Koude en donkere dagen voor Kerst.

Het is de tweede week van december en sinds een royale week is het al een soort van winters weer. Nachtvorst en soms ook nog best flinke nachtvorst (Wim heeft het over -8° C 's ochtends vroeg) dus dat is niet zo best. Er waren een paar hele mooie dagen bij, met flink wat zon in de middag maar over het algemeen is er bijna iedere ochtend een dikke mist. Dat is dus minder aangenaam. De kachels moeten echt aan want anders is het niet te doen in huis. We stoken nu al een paar jaar "granules" en kopen die in zakken van 15 kilo. Iedere winter zeggen we tegen elkaar dat we dom bezig zijn en niet al gedurende de zomer af en toe wat zakken inslaan want het gaat hard met twee kachels. Maar het komt er gewoon niet van. Dus zitten we nu met de gebakken peren; de leverancier heeft heel, heel , veel moeite om de zakken geleverd te krijgen, ook de groothandel kan er nauwelijks aan komen. Is dat een foutje in de regie? Overal maken ze reclame voor deze vorm van stoken, milieu vriendelijker, ecologisch etc. Maar ik vrees dat de vraag groter is dan het aanbod en zodoende vissen we nu dus al twee weken achter het net. We hadden een ton besteld, op een pallet ( 66 zakken) wordt dat normaliter geleverd. Helaas op de dag dat ze zouden bezorgen, niemand gezien. ( Fransen hè!) Volgende dag opgebeld, "ja, sorry maar we hebben geen voorraad en kunnen u niet leveren", Ze beloofden te bellen wanneer ze zouden kunnen leveren. Wij bij de brico een paar zakken gehaald (beduidend duurder, maar vreemd genoeg hetzelfde merk?).
Na een drietal dagen.... nog steeds geen nieuws, ik wéér gebeld: " Ja, vervelend, maar we kunnen niet aan granules komen, dus nog even geduld a.u.b.!" Drie dagen later, maandagochtend ik weer gebeld, uiteindelijk werd de beste man mij ook zat en beloofde een noodrantsoen te leveren. Dat gebeurde diezelfde avond nog , we kregen 10 zakken. Er werd toegezegd dat de rest van dat ton vrijdags zou worden besteld. Jullie raden het al vrijdag, mooi niet!!!! niets gezien. Maandag weer gebeld, " Ja, het is heel vervelend maar we komen eind van de week! Zodoende kregen we gisteren wederom een noodvoorraad, dit keer 22 zakken. En nu moeten we dus maar hopen, bidden, duimen dat de rest van het toegezegde en bestelde ton nog voor de kerst komt want anders wordt het wel erg koud en donker. In de winkels zijn ze beduidend duurder maar ook daar is het schaars aan het worden, waar moet dit heen?????? Laten we maar het beste er van hopen, meer kun je niet doen. Er is een voordeel aan dit nadeel, omdat de levering niet compleet is hoeven we voorlopig niet te betalen, komt dus goed uit in deze moeilijke maand.
Van Arbeidsbureau heb ik gelukkig toestemming gekregen in 5 termijnen terug te mogen betalen, dat is een hele opluchting. Deze week heb ik me gestort op de verzekeringen, een beetje in de stijl van "sloop de crisis", een andere verzekeraar en ja hoor het verzekeren van beide auto's kon een stuk goedkoper, dat is alvast mooi meegenomen en nu zijn we nog drukdoende met het uitzoeken of de verzekering voor ons huis goedkoper kan. Maar dat is wel een hele puzzel. Onze huidige verzekeraar geeft korting op preventieve zaken, zoals de schoorsteenveger en rookmelders enz. De nieuwe verzekeraar doet dat niet, maar hun premie scheelt in onze knip dus nog even goed alles naast elkaar leggen. We kunnen nog voor 01-01-2014 onze verzekering aangetekend opzeggen, dankzij de "loi Chatel" dus dat is het nakijken waard. Alle beetjes helpen, toch????

