Eindelijk uit de "Impasse"

Toen we ons huis kochten stond er op de verkoopakte een adres "rue de la Mairie", eenmaal geïnstalleerd in M'celles, bleek al snel dat iedereen onze straat kende als " Rue de Camp"! Gaf toen al wat verwarring, maar was te behappen. In het telefoonboek staat ook nog steeds Rue de camp!
Vlak voordat onze vorige burgemeester afgezet werd, heeft hij nog snel onze straat een andere naam gegeven. Vroeger, heel vroeger stond er aan het eind van de straat ( die nu dus doodloopt) een kersenboom naast een dakpannenfabriek. Hij noemde onze straat vanaf dat moment de Impasse du Cerisier!
Bij de EDF en andere instanties was het een heel gedoe, het was aan ons om het te laten veranderen.
Het telefoonboek, taak van de huidige burgemeester, is echter sindsdien nooit aangepast.
De huidige burgemeester (zeker niet onze vriend) nam de taak op zich om straatnaamborden aan te schaffen en samen met de locoburgemeester werden soms op een paal, soms op een muur de borden opgehangen c.q. neergezet. Zelfs een heel klein achterafstraatje kreeg een naambord. Maar tot onze grote verbazing, onze straat bleef kaal. Geen bord. Vrij snel stapte ik op een vrijdagochtend (openingstijd stadhuis) naar hem toe en vroeg waarom wij geen straatnaambord hadden. "Ja, er moet eerst een betonnen plaatsje gestort worden voor de vuilnisbakken" was het antwoord. Wij verbaasd, want dat betonnen plaatsje bestond al toen wij er voor het eerst kwamen. Daarna nog een keer tijdens de een of andere gelegenheid het aan de loco gevraagd, :" Ja, het ligt in mijn garage, ik ga het zo snel mogelijk ophangen"! Maanden later, nog steeds geen bordje!
regelmatig hadden koeriers een probleem en reden rondjes door het dorp, konden ons niet vinden. Ergernis dus. Op de dag van "solidariteit" (door de burgemeester en zijn clan op poten gezet) werd een begin gemaakt met het af bikken van de stuclaag van de muur rondom het stadhuis, want die begon uit zichzelf af te brokkelen. Wij dachten dat er nu in ieder geval een plek zou zijn om het bord  aan de muur te hangen. Niet dus! Inmiddels ruim 3 jaar later, nog steeds die ergernis; waarom overal wel en bij ons niet????? We weten dat hij geen fan van ons is, maar zijn rechterhand (de zus van onze overbuurvrouw) woont verdikkeme ook in onze straat. Waarom trekt zij nou niet eens aan de bel??? Een maand of 5 geleden naar aanleiding van iets anders, wees ik menner de burgemeester er nog weer eens op " Oh ja dat is waar het bordje, ik zal eraan denken" Wim en ik begonnen te twijfelen of het bord er echt wel zou zijn, hadden ze het misschien vergeten te bestellen?????
Vorige week was ik het ineens zoo zat en ik schreef een gepeperde brief. Maandagochtend deed ik hem op de post, wilde 'm niet in zijn privé brievenbus stoppen. Adresseerde de brief aan: Meneer de burgemeester en zijn wethouders.Donderdag kwam ik thuis en werd door Wim geattendeerd op....................
ONS STRAATNAAMBORD!!!!!!! Het hangt op, boven de brievenbussen en het plaatsje voor de vuilniscontainers!!!!!!! Dus zo moeilijk was het uiteindelijk toch niet.

Kleur bekennen.

Deur zit er dus in, inmiddels is bij de overburen door de timmerman ook de nieuwe deur geplaatst, dus zitten we er beiden heel netjes bij. Die van ons staat in de grondverf. Was nog een heel gedoe, verf is hier best duur en de kwaliteit vaak prut.  Dus op zoek naar grondverf op terpentine basis lukte, maar toen Wim met verven wilde beginnen bleek de verf helemaal te zijn gescheiden er lag een laag water ( zo leek het) boven en een dikke drap onderin het blik. Roeren hielp vrij weinig en dus werd hij lichtelijk geïrriteerd want de verf droop van de kwast. Ik een briefje geschreven, omdat hij bang was dat men hem niet zou verstaan. Hij weer terug naar GP decor! Daar zette de verkoper het blik drie keer in de machine om het goed te mengen. terug gekomen is hij opnieuw begonnen, niet razend enthousiast maar het zit erop. Deur is nu spierwit. Meteen commentaar van mevrouw B. :" hij blijft toch niet wit"???? Nee maakt u zich vooral geen zorgen we liggen nog in de clinch over de daadwerkelijke kleur mijn man en ik.
Dilemma dus.
Wim heeft toch vaak wel een andere smaak als ik, in eerste instantie wilden we so wie so geen blauw. (zo als alle medelanders) en gingen we uit van bordeaux rood. Maar....................... in Neufchateau staat een mooi statig pand dat onlangs volledig is gerenoveerd en daar hebben ze de deuren en de luiken een kleur gegeven die je niet kan benoemen. Ik ben er heen geweest en heb omdat men niet opendeed een briefje in de brievenbus gestopt in de hoop een reactie te krijgen; niet dus!!!
Toen we daarom jl. donderdag op visite gingen bij W&H in de Meuse en nadat ik een kleurenwaaier van de schilder van de stad had geleend, ben ik met waaier en al voor de deur aan het vergelijken gegaan. kleurnummer opgeschreven en vanaf dat moment op zoek naar DIE kleur!!!!
Dat bleek niet eenvoudig, de kleurenwaaier is van een verffabrikant en dat nummer is nergens te krijgen alleen bij hen, maar zij zijn (natuurlijk, het zal niet zo zijn) op vakantie de hele maand augustus. Via internet een verffabriek gevonden in nederland met redelijke prijzen, ook hij herkende daar echter niet het nummer. Via google en een Ral waaier toch de kleur gevonden en nu loopt de bestelling. Om het spannend te houden: het is geen grijs, het is geen bruin en het is geen kaki!!!!!
En nu maar hopen dat het straks niet verschrikkelijk tegenvalt.

