Tijd voor hobbies zoals lezen, knutselen en luieren!

Niet dat ik me verveel hoor, zo is het zeker niet maar er zijn dagen die glippen gewoon door mijn vingers. Niet dat ik nou echt veel omhanden heb maar er staat altijd wel iets op het programma. Deze week en volgende week is Marieke vrij van school. Aanstaande woensdag moet ze op voor het theorie examen van de autorijschool. Als ze het haalt dan heeft ze officieel nog 5 rijlessen en dan zou ze dus samen met een van ons mogen autorijden! Jammergenoeg zal ze de 3000 kilometer niet meer kunnen maken die je normaliter moet maken in de tijd tot je 18de verjaardag; maar aangezien zij het een beetje heeft laten versloffen resten haar nog slechts 5 maanden voordat ze 18 jaar zal worden. Aan haar en ons de keus of ze dan meteen af zal rijden of dat ze nog een jaartje samen met ons ervaring oppdoet. Het eerste is gunstiger kwa verzekering en dergelijke en de punten op haar rijbewijs. We zien het wel hoe het zal verlopen, haalt ze het aanstaande woensdag niet dan mag ze het niet eerder dan na een maand overnieuw proberen. Ik ben er best een beetje huiverig voor hoor om naast haar te zitten, ben toch wel bang dat ik het heel lastig zal vinden haar niet onzeker te maken en mijn mond niet te kunnen houden.
Aanstaande dinsdag naar de cardioloog voor Wim, een jaarlijkse controle! Hopen dat er geen veranderingen zullen zijn.
Van de basisschool heb ik een mail gekregen dat het voorstel om twee workshops half november te geven aan de leerlingen van de laatste klas basisonderwijs is goedgekeurd. Tegenwoordig moeten dat soort activiteiten worden ingediend aan een speciaal comité, een hele paparassenboel met veel vragen, samen me de onderwijzeres heb ik die ingevuld en was het wachten op groen licht. Het is er door dus kan ik met de voorbereidingen beginnen:
*uitzoeken recepten
*uitschrijven recepten
*boodschappenlijst maken
*materialenlijst maken
Twee jaar geleden was het een groot succes dus hopelijk dit keer eveneens.
Het is best een hele klus, twee keer een klas van 26 leerlingen en alles in de gaten houden, er zullen wat volwassenen zijn die me bijstaan. Maar het geeft erg veel voldoening en betaalt leuk!
Dus daar ben ik wel even zoet mee.
Verder ben ik gezellig aan het knutselen met oude binnenbanden en heb ik intussen diverse kettingen klaar, ze zijn best leuk geworden en ik heb er nu twee kunnen verkopen, ik twijfel of ik een kraampje zal nemen op de kerstmarkt hier in Nogent, het is gratis maar ik vraag me af of het de moeite waard zal zijn. Het is het proberen waard, toch??????
Was van de week bij een Engelse kennis van een vriendin, zij maakt prachtige glazen kralen en maakt daar schitterende dingen mee. Ik mocht grabbelen in haar bak met mislukte en die vond ik al prachtig!!!! Een best dure hobby volgens mij, als je alleen al de apparatuur ziet die ze heeft dat is niet niks. Dan zijn mijn aktiviteiten daarbij vergeleken :peanuts!
Vanochtend kreeg ik van een kostuumnaaister die hier in de hal van het VVV een expositie houdt van haar prachtige kostuums (die zijn te huur en te koop voor partijen en theaterstukken) een hele stapel schitterende lapjes stof en een leuk tijdschrift voor het maken van allerlei decoratie dingetjes van stof, dan beginnen mijn handen dus te jeuken!
Zal nu eerst moeten zoeken naar sluitingen voor mijn kettingen want die moeten een beetje beter dan wat ik nu heb, dat is een beetje jammer maar op die websites is het een heel gedoe en de portokosten voor verzenden naar hiier rijzen de pan uit dat vind ik wel zonde. Heb vandaag hier op het VVV kantoor geen klap te doen dus ga maar virtueel shoppen denk ik. Nauwelijks een mens op straat te bekennen, de site is opgeschoond en toeristen zitten ergens in Spanje in het zonnetje vrees ik. Dit is het lange weekend van Alleheiligen/Allerzielen dus velen hebben een lang vrij weekend. De kerkhoven zijn bedekt met chrysanten in alle kleuren en maten, ziet er prachtig uit al die verschillende tinten. Maar ik zie ze liever in een vaas op tafel!

Wie goed doet.........