Leuker kunnen wij het niet maken deel 2

Een royale twee weken verder zijn we nu, dank zij wat hulp komen we er wel door, lastig is het echter wel. We waren net over de eerste schrik heen maar,
Vandaag kwam per mail nog een heel aangenaam bericht binnen van Arbeidsbureau, ze hebben in maart en in april 2013 een foutje gemaakt en zij vorderen dus nog met terugwerkende kracht een half maand salaris. Kon er nog net bij, ik wil in ieder geval bezwaar aantekenen maar helaas is printerinkt op dus zal ik even moeten wachten, wil eigenlijk proberen of ze het niet in termijnen van de uitkering af kunnen houden, dat zou misschien minder zeer doen???? Marieke is ook niet happy, zij kampt ook nog steeds met diverse perikelen in verband met het dossier huurtoeslag, nu kwam er weer een medewerkster aan de telefoon die vroeg om een "verblijfsvergunning" ze zijn wat dat betreft ook echt nog een ontwikkelingsland hoor! Iemand ooit gehoord van het Schengencontract????? stelletje dombo's zijn het echt, je zou er nog zenuwziek van worden. Voor haar is het allemaal heel beroerd ze is intussen al 4 keer naar het bureau geweest, Het is een traagwerkende motor en niemand weet wat de ander doet, althans daar lijkt het op. Hoop zo dat ze het toch gaat krijgen en dan ook nog eens met terugwerkende kracht want zonder dat extraatje is het voor haar echt heel moeilijk om het allemaal te bekostigen. Die bureaucratie is echt een grote doffe ellende, zag op Facebook een Frans kennisje die kampt ook zo met al dat gedoe, we zijn echt niet de enigen.

Heb naast al dit slechte nieuws nog wel een leuk nieuwtje, want sinds een ruime week zijn we in het gelukkige bezit van een hele lieve, blonde Labrador Retriever, een echte rashond compleet met stamboom. Hij is 5 jaar oud heet DUNCAN en Wim kwam hem op leboncoin tegen. Zijn baasje zocht een nieuw adres voor hem i.v.m allergie van hun dochtertje. Na een mailtje over en weer zijn wij gaan kijken en omdat ze al veel vervelende telefoontjes hadden gehad en de boel niet meer zo vertrouwden vonden ze het fijn dat wij eerst wilden kennis maken. Zodoende afspraak gemaakt; bleek niet eens zo ver weg te zijn. Wij erheen en daar maakten we kennis, hij zat achter een hekje opgesloten, nauwelijks ruimte en was helemaal door het dolle dat hij aandacht kreeg. Mevrouw zag vrij snel dat wij het goed met hem voorhadden en heeft de papieren in orde gemaakt, we namen hem mee achter in de auto compleet met een 13 kilogram hondenvoer. Hij is echt superlief, blijft keurig achter een klein schraaghekje indien nodig en is heel erg aanhankelijk en rustig. Heel wat anders dan die gekke, hyperactieve Floyd, van wie wij nooit meer iets hebben vernomen!
Vooral Wim is er echt heel blij mee, hij miste echt het gezelschap van een hond. Maar ik moet zeggen dat ik het ook erg fijn vind.

Leuker kunnen we het niet maken.

Ja die leus kwam meteen in me op toen ik gisteren het arbeidsbureau in Chaumont verliet! GVD wat baalde ik van het gesprek met de baliemedewerker. Ik was erheen gegaan om de salarisstroken en de twee verklaringen van de beide werkgevers aan hem liet zien en vroeg of ze overnieuw wilden berekenen op hoeveel uitkering ik recht zal hebben vanaf 1 november. Eerst een paar diepe zuchten, toen nog eens in het scherm kijken naar de stand van zaken, moeilijk kijken en het verlossende antwoord:" Ach mevrouw ik weet niet of herberekenen zin zal hebben, u heeft nog 130 dagen staan"
Na verdere uitleg bleek dat dat gaat tot 1 maart 2014 en misschien begin ik pas weer te werken vanaf de 15de maart dat zou dan dus veertien dagen geen uitkering zijn. Leek mij geen optie, dus nieuwe formulieren werden aan me overhandigd en hij sloot de conversatie met:" vrees echter dat er deze novembermaand weinig uitkering te verwachten zal zijn, want wij houden het reeds uitgekeerde vakantiegeld in op uw uitkering en u heeft ook nog eens 7 wachtdagen!" Dit betekent dus, deze maand geen inkomsten te verwachten. Heel fijn om te horen! Maar niet heus. Vrees dat wij terecht komen in een aflevering: "Geen cent te makken", want zou niet weten hoe we het  moeten redden deze maand, alle vaste lasten gaan gewoon door. Reservepotjes zijn er niet, twee auto's met problemen en dan dit er boven op.
Waar is in hemelsnaam die God in Frankrijk?????
Wij hebben zo langzamerhand het idee dat wij in een privécrisis zitten. Ik heb weliswaar volgende week twee kookworkshops in het vooruitzicht, maar vorig jaar duurde het ontvangen van de cheque ook redelijk lang, dus dat zal de zaak niet oplossen. Maar alle beetjes helpen. Een baantje zoeken is geen optie, wordt meteen gekort. Alleen zwart werk zou iets zijn , maar waar vind je zoiets?????We zullen van de honger niet omkomen, maar de rekeningen betalen zal niet gaan lukken, rood staan kost een forse boete en de automatische incasso's die geweigerd worden, zijn nog eens extra belast!
We weten het even niet meer, maken er cynische grapjes over, maar liggen er wel van wakker.