Een buiten(deur)kansje!

Afgelopen winter werd de tocht en het slecht sluiten van de voordeur een steeds groter wordend probleem.
Het hout aan de onderkant (waar Wim al twee weldorpels op had geschroefd) rotte langzaam maar zeker steeds verder en de ruiten zakten naar beneden omdat ze geen houvast meer hadden. Nu de zon er van de zomer op stond te branden wilde hij ook bijna niet meer. We hadden inmiddels al hier en daar geïnformeerd maar de prijzen, daar schrokken we enorm van! Dus aan een van de vriendjes die timmerman is, gevraagd of hij is kon doen. AV kwam kijken maar vertelde meteen dat restaureren meer zou kosten dan een nieuwe deur! Hij stelde voor bij de firma R in Longchamp een offerte te vragen; zo gezegd, zo gedaan! Maar ook daar pvc of hout, een dikke 1800€!!! Jammer dan dat kunnen we er helaas niet aan uitgeven. Toevallig bleek dat de buren ook een offerte hadden aangevraagd, hun deur , weliswaar niet zo rot als die van ons, tocht ook aan alle kanten en ook zij wilden voor de winter een oplossing! Ik dacht slim te zijn en vroeg of twee deuren tegelijkertijd plaatsen misschien voordeliger zou zijn. Meneer R deed een geste: hij wilde wel 5% korting geven! Wim en ik waren het erover eens dat we iets anders moesten verzinnen, dit alles was voor ons geen optie.
Wim zit regelmatig te kijken op le boncoin, naar auto's, onderdelen en meer van dat soort zaken en kwam op een vrijdagochtend een week of wat geleden een exotisch houten in goede staat verkerende voordeur tegen, voor een aantrekkelijke prijs en in de maten die leken op de oude deur van ons. Was alleen een beetje uit de buurt en net voordat we op vakantie zouden gaan. Ik belde toch naar het telefoonnummer en kreeg een meneer aan de telefoon, die me vertelde dat hij net toevallig die dag vlak bij ons in de buurt was! Hij ging ook de week daarna voor enkele dagen op vakantie en wilde even bedenktijd om te kijken wat de mogelijkheden waren, hij zou in de loop van de dag terugbellen. En inderdaad hij belde terug en vroeg of wij er mee in konden stemmen als hij diezelfde dag de deur nog bij ons zou komen brengen voor een kleine meerprijs! Dat leek ons (ook omdat het dik 30° was) een prima plan. Hij kwam diezelfde avond de deur brengen. Reed overigens in een kekke auto die gepimpt was helemaal in de stijl van DC shoes en Ken Blocks' Gymkhana!!! ik had daar nog nooit van gehoord, maar die auto was echt te gek!!! (meteen op internet gegoogeld en me verbaasd) De deur zag er nog perfect uit. We gingen op vakantie en toen we donderdagmiddag terug kwamen, kreeg Wim ineens de geest. Hij begon ineens de oude deur te slopen en samen met André heeft hij de deur kunnen plaatsen. Ding is echt loodzwaar. Cilinderslot zit erin met 4 sleutels en alles past alsof het er voor gemaakt is. Nu nog verven. In Neufchateau staat een woning die recent is gerenoveerd, de kleur van de luiken en de voordeur spreken mij enorm aan, moeilijk uit te leggen ik vind het een "taupe"kleur! Langs geweest maar niemand thuis, briefje in de bus gedaan met de vraag welke kleur of het RAL nummer het is, maar nog geen respons. We willen geen blauw zoals iedere Nederlander in Frankrijk.Eerste gedachte was ossenbloedrood, maar deze kleur dat taupe dat ziet er zo chique uit in combinatie met de grote stenen! Dus aan de schilder van de "service technique" een kleurenwaaier gevraagd en nu zodra ik even kan rijd ik naar Neufchateau om die kleur ernaast te houden en dan op zoek naar verf! Tweede probleem: verf is kwalitatief niet best, op terpentinebasis ook nog eens poepieduur, dus een nieuwe uitdaging staat ons nog te wachten, voorlopig staat ie in de grondverf, sluit ie perfect en lijkt het in huis ook nog eens een stuk lichter!

Echt vakantie, dankzij een oppas.

