had ik 's morgens in mijn goeie goed de kwartel niet vrij gelaten en dus belde ik tussen de middag wel drie keer naar huis, om dit aan Wim te vertellen, hij nam echter niet op. In de auto onderweg naar huis zei ik tegen Marieke dat ik me hierover zorgen maakte , beestje zou vermoedelijk wel van de honger en dorst zijn omgekomen als hij niet was vrijgelaten. Dus onze eerste tocht toen we aankwamen was naar het hok..............
Hok was leeg!!!!!!!!! dus mijn vermoeden was bewaarheid, althans dat dachten wij dus, maar wat bleek.......... Toen Wim 's morgens thuis kwam van het melken raasden er drie honden door het kippen/kwartelhok en die hadden dus even een razzia gehouden! Gaas kapot gevreten en een mooie bruine Barnevelder doodgebeten en het arme kwarteltje!!!!! Het waren de honden van JF!
Wim had hem erbij gehaald, maar hij verblikte of verbloosde niet echt. Gisteren hebben we een nieuw koppeltje kwartels en een rol gaas gekocht en ik heb vanochtend de rekening aan JF gegeven: Hij gaat NIET BLIJ ZIJN, maar dat is dan jammer voor hem; misschien leert hij eindelijk een keer een lesje hiervan en houdt hij die honden voortaan achter slot en grendel.

Even aan je moeder vragen!

De laatste keer lunchpauze in Langres, ik had aan een collegaatje gevraagd om me een kleine rondleiding te geven door de stad, want zij weet veel van de geschiedenis; helaas is van uitstel,
afstel gekomen want ze vertrok vanmiddag om 12 uur zonder er verder een woord over te zeggen, dus heb ik het maar zo gelaten! (ze had er blijkbaar, achteraf gezien, geen zin in) Dus maak ik mijn tijd vol met een blogje, ook leuk. Gisteren in een 2 minuten praatje-pot met de directeur bleek dat mijn werk en collegialiteit enorm is gewaardeerd en dat ik als het op de hapkar niets wordt altijd mag solliciteren en hij me wellicht zo nu en dan op free-lance basis wil raadplegen voor vertaalwerk, prima dus! Je krijgt hier nooit een getuigschrift dat is wel jammer, maar alleen zijn referentie is al mooi zat.
Gisteren na mijn werk in de natte sneeuw naar huis gereden, blij dat ik weer veilig thuis was, maar Marieke had een uitnodiging voor een feest en dus moest ik haar nog wegbrengen. Ze had twee vriendinnen op bezoek gevraagd die middag, die door een moeder opgehaald zouden worden, die arriveerde 1 minuut later. De meiden hadden echter bekonkelefoest dat het leuk zou zijn mee te gaan naar het feest, dus een smeekbede of het mocht, was het gevolg. De moeder gaf na enige overpeinzing toestemming en dus werden er door Marieke 3 pyjama's uit de la gevist, maakten ze zich nog even snel op, werd er volop van kleding gewisseld, nog snel een hap lasagne naar binnen gewerkt en of we maar ff konden gaan!!!!!! Het bleek nog een eind rijden te zijn, 35 km, en de drie op de achterbank, intussen smsjes aan het versturen, wisten geen achternaam of telefoonnummer van degene die ze had uitgenodigd, geen adres waar het feest plaatsvond en dus was het gevolg dat ik het dorp wel 5 keer heb rondgereden en niet wist waar ik heen moest, ze bleven kwekken en toen ik tot twee keer toe een tegenligger probeerde te laten stoppen en die vol gas er vandoor gingen, had ik het helemaal gehad!!!!!! Een beetje op van de tocht door een stikdonker bos in de natte sneeuw ben ik uit de auto gestapt en heb bij een willekeurig huis aangebeld om te vragen of zij me verder konden helpen. De heer des huizes stond net op het punt om te vertrekken en zei dat hij wel voor me uit zou rijden; wat een opluchting!
We vonden dus de feestzaal, de meiden stapten uit en bleven voor de deur staan, durfden dus blijkbaar niet echt naar binnen, of ik maar even wilde checken of het het goede adres was!
Ik liep het grote bordes op, deed de deur open en een paar meiden kwamen zwaar opgewonden naar buiten, een viel Marieke dermate overdreven om haar nek dat ze samen plat achterover van de trap vielen, het meisje plat op haar rug en Marieke er bovenop! Een enorme smak! op de stenen straat!!! ( ze zei toen ze opstond dat het wel ging ?) Er waren een stuk of 15 pubers aanwezig, kenden bijna allemaal Marieke en de twee vriendinnen uit G. stonden er een beetje verlegen bij. Ik heb ze achtergelaten, geen idee of het goed is gegaan, ze sliepen bij een tante en die brengt Marieke als het allemaal goed gaat vandaag weer naar huis , dus ben benieuwd hoe het is geweest. Toen moest ik nog die akelige donkere weg terug naar huis, alleen en intussen al dik anderhalf uur verder!!!! balen dus! Onderweg een paar keer opgeschrikt door vossen en herten, biddend dat ik er geen een op de moterkap zou krijgen. Kramp in mijn kaken van de spanning. Nee dat doe ik niet nog een keer en Marieke moet de eerstvolgende keer er voor zorgen dat ze alle gegevens van te voren verzameld en dan mag ze het van mij met alle liefde even aan haar vader vragen!!!!!!!

Verkeerde zuinigheid?