Eind van de maand oktober in zicht.

Het is 12 uur, ben in het museum en eet tegelijkertijd mijn boterhammetje. Officieel heb ik twee uur lunchpauze maar vandaag slechts 1 uurtje! Ik heb nl. in de afgelopen maanden 7 uur te weinig gewerkt en die moet ik dus voor het einde van het contract (31 oktober) inhalen! Ik mag dus zo meteen op de laptop de foto's van de inventaris gaan bijwerken en nummeriseren. Fijn, maar niet heus. Vandaag, morgen en overmorgen dus 1 uur extra werken en dan vanavond ook nog de commissie "cultuur" vergadering op het stadhuis om te laten zien waar we ons het afgelopen seizoen mee bezig hebben gehouden, buiten de receptiebalie om! Vind het een beetje flauw maar heb geen keus, anders had ik donderdag nog een hele dag terug moeten komen. Wat dat betreft kan mijn bazin er ook wat van hoor, zelf komt ze iedere dag te laat, gaat regelmatig eerder weg maar wij, arme werknemertjes hebben ons aan de uren te houden. Ik laat me niet kisten en accepteer het zonder tegengas.
Jl. zaterdag was het de laatste werkdag op het VVV kantoor, ook dikke pret maar niet heus; eerst nog graag even alle artikelen van de "boutique" tellen voor de balans. Stel je voor meer dan 1600 ansichtkaarten tellen want de inventaris moet kloppen!
Ik kreeg eind vorige maand zomaar ineens te horen dat het kantoor geen centjes meer heeft om een personeelslid te betalen en dus sluit m.i.v.. 1 november in ieder geval tot en met december 2013. Hoe dat volgend jaar zal gaan; ze weten het nog niet. In ieder geval willen ze meer regelmaat in de openingsdagen en niet de ene maand zus en de andere maand zo (begrijpelijk) maar ze hadden natuurlijk wel even contact kunnen opnemen met mijn cheffin i.v.m. een planning die voor beiden haalbaar zou zijn. nee ze lieten het op z'n beloop en nu klaagt men. Wim zou zeggen :"Fransen hè!"
Inmiddels hebben wij wel in de gaten dat logisch nadenken niet hun sterkste kant is. Marieke ondervindt een beetje hetzelfde, met name voor wat betreft haar huursubsidie. Een grote papierwinkel en het gaat over vele schijven dus niemand weet, wat een ander doet of heeft gedaan! Geduld en nog eens geduld moet je hebben. Vrees dat ik begin volgende week hetzelfde zal ervaren bij het arbeidsbureau. Ook al heb ik trouw iedere maand mijn loonstrookjes opgestuurd, vast en zeker dat ze ze overnieuw gaan kopiëren en dat het weer een lange tijd zal duren voordat ik een WW uitkering gestort zie op de bankrekening. Dus water en droog brood eind oktober, vrees ik! Zal niet de eerste keer zijn dat het vertraging oploopt en ik weer terug zal mogen komen met dit of dat formulier enz..
En dan dus vier maanden werkeloos. Dat zal ook niet meevallen, na 7zeven en een halve maand meer dan fulltime aan het werk. Kan me aan mijn hobby's wijden en heb wel (gelukkig) twee workshops " koken " op het programma staan tegen eind november op de basisschool. Dat is altijd een hele klus maar tegelijkertijd ontzettend leuk om te doen.
Ik zal me niet vervelen, maar het is wel een hele wending in je dagelijkse leventje. Aanstaande woensdag tussen de middag doen we met elkaar wat gezelligs tijdens de lunchpauze, beetje mini "afscheid" iedereen zorgt voor iets te eten en een glaasje erbij. Dat alles in de verwachting hier zo rond 15 maart weer te kunnen beginnen.