Door schuiven en ruilen hebben we het met de collegae van het museum voor elkaar gekregen; een aantal dagen aaneengesloten vakantie! Ik had vanaf vrijdag 26 juli tot en met zondag 4 augustus vrij. We wilden graag van de gelegenheid gebruik maken om langs te gaan bij Marieke op de camping, maar onze beestenbende en de planten gaven zoals iedere keer weer problemen om echt van huis te kunnen. We hebben aardige buren maar die verwaarlozen de boel en vergeten vaak zelfs de eieren te rapen!  Maar toen  neef A.B.C.v D hier de week ervoor een slagroomgebakje kwam brengen (ik had hem via FB weer regelmatig , onder de knop) en hij zelf aangaf het hier prima naar zijn zin te hebben, kwamen we gezamenlijk overeen dat hij de honneurs waar zou komen nemen!
 Hij is helaas  werkloos en vindt het heerlijk om met zijn cabriootje te rijden als het zulk mooi weer is. Dus dat was afgesproken!
Deze maand hebben we qua bezoekers geen klagen: eerst kwam A dus, daarna een hereniging met een vriendin van heel lang geleden waar ik twee keer mee naar Salou ben geweest! Zij (ook via FB) leek het leuk om deze kant op te komen met haar man, dus datum geprikt en zo vond er dus een weerzien plaats na dik 35 jaar! Het klikte en was enorm gezellig!(+mijn kledingkast is overvol met tweedehandsjes, waar ik heel erg blij mee ben!!)  Toen kregen we ook in diezelfde week J en L, zij maakten een tussenlanding op weg naar het zuiden, het was een dolle boel die avond met z'n zessen! Manon en A kwamen de zondag voor vertrek naar Marieke, Manon reed zelf die kant ook op en knoopt er een langere vakantie aan vast.
Ik had een B&B besproken in de buurt van Vernioz en Manon zou op de camping bivakkeren. Helaas is de airco in de auto kapot dus het werd een rit van dik 350km afzien op de heen en de terugweg. Het is al weken prachtig weer, maar ook erg warm en dan is het in de auto geen pretje. Marieke(inmiddels hersteld van haar acute blindedarm + operatie) heeft haar werk weer hervat, ze staat achter een kleine receptiebalie en heeft het goed naar haar zin, ze heeft een leuk klein chaletje met een collegaatje en heeft een muisje in een kooitje aangeschaft voor gezelschap (bèhhh). Het stel beheerders van de camping zijn redelijke jong en lijken heel geschikt. De camping zelf is een grote Nederlandse kolonie! Zou ons ding niet zijn, maar ieder zijn meug! Ons B&B was netjes, een beetje moeilijk te vinden en een typische, aparte dame als gastvrouw!
We hebben met z'n vieren Vienne bezocht, mooie stad. Hebben beide avonden heel uitgebreid en lekker gegeten (kassa!) en dinsdag zijn Wim en ik er samen op uit getrokken. We reden naar St.Antoine-L'abbaye, een middeleeuws dorpje en daarna door naar de Grotte de Chorance, dat laatste was een ware belevenis, in eerste instantie beetje eng maar een prachtig schouwspel van licht en stalactieten/stalacmieten!!!! We hebben er echt van genoten, wat een bijzondere wereld, we zaten dik 300 meter onder de top van de berg en als je dan die rivier ziet die er door stroomt , echt wonderbaarlijk! Al met al een fantastische tocht. Woensdag gingen we nog even bij Marieke langs en daarna zijn we doorgereden naar de Cher, naar V&H. Lekker bijgekletst, gegeten, geslapen en de volgende ochtend bijtijds vertrokken. Weer was het slopend in de auto, wat een hitte! we kwamen om 15.00uur hier weer aan, alles had onze afwezigheid overleefd en A had het erg naar zijn zin gehad vooral ook met de hond van onze overburen! hij komt vast en zeker nog wel eens buurten en heeft zijn oppashulp aangeboden indien nodig, dus dat is een geruststellende gedachte.

 

 