3 weken in de (bijna volledige) WW zitten er nu op! Best wel weer vreemd om niet naar je werk te hoeven, nu ben ik niet een type om lekker lang in bed te blijven sudderen dus ben ik ook zonder wekker redelijk bijtijds uit de veren. Op maandagochtend natuurlijk so wie so vanwege Marieke, maar ook de rest van de week tegen 8 uur aan mijn muesli ontbijtje.
Vanaf 1 oktober dus geen werk meer in het museum, mag gelukkig per 15 maart weer opdraven! Daar ben ik erg blij mee.
Op het VVV kantoor is het allemaal geen rozegeur en maneschijn, de slepende afwikkelingsprocedure met MF verloopt verre van soepel en ik mag nu slechts één dag in de week het kantoor bemannen, er is geen geld in de spaarpot voor een salaris en zodoende heeft men besloten het voorlopig bij alleen de zaterdag te laten. Natuurlijk is het toeristenseizoen voorbij, maar er zijn toch altijd mensen die iets te vragen hebben. Ook mocht ik een vitrine vullen met mijn crea spullen en heb ik sinds anderhalve week al twee kettingen verkocht die ik met veel plezier maak van oude binnenbanden. Leuk om te doen, zeker als er dus belangstelling voor bestaat.
Vorige week zondag hadden we een etentje met de confrérie, zou een bbq worden en iedereen werd geacht iets mee te brengen. De lokatie werd daags ervoor vanwege de vele regen verplaatst en tot ons aller verbazing bleek AV een heel knus hutje te hebben voorzien van een kachel en een broodoven. Wat een kanjer is die gast! Zo enorm gedreven voor zijn vak als houtbewerker, slim en wat zijn ogen zien, kunnen zijn handen met de door hemzelf ontworpen machines maken! Echt heel knap. Het was supergezellig. We waren met veertien man/vrouw en hebben heerlijk gegeten en gedronken. Deze vriendenklub is echt goud waard. Gembloux 2012 komt er weer aan begin november en dit keer is er onder de confrères niet echt bijster veel belangstelling om er heen te gaan. Ik wilde best graag mee maar het is een TE kostbaar weekend voor onze portemonnee. B en Y boden aan om bij hen in de campingcar( ik weet even het nederlandse woord niet voor zo´n ding) te overnachten. Zo aardig, ik vond dat geen slecht idee en belde de volgende dag met PH om te vragen of er in zijn auto nog een plekje vrij was voor mij. Hij aarzelde en vroeg waar ik zou slapen. Ik legde uit dat er plek was in de campingcar van de familie V. Hij was even stil en zei me dat hij dat geen goed idee vond, wilde even bedenktijd en belde na een half uurtje terug. Ik moest mee, dan had hij in ieder geval hulp die ook nog eens de talen spreekt en dan kan hij af en toe zijn stand aan mij achterlaten, dat vindt hij prettig en bood spontaan aan mijn hotelkamer te betalen en nam samen met PB de maaltijden voor zijn rekening; jij neemt alleen je kleding en tandenborstel mee zei hij ( hij staat in de groep vooral bekend als de gierigaard!!!!) wij zorgen voor de rest. Ik was verbaasd en verrast.
Echt zo superfijn om te weten dat ze je waarderen en het voor je over hebben. Dat doet een mens goed. Tot nu toe is het altijd pure verwennerij als ik mee ben. Aan eten en drinken zal het niet ontbreken en aan plezier evenmin! Kijk er nu al naar uit.

Het leven gaat door.

Je houdt het niet voor mogelijk maar het lijkt af en toe net, als je er even niet bij stilstaat, alsof er niets is gebeurd.
Ik kan er nog maar steeds niet aan wennen: onze buren nemen de draad weer op van hun dagelijkse leven. Althans zo ervaren wij dat. Als je met ze spreekt, mijden ze het onderwerp. MC is weer aan het werk. S is weer aan de drank! hij werkt nog niet, ziet er slecht uit en heeft af en toe te veel spraakwater geconsumeerd. Dat merk je meteen. Dochter en haar twee monstertjes zijn sinds jl. zondag weer terug naar hun eigen huis. De partner heeft zich al sinds maanden hier niet laten zien (was zelfs niet aanwezig bij de doop van zijn jongste zoontje) De twee monstertjes zijn nauwelijks hanteerbaar als hun mama erbij is. Ze luisteren niet, hebben alleen een beetje ontzag voor oma. Maar oma loopt ,liep, op haar tandvlees. In de mallemolen van het regelen van de paparassen na het overlijden, het leeghalen van het appartement, de beslommeringen van de begrafenis ed. kwamen zij naar mijn mening nauwelijks aan rouwverwerking toe. Toen namen ze tot onze grote verbazing ook nog een puppie in huis. Daar kijkt niemand echt naar om. De kleinzoontjes sleurden het arme beestje over de straat en beschouwden het eerder als een knuffel dan een levend wezentje. Sinds zondagavond zijn ze nu dus nog maar met zijn drietjes en het hondje.
Uitlaten aan de riem doen ze niet, soms zien we het beestje even op de stoep scharrelen. En vandaag hoorden we van H dat hij niet naar de wasserij is om te werken, want hij is depressief! Geen idee of dat iets is wat onze buuf hem heeft aangepraat (onze melodramatische, altijd klagende, bijna niet meer kunnen lopen en alle ellende van de wereld op haar schouders dragende buuf)H gaat daar nl. ieder middag de krant halen en buuf kan dan zo lekker tegen hem aanpraten! H zelf is te simpel van geest om dat te beseffen. Hij huilt als wij huilen en lacht als wij lachen, dus ja......... Maar triest is het allemaal wel.
Zij zijn geen van alle praters, verwerken het ieder voor zich. En op hun manier. Natuurlijk gaat het leven verder maar hoe accepteer je in vredesnaam het verlies van twee kinderen. Hoe geef je dit die zg. plek? Ik zou het niet weten, ik geloof ook niet dat ik het zou kunnen. De zus van MC, vroeg aan mij een oogje in het zeil te houden, maar hoe doe je dat als zijzelf zo gesloten zijn? Ik heb echt geen idee en ik weet er ook eigenlijk geen raad mee. Ik heb aan diverse mensen gevraagd of dit Haut Marnais is, de meesten zeggen van niet. Maar het is en blijft verdomd moeilijk!