Wie een kuil graaft......

We zaten er al een hele tijd tegenaan te hikken, maar waren afhankelijk van verschillende factoren: 1) iemand met een graafmachientje, 2) een definitieve afspraak met die iemand met het graafmachientje, 3) mooi weer en vooral héél belangrijk de centjes om dit alles  ook daadwerkelijk uit te voeren. Wim trof eerst alle voorbereidingen: het verplaatsen van diverse struiken en planten, Een klus op zich. Meerdere keren bespraken we hoe, wat, waar en wanneer het zou moeten/kunnen gebeuren.
Jl. vrijdag was het zo ver. LL kwam om 10 uur en heeft met zijn machine de geul gegraven, Een enorme lading grond, vette zware klei, heel heel heel veel puin en grote graspollen later was de geul gegraven. (sneller dan gedacht, maar jammer genoeg niet goedkoper omdat het eerder klaar was!) Ik kwam om iets voor een uur thuis en toen was hij al bezig de  graafmachine op de aanhanger te rijden! Hij heeft het snel en gemakkelijk verdiend, naar mijn mening , maar ja, zelf hadden we dit met de schop nooit voor elkaar gekregen. Ik haalde 's middags bij Gédimat de vergaarbakken en Wim zaterdag de pvc buizen. Zaterdag regende het verschrikkelijk en we waren dolblij dat LL de afspraak van zaterdag naar vrijdag had vervroegd, anders was het nooit gelukt in die stromende regen. Vanochtend viel er nog wat miezer maar we moesten er toch aan geloven, Wim wilde graag dat ik hem zou helpen en morgen moet ik werken dus dit was dé gelegenheid om hem te assisteren. Wat een klus, eerst de "regards" erin
en toen een voor een de pvc pijpen, verlijmen, maar we stonden tot onze knieën in de bagger zooi. Onze kaplaarzen wogen tien kilo meer vanwege alle klei die bleef plakken.
Maar het is gelukt, de bakken liggen erin, de pvc pijpen ook en een groot gedeelte is al dichtgegooid met grond. De vele stenen hebben we zoveel mogelijk er tussen uit gehaald en op een muurtje achter het huis gelegd. De grootste, vervelendste en moeilijkste klus komt nog; de pijpen moeten nog door de muur!!! En dan.............. ja dan???? De aansluiting op de put in de straat is volgens ieders zeggen een klus voor onze gemeente. Krijgen we de burgemeester zo gek dat hij dat voor zijn rekening neemt???? Onze buurvrouw heeft gemakkelijk praten, zij zal toch ook nog het een en ander moeten gaan doen, haar regenpijp komt uit in onze tuin en als zij de grens zo strikt wil maken tussen haar en onze tuin, dan zal ze zelf moeten zorgen dat het regenwater bij haar geloosd gaat worden!!!! Ze krijgt een keurig schrijven van me, we zijn nl. al een poosje niet meer "on speaking therms!" Ze stond vanmiddag echter wel met haar neus op het raam van haar veranda gedrukt om te kijken wat wij aan het doen waren. Ik heb (heel gemeen) heel uitgebreid en overdreven naar haar gezwaaid, ik kon het NIET laten!

Wennen aan een andere gezinssamenstelling!