Medelijden, medeleven,

Na ruim een week van huis te zijn en positieve berichten vanuit de Isère, kreeg ik dinsdagochtend een sms. Ze voelde zich niet goed, buikpijn en daarna werd het angstig stil. Halverwege de middag sms:<< ben op de urgence>>! Dat was even schrikken. Toen ik haar belde bleek dat ze een acute blindedarmontsteking bleek te hebben en wachtte op uitslag van onderzoeken. Met verpleging gebeld en geantwoord op de vraag waar ze geopereerd moest worden, dat wij er de voorkeur aangaven dat het daar zou gebeuren. We vonden eerst hierheen met ambulance, zoeken naar een ziekenhuis die haar kon hebben en ook nog een arts die kon/wilde opereren veel te link. Dus werd Marieke laat in de middag geopereerd. Men kan zich vast wel voorstellen hoe ellendig je je dan voelt, je kind zo ver van huis en dan zo'n situatie!!! Volgende ochtend natuurlijk meteen gebeld, haar collegaatje waarmee ze de receptie doet en met wie ze het chaletje deelt, was bij haar en zij had gezorgd voor haar toiletspullen en ondergoed e.d.. Ze kunnen het goed met elkaar vinden, dus dat is heel fijn. Ook de campingbaas en zijn vrouw, waren erg bezorgd en tegelijkertijd ook erg onthand. Maar ze zeiden dat ze het wel op zouden lossen en dat we ze altijd konden bellen. Woensdagavond in het ziekenhuis had ze het erg moeilijk, pijn en zielig alleen. Wilde het liefst dat wij haar kwamen halen. Haar voorzichtig geprobeerd uit te leggen dat dat geen optie was, ze is in de ziektewet nu, heeft weliswaar 3 wachtdagen, maar zodra ze zich beter voelt kan ze weer aan de slag. Hier is het ook warm en een reis van royaal 400km leek ons ook een beetje té! Wat zit je dan als ouder zijn in een lastig parket zeg, echt vreselijk, maar je kunt weinig of niets alleen maar op haar inpraten dat het wel goed komt, dat ze moet denken dat het over een weekje een heel stuk beter is enz.enz. Maar zij wilde weg uit het ziekenhuis. Donderdagochtend had ze geen koorts en vertelde de zuster dat ze misschien wel naar huis zou mogen, het werd uiteindelijk heel laat in de middag; eerst moest de arts haar nog zien, toen nog een hele papierwinkel afwerken en recept voor medicatie en een briefje voor verpleging i.v.m. wisselen van verband en het weghalen van de hechtingen over 10 dagen. 's Avonds was ze helemaal kapot, ze had pijn, bleef maar overgeven en kon haar medicijnen niet door de keel krijgen. Een vicieuze cirkel dus! Ik had erg veel moeite om haar ervan te overtuigen toch te proberen iets te eten, samen met haar "roommaid" het toch voor elkaar gekregen dat ze een kopje soep naar binnen kreeg en haar gezegd op tijd naar bed te gaan, alle emoties kwamen er uit. Via FB al haar vrienden opgepord om even een sms te sturen om de moraal op te peppen!!! Vanochtend ging het gelukkig iets beter. Ze kreeg de cijfers van haar Frans mondeling en Frans schriftelijk, eerste erg hoog, (dat dacht ze al want de examinatrice was erg enthousiast geweest) tweede niet geweldig, maar dat is toch een hele goede prestatie van iemand zonder Frans basisonderwijs, Geschiedenis, Aardrijkskunde is ook een voldoende en totaalscore dik voldoende! echt super knap van haar.  Maar toen kwam er even later slechter nieuws; het lyceum in Lille heeft geen plaats voor haar! Ze kan eind augustus/begin september nog eens bellen. Dus dat is een hele grote desillusie, voor haar en voor AL! Weer was het aan mij om haar te sussen, een lastige klus! Ben wel blij dat we toch de papieren voor haar huidige school hebben ingeleverd zodat ze in ieder geval een plaats heeft voor het laatste jaar Lyceum. Mocht het zo zijn dat er toch nog een plaats voor haar vrijkomt in Lille, dan zien we wel hoe dat weer op te lossen. Voorlopig moet ze proberen al deze tegenslagen te incasseren; maar dat hoort bij volwassen worden, toch???????

Hier is 2 maanden een meisje loos!

Jl. zondag 30 juni 2013. Al een paar dagen daarvoor was al op mijn manier al druk in de weer met het voorbereiden van "het vertrek" van Marieke. Kreeg echter al snel in de gaten dat ik me maar beter nergens in kon mengen; ze kan alles zelluf!
Mocht wel het treinkaartje halen en betalen van Chaumont via Dijon naar Vienne in de buurt van Lyon. Ze wilde zelf eerst 's ochtends nog met een vriendin naar de bios en dus besloten we dat ze met mij zou meerijden dan reed ik terug naar Nogent (ik moest werken) en dan zou pap haar verschrikkelijke zware tas naar het station komen brengen. (station Chaumont is niet zo geoutilleerd dat ze daar bagagelockers hebben).Ze maakte zich de meeste zorgen over het overstappen en haar enorme zware bagage.  Haar trein vertrok om 15.20uur en dan zou ze om 19.58uur aankomen. De gerant van de camping had afgesproken haar dan op te halen. Ik was iets te laat op mijn werk en daar stonden al acht motorrijders te wachten! Had al met al een drukke dag!. Van Marieke hoorde ik nauwelijks iets. Thuisgekomen was er ook daar weinig nieuws van haar. Ze belde tegen 20.00 uur op met de vraag hoe ze die meneer zou moeten herkennen.(?) ja dat wisten wij ook niet. En toen werd het akelig stil en hoorden we niets meer. Volgende ochtend bleek dat ze een erg slecht bereik heeft. Dus erg veel telefoonverkeer onderling daar rekenen we maar niet te veel op.
Intussen is het weer zondag, de temperatuur is aardig gestegen maar er waait een vreselijke harde wind. Jl donderdagavond had ik een uitgebreid gesprek met haar; het gaat allemaal goed; ze zit samen met een meisje in een huisje, hadden al boodschappen gedaan en de kosten samen gedeeld (slim). Het werk is leuk, ze heeft wisselende diensten aan de receptiebalie, of  's morgens, of  's middags en is op donderdag vrij. Nu maar hopen dat ze het volhouden zal tot eind augustus! Wim en ik hebben eind van de maand een paar dagen vrij dus wie weet rijden we erheen om haar even te zien. Mits ze dat natuurlijk zelf ook wel wil.
Deze twee maanden werk ik meer dan fulltime, ben dus wel blij met een week vakantie want veel vrij zit er niet in. Het VVV kantoor is nu bijna de hele week open en samen met de stagiaire wisselen wij de taak aan de balie af. Jammergenoeg is het daar met mooi weer bijna niet uit te houden er kan weinig open en dus weinig ventilatie en door het koperen dak wordt het snel erg benauwd. Maar ik zal daar maar niet te veel over klagen denk dat het op de boerderij bij Wim ook geen pretje zal zijn!
We lijken wel tuinders uit het Westland: altijd klagen!!!!! hahahahaha

Donderslag bij een pikzwarte hemel!