Een loodzware week, ligt achter ons.

Het lijkt bijna onmogelijk maar het is echt waar, deze afgelopen week was een boze droom.
Dinsdag had ik een stom akkefietje met de auto, die stond op een parkeerplaats terwijl ik even langs de dierenarts liep. Teruglopend zag ik een auto in een heg hangen en keek nog een soort van verbaasd, hoe komt die auto nou toch daar terecht dacht ik nog en op hetzelfde moment realiseerde ik me dat het ONZE auto was die daar op een stoeprand in de struiken hing...... Was dus naar beneden het parkeer terrein afgerold. Bleek niet op de handrem te hebben gestaan en zat muurvast op de trottoirband en hing met het rechterachterwiel boven een (bleek later) een diepe put.
Ik probeerde hem er tussen uit te krijgen maar dat mislukte. De pizzakraam ertegenover had een aantal klanten die zich allemaal zo lekker stonden te vergapen; wat doet dat mens nou toch suf! Ik zag ze denken!!!!! Gelukkig was er een vriendelijke meneer die me wilde helpen en het wel voor elkaar kreeg de auto eraf te rijden. Ik bedankte hem en reed nogal shaky naar huis. Daar stonden allemaal autos voor de deur. Mevrouw L van Gedimat kwam me tegemoet lopen en vertelde me het verschrikkelijke nieuws: Alex, de oudste zoon van onze overburen had zich opdezelfde wijze als zijn broer van het leven beroofd! De grond zakte onder mijn schoenen vandaan. Wat een vreselijk nieuws, voor mij maar vooral voor onze buren. Een tweede kind verliezen door er vrijwillig tussen uit te stappen, dat kan toch niet waar zijn?
Wim kwam thuis en bleek al op de hoogte. Samen uitgebreid overlegd hoe we dit aan M. moesten vertellen en vooral wanneer. Wanneer je merkt dat de roddel zo snel gaat en de sms-jes rondvliegen in sneltreinvaart moesten we ervoor zorgen dat het niet via via te horen zou krijgen. Uiteindelijk ben ik het haar woensdagavond op school gaan vertellen.Gelukkig was het slechte nieuws nog niet bij haar bekend. Het was ook voor haar een enorme klap. De herinneringen aan de vorige keer stonden op ons netvlies. Ik heb haar donderdag opgehaald, daar gaf ze zelf de voorkeur aan. De vriendenklup heeft het verschrikkelijk moeilijk, die verliezen in zo-n korte tijd een tweede kameraad.
Vanmiddag was de uitvaart, de kerk zat erg vol. Het was erg aangrijpend allemaal.
Hij heeft via brieven laten weten wat zijn motieven waren, maar of dat de pijn en het gemis zal verzachten?
Is het leven op het platteland dan zo uitzichtloos voor jongelui?????

Een weerzien na dik 15 jaar!

Gisteren was ik op het VVV kantoor en samen met AJ die er speciaal voor was gekomen, hebben we de puntjes op de i gezet om de website te kunnen beheren. Tussen de middag hebben we met z'n viertjes bij Gourmand'is gegeten. Moet zeggen het was niet slecht. We hebben uitgebreid geklept en kwamen verzadigd een half uur te laat weer op kantoor terug. 's-Middags weer verder met de tekst en uitleg maar tegen half vijf was mijn hoofd toch wel aardig vol aan het worden. Om iets voor half zes ging mijn mobieltje af, ik kon moeilijk even achter het bureau vandaan dus liet ik het voor wat het was maar nog geen tien minuten later weer een oproep dus permissie gevraagd om even te kijken: het was een Nederlands mobielnummer, dat ik niet herkende ik belde terug........
Wat bleek: waren het M en W uit R. Ze waren op de terugreis vanuit Zwitserland en wilden langskomen en vroegen of het schikte. Nou geen probleem hoor, dus snel naar super en ingrediënten gehaald voor Lasagne. Thuis alles klaargemaakt en tegen kwart voor acht stonden ze voor de deur. Hadden heel wat bij te praten en het was enorm gezellig. We gingen pas om half tien aan tafel, het eten smaakte goed en sfeertje heel aangenaam. Zij hadden een hotel gereserveerd in Neufchateau maar omdat het intussen al elf uur was hebben we boven even de logeerkamer in orde gemaakt (annuleerde ik de reservering) en zijn zij gebleven.
Vanochtend ontbijtje gemaakt, met z'n drietjes gegeten en zijn ze achter me aan gereden naar Nogent, Ze hebben het museum bezocht en dat viel goed in de smaak. M is gyneacologe en het hele verhaal chirurgie sprak haar enorm aan. Ze deden een flinke aankoop door 40 ansichtkaarten te kopen van een instrument wat zij vaak gebruikt. Nog even koffie gedronken hier aan de balie en toen via Maisoncelles terug naar Nederland want de Iphone was blijven liggen. Ook zij vinden het een prima idee om onze logeer- en badkamer aan te bieden voor gasten tegen betaling. Iets wat ik al langer zou willen maar waar Wim geen oren naar heeft. Het zou toch nét dat extraatje kunnen zijn wat we goed kunnen gebruiken. Waarom niet een periode proef draaien????
Het geld wat ik aan deze overnachting heb overgehouden wordt vermoedelijk geinvesteerd in een abonnement op de sportaccomodatie in Biesles. Ik ga aanstaande maandag een keer op proef, als het bevalt is het een prima investering denk ik.