De laatste maandag van de maand oktober, de weken zijn omgevlogen; hoe ouder je wordt des te sneller de dagen voorbijvliegen(?) althans zo voelt het in ieder geval wel! Ik ben op het moment bezig om de "Navi Langres" in het Nederlands bij te werken en aan te geven op welk moment er een nieuwe foto te voorschijn moet komen. De vorige week heb ik vooral achter gezeten om ongestoord te kunnen vertalen, ik ben het intussen wel een beetje zat dus wat dat aangaat is het wel goed dat dit de laatste week op het Office is: ben er nu wel achter dat zo' n kantoorbaan niets voor me is, te veel in je eentje werken op een bureaustoel en nauwelijks contact met mensen ligt me dus niet, mensen te woord staan is meer mijn ding! Nou vanaf volgende week kan ik me dus volop uitleven in de "Hapkar". Vrijdagmiddag hadden we afgesproken dat de familie dB naar Langres zou komen en dat we dan even gezellig in de stad onder het genot van een sandwich bij zouden kletsen, Wim zou ook komen, helaas bleek hun auto stuk en ging het niet door, dus hebben Wim en ik samen een broodje gegeten en hebben we mijn lunchpauze benut om even een rondje Langres te doen. Het is een bijzondere stad met veel geschiedenis en mooie gebouwen! Vrijdagavond was de vergadering van de confrérie in Nogent, ze gaan hetweekend van 7 november naar België en er is me gevraagd om op hun kosten mee te gaan, voor het tolken en het reclame maken voor onze Salon in 2009! Zij betalen mijn hotelkosten en dus een heel aantrekkelijk aanbod! Zaterdag snorfiets gebeld of ik die vrijdagmiddag vrijaf mag: geen probleem dus dat kwam goed uit, maar toen moest ik het dus nog met Wim overleggen. Die zei dat ik dat dan maar moest doen! Dus ik heb meteen gebeld naar PB en gezegd dat ik GRAAG meega! Zaterdag mijn Engelse cursist dit keer met behulp van het boek goed gewerkt! Wim bleek naar Poussay te zijn gegaan daar is altijd een grote "foire" en volgens zeggen ook veel beesten! Maar wat schetste mijn verbazing; niet lang na mijn thuiskomst kwam hij ook thuis! Hij was in alle staten, de route die de computer had aangegeven was vreselijk om!, hij was in een enorme file terechtgekomen en uiteindelijk dus maar omgekeerd en nooit op de braderie aangekomen!!!!!!De rest van de zaterdag was dus niet echt bijster!!!!!!! Hij moest van het weekend werken en vroeg toen hij zondagochtend thuis kwam of we samen nog een poging zouden wagen, dus zo gezegd zo gedaan. Het was een eindje weg in de Vogezen en ook dit keer druk onderweg en ook wij kwamen in een file die veroorzaakt werd door het zoeken van een parkeerplek voor alle bezoekers, maar we vonden een plek op een groot parkeerterrein en moesten toen een aardige berg beklimmen om bij de plek van de braderie aan te komen. Nu het was inderdaad de grootste braderie tot nu toe, een enorme hoeveelheid kramen/stands en heel, heel, heel, veel mensen. Veelal wel dezelfde artikelen, maar het was best leuk, beesten waren er nauwelijks meer, helaas dus nog steeds geen kwartels of kippetjes. Er was wel erg veel snoep te koop, de aanbieding van een hele grote plastic tas met diverse snoep koek en dergelijke voor 10 euro hebben we toch afgeslagen er wordt al heel wat afgesnoept bij ons, alles wat ik af en toe verstop om te voorkomen dat Wim en Marieke zich volproppen, blijkt gevonden en dus meestal ook OP! dus had ik dit keer zoiets van NEE dat doen we NIET! De verleiding is dan veel te groot dus laten we sterk zijn en doorlopen, gelukkig was Wim het dit keer ook met me eens en hebben we slechts sokken voor hem gekocht en een klein zakje snoepgoed ( daar waren we 4.50€ aan kwijt en dus hadden we er wijzer aangedaan die grote zak voor 10 te kopen maar dat beseften we pas toen we de dropjes moesten betalen!!!!!!Marieke bleef thuis en had toen we thuiskwamen twee vriendinnen op bezoek, zij gaat dinsdag en woensdag naar een graffiti workshop hier in Langres rijdt dan met me mee ;ben benieuwd! Ze heeft vakantie en gaat vanaf aanstaande zaterdag naar G. om daar te blijven totdat school weer begint. Wel zo prettig want anders zit ze vast en zeker de hele dag achter de computer geplakt. Het is echt herfstweer met regen dus dan is er ook niet echt veel anders te doen. Het voorstel van haar docenten iets meer te lezen daar is ze nou nog niet echt aan begonnen.

Goede raad, is duur.............