Jl. Woensdagavond rond half elf begon het verschrikkelijk te spoken ; enorme windvlagen, hagelstenen zo groot als knikkers en slagregen ! Het was bijna angstig ! De straat leek in no-time op een rivier. Marieke kwam naar beneden, vond het maar niks. Onze « pensionaire » had er nauwelijks last van. In de keuken liep het water langs de muur en boven bij Marieke moesten er pannetjes en handdoeken aan te pas komen. In de kamer gutste ook het water uit de schoorsteen. Niet best dus allemaal. De wind sloeg onder de pannen en we vreesden het ergste voor ons dak. Besloten tegen twaalven toch maar naar bed te gaan, het ergste leek voorbij. Tegen vijf uur de volgende ochtend, brak er opnieuw een hevige storm en onweer los. Een grote knal en de stoppen vlogen eruit ! Al snel bleek dat de neufbox was gecrasht : gevolg geen telefoon en geen internet meer. (wel lekker rustig, maar ook vervelend vooral geen telefoon) We hebben natuurlijk wel allemaal onze mobiele telefoon, maar helaas weten veel mensen niet ons nummer. Internet kan op mijn werk, voor het hoognodige. Maar het is toch wel bizar wat een gewoonte het is geworden om alles via internet op te zoeken.  We gingen uiteindelijk niet meer terug naar bed, was nauwelijks meer de moeite, achter ons huis was een enorme knotwilg in tweeën gespleten door de bliksem en de boom lag over de weg. Ik keek even bij de kippen en zag tot mijn grote verbijstering drie dode kippen liggen in de ren. Dacht in eerste instantie dat ze misschien ook door de bliksem waren getroffen, maar kwam er snel achter dat dit het werk moet zijn geweest van een beest. Ze bleken nl. alle drie onthoofd ! Even later stond ik samen met de buurvrouwen te kijken naar het in stukken zagen van de knotwilg en het afvoeren van de takken en de stronken toen ik me bedacht dat het wel erg stil was in de ren. Ik opende het nachthok en trof daar een nog grotere ravage aan ! Bloed, veren en nog meer kadavers zonder kop !

Ik heb Wim gebeld en hem voorbereid op een vervelende opruimklus bij thuiskomst. Ik kreeg geen hap ontbijt door mijn keel,het was té erg. Later bleek dat er nog een van de elf de strijd heeft overleefd, toevallig net de minst aantrekkelijk van het spul. We vermoeden dat dit het werk is geweest van een marter, er zijn geen sporen gevonden van een hol, graven of iets en iedereen zegt dat het onthoofden en het opzuigen van het bloed veelal het werk is van een marter of bunzing. Een vos neemt zijn slachtoffers mee. We willen dus op zoek naar een aantal nieuwe kippen, maar schrokken van de vraagprijs, men vraagt rustig voor een legkip 12 euro.  Ik heb gisteren op internet gekeken en vermoedelijk komt er aanstaande maandagavond tegen 6 uur een meneer uit Nogent die er in ieder geval vier voor ons heeft à 5 euro per stuk, dat is nog te doen. 

Vandaag is het zondag en rommelmarkt in M. Ik heb samen met Wim een paar schragen neergezet buiten voor de deur en wat spullen uitgestald, niet veel soeps maar het proberen waard. Het is kil, grauw en onaangenaam en weinig uitbaters om ons heen te zien. Zit al sinds half zeven, maar nog weinig activiteit gezien. De eerste bezoekers zijn veelal verzamelaars van militaire spullen, postzegels, ansichtkaarten en dat soort zaken. Zie wel wat het gaat worden, heb niets te verliezen tenslotte.

 

 

Een « pensionaire ».

 

Vorige week op het VVV kantoor belde er een mevrouw op, zij vroeg of ik haar kon informeren over kamers in en om Nogent voor haar dochter die een week stage zou gaan lopen op een manege in Nogent. Ik informeerde nog op het stadhuis omdat daar ook regelmatig kamers worden aangeboden, maar dat bleek alleen voor meer dan een maand huren te zijn. Zoals afgesproken belde ik haar terug met de mededeling dat ik niet echt veel verder was gekomen en zei dat ik anders wel een logeerkamer aan kon bieden in ons huis. Ik rijd tenslotte iedere dag naar Nogent voor mijn werk,

 dus dat zou voor mij geen probleem zijn haar in huis te nemen. Mevrouw zou het in overweging nemen en noteerde ons telefoonnummer (ze sprak Nederlands) en ik gaf haar ons adres van de website zodat zij een indruk kon krijgen van ons huis en meer. Vrijdagavond ging de telefoon en belde mevrouw me op om te zeggen dat ze het erg fijn vond als we iets voor haar dochter konden regelen, ze had niets kunnen vinden en de stage begon al maandag. We kwamen tot overeenstemming en ‘s maandags maakte ik kennis met moeder en dochter. Ik haalde L ’s- avonds op en we reden naar huis. Ik liet haar haar kamer zien en daarna aten we gezamenlijk. Het bleek een heel vriendelijk rustig typetje, spreekt Nederlands en Frans dus we wisselden het een beetje af. Ze is de hele week gebleven en vrijdagochtend bracht ik haar voor de laatste keer naar de manege, we namen afscheid en ik zei haar dat als ze ooit nog weer een keer naar Nogent kwam voor een stage ze altijd van harte welkom is. We hebben zo een beetje B&B gespeeld en ik moet zeggen dat het mij niet is tegen gevallen. We krijgen van e zomer een paar logés maar het blijft me toch maar in het hoofd spelen om dit verder uit te kristalliseren, kijken of het toch niet haalbaar zou zijn, de kamer boven wat vaker te kunnen « verhuren ». Het is net dat beetje extra wat af en toe heel hard nodig is.