Vive la rentrée!

Nee, dat mag ik natuurlijk niet zeggen, dat is niet eerlijk tegenover onze dochter; maar na dik twee en een halve maand zomervakantie ben ik wel toe aan een beetje rust in de tent.
Ze ging weliswaar naar Canada twee weken en daarna hadden we AL te logeren, maar nu ze sinds gisteren weer naar het lycée is, zijn we ook wel weer blij dat we saampjes zijn.
Gisteren was dus haar eerste schooldag en wilde ze persé vroeg weg om voortijds op school te zijn. Dit alles naar aanleiding van het uitkiezen van een kamer en een kamergenote in het internaat. Dinsdagavond was ze erg druk en had een hele strategie bepaald hoe en wat we zouden moeten doen om dé juiste kamer te bemachtigen!
Ze had met een meisje afgesproken, maar die zou met openbaar vervoer naar Chaumont komen en kon dus niet vroeg aanwezig zijn. Dinsdagavond alle tassen, dekbed, kussen en boeken al in de auto gestald en restte er slechts de laatste spulletjes woensdagochtend. Ze ging om 5 uuronder de douche (wij natuurlijk ook metee wakker!) en we kwamen elkaar tegen kwart voor zes aan tafel tegen. Ze zag er best tegenop. Bijtijds weggereden en waren een minuut voor half acht op het terrein van school. Auto geparkeerd en bepakt en bezakt naar het internaatgebouw: daar was het al een drukte van belang! Allemaal zenuwachtige dametjes voor de ingang, stoere, deftige, tuttige en boerinnetjes. Sommige in heel zomerse outfit rillend van de kou, want het was niet echt aangenaam weer. Moeders en vaders met hutkoffers. Het weerzien na de zomervakantie was bij sommigen heftig. Dikke zoenen: dat vind ik altijd wel tof om te zien. (wat was dat in maasland anders!!!!) De deur gaat in principe om 8 uur open maar het duurde en duurde, Marieke kwam op de lijsten o de voordeur er vrij snel achter dat haar toekomstige gekozen roommaid helaas op een andere etage was ingedeeld dus het strategische plan kon niet doorgaan. (zware teleurstelling dus. In de rij wachtenden stonden ook twee juffie die we kennen ook van de tijd op het collège en toen was de keuze snel gemaakt. De surveillante opende om kwart over de deur en toen leek het net d euitverkoop bij de Bijenkorf, alles propte zich door die ene deur! Op de eerste verdieping meteen schoenen uit en rennen om een kamer te bemachtigen maar MG en het andere meisje hadden de keuze al gemaakt. Bed opgemaakt voor haar een gedeelte van de tas uitgepakt en Marieke haalde de rest uit de auto en kon ik na twee dikke knuffels op weg naar mijn werk.
Gisterenavond onder het genot van een kopje thee en een kaakje keken we elkaar aan en stelden vast dat het best wel lekker rustig is zonder gekraak van een vloer boven het hoofd. Morgenavond is ze alweer terug dit is een korte week, hopen nu maar dat het allemaal goed is gegaan, dat ze een leuke klas heeft een vriendelijke mentor en de lesstof mee zal vallen. Ze zit nu in première S, SVT. Ze heeft de wetenschapskant gekozen en moet het nu waar gaan maken. Duimen dat het haar lukt, ze is gemotiveerd dus dat is denk ik een heel groot pluspunt.

Ik heb goed en slecht nieuws welke doen we eerst?