De derde maandag op het Office, tussen de middag na twee boterhammetjes kaas en een met ontbijtkoek en een glas thee kan ik de rest van mijn lunchtijd benutten voor het schrijven van mijn blogje. Ik reed vanochtend naar Langres met een opkomend rood zonnetje, het dal in een dikke mistlaag gehuld , de torenspits stak er nog net boven uit, de bomen volop in herfstkleuren, een vos die heel op zijn gemakkie nog even overstak, dus al met al dik genietend met de radio op Nostalgia, dan valt zo´n trip van 40 kilometer wel mee! Kreeg tijdens de ouderavond van Marieke een telefoontje toen ik in de gang voor een lokaal stond te wachten van snorrewiets van de hapkar. Ik vertelde dat ik hem onmogelijk te woord kon staan en dat ik hem wel zou terugbellen. Mede op verzoek van de directeur van het Office, die wel wilde weten waar hij aan toe is, belde ik hem dus vrijdagmiddag terug en het goede nieuws is dat .................................ik mag 3 november beginnen, meneer de directeur van Office was niet zo gelukkig en zei dat ik nog spijt ga krijgen, maar ik geef toch de voorkeur aan een vaste baan ipv steeds een tijdelijke, iedere keer als je je draai eindelijk begint te vinden dan is het weer fini en moet je weer op zoek, ze hebben er bij de hapkar het volste vertrouwen in, dat ik de juiste persoon op de juiste plek zal zijn en nu rijdt ik iedere dag bijna 90 kilometer op eigen kosten in eigen tijd, straks rijd ik in hun wagen in hun tijd op hun kosten waarschijnlijk het zelfde aantal kilometers per dag maar ben klaar voor de deur. Mij lijkt het erg leuk, maar het zal ook af en toe zeker niet meevallen, kan alleen nooit meer zeggen dat ik niets in huis heb, want de kar staat voor de deur met alles erin wat je nodig hebt, vlees groenten fruit lekkers! Zaterdag weer naar mijn cursist geweest, het is leuk om te doen we kletsen wat af samen. Vrijdag belde een van de meiden van de camping dat een bureau HappyFormation(nee geen huwelijksbureau maar een taalinstituut) iemand zoekt voor Nederlandse les of ik mijn CV wilde sturen, als het mee/of tegen zit , het is maar hoe je het bekijkt heb ik het straks nog drukker dan in Nederland net als al die andere Roer Ommers/Ik vertrekkers die dachten dat ze het rustiger zouden krijgen. Het is natuurlijk ook maar net wat je naar je toe trekt. Heb straks gelukkig ook weer tijd voor het koor dat red ik nu niet ik ben te laat en om halverwege binnen te vallen is ook zo wat. Want ontspanning hoort er toch ook echt bij. Zondag bij GvB geweest om even met de niet voltallige dames van 52 bij te praten en donderdagavond bij de Geitenkaasboer en boerin gegeten omdat de twee Nederlanders daar de hele week waren om alles van dichtbij en in het echt mee te maken; zij zijn enthousiast en onder de indruk maar of zij het echt daadwerkelijk over willen gaan nemen? Wat kunnen wij er van zeggen? Ze komen in een gespreid bed, het is rendabel genoeg, maar wat geven ze er voor op? Zouden zij het uithouden in zo' n gehucht, 7 van de 7 dagen per week hard en continue aan het werk? Wat geef je die jongelui voor advies? Iedereen ervaart het toch op zijn eigen manier, wat laat je in Nederland achter? Hoe sterk hang je aan familie? je carrière? je loonstrook? en wat krijg je ervoor terug? Ze hebben toegezegd om als de geboortegolf van de geitjes begint nog een paar dagen over tekomen om ook dat mee te maken en dan zullen ze een keer moeten beslissen, van daar mijn "titel" van deze blog: Goede raad is duur!

Herfst, herfst wat heb je te koop......

Nou zakken vol met bladeren in de tuin en prachtige herfstkleuren van de bomen in de omliggende bossen , mist in de ochtend en nog een lekker warm zonnetje in de middag. De eerste week op het Office zit er al weer op, de dagen vliegen voorbij. Het is nog opvallend druk voor de tijd van het jaar en er zijn dus ook nog steeds veel toeristen. Ik hobbel van Frans naar Duits, Engels en Nederlands, weet niet waarom/waardoor maar ik pik de langenoten er zo uit en heb het tot op vandaag nog geen een keer bij het verkeerde eind gehad! Wat heel bijzonder is , is het grote aantal (vooral Duitse) pelgrims op weg naar Santiago de Compostella. Veel pelgrims hebben zich voorgenomen die afstand in etappes af te leggen en trekken bijvoorbeeld ieder jaar een week een jaar voor uit. Zij beginnen dan daar waar zij het vorige jaar zijn geëindigd! Wat een prestatie zeg, ik heb interessante gesprekken. Ook hebben we kaartverkoop voor diverse activiteiten. Het kantoor is drie keer zo uitgebreid t.o.v. het Office van Nogent. Ook veel verkoop van kaarten, ansichtkaarten en boeken dus de kassa moet
' s avonds wel kloppen!Ik ben druk met het vertalen van een stuk tekst over een kerk in Morment, Haute Marne, het valt af en toe flink tegen want er staan veel historische dingen in met de bijbehorende vaktermen, die me soms als abacadabra voorkomen, maar ik blijf opzoeken in het woordenboek of de grote Larousse. Mijn woordenschat breidt zich per dag dus uit. Thuis gaat het z' n gangetje, Wim' s garage vordert, Marieke doet het best lekker op school, wel af en toe een pubercrisis en wéér een blessure: dit keer het botje van het sleutelbeen dat lijkt uit de kom te zijn geschoten, dokter kon niets doen, we wachten af hoe het verloopt anders toch weer een röntgenfoto! Van de "hapkar" tot op heden geen nieuws. Mijn Engelse cursist heeft er lol in en we kletsen dus heel wat af over koetjes en kalfjes. De noten vallen weer volop en ik heb zaterdag de eerste 5 kilo verkocht, wel is waar voor 1,25 per kilo maar weg is weg en op is op. Aanstaande woensdag een klant voor 10 kilo dus dan hebben we in ieder geval niet meer zo'n enorme voorraad. Van vorig jaar ligt ook nog een aardig portie. Onze nachtrust wordt weer danig verstoord door een knaagdier onder het laminaat; hij eet de gehele ondervloer op, zo lijkt het, want het knagen gaat aan een stuk door en we worden er zo langzamerhand erg nijdig van! De enige remedie op dit moment is de spuitbus om het toetsenbord van de computer schoon te spuiten, na een keer spuiten stopt hij/zij even, om even later op een andere plek weer heerlijk verder te eten!
MB heeft ons graan met supergif gegeven, maar om dat tussen het superdunne kiertje tussen laminaat en muur te laten zakken zal nog een hele toer worden. Ben benieuwd of Wim dat vandaag voor elkaar krijgt. Het spullie is knalrood en nattig dus het zal niet meevallen.