Een zaterdag in LILLE!

Omdat ik niet ieder weekend vrij ben en niet zomaar even vrij kan nemen hadden we een probleem. Marieke wilde naar Lille om zich alvast te oriënteren, i.v.m. woonruimte. Na overleg met FM kreeg ik het voor elkaar om zaterdag 1 juni te ruilen met haar en werkte ik de vrijdag ervoor. Omdat M met AL samen wilde gaan wilde ze er vroeg bij zijn, dus vier uur opstaan en vijf uur weg van hier. Het is een dikke 400 kilometer naar Lille, maar een geluk de hele weg is 130km per uur toegestaan dus dan gaat het redelijk vlot. We kwamen tegen half tien aan bij het station L'Europe. Al was redelijk snel gevonden en toen op naar adres nummer 1. We besloten te lopen, dan zie je nog wat van zo'n stad die je niet kent! Alle adressen die M had uitgezocht waren van makelaars. Dat is jammer want dat kost beduidend meer dan via particulieren. makelaars vragen ook commissie en dat liegt er allemaal niet om. Eerste adres bleek in een uitgaansbuurt. Veel kroegen, nachtclubs en een beetje hummelig om te zien. Appartement was boven een nachtclub. Niet zo geslaagd dus. De buurman van een café stond zijn ramen te zemen, dus bij hem geïnformeerd of de buurt erg lawaaierig was. Nou dat was zeker het geval, hij vond het niets voor twee meiden. Belde nog even heel aardig naar een kennis die misschien ook nog iets te huur had maar dat was al niet meer vrij. De makelaarster kwam en wij bezochten het appartement. Flink wat trappen op want het was op de bovenste verdieping. Het rook er niet fris en alles was erg stoffig. Op zich een royaal en licht appartement, maar de disco opent iedere donderdag vrijdag zaterdag en zondag om middernacht! Dat vonden we geen van alle een optie. Op naar het volgende adres: dat was in dezelfde straat alleen helemaal aan het eind in een rustigere buurt. De Ingang was via een Klein hofje, met heel veel planten, zag er keurig uit, wenteltrap naar boven en het apart. Klein maar netjes. Huurprijs en garantie + kosten daarover valt niet te onderhandelen en als je het wilt hebben vanaf september; moet je NU al gaan betalen! Dat loopt dus enorm in de papieren en dat kan bruin niet trekken! AL en M hadden nog twee adressen en Wim en ik ook. Dus opgesplitst en ieder zijn weegs. Onze adressen lagen in een wijk vol buitenlandse mensen en we vonden het er niet echt zo aangenaam, eerste appartement Klein, viezig en onaantrekkelijk. Tweede was qua inrichting beter maar jeetje als je toch rijk bent en je koopt een pandje, je zet in iedere kamer een douchecabine en op elke etage op de gang een toilet dan kan je slapend rijk worden. We hebben het verkeerde beroep gekozen je kunt beter huisjesmelker worden!!!!! We troffen elkaar weer op het station wisselen van gedachten en waren blij dat we de reis hebben gemaakt. We weten nu in ieder geval in welke wijk je NIET moet zitten en wat je krijgt voor je geld. Ze zullen toch echt eerst op de schoolresultaten moeten wachten en dan verder gaan ondernemen, alhoewel het i.v.m. M vakantiebaan een lastig gedoe zal gaan worden. Ze heeft weinig tijd om iets te zoeken. Laten we maar hopen dat de schoolresultaten gunstig zullen zijn.

Kleine kinderen; kleine zorgen, grote kinderen;.............................

Soms zijn spreekwoorden en gezegden vaag en zet je er vraagtekens bij, maar deze uitspraak die ik als titel gebruik is wat ons betreft akelig van toepassing.
Ik zal er niet al te veel en breed over uitweiden, maar Marieke's toekomst baart ons zorgen!
Ze wil per 1 september op zichzelf en dat dat niet gemakkelijk zal zijn , daar wil ze niets over weten.
Maar ervaring zal het leren.
Je weet als ouder dat er een tijd komt dat je je kind(eren) los zal moeten laten, heb ooit eens gelezen dat men zegt: "je hebt ze slechts in bruikleen!" en dat is ook wel een soort van logisch. Er komt natuurlijk een moment dat ze hun eigen weg kiezen. Heel normaal vind ik dat. Ik was ook nog maar net achttien toen ik op mezelf ging wonen in een huisje onder de huurwaarde in Rotterdam Zuid in een achterstandswijk! Weet dat mijn ouders dat ook niet echt geweldig vonden, maar thuis ging het niet meer. ik had echter recht op kinderbijslag en dat was een leuk bedrag. Hier bestaat dat echter niet en is er slechts een kans op APL, dat wordt verstrekt als hulp voor de huur, dus zeg maar een vergelijkbaar iets als huurtoeslag voor studenten. Nadat ik stage had gelopen voor mijn opleiding en weer onder moeders vleugels terugkeerde, liep het spaak op alle fronten. Ik moest me weer aan regels houden en ik was weer terug in de rol van "kind" i.p.v. een zelfstandige tiener, die een jaar lang voor zichzelf had moeten zorgen. Dus de enige oplossing was: het nest verlaten!
Gelukkig hebben mijn vader en moeder me erg geholpen met het opknappen van het huisje e.d.. De relatie werd er uiteindelijk zelfs wat beter van.
Dus wat dat betreft vinden wij het ook redelijk normaal dat Marieke haar eigen weg wil gaan, maar hadden het fijner en reëler gevonden als ze haar lycée eerst had afgemaakt in Chaumont. Ze moet, als ze het dit jaar haalt, nog maar 1 jaar en dan als de keuze komt van een faculteit , moet ze so wie so naar een grote stad.
Ze is nu achttien en "volwassen" en kan niet wachten.
Financieel wordt het een zware dobber! Ons budget is beperkt en een appartement of zelfs een studio is al gauw 400 euro zonder bijkomende kosten per maand. Dus wij houden ons hart vast. de hamvraag is en blijft: wie is er verantwoordelijk als het mis gaat??????