Ruim twee weken geleden schreef ik dat we "afscheid" hadden genomen van Marieke, zij vertrok naar Lille.
Wij zijn, Wim en ik, met een auto vol spullen inclusief de fiets dinsdags om 6 uur 's-ochtends naar Lille gegaan om haar een beetje met inrichten te helpen en nog wat spullen aan te schaffen bij Ikea (slechts 10 minuten van hen vandaan).
Je kon goed merken dat Lille een en al studenten huisvest want het merendeel van de uitgekozen spullen was uitverkocht! Dat was dus  jammer maar we kwamen er toch uit. Het nieuwe bureau, een tafeltje, twee eetkamerstoeltjes en de gordijnen sierden aan het eind van de dinsdag hun kamers! Het is niet groot en het "trappenhuis" met wenteltrap is zo smal dat er nauwelijks iets naar boven kan, dus helaas voorlopig alleen een matras en geen ledikant, dat paste zelfs niet door het raam. Marieke's lyceum is 30 minuten lopen en daarom knapte Wim de VTT op en kan ze indien gewenst met de fiets. Ze hebben op de begane grond een klein plaatsje daar kan ze haar fiets stallen en is er ruimte voor een wasmachine. Daar heeft de vader van A-L voor gezorgd dus eigenlijk hebben ze in principe alles wat nodig is. A-L universiteit is heel dicht bij.
Even heen en weer naar Lille is nou niet echt zo haalbaar want die 450km heen en terug is erg vermoeiend en ook dit keer weer de nodige trammelant met de Tomtom!!! Wat een ellende, die liet ons het grootste gedeelte van de terugreis via kleine wegen i.p.v. de péage rijden en ja als je dan eenmaal van de grote weg af bent dan ben je er niet zo snel weer op terug!!! Ik heb dan altijd erg veel moeite met het gedrag van mijn chauffeur, die gaat zitten kreunen, steunen, zuchten en is niet meer aanspreekbaar en op de een of de andere manier voel ik me dan onmiddellijk schuldig! (heb inmiddels van mijn collegae begrepen dat ik daarin niet de enige ben!!!, hen overkomt hetzelfde!!) We reden daardoor dus alleen kleine wegen, vaak 110, dan 90 en soms ineens 50 kilometer per uur. Het schoot niet op, zagen het steeds later worden en de volgende dag moesten we bieden gewoon weer aan het werk.het werd dus al met al een lange dag!
We zijn dus sinds begin van deze maand zonder puber!
Het is moet ik zeggen wel even wennen, maar we komen weer een beetje aan onszelf toen. hebben er vorige zondag van geprofiteerd en zijn vanwege de Nationale dagen van het Erfgoed samen op pad geweest met de Pass52! Metalurgic Parc en Chateau van Cirey sur Blaise, was heel aangenaam!
Voor herhaling vatbaar

Een leeg-nest syndroom?

Ik weet niet of ik nu al kan zeggen dat ik last ervan heb, maar bizar en vreemd is het allemaal nog wel. Ging ik er enkele weken geleden nog vanuit dat de hele actie van verhuizen naar Lille en samenwonen met AL van de baan was, i.v.m. het telefoontje dat Montebello lyceum geen plek had voor Marieke en het vinden van een woning nog meer problemen opleverde; had ik het dus bij het verkeerde eind.
Marieke had weer contact opgenomen met het Centre d'Information en Oriëntation in Lille en AL ging intussen met haar vader op zoek naar een optrekje. Toen zij dat gevonden hadden ging alles in sneltreinvaart, de academie du Nord heeft meerdere lycea en dus kwam er een plek op een van deze en met het hebben van een huisadres konden ze M niet weigeren.
Marieke's laatste werkdag op de camping was jl. vrijdag en zij kwam zaterdag met de trein terug uit Vernioz.
Ik had een vrije dag en haalde haar op het station op. 's Avonds waste ik snel wat ondergoed en zette zij alles wat moet verhuizen beneden neer. De volgende dag zondag vertrok ze dus met de trein naar Lille, we namen op het station afscheid. Vond het toen de trein wegreed toch erg moeilijk, pinkte stiekem toch een traan weg. 18 jaar en op eigen benen! In de hoop dat ze het gaat redden, financieel, opleiding, samenwonen, zelfstandig zijn. Allemaal nieuw en ver weg! (tegelijkertijd realiseer ik me dat ik op die leeftijd ook het huis verliet), ik bleef echter in dezelfde stad, zij zit 900 kilometer verder! Kan niet even stiekem om een hoekje kijken of net als mijn moeder toentertijd bij tij en ontij even binnenwippen! (niet dat Ik dat nou zo leuk vond) gelukkig is er telefoon, mail en kunnen we onbeperkt sms-en, maar toch het blijft moeilijk te verkroppen dat ik nu mijn beide meiden alleen op afstand kan knuffelen. Dit is echter wat zij heel graag wilde en dat ze gemotiveerd is dat is een ding wat zeker is. Laten we er het beste van hopen. Meer kunnen we niet. Het lege nestsyndroom zal vast en zeker zo nu en dan de kop op steken, lijkt me normaal. "loslaten" hoort erbij en een ding is zeker het zal een stuk rustiger zijn in huis. Ze is en was nou eenmaal niet de gemakkelijkste van de twee en laat zich niet de kaas van het brood afeten. Maar dat dat af en toe op conflicten uitdraait daar zal ze zelf mee moeten leren omgaan.Maar zonder Floyd en nu dan ook zonder Marieke is onze "ménage" in korte tijd wel heel erg stil geworden.