Laat ik mar met het slecht beginnen......
Vanochtend is er een foto van mijn hiel gemaakt: ik heb dus een hielspoor een klein kalkachtig uitgroeiseltje dat ergens in de pees drukt en enorm pijn veroorzaakt. Vooral 's nachts dan is het bijna onmogelijk om er op te staan. Ik heb aanstaande dinsdag een afspraak met de huisarts en ben heel benieuwd wat hij eraan zal gaan doen: ik vrees een injectie en dat is enorm pijnlijk! ik wacht het dus af, helaas dus nog een aantal dagen pijn in het vooruitzicht, ondanks zalf en homeopatische geneesmiddelen.
Gisteren heb ik even met Wim's bazin gebeld, had eigenlijk even langs willen gaan maar dat kwam er niet van ik werk de hele week en heb slechts een keer in de drie weken een vrije maandag!!!!
Wim had weer eens vergeten om vrij te vragen voor aanstaande zaterdagavond. We gaan nl. naar Nancy naar het uitgestelde concert van........ je houdt het niet voor mogelijk... André Rieu en we nemen onze buurjongen HG mee, die helemaal vol is van dit soort muziek. Hij is nu al opgewonden, kan wat worden!!!!
Maar even terug naar mevr.C., zij had het moelijk want ze werkt 24 uur van de 24 en is een beetje op, de compagnon van e GAEC neemt het niet zo nauw en komt en gaat wanneer hij wil en is weer naar het ziekenhuis. Hij heeft een drank en eetprobleem maar ziet dat zelf niet in. Ze klaagde steen en been. Ik had uiteindelijk lef om haar te vragen naar de plannen voor de aanschaf van de ROBOT.......en kreeg als antwoord dat dat idee van de baan is!!!!! Het is te kostbaar en dus is het gecanceld!!! YEAHHHHHHHHHH!Dat betekent dus een eind aan de vraag hoe het met Wim zou gaan als enz. enz. Een hele last van onze schouders dus. Ze hebben een dame gevonden die m.i.v. maandag komt helpen zodat mevrouw C het wat rustiger aan kan gaan doen. Ze zei nog wel even dat ze Wim hoog heeft zitten: altijd op tijd iemand die dit werk nooit van zijn leven gedaan heeft en dan zich zo heeft aangepast: CHAPEAU! Ze is zich ervan bewust dat hij veel meer uren maakt dan de 130 van zijn contract. (die niet betaald worden)en had het erover hem tzt wat extra vrije dagen te geven. (hebben liever centjes maar dat kan je niet zeggen natuurlijk)dus al met al is ze zeer tevreden en had ze zelfs al geregeld dat als ze gebruik zouden maken van de robot van een andere boer Wim daar zou worden aangenomen!!!! Maar dat is dus nu niet meer aan de orde. Gelukkig maar!

Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid!

Een prachtige leus maar of dat hier in Frankrijk ook opgaat????? Je moet overal zelf achteraan; maar je wilt ook weer niet té nadrukkelijk laten merken dat je graag wilt weten hoe het allemaal verder zal verlopen dus ben je voorzichtig.
Ik weet dat het hier in het museum te doen gebruikelijk is om aan het einde van februari een briefje te schrijven naar het gemeentebestuur om je beschikbaar te stellen voor een reeds eerder beklede functie als ambtenaar. FM doet dit al sinds jaar en dag en mag dan eind maart weer aantreden. Omdat ik nog van niemand heb gehoord of ik mijn werk naar behoren doe en of men tevreden met mij is heb ik vorige week, in een hele andere context mijn bazin er even naar gevraagd. Zij gaf aan geen aanmerkingen te hebben op mijn gedrag/werk (integendeel) en adviseerde mij om hetzelfde te doen als FM. Ja leuk, maar dan zit ik dus tot eind februarie te wachten op............. dat lijkt me nou niet echt ideaal. Ik werk in het museum nog tot eind september en op het VVV kantoor tot eind oktober en dan gaat voor de winterperiode het vvv dicht.
(vreselijk stom overigens want wie checkt de mail? wie houdt de site up to date? wie haalt de post van het postkantoor????) Het zal dan vermoedelijk dus een uitkering zijn tot en met eind maart. PB heeft aangegeven dat hij graag wil dat ik dan weer op het VVV-kantoor kom werken maar mijn voorkeur gaat eerlijk gezegd meer uit naar het museum: interessanter, leuke collegae en een goede sfeer! het VVV kantoor heeft een staf die bestaat uit een aantal vrijwilligers (pittige tantetjes met haar op hun tanden en geldingsdrang) en dan mijn "vriend" + baas PB en dat is niet allemaal rozengeur en maneschijn onderling. Het liefst houd ik me afzijdig van al hun getwist en gekibbel, daar heb ik niets mee te maken zeker niet als invalkracht.Ik zou het echter wel heel prettig vinden als mijn rooster een beetje regelmatiger zou zijn, maar dat is iets waar ik me niet in kan mengen. Ik heb een telefoontje gepleegd naar de secretaresse van de burgemeester en een gesprek aangevraagd. Ik wil graag een beetje meer zekerheid en voel er eigenlijk weinig voor om af te gaan zitten wachten. Ik verwacht een telefoontje van haar begin van de week.
En dan ook nog een röntgenfoto laten maken van mijn hiel. Ik heb al maanden last, denk een "hielspoor" maar het is af en toe niet uit te houden, heb medicijnen en inlegzooltjes maar vooral in rust is het onzettend pijnlijk, alsof er met messen (toepasselijker kan het niet denk ik) in word gestoken. Vrees dat ik in de kassen mijn voeten heb overbelast en dat dit een gevolg daarvan is.(?)

Een scherpe prijs!

Jl. vrijdag had ik onverwacht een vrije dag en dus belde ik naar W&H en die reageerden spontaan door een afspraak te maken en langs te komen die vrijdag. Om iets over elf zaten we met z'n allen aan de koffie en taart in de tuin. Prachtig weer. We hadden het zoals altijd heel gezellig met elkaar, toen Wim naar de boerderij ging om te gaan melken zijn wij naar Nogent gereden en heb ik hen het museum laten zien. Ze waren onder de indruk! Van het ene kwam het andere en zo kwam ik erachter dat vader J zich amuseert met het maken van houten doosjes ed. hij was op zoek naar kleine stukjes hout van diverse soorten en had er moeite mee die te vinden. Hier in het museum en bij mijn vriendjes is dat er natuurlijk volop, dus kon ik H alvast blij maken met een paar kleine stukjes en beloofde voor hen op zoek te gaan. Thuis gekomen heb ik hen ook nog een noix de tagua gegeven ( zogenaamd het plantaardige ivoor) ze waren erg enthousiast. De volgende dag heb ik meteen gebeld met RD en gevraagd of hij niet wat restantjes had, ik kreeg een grote doos met heel veel verschillende houtsoorten , de meesten tropisch. Ik mailde naar H en die was in de gloria. Heb een doosje klaargemaakt en dat alvast opgestuurd naar hun adres in de Meuse. De doos is te zwaar om op te sturen dus gaan we het misschien wel brengen of komen J&A het bij ons halen. De verjaardagscentjes van H&W die hebben een goede bestemming gekregen:

Want zondag gingen Wim en ik naar een rommelmarkt helaas was dat niet veel

bijzonders. We kwamen vriendje GG tegen en die vertelde dat er in Millières een grotere en interessantere vide grenier was, dus via de mij bekende weggetjes (ik reed daar met de hapkar iedere week in die contrijen) kwamen we in M aan. Inderdaad een drukte van belang en vele, vele kraampjes. We liepen een rondje en kochten voor 2 euro twee gebouwtjes voor Wim's modelspoorbaan. Liepen verder en zagen op een tafel een grote mand met kleermakersscharen en daaronder verstopt een paar messen. We bekeken ze nader en het waren echte "Mongin" messen, er lagen verschillende modellen en gemaakt van verschillende houtsoorten en van hoorn van een hert. De prijskaartjes vertoonden geen enorme bedragen dus was ik alerte! We bekeken ze aan alle kanten, maar ik was er heilig van overtuigd dat het echte waren. Er kwam een mevrouw aanlopen die zich voegde bij de jongelui achter de kraam; ik kende deze vrouw! Had niet echt geweldige herinneringen aan haar want ze had me in Meuvy bij ET het leven aardig zuur gemaakt; zeurde over korting ed. dus ik had haar meteen tuk! Ik vroeg haar of ze niet wat van de prijs af kon doen ik was tenslotte een bekende van haar! Ze keek me aan en na tekst en uitleg van mij ging ze overstag. Ik sloot een perfecte deal en toen ze me de naam zei die ik op de cheque moest schrijven ging er ineens een lichtje branden. De dame die in het museum werkte en die mij ooit erop wees dat er een plek te vergeven was in het museum, dat bleek dus de verkoopster van de messen. Helemaal in de gloria gingen we met onze aanschaf terug naar huis, ik heb hier in het museum gekeken naar de officiële verkoopprijzen en we hebben een spotprijs betaald!!!! Marieke wilde ze meteen op internet plaatsen om ze weer in geld om te zetten. Maar voorlopig laten we het even zoals het is en liggen ze te pronken in het hoekkastje van oma.

Beestjes.....beestjes allemaal beestjes,

Ja dat liedje dat kennen mijn leeftijdsgenoten vast nog wel!!! Marieke, die dat deuntje niet kent, heeft intussen echter wél kennisgemaakt met beestjes!
Zij wordt namelijk al een paar weken geplaagd door rupsen op haar kamer!
Vieze zwarte harige rupsen die over haar muren en plafond kruipen. Smerig en onaangenaam en niet weg te krijgen. Wim heeft al met een spuitbus in alle hoeken en kieren huis gehouden maar ze zijn nogal resistent. Na een kleine twee weken last er van te hebben heb ik ten einde raad ET opgebeld die is geweest met een insecticide maar ook dat levert nauwelijks resultaat. Hij heeft vooral rondom het velux raam gekeken en gespoten en zelfs nog onder de dakpannen gekeken maar een nest heeft hij niet gevonden. Marieke vindt het meer dan vies en is ook tegelijkertijd bang dat ze een allergische reactie er van zal krijgen, dus moeten we op zoek naar een ander middel. Ze ligt er letterlijk en figuurlijk wakker van! Er zouden een soort blikjes bestaan met een lontje die moet je aansteken en dat verdrijft al het ongewenste ongedierte. Hoop dat Wim het gevonden heeft, via internet is het te bestellen, maar de portokosten zijn exorbitant in verhouding met het blikje!
En dan nog een ander beestje: Een van de twee fretten, de witte, werd vorige week niet goed. Had last van verlammingsverschijnselen aan zijn achterlijfje en was erg mager en gaf veel over. Nu was hij natuurlijk al best oud, dik negen jaar, maar toch.....
Marieke werd doordat wij Boefie de kat boven ons hoorden lopen en Wim daar op af ging, wakker en zag dat het echt niet goed met hem ging, ze nam hem op een handdoek op schoot en zo hebben we saampies een poosje gezeten, hij ademde erg moeilijk en is overleden. Ze heeft hem diezelfde dag nog samen met Wim in onze tuin begraven. Nu hebben we dus nog maar een rommelmakertje. Wim is altijd meteen op dreef om misbruik te maken van de situatie en heeft al een andere bestemming voor het geval nummer twee er niet meer zal zijn: hij maakt er vast en zeker een vogelkooi van de frettenkooi. Maar ik ben vastbesloten: alles wat doodgaat zal niet meer worden vervangen! Het is en blijft erg leuk dieren in en om het huis, maar het heeft allemaal een bek/mond en ze hebben allemaal graag een gevulde maag. En dan hebben we het nog mùaar niet over een bezoek aan de veearts, daar hangt nl. ook een leuk prijskaartje aan.