Hemelvaartdag 2013

We zijn al  weer royaal een week geleden aan de meimaand begonnen, helaas zou je het als je naar buiten kijkt niet echt zeggen. Het is wisselvallig weer, de Maas is verschrikkelijk buiten haar oevers getreden en op de boerderij bij Wim zijn ze er erg mee behept want de koeien kunnen voor het mooi eigenlijk de stallen niet uit. Ze staan buiten tot aan hun knieën in het water, dus staan ze meer binnen dan buiten, ze blèren de hele dag want ze vinden het binnen zijn absoluut niet leuk.Als wij de richting van de boerderij oprijden dan zie je alleen maar water, net een heel groot meer! Vriend RH vertelde dat hij gras had gezaaid maar hij vreest dat die minuscuul kleine zaadjes met het water mee zijn gezogen en er vermoedelijk weinig graszaad zal ontkiemen. Nu klagen boeren ( net als de tuinders in het Westland) altijd, dat is geen nieuwtje, maar toch ik begrijp hun verontrusting!
Ook in de tuin zie je het verschil met vorig jaar, alles is laat en het is maar te hopen dat het niet meer gaat vriezen want dan hebben we ook dit jaar weinig of geen fruit. De fruitbomen staan in bloei, prachtig om te zien. Wim is begonnen met het verplaatsen van diverse struiken en vaste planten die op de grens stonden met onze buren. Als we echt aan het afwateringsprobleem moeten gaan werken dan is dat het eerste wat in de weg zou staan, helaas waren sommige struiken al te groot en groeien de wortels dermate dat eruit halen geen optie meer is. Hij heeft het worteldoek en de keitjes allemaal weggehaald en nu zou de buurvrouw dus het door hen geplaatste hek op de goede scheidingslijn kunnen zetten. De vraag is echter of ze dat ooit gaat (laten) doen. Tegelijkertijd zal er ook iets aan haar regenpijp gedaan moeten worden, want als we de officiële grens aan houden dan eindigt die pijp op ons terrein!!!! Maar aangezien ze dus geen woord meer met ons wisselt sinds haar klacht bij de burgemeester ligt het allemaal erg gevoelig. Ik ben overigens voornemens om zodra er een vergadering is van het gemeentebestuur er heen te gaan en eens te vragen hoe het nu allemaal zit, want er heerst nogal wat verwarring en onrust . Mijn brief is nooit in de vergadering besproken, blijkt en dat is al so wie so niet zo netjes.  Geen idee hoe dit allemaal zal eindigen maar het eind is denk ik nog niet in zicht. De kosten niet te overzien en de medewerking van de gemeente daar heb ik een hard hoofd in.
Vandaag ben ik in het museum, heb gelukkig wat bezoekers dus dan hoef ik me niet te vervelen.
Op het VVV kantoor werk ik deze maand maar een paar dagen, mede omdat de 1ste mei en de 8ste mei  (twee nationale feestdagen) op woensdag vielen, zijn de openingsdagen gewijzigd naar de dinsdag en de zaterdag. De stagiaire heeft het moeilijk, onze vice voorzitter is niet echt een katje om zonder handschoenen aan te pakken en kan behoorlijk dwarsliggen! WH heeft het daar flink moeilijk mee. Als PB echt af zal zwaaien weet ik niet hoe lang het VVV nog zal blijven bestaan, want de vv ligt nou niet echt zo goed in de markt qua reputatie! Vrees tegelijkertijd dat ze de hele boel overhoop zal halen en ik denk dat werken onder haar supervisie ook voor mij niet gemakkelijk zal zijn. Mijn contract daar loopt tot het einde van het toeristenseizoen, whatever that may be!!!!!!!!!!!!!!!!!

BIJNA 18!!!!!