Kiezen uit een is geen kiezen.........................

Helaas had ik gisteren absoluut geen tijd om me aan mijn wekelijkse column te wijden, dus gebruik ik nu mijn lunchpauze op het Office voor het neerpennen van mijn wel en wee! Het is niet te geloven maar ik tekende gisteren dus het contract op het Office voorlopig voor een maand. Heb me gisteren vooral bezig gehouden met het vertalen van de diverse pagina' s op de website en de balie. Dat laatste lag eigenlijk niet in de bedoeling maar een baliemedewerkster ging ziek naar huis dus mocht ik het overnemen. Er zijn nog steeds ondanks het niet zo geweldige weer veel toeristen op de been, dus weer lekker kunnen kletsen in het Duits, Engels en Nederlands tussen het Frans door. Leuk dus en de dag ging redelijk snel voorbij. Tussen de middag belde ik even met Wim en die vertelde dat meneertje M van de hapkar bij hem, notabene op de boerderij van C, was langsgeweest op zoek naar mij! De bewuste "zieke" dame is dus niet verschenen en hij had mij dus heel hard nodig! Nou dat is dus even jammer, ik had hem duidelijk op de hoogte gebracht van de aanbieding van het Office en hem gezegd dat als ik van hen geen uitsluitsel zou krijgen ik voorlopig daar zou gaan werken, het geld groeit ons niet op de rug! Nu is het dus voor hen te laat en moeten ze dat zien op te lossen. Hij was zwaar teleurgesteld maar anderszijds ook vol begrip voor mijn situatie en dus heb ik hem gezegd dat het nu aan hen is om te zien hoe ze het oplossen. Hij zou met de bazin overleggen en het mij laten weten. Het is wel een bijzondere ervaring om te weten dat je dus op je 56ste nog steeds in de markt ligt, en dat ik dus nu in de positie verkeer e.e.a. tegen elkaar uit te spelen, althans zo lijkt het. Hoe het opgelost wordt weet ik niet dus wacht ik het af.
J.l zaterdag was de eerste les aan de Fransman voor zijn 40 lesuren Engels. Hij spreekt al redelijk maar veel fouten in de vervoegingen en dergelijke, ik heb hem direct verteld dat de maandagochtend dus onmogelijk is en het dus voorlopig de zaterdagochtend zal zijn dat we ons vooral met Engelse conversatie bezig gaan houden. Zijn interesses, zijn wensen en zijn kennis doorgenomen en nu aan mij om er iets leerzaams van te brouwen, af en toe is het wel even pittig hoor als hij er niet uitkomt en dan iets in het Frans uitlegt en ik het woord moet zoeken in het Engels, mijn brein schakelt dan van Frans naar Nederlands en dan vertalen naar het Engels maar tegelijkertijd houdt het me wel actief en dat is goed! Dus voor aanstaande zaterdag nog wel even wat voorbereiden. Zondag gingen we met de Semelles du Vent naar Auberive voor het bezoeken van de Abdij, het was flink koud en Wim en Marieke wilden niet picknicken, ze vonden het te koud en we kregen de vraag of we op het zoontje van C wilde passen en dat vond Marieke helemaal geweldig, dus na het interessante bezoek weer terug naar huis. M is een ondernemend, af en toe lastig manneke en ik ontdekte dat oppasmoeder aan mij niet meer is besteed, ik zou me geen raad weten, al dat speelgoed, die luiers en alles , die tijd heb ik duidelijk gehad, misschien als het mijn kleinkind zou zijn dat het anders zou voelen; maar die mogelijkheid zit er voor mij voorlopig niet in. En als het ML ooit zou overkomen zwanger te geraken als alleenstaande, dan zijn Wim en ikhet er roerend over eens, dat ze zelf de verantwoordelijkheid zal moeten dragen en niet zoals aan de overkant de grootouders er mee moet belasten!

Disal, de supermarkt op wielen.......