Blaaspijpjes!

Per 1 juli 2012 jl. is er een nieuwe regel toegevoegd aan de lijst van artikelen die je verplicht in de auto bij je moet hebben met name dus de "platgezegd" blaaspijpjes; in het Frans de "ethylotests". Iedere auto moet er twee aan boord hebben. Vanaf 1 november is het echt verplicht, nu is het nog niet strafbaar. Helaas door alle media over dit fenomeen waren ze dus nergens verkrijgbaar.
In mijn mailbox zag ik begin juli een aanbieding: twee tests voor slechts de portokosten t.w. 0.99€! dat was dus wel erg aantrekkelijk en meteen bestelde ik twee keer (we zijn in het gelukkige bezit van twee auto's). Ik betaalde twee keer 0.99 cent met mijn creditcard. Na een dag of zes waren de tests nog steeds niet in onze brievenbus beland en kreeg ik toch wel argwaan. Ik keek nog een keer naar de bevestiging en tot mijn grote schrik bleek ik dus een abonnement te hebben afgeloten, zonder dat ik dat had gezien en zonder dat ik dat wilde! 8 maanden lang iedere maand 8 tests!!!!!! Meteen ben ik op zoek gegaan naar een lijk om dit abonnement stop te zetten, maar wat bleek...... onze bankrekening was inmiddels al royaal benut!
Wat een verschrikking!
Behalve je abonnement opzeggen kon ik op dat moment weinig. Bij de bank vertelde de bediende dat ik, omdat ik met de creditcard had betaald, vrijwillig toestemming had gegeven voor een automatische incasso. Ik baalde stevig!!! Toen ik Marieke wegbracht naar Neufchateau heb ik meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om naar het politiebureau te gaan; ik wilde nl. aangifte doen. Maar dat was niet mogelijk!
De enige oplossing was onze creditcards blokkeren. Dat hebben we dus gedaan. Lastig is dat wel want nu zijn we gedurende minimaal 10 dagen genoodzaakt om op ouderwetse wijze met cheques af te rekenen. Geld opnemen is niet mogelijk.
Intussen zijn de ethylotests nog steeds niet geleverd. Zal ook wel nooit gebeuren vrees ik. Ik heb een brief geschreven naar de Franse consumentenorganisatie "60 millions de consommateurs" zijn zijn dus volledig op de hoogte van deze oplichterij maar doen er vooralsnog niets aan dan er ruchtbaarheid aan geven via radio en krant. Maar ja ik ben er toch met open ogen ingestonken en met mij nog vele vele anderen!

Kan Bruin het nog trekken???

Om jullie eerlijk de waarheid te zeggen; nou eigenlijk niet maar je moet jezelf toch af en toe eens iets gunnen?
We hadden tenslotte allebei een royale week vakantie en om dan thuis te blijven plakken is ook zo wat. Het leven gaat dan gewoon z'n gangetje en profiteer je nergens van. Dus mijn plannetje om een paar daagjes erop uit te trekken nam vastere vormen aan en zodoende zijn we uiteindelijk donderdagochtend samen naar Zwitserland vertrokken. Marieke had nauwelijks last van een jetlag en we lieten haar, samen met onze beestenboel, met een gerust hart achter. Het is eigenlijk helemaal niet zo ver weg, jammer alleen dat de TomTom ons het eerste stuk helemaal binnendoor liet rijden, dat kost veel tijd, maar nauwelijks drie uur later passeerden wij de Frans/Zwitserse grens. We parkeerden de auto in een parkeergarage in Basel en liepen een paar uurtjes door de stad. Toen verder op weg naar Zürich.
E&A hadden voor ons de gastenkamer in orde gemaakt en zouden de toegang open laten.
Helaas bij aankomst bleek het niet het geval te zijn: zij hadden door een overvol programma (op het bureau ligt een maandplanner en het is onbegrijpelijk hoe vol hun programma is) de deur toch dichtgetrokken. Een heel behulpzame buurvrouw deed het nodige en binnen afzienbare tijd konden we de kamer binnen. 's-Avonds aten we met elkaar en het weerzien was allerhartelijkst. We hadden elkaar al meer dan 15 jaar niet meer gezien! Volgende dag ondernamen Wim en ik samen, dank zij een vrij-reizen kaart, een treinritje naar Zürich centrum. Daar stapten we op de boot die ons Zûrichsee vanaf het water liet ontdekken. Onvoorstelbaar hoeveel er om dat meer werd en nog steeds wordt gebouwd. Ieder vrij plekje wordt benut en sommige gebouwen zijn meer dan verschrikkelijk, van de oude echte Zwitserse huisjes is nauwelijks meer iets te zien. Doodzonde! Ook de familie B heeft het ouderlijk huis af moeten breken en nieuwbouw gepleegd; een prachtig huis met een super uitzicht maar ook dit is van buiten gezien net een blokkendoos. Het avondeten hebben we met z'n viertjes genuttigd en onverwachts kondigde zich via de telefoon ook nog hun dochter I. aan. Aangezien de agenda van de familie B meer dan vol is hadden we in onderling overleg met elkaar besloten dat wij na een gezamelijk ontbijt op weg zouden gaan naar de dames F. in Fraubrunnen. Samen met A stippelden we een route uit zodat we nog iets van het Zwitserse landschap zouden zien. Het was een prachtige tocht, we namen allereerst de pont naar de overkant van het meer en toen over landweggetjes naar Fraubrunnen. Daar is het even hele andere koek. HF is intussen 92 jaar, vergeetachtig en niet meer goed ter been, dochter R (mijn leeftijd) heeft een vreselijk hectisch leven; haar tweelingdochters wonen met haar in huis. Beide dochters (ook niet getrouwd), hebben allebei een kind. Dus al met al een heel huishouden, waar de beide dochters een beetje maling hebben aan de huishouding en dergelijke en de kleindochters vast en zeker ADHD hebben. Ik heb meelij met R. Zij draait overal alleen voor op. Ze had er min of meer op gerekend dat wij zouden blijven slapen, maar eerlijk gezegd zagen wij dat niet zo zitten en hadden we een goed excuus om diezelfde middag nog naar huis te rijden. Thuisgekomen was alles goed gegaan, helaas heeft een van onze katten de kattenbak niet kunnen vinden en konden we op zoek naar iets wat vreselijk stonk en smerig was om op te ruimen. Maar ook dat hebben we voor elkaar gekregen. Daarna nog een drietal daagjes samen en vanaf gisteren ben ik weer in het museum. Wim moet maandag weer aan de bak! Maar voor hoelang???? De baas heeft besloten over te stappen op een melkrobot! Hoe lang hebben ze Wim nog nodig? Wat hangt hem boven het hoofd?? We weten niets en durven eerlijkheidshalve ook niet te vragen hoe dat zal zijn in de nabije toekomst!