Eindelijk uit de "Impasse"

Toen we ons huis kochten stond er op de verkoopakte een adres "rue de la Mairie", eenmaal geïnstalleerd in M'celles, bleek al snel dat iedereen onze straat kende als " Rue de Camp"! Gaf toen al wat verwarring, maar was te behappen. In het telefoonboek staat ook nog steeds Rue de camp!
Vlak voordat onze vorige burgemeester afgezet werd, heeft hij nog snel onze straat een andere naam gegeven. Vroeger, heel vroeger stond er aan het eind van de straat ( die nu dus doodloopt) een kersenboom naast een dakpannenfabriek. Hij noemde onze straat vanaf dat moment de Impasse du Cerisier!
Bij de EDF en andere instanties was het een heel gedoe, het was aan ons om het te laten veranderen.
Het telefoonboek, taak van de huidige burgemeester, is echter sindsdien nooit aangepast.
De huidige burgemeester (zeker niet onze vriend) nam de taak op zich om straatnaamborden aan te schaffen en samen met de locoburgemeester werden soms op een paal, soms op een muur de borden opgehangen c.q. neergezet. Zelfs een heel klein achterafstraatje kreeg een naambord. Maar tot onze grote verbazing, onze straat bleef kaal. Geen bord. Vrij snel stapte ik op een vrijdagochtend (openingstijd stadhuis) naar hem toe en vroeg waarom wij geen straatnaambord hadden. "Ja, er moet eerst een betonnen plaatsje gestort worden voor de vuilnisbakken" was het antwoord. Wij verbaasd, want dat betonnen plaatsje bestond al toen wij er voor het eerst kwamen. Daarna nog een keer tijdens de een of andere gelegenheid het aan de loco gevraagd, :" Ja, het ligt in mijn garage, ik ga het zo snel mogelijk ophangen"! Maanden later, nog steeds geen bordje!
regelmatig hadden koeriers een probleem en reden rondjes door het dorp, konden ons niet vinden. Ergernis dus. Op de dag van "solidariteit" (door de burgemeester en zijn clan op poten gezet) werd een begin gemaakt met het af bikken van de stuclaag van de muur rondom het stadhuis, want die begon uit zichzelf af te brokkelen. Wij dachten dat er nu in ieder geval een plek zou zijn om het bord  aan de muur te hangen. Niet dus! Inmiddels ruim 3 jaar later, nog steeds die ergernis; waarom overal wel en bij ons niet????? We weten dat hij geen fan van ons is, maar zijn rechterhand (de zus van onze overbuurvrouw) woont verdikkeme ook in onze straat. Waarom trekt zij nou niet eens aan de bel??? Een maand of 5 geleden naar aanleiding van iets anders, wees ik menner de burgemeester er nog weer eens op " Oh ja dat is waar het bordje, ik zal eraan denken" Wim en ik begonnen te twijfelen of het bord er echt wel zou zijn, hadden ze het misschien vergeten te bestellen?????
Vorige week was ik het ineens zoo zat en ik schreef een gepeperde brief. Maandagochtend deed ik hem op de post, wilde 'm niet in zijn privé brievenbus stoppen. Adresseerde de brief aan: Meneer de burgemeester en zijn wethouders.Donderdag kwam ik thuis en werd door Wim geattendeerd op....................
ONS STRAATNAAMBORD!!!!!!! Het hangt op, boven de brievenbussen en het plaatsje voor de vuilniscontainers!!!!!!! Dus zo moeilijk was het uiteindelijk toch niet.

Kleur bekennen.