Jl vrijdag was ik op het hoofdkantoor van de firma van de (zoals wij het inmiddels hier thuis noemen) "HAPKAR"! Omdat de bazin zeker wil zijn van mij, mijn kunnen en mijn motivatie moest ik vandaag en mag ik morgen nog weer mee op pad met meneertje M. Dus gisteren op de foire van MlR een lekkere polarfleece gekocht; om het in ieder geval maar niet koud te hebben. En vanochtend dus om 8.30 uur bij hem ingestapt. Het was erg mistig en flink fris het had in sommige laaggelegen dorpjes zelfs al gevroren! Dit keer dus een flinke tournée die uiteindelijk tot kwart voor vijf zou duren. Het is het einde van de maand dus iedereen die op rekening koopt moest vandaag afrekenen. Nou er kwamen aardige bedragjes binnen!!!!!! Veel klanten vragen direct of ik degene ben die het gaat overnemen, en daar zit 'm nou net nou de kneep! Er is nog helemaal geen zicht op wanneer dat zou kunnen gaan gebeuren. Vervelend genoeg, want als de dame, om wie het allemaal spant, zich niet voor de volgende periode ziekmeldt dan heb ik maar een pas op de plaats te maken en dat kan ik me eigenlijk niet permitteren. Dat zou minstens 5 weken zonder salaris zijn! En dat terwijl het Office de Tourisme van Langres me al per 1 oktober had kunnen gebruiken. Dus wat is wijsheid, kan Disal me de garantie geven dat ik daadwerkelijk bij hen in dienst kan komen? Ik neem morgen aan het einde van de dag kontakt op met de bazin, een jonge vrouw die na het dodelijk ongeluk van haar vader (de stichter van het bedrijf) het bedrijf heeft overgenomen. Ze moet hoop ik kunnen begrijpen dat ik niet zo in onzekerheid kan blijven afwachten. De meeste klanten zijn mensen op een zekere leeftijd en zijn blij even een praatje te kunnen maken, want soms is die hapkar het enige waar ze de deur voor uit komen. De grootste omzet zit in de diverse soorten kaas en desserts, maar er is van alles te koop: worst, vlees, vleeswaren, kruideniersartikelen, eieren en fruit. Het vinden van de juiste prijs is nog niet gemakkelijk, maar alles heeft z' n tijd nodig. Na de lunch nam ik het stuur over! Het is een redelijk grote semi vrachtwagen ( waar je nog net met een B rijbewijs in mag rijden) en het is wennen aan de breedte van de kar, de hoogte en natuurlijk de smalle wegen. Af en toe moet je op een erf keren en dat is ook een kwestie van wennen. In een klein plaatsje hier niet al te ver vandaan moest ik dus keren, meneertje M wees me waar ik dat het beste moest doen, dus ik in z' n achteruit maar................ net iets te ver en dus ging het achterwiel in de berm en jullie raden het al, die was zacht! De kar weegt een heleboel ton dus even eruit draaien dat was eenvoudig gezegd maar niet eenvoudig om te doen. Gelukkig heeft het ding achterwielaandrijving en met veel gas lukte het, maar het stonk daarna flink van het maken van erg veel toeren! meneertje M was even net zo over z' n toeren als de wagen! maar gelukkig zakte zijn adrenaline vrij snel en konden wij onze tournée vervolgen zonder enige schade! Morgen dezelfde route als vorige week, maar we moeten morgen ook tijd gaan besteden aan het werven van klanten want een beetje tournée moet minstens, ja schrik niet, 10 mille per maand opbrengen anders is het voor D niet rendabel en dan sta je dus na een x aantal maanden op straat! Een contract is 35 uur per week alles wat je meer doet wordt niet betaald maar boven de 10 mille krijg je provisie bovenop je basisloon. Het enige waar ik nog tegen aanhik is de winterperiode want de routes zijn over het algemeen wel veelal binnendoor. Maar voorlopig dus nog even een pas op de plaats.

Iedere gek heeft z´n gebrek!

Ik heb mezelf er al vaker op betrapt en vraag me af of het echt kwaad kan. Misschien zijn er deskundigen onder mijn lezers die me gerust kunnen stellen of er een remedie tegen weten.
Maar laat ik eerst mijn gebrek uit de doeken doen: Het is me opgevallen dat ik bij het ophangen van de was ( niets lekkerders dan tussen de schone naar "natuur" ruikende lakens te kruipen, dat kon op de Koemarkt niet!) de knijpers tel! De noten zijn weer volop aan het vallen en tijdens het opraken; ja wel, loop ik de noten te tellen! Doordat ik nu even een pas op de plaats maak in afwachting van een andere baan, ben ik druk voor Marieke aan het breien geslagen, ze wilde graag net als een vriendinnetje beenwarmers en een soort overmouwen met een gaatje voor je duim. Dus naar Neufchateau gegaan en daar bij een Phildar winkel leuke wol gekocht met veel kleurtjes en breinaalden. Heb ik altijd al een leuke bezigheid gevonden, dus aan de slag de overmouwen zijn al klaar en nu dus aan de beenwarmers bezig en wat doe ik............ je raadt het al ik tel de steken! Nergens voor nodig want het is recht toe recht aan, maar kennelijk kan ik het niet laten!!!!! Dus lieve mensen wat denken jullie? Moet ik naar een dokter? Zijn er medicijnen voor/tegen? Is het tijd voor therapie? Of krijg ik dan onherroepelijk last van ontwenningsverschijnselen? Wie geeft me een tip? een suggestie???
Zelf heb ik geen idee waar dit euvel vandaan komt, okay, ik heb op het moment niet echt veel omhanden. Wacht met spanning op de telefoontjes en twijfel of het rijden met die kruidenierswinkel iets voor me zal zijn, zelf heb ik daar het meest oren naar want het zou een baan kunnen betekenen die voor mij tot aan mijn pensioen zou kunnen duren; het Office daarentegen is weer iets voor helaas maar tijdelijk, omdat het een vervanging is voor een zwangerschapsverlof en daarvoor moet ik iedere dag weer vv 80 kilometer reizen. Met die rijdende AHwinkel start ik vanaf huis (grootste probleem zal het vinden van een parkeerplaats inclusief elektra zijn!) dus als je dan de deur uit gaat ben je al meteen aan het werk, geen reiskosten e.d. Maar afwachten is iets waar ik al heel mijn leven moeite mee heb, ik ben meer van hupsakee Gaan met die banaan! Dus misschien is dat de reden van mijn "gebrek"? Wie zal het zeggen?