Net als in de film........

Ik heb het gevoel dat ik in een film ben beland; een soort van Peyton Place! Ik was dus gevraagd om de dagen dat ik niet in het museum werk, op het office te komen werken. Kreeg ik vrijdagochtend via via te horen dat er een juffie was aangenomen en ik niet meer nodig bleek te zijn!Ik was in alle staten en ben op hele hoge poten naar het bureau gegaan van PB! In tranen, witheet en heel heel erg teleurgesteld in hem, heb ik uiteindelijk voor elkaar weten te krijgen dat ik die 8 dagen toch kon komen werken.
Ging ik maandag de 2de juli voor het eerst naar mijn nieuwe baan, kom ik daar is het office gesloten. Niemand te zien! Een minuut of tien staan wachten, maar er kwam niemand. Omdat ik wist dat de heren van de confrérie nog op moesten ruimen in de zaal, ging ik daar nog even heen. Bleek dat ik de tijd verkeerd had begrepen: het was niet half negen, maar open vanaf tien uur!
Ik weer terug, weer niemand. Een kopje thee gedronken met de meiden van het museum. Weer voor de gesloten deur en toen besloten maar naar huis terug te rijden.
Daar wat huishoudelijk, achterstallig onderhoud gepleegd en tegen twee uur ging de telefoon: een misverstand, office was die maandag dicht i.v.m de salon van de afgelopen twee dagen, maar het werd beschouwd als een gewone werkdag.
Dinsdag werkte ik in het museum, er lag wat documentatiemateriaal en dat ging ik naar het office brengen. Wat schets mijn verbazing: loopt MF daar dus rond! Ze vertelde dat de arts zich vergist had in de datum en zij dus weer hersteld was. Ik terug naar het museum en uitgbreid met AM overlegd. Een mail gestuurd aan het betsuur met de vraag hoe nu verder. Antwoord was: gewoon komen werken. Donderdag zaten we dus met z'n drietjes. Het juffie en ik hebben een paneel gerestaureerd. Opnieuw gestoffeerd, de scharen en messen in de olie gezet en alles er opnieuw aan bevestigd. Een lastige klus, maar wel een dankbare, want het resultaat is om eerlijk te zijn erg netjes.
Gisteren begon de tekst en uitleg over de internetsite, dus samen met MF achter de pc. Toen kwam er een mailtje of zij kontakt op wilde nemen met haar huisarts. Toen begon de ellende. Haar terugkeer op de werkplek kost het office meer dan 1200 euro en de huisarts is aansprakelijk. Deze wil echter die schade niet betalen, dus vroeg hij aan MF of zij niet toch maar weer naar huis kon gaan en "ziek"te blijven tot eind juli. Dat was voor alle partijen de beste oplossing: alleen niet voor haar! 's Middags kwamen twee dames van het bestuur voor wat klusjes en toen barstte de bom. Een enorme felle woordenwisseling tussen de dames en een handgemeen waren het gevolg. En daar zit je dan middenin!
Heel prettig, maar niet heus. MF wilde persé toch nog een aantal dingen afronden dus is er vandaag en m.i.v. maandag dus weer "ziek". De maand september werk ik weer half half museum/office hoe augustus zal gaan geen idee.
Ik heb eerst vanaf maandag 9 dagen aaneengesloten vrij. Om bij te komen. Dinsdag halen we Marieke van het vliegveld na haar enerverende reis naar Canada, ben benieuwd naar haar belevenissen.