Deur zit er dus in, inmiddels is bij de overburen door de timmerman ook de nieuwe deur geplaatst, dus zitten we er beiden heel netjes bij. Die van ons staat in de grondverf. Was nog een heel gedoe, verf is hier best duur en de kwaliteit vaak prut.  Dus op zoek naar grondverf op terpentine basis lukte, maar toen Wim met verven wilde beginnen bleek de verf helemaal te zijn gescheiden er lag een laag water ( zo leek het) boven en een dikke drap onderin het blik. Roeren hielp vrij weinig en dus werd hij lichtelijk geïrriteerd want de verf droop van de kwast. Ik een briefje geschreven, omdat hij bang was dat men hem niet zou verstaan. Hij weer terug naar GP decor! Daar zette de verkoper het blik drie keer in de machine om het goed te mengen. terug gekomen is hij opnieuw begonnen, niet razend enthousiast maar het zit erop. Deur is nu spierwit. Meteen commentaar van mevrouw B. :" hij blijft toch niet wit"???? Nee maakt u zich vooral geen zorgen we liggen nog in de clinch over de daadwerkelijke kleur mijn man en ik.
Dilemma dus.
Wim heeft toch vaak wel een andere smaak als ik, in eerste instantie wilden we so wie so geen blauw. (zo als alle medelanders) en gingen we uit van bordeaux rood. Maar....................... in Neufchateau staat een mooi statig pand dat onlangs volledig is gerenoveerd en daar hebben ze de deuren en de luiken een kleur gegeven die je niet kan benoemen. Ik ben er heen geweest en heb omdat men niet opendeed een briefje in de brievenbus gestopt in de hoop een reactie te krijgen; niet dus!!!
Toen we daarom jl. donderdag op visite gingen bij W&H in de Meuse en nadat ik een kleurenwaaier van de schilder van de stad had geleend, ben ik met waaier en al voor de deur aan het vergelijken gegaan. kleurnummer opgeschreven en vanaf dat moment op zoek naar DIE kleur!!!!
Dat bleek niet eenvoudig, de kleurenwaaier is van een verffabrikant en dat nummer is nergens te krijgen alleen bij hen, maar zij zijn (natuurlijk, het zal niet zo zijn) op vakantie de hele maand augustus. Via internet een verffabriek gevonden in nederland met redelijke prijzen, ook hij herkende daar echter niet het nummer. Via google en een Ral waaier toch de kleur gevonden en nu loopt de bestelling. Om het spannend te houden: het is geen grijs, het is geen bruin en het is geen kaki!!!!!
En nu maar hopen dat het straks niet verschrikkelijk tegenvalt.

Een buiten(deur)kansje!

Afgelopen winter werd de tocht en het slecht sluiten van de voordeur een steeds groter wordend probleem.
Het hout aan de onderkant (waar Wim al twee weldorpels op had geschroefd) rotte langzaam maar zeker steeds verder en de ruiten zakten naar beneden omdat ze geen houvast meer hadden. Nu de zon er van de zomer op stond te branden wilde hij ook bijna niet meer. We hadden inmiddels al hier en daar geïnformeerd maar de prijzen, daar schrokken we enorm van! Dus aan een van de vriendjes die timmerman is, gevraagd of hij is kon doen. AV kwam kijken maar vertelde meteen dat restaureren meer zou kosten dan een nieuwe deur! Hij stelde voor bij de firma R in Longchamp een offerte te vragen; zo gezegd, zo gedaan! Maar ook daar pvc of hout, een dikke 1800€!!! Jammer dan dat kunnen we er helaas niet aan uitgeven. Toevallig bleek dat de buren ook een offerte hadden aangevraagd, hun deur , weliswaar niet zo rot als die van ons, tocht ook aan alle kanten en ook zij wilden voor de winter een oplossing! Ik dacht slim te zijn en vroeg of twee deuren tegelijkertijd plaatsen misschien voordeliger zou zijn. Meneer R deed een geste: hij wilde wel 5% korting geven! Wim en ik waren het erover eens dat we iets anders moesten verzinnen, dit alles was voor ons geen optie.
Wim zit regelmatig te kijken op le boncoin, naar auto's, onderdelen en meer van dat soort zaken en kwam op een vrijdagochtend een week of wat geleden een exotisch houten in goede staat verkerende voordeur tegen, voor een aantrekkelijke prijs en in de maten die leken op de oude deur van ons. Was alleen een beetje uit de buurt en net voordat we op vakantie zouden gaan. Ik belde toch naar het telefoonnummer en kreeg een meneer aan de telefoon, die me vertelde dat hij net toevallig die dag vlak bij ons in de buurt was! Hij ging ook de week daarna voor enkele dagen op vakantie en wilde even bedenktijd om te kijken wat de mogelijkheden waren, hij zou in de loop van de dag terugbellen. En inderdaad hij belde terug en vroeg of wij er mee in konden stemmen als hij diezelfde dag de deur nog bij ons zou komen brengen voor een kleine meerprijs! Dat leek ons (ook omdat het dik 30° was) een prima plan. Hij kwam diezelfde avond de deur brengen. Reed overigens in een kekke auto die gepimpt was helemaal in de stijl van DC shoes en Ken Blocks' Gymkhana!!! ik had daar nog nooit van gehoord, maar die auto was echt te gek!!! (meteen op internet gegoogeld en me verbaasd) De deur zag er nog perfect uit. We gingen op vakantie en toen we donderdagmiddag terug kwamen, kreeg Wim ineens de geest. Hij begon ineens de oude deur te slopen en samen met André heeft hij de deur kunnen plaatsen. Ding is echt loodzwaar. Cilinderslot zit erin met 4 sleutels en alles past alsof het er voor gemaakt is. Nu nog verven. In Neufchateau staat een woning die recent is gerenoveerd, de kleur van de luiken en de voordeur spreken mij enorm aan, moeilijk uit te leggen ik vind het een "taupe"kleur! Langs geweest maar niemand thuis, briefje in de bus gedaan met de vraag welke kleur of het RAL nummer het is, maar nog geen respons. We willen geen blauw zoals iedere Nederlander in Frankrijk.Eerste gedachte was ossenbloedrood, maar deze kleur dat taupe dat ziet er zo chique uit in combinatie met de grote stenen! Dus aan de schilder van de "service technique" een kleurenwaaier gevraagd en nu zodra ik even kan rijd ik naar Neufchateau om die kleur ernaast te houden en dan op zoek naar verf! Tweede probleem: verf is kwalitatief niet best, op terpentinebasis ook nog eens poepieduur, dus een nieuwe uitdaging staat ons nog te wachten, voorlopig staat ie in de grondverf, sluit ie perfect en lijkt het in huis ook nog eens een stuk lichter!