Inpakken en wegwezen......................

Was ik jl. maandag nog een soort van optimistisch over mijn baan als serveerster; nu donderdag na 3 avonden samenwerken met JP heb ik het helemaal gehad!!!!! Na mijn vrije dinsdagavond, viel het destemeer tegen er weer tegenaan te moeten, maar vol goede moed ging ik gisteren weer op pad. Netjes in het zwart gekleed, schoon en verzorgd kwam ik op de receptie aan. Meneer B. was aanwezig en had me in eerste instantie niet eens herkend! Vroeg hoe het ging en ik zei tegen hem dat ik het niet mee vond vallen. Hij haalde z' n schouders op: met andere woorden "alles went!" Ik opende de bar, er stond een enorme berg vaat, die ik eerst opruimde en maakte voor de chef en zijn assistente een kopje espresso. JP kwam tegen kwart voor zes aankakken, helemaal gestressed ( hij was aangehouden door de politie en daar baalde die van)
Hij liet me even tussen twee peuken door weten dat hij vanavond wel 100 couverts aankon! De eerste aanvaring was er al na nog geen 10 minuten toen een Nederlandse mevrouw haar take-away bestelling door wilde geven; we doen dit NIET voor zessen, dus waar was ik nou in hemelsnaam mee bezig!!!! Ik blijf de neiging hebben me te excuseren, stom natuurlijk maar legde toch voor alle duidelijkheid maar even uit dat mevrouw haar maaltijd graag om kwart over wilde komen ophalen en dus maar alvast bestelde en afrekenen wilde. Fout 1! Toen kwam er aan de bar een echtpaar zitten, keurig netjes aangekleed en duidelijk geen campinggasten, nee het waren de ouders van JP. Hij bestelde een bier en zij een Perrier Menthe, in tapte een grote pils zette het voor meneer neer, toen bleek dat hij een kleine had willen hebben. Fout 2! Er volgde een woordenwisseling tussen vader en JP dat resulteerde in een heftige discussie en een paar akelige opmerkingen over en weer. De spanning was te snijden. Toen kwam mevrouw van de take-away de kip terug brengen die volgens haar niet te eten was. Ik naar de keuken waar de chef een stuk van de kip plukte en in zijn mond stak gevolgd met de mededeling dat er met die kip niets mis was. Wat wilde mevrouw????? Mevrouw wilde graag haar geld terug: niets vervanging of zo gewoon niet goed, geld terug. Ik vroeg hoe ik dat moest oplossen met het kasverschil, het kwam er op neer dat ik maar even iets anders van 10 euro moest vergeten aan te slaan. Okay dan! Intussen liep het restaurant flink vol en de bar ook want het was buiten aardig fris. Dus ik had het zo druk als een klein baasje! Take-away bestellingen, biertjes tappen, mocht zelfs twee keer een bestelling in het restaurant opnemen en toen waren er twee entrées klaar voor tafel 11. Ik nam ze mee en werd onderweg toegesnauwd dat ik WEER het broodmandje had vergeten! Fout3! Ik excuseerde me bij tafel 11 en maakte het mandje klaar om weg te brengen en legde het puntje van de baguette op zij voor mijzelf, het was intussen al tegen negenen en ik had trek. Op de terugweg naar de bar stak ik het korstje in mijn mond: weer een snauw ,"er wordt hier niet gegeten als je met klanten bent!" Fout 4. Prompt liep mijn ergernis aardig hoog op en liet ik van de weeromstuit drie wijnglazen vallen: KAPOT dus en dat was Fout 5! Het gevolg was dat hij me verder alleen nog maar commandeerde en liet afruimen en afwassen. Ik liep intussen op mijn tandvlees en kreeg steeds meer last van mijn rug. De plek (ik ben in Schiedam een keer vreselijk van de trap gevallen en door de ambulance op een brancard afgevoerd compleet met kraag omdat ze dachten dat ik mijn ruggenwervel had beschadigd) op mijn rug stond als het ware in de brand. Toen gezin B. naar hun chalet ging kwamen de vriendjes weer een voor een binnen druppelen, er werd nog even gemeld dat ik een keuze moest maken welke pizza ik wilde; gatver niet weer! en toen begon de eindeloos lijkende afwas. Een vriendelijk stel Nederlanders maakten een opmerking over het humeur en het gedrag van JP, iets wat ik alleen maar kon bevestigen: hij was echt heel onvriendelijk. Ik at aan een tafeltje alleen een koudgeworden pizza, de chef en assistente kwamen aan de bar, de buitendeur ging op slot en iedereen stak, ondanks het rookverbod, een sigaretje op! Niemand vraagt of je daar last van hebt. Allemaal aan de drank en ik maar afwassen; ik baalde als een stekker! Nadat ik de bar had schoongemaakt, de stoelen op de tafels gezet, alles had afgedroogd, de koffiemachine schoon, de biertap weer fris en geveegd, meldde ik me. De fooienpot werd verdeeld door 4 en ik kreeg 16 euro. Heb mijn spullen gepakt, heb gedaggezegd en ging stuk naar huis. Kwam om vijf voor 12 binnen en had onderweg besloten dat ik dit niet blijf doen. Geld verzoent de arbeid, maar ik laat me niet door een knul van 25 commanderen: NO WAY José!
Dus vanochtend, met lood in de schoenen, meneer B. opgebeld en hem gezegd dat dit niet mijn ding is, dat ik hem graag terwille had willen zijn maar dit werk is het niet voor mij. Hij was duidelijk teleurgesteld en heeft een probleem, maar dat mag hij zelf oplossen. Ik heb het in ieder geval geprobeerd. Heb gisterenochtend een leuk gesprek gehad met een meneer van een rijdende kruidenierswinkel, die binnenkort iemand zoekt om zo' n wagen te "behappen" of terwel " tournees" te doen, ze moeten echter eerst van een werkneemster af zien te komen maar op zich heb ik naar zo iets wel oren, ik ga hem straks nog even bellen (pappen en nathouden, zou mijn vader gezegd hebben!)