27 april nadert met rasse schreden! Marieke's achttiende verjaardag! Een dag waar zij de laatste tijd heel erg naar uitkijkt omdat ze ervan overtuigd is dat ze dan eindelijk het "nest" zal kunnen verlaten! Zij wilde dit groots vieren en natuurlijk vinden ook wij dat je dat niet ongemerkt voorbij kan laten gaan, dus waren we al maanden tevoren bezig met het regelen van een verjaardagsfeest. Datum werd de 20ste omdat de 27ste te dicht bij de terugkeer naar school is na de vakantie. Dus zaal geregeld, hoe verder hoe liever van M vandaan, (althans zo voelden wij dat!) en uitnodigingen via Vistaprint besteld. Woensdag even snel een retourtje naar Parijs om AL op te halen. Vrijdag alle boodschappen gedaan en de sleutel van de feestzaal opgehaald. Spullen in de koelkast gezet en zaterdag nog een keer naar Chaumont om Manon en twee vriendinnen van Marieke op te halen op het station. Daarna haalde Wim de DJ en zijn vriendin op in Nogent. Ook in de zaal afgeleverd, zij zouden met elkaar voor de versiering zorgen. Manon reed nog even mee naar huis en ging met de saxo, slaapzak en matje richting feest. Wim had natuurlijk nauwelijks ergens last van, maar deze moeder had het toch wel een beetje benauwd. (zou het allemaal goed gaan, zou M het ook naar haar zin hebben, geen ongeregeldheden, geen burengerucht of overlast, noem maar op alles is wel zo ongeveer door mijn hoofd gegaan) Wij gingen op tijd naar bed, vanaf 2 uur heb ik alle uren op de klok zien verstrijken en sliep hazenslaapjes, terwijl de voordeur niet op slot was en we het buitenlicht hadden laten branden, Wim ging om 6 uur naar zijn werk en ik sliep met een oor open nog een beetje verder. Om 8 uur kwam Manon thuis, zij had in de saxo een beetje geslapen, bereidde mij voor op puinhoop in de zaal en ging naar bed met de mededeling nog maar even te wachten, want de feestgangers sliepen nog. Wim kwam thuis verkleede zich en ging op pad om de DJ naar huis te brengen en belde op dat ik kon komen om te helpen schoonmaken, het merendeel van de feestgangers was al opgehaald. Dus met emmer, doekjes, schoonmaakmiddel enz. me op het ergste voorbereid er heen. Moet zeggen: "het viel mij mee" behalve een verstopte wcpot en een plakkerige vloer was een groot gedeelte van de zooi al opgeruimd. Wim maakte de wc-pot los van de vloer en de verstopping bleek veroorzaakt door grote proppen keukenpapier! De vloer heb ik twee keer gedweild, maar die bleef plakken. Alle lege flessen, halfvolle flessen en de rest van de verjaardagstaart gingen de auto in, de meiden hadden geen fut meer en doken op de achterbank. De sleuteloverdracht was om 18.00 uur geplanned. De dames kropen meteen onder de wol en tegen half vier kwam Marieke even een pizza bakken die overgebleven was. Met veel pijn en moeite verschenen ze tegen 8 uur aan de eettafel, weinig trek en duidelijk nog niet erg uitgerust. (kater???) Iedere vraag die we stelden werd sumier beantwoord, dus veel wijzer zijn we niet geworden, maar geloof dat als ik het goed heb begrepen het een goed feest is geweest. Volgens zeggen, een goede sfeer, leuke muziek, zelfs een paar kadootjes. Of er ook fotoos in omloop zijn, geen idee!!! Misschien horen we er later nog iets meer over?

April doet wat ie wil.

De eerste, echte mooie lentedag  terwijl het dus al de 14de is vandaag! Het werd wel tijd hoor! De winter heeft nu zo zoetjes aan wel lang genoeg geduurd. We hebben enorme hoeveelheden granules verstookt! Het was niet zo koud als vorig jaar, maar het stookseizoen is beduidend langer dan in 2012. Marieke is met haar kilometers al erg dichtbij de 3000 en kan niet wachten met het afrijden: de autorijschool heeft echter niet eerder dan in juni plaats voor een rijexamen en daar baalt ze dus verschrikkelijk van want ze wil natuurlijk zo snel mogelijk alleen op pad. ( eerlijk gezegd heb ik er ook wel schoon genoeg van om overal mee naar toe te moeten) Ze rijdt best goed, hier en daar nog wel af en toe even een diepe zucht van mijn kant. Je ziet het allemaal vanuit een ander perspectief en ik heb soms het idee dat ze rakelings ergens langs gaat. Ze heeft voor de maand juli en augustus een vakantiebaantje op een camping in de buurt van Lyon en zou dan natuurlijk ook graag de Saxo meenemen. We zien het wel!
Deze komende week is mijn verjaardag, morgen nog even snel een kleurtje in mijn haar want het grijs wordt met de dag grijzer. De zorgen over de toekomst van Marieke bezorgen Wim en mij dagelijks een paar grijze haren erbij.
Ze wordt de 27ste april , 18 jaar en dus VOLWASSEN. Zou het liefste zo snel mogelijk het nest verlaten. Wij denken alleen dat dat financieel niet haalbaar is. Aanstaande zaterdag geeft ze een feest.
We zijn al druk met de voorbereidingen. Manon komt ook, dit keer met de trein.
Onze werkzaamheden in de tuin zijn even op de langere baan geschoven; er zijn nogal wat tegenstrijdige verhalen omtrent het afwateringssysteem in Maisoncelles. Onze burgemeester heeft nooit de door mij geschreven brief in de gemeenteraad besproken. Hij beslist, zo lijkt het, alles alleen. De eerst volgende keer dat er een vergadering is van de gemeenteraad dan ga ik er heen. Wil wel eens weten hoe het nu allemaal echt zit! Er klopt toch e.e.a. niet. Volgens zeggen is alles op je terrein voor jou, maar alles op gemeentegrond voor rekening van de gemeente! En daar heeft monsieur le Maire een andere mening over. Dus we zullen in conclaaf moeten. Wim is gisteren en vandaag al begonnen met het uitgraven en verplaatsen van verschillende struiken en plante. De buurvrouw zal ook aan de bak moeten en het stuk grond wat officieel aan haar toebehoort moeten gaan onderhouden. Ook de hemelwaterafvoer van haar dak moet een afwatering krijgen op haar Eigen terrein. Hoe we dit aan haar moeten gaan vertellen: nog geen idee.