The morning after the night before.........................

Hier zit ik, brak achter de computer. Ik heb een kater zonder het gebruik van alcohol! De eerste avond zit erop, het viel niet echt mee; het bezoekersaantal viel voor JP tegen, ik vond 11 tafels in het restaurant bezet een hele klus; hij niet hij vond het een makkie. Ik was keurig op tijd, hij kwam te laat. Hij was de Slowaakse meisjes weg wezen brengen naar de bus die hen in ca. 20 uur naar Slowakije terug moet brengen. Had het er niet gemakkelijk mee want na 3 maanden met elkaar is het voor hem dus even wennen ook aan mij! Hij liet me wel even duidelijk weten dat ik de gasten nu niet hoef te animeren, het zijn weliswaar klanten maar het gaat nu om omzet!!!!!
Hij heeft me even snel uitgelegd hoe ik de kassa moet bedienen, dat valt wel mee wijst zich eigenlijk vanzelf. De tafels dekken ook geen punt, de bar dat vergt wel even een beetje uitleg en
bier tappen dat kan ik nu best wel aardig. Verder moet ik alles nog even vinden; wat staat waar enz. Maar dat komt wel goed. Maar dan de keuken en vooral de CHEF vond hem al nooit zo sympa, maar nu als chef is hij nog erger. Een grotere mopperkont bestaat er volgens mij niet!
Ik kreeg uitleg over het vasthouden van de borden en het doorgeven van een bestelling en waar de bonnen heenmoeten. Het lastigste is nog even de nummering van de tafels (niet echt veel logica) en dan weten aan wie wat uit te serveren. De borden zijn (zoals het hoort) heet, dus voorzichtig zijn en zeker er niet mee vallen! Het is allemaal goed gegaan. Kreeg zelf tegen tienen een pizza, naar keuze, die ik aan een tafeltje heb opgegeten, ik had best trek dus het smaakte wel. Aan de bar kwamen een stel vrienden van JP ongeveer de hele avond hangen en teren op 1 colaatje, ze gingen vijf minuten voor sluitingstijd, gelukkig, weg. Toen moest er nog afgewassen, opnieuw ingedekt, stoelen op de tafels,geveegd, gedweild, bar netjes, afwasmachine leeg, al met al een heleboel klussen. Ik had het wel gehad en JP gaf me toestemming om te gaan. Ik was de enige auto op de weg, in het aardedonker maar was ruim 30 minuten later thuis. Wim had gewacht en ik ging doodmoe naar bed, kon niet slapen en was nog niet uitgerust toen de wekker ging om Marieke naar school te helpen, zij had de nieuwe wekker (van de rommelmarkt gisteren, samen met een tweedehands drumstel!!!) niet af horen gaan, foutje van Wim volgens haar die eraan gezeten had. Dus ik was blij dat ik mijn wekker wèl had gehoord, haar de deur uit geholpen en snel terug naar bed. Om half tien werd ik wakker door mijn eigen mobymuis! nog steeds toe aan een gezonde nachtrust: toch de dag maar begonnen en nu haasten om op tijd te zijn voor de gym. Geen zin maar misschien wel lekker voor een stram lijf!

Het staartje van een wisselvallige zomer,

Maisoncelles, de tweede maandag in september in een joggingpak achter de computer voor een blogje. Het is buiten licht bewolkt, de zwaluwen zijn nu al druk met het zich verzamelen lijkt het, er zijn onnoemelijk veel slakken in de tuin en op de straat, ik denk vanwege de hoge luchtvochtigheid en gisterenavond hebben we voor het eerst weer de granulekachel laten branden. Het is al aardig kil in huis en omdat de zomer nou niet echt zo schokkend was heeft het huis (vooral de stenen muren) niet echt de gelegenheid gekregen om zich op te warmen ter voorbereiding op een strenge winter. Vorige week hebben we iedere dag een beetje meer geprobeerd om de broodoven op te stoken, helaas zit er ergens achter de gipswand hoog boven bij de duiventil toch ergens een lekje want alles werd aardig blauw/grijs van de rook dus daar moet Wim nog eens naar kijken, wel jammer want het zou een leuke bijkomstigheid zijn om daar af en toe eens een lekkere pizza in te bakken! Maar wat niet is kan nog komen. Voorlopig is hij erg druk met het opbouwen/metselen van een eerste garage. De BMW staat te veel stil en met die vocht is het gewoon zonde.Straks als het echt gaat vriezen hoeft er een in ieder geval niet te krabben!!!! Het was een hele toer om de vergunning te krijgen, maar na dik twee maanden hebben we toestemming gekregen.
Vanaf aanstaande donderdagmiddag ga ik voor een tijdelijke job (in het restaurant van de camping) terug naar La Liez! De baas belde me want als de Slowaakse stagiaires vertrekken heeft hij onderbezetting en zit dan enorm omhoog. Voor de goodwill (maar ook vanwege het salaris, dat we goed kunnen gebruiken)heb ik Ja gezegd, het baantje op zich vind ik geen punt; serveren en dergelijke, maar de tijden zijn vervelend van 17.00 tot uiterlijk 23.00 uur en dan nog terug naar hier een driekwartier, de volgende ochtend Marieke naar school helpen zal NIET meevallen, maar met een gelukkie kan ik dan nog even terug naar bed???? Ik zal wel voor hen het avondeten moeten voorbereiden, want tot nu toe heeft Wim zich als keukenprins nog niet zo bewezen! Marieke en Wim hopen dat als E.B. komt dat ze dan de ideale kok in huis hebben, eerlijkgezegd geloof IK daar niet in want die heeft de laatste drie, vier jaar geleefd op magnetron en diepvriesmaaltijden van AH!!!!!! Ik ga voor mezelf nog even na of ik met de anderen op de camping mee-eet voordat de dienst begint. We hebben afgesproken dat de directeur contact opneemt met de directeur van het OdT van Langres, die belde nl of ik eventueel een zwangerschapsverlof zou willen vervangen: NOU GRAAG DUS!!!!! We hebben de afspraak gemaakt dat indien hij mij per oktober nodig heeft, ik eerder kan stoppen dus dat is netjes. Salaris ed. blijven hetzelfde. Bonus nog niet gezien, ben benieuwd of ik ondanks het akkefietje met M er toch nog voor in aanmerking kom. Er restten mij dus nog 3 avonden in familiekring: samen eten, afruimen, bekvechten, teeveekijken, hond uitlaten en vanaf donderdag dus weer aan de bak! Hoef gelukkig niet in een zwart rokje en wit bloesje, wel graag netjes; nou dat kan geregeld!

La Rentrée,

Nog plusminus 15 uur en dan is die hele lange zomervakantie voorbij!!!! Halsreikend kijk IK uit naar de terugkeer van de drie R´s; nl. die van rust,regelmaat en ritme! Doordat ik dit jaar op de camping aan het werk was en Marieke vrij vaak met me meeging, heb ikzelf veel en vaak met haar op getrokken en daar komt nu dus een einde aan want Morgen is het de grote dag voor haar La Rentrée van het College Louis Bruntz! Ze heeft al via internet uitgevogeld dat ze terecht zal komen in 5eme2. Nog geen idee wie er in haar klas zullen zitten, ze hoopt natuurlijk op al haar klasgenootjes van vorig schooljaar; maar de school kennende zullen ze wel lekker gehutseld hebben. Dus als ze morgen na een halve dag (want het is woensdag) zullen we alle details wel horen. Ook de grote vraag wie dit jaar haar prof. principale zal zijn.
zoals te doen gebruikelijk zijn we dus vandaag nog inkopen wezen doen voor een aanvulling op haar garderobe. Ze wilde graag wat meer meidenkleding en dus gingen we samen vanochtend naar Dijon en hebben bij de H&M een aantal leuke dingen kunnen kopen. ( nu maar hopen dat ze ze ook daadwerkelijk aan gaat trekken) We hadden hiervoor een toelage gekregen dus die is nu wel op. Haar schriften, pennen, nieuwe rugzak en dat soort zaken hadden we al een aantal weken geleden aangeschaft. Dijon is een mooie stad, alleen de TOMTOM maakte er weer eens een potje van, wat een onding, die laat MIJ altijd omrijden of stuurt me de verkeerde kant op. Ik ben natuurlijk ook erg eigenwijs, dus was het weer een en al opwinding en irritatie!!!! Zondag gingen we ter afsluiting van de vakantie met zijn drieën naar Parijs. Ook met die geweldige GPS toen liet ze ons al royaal 25 kilometer voor de Boulevard Périferique al binnendoor een beetje louche buurt rijden en dat leek me toen ook al vreemd, maar we zijn er toch gekomen. We hebben vooral voor Marieke de "hotspots" aangedaan, het leek wel op zijn Amerikaans, alles snel ff zien, erop of erin was voor haar niet zo nodig, de Tour Eiffel toch tè hoog!, de Sacre Coeur tè veel kerk, nou ja je kent het wel, lekker overdwars ge puber dus. Het summum: in de metro was iemand aan het zingen, ik herkende het melodietje en zong een regeltje mee: FOUT dat doe je toch niet je schaamt je toch dood voor zo' n moeder!!!! Ja het was weer echt gezellig zo met het gezin erop uit. Moeten we vaker doen! Ik ben nu echt wel toe aan vakantie en aangezien ik nog geen zicht heb op een baan ga ik de komende dagen alleen de dingen doen die mij leuk lijken, alhoewel er ook wel wat te huishouden valt in ons huishouden want we krijgen bezoek en dan moet het spik en span zijn!