Echt vakantie, dankzij een oppas.

Door schuiven en ruilen hebben we het met de collegae van het museum voor elkaar gekregen; een aantal dagen aaneengesloten vakantie! Ik had vanaf vrijdag 26 juli tot en met zondag 4 augustus vrij. We wilden graag van de gelegenheid gebruik maken om langs te gaan bij Marieke op de camping, maar onze beestenbende en de planten gaven zoals iedere keer weer problemen om echt van huis te kunnen. We hebben aardige buren maar die verwaarlozen de boel en vergeten vaak zelfs de eieren te rapen!  Maar toen  neef A.B.C.v D hier de week ervoor een slagroomgebakje kwam brengen (ik had hem via FB weer regelmatig , onder de knop) en hij zelf aangaf het hier prima naar zijn zin te hebben, kwamen we gezamenlijk overeen dat hij de honneurs waar zou komen nemen!
 Hij is helaas  werkloos en vindt het heerlijk om met zijn cabriootje te rijden als het zulk mooi weer is. Dus dat was afgesproken!
Deze maand hebben we qua bezoekers geen klagen: eerst kwam A dus, daarna een hereniging met een vriendin van heel lang geleden waar ik twee keer mee naar Salou ben geweest! Zij (ook via FB) leek het leuk om deze kant op te komen met haar man, dus datum geprikt en zo vond er dus een weerzien plaats na dik 35 jaar! Het klikte en was enorm gezellig!(+mijn kledingkast is overvol met tweedehandsjes, waar ik heel erg blij mee ben!!)  Toen kregen we ook in diezelfde week J en L, zij maakten een tussenlanding op weg naar het zuiden, het was een dolle boel die avond met z'n zessen! Manon en A kwamen de zondag voor vertrek naar Marieke, Manon reed zelf die kant ook op en knoopt er een langere vakantie aan vast.
Ik had een B&B besproken in de buurt van Vernioz en Manon zou op de camping bivakkeren. Helaas is de airco in de auto kapot dus het werd een rit van dik 350km afzien op de heen en de terugweg. Het is al weken prachtig weer, maar ook erg warm en dan is het in de auto geen pretje. Marieke(inmiddels hersteld van haar acute blindedarm + operatie) heeft haar werk weer hervat, ze staat achter een kleine receptiebalie en heeft het goed naar haar zin, ze heeft een leuk klein chaletje met een collegaatje en heeft een muisje in een kooitje aangeschaft voor gezelschap (bèhhh). Het stel beheerders van de camping zijn redelijke jong en lijken heel geschikt. De camping zelf is een grote Nederlandse kolonie! Zou ons ding niet zijn, maar ieder zijn meug! Ons B&B was netjes, een beetje moeilijk te vinden en een typische, aparte dame als gastvrouw!
We hebben met z'n vieren Vienne bezocht, mooie stad. Hebben beide avonden heel uitgebreid en lekker gegeten (kassa!) en dinsdag zijn Wim en ik er samen op uit getrokken. We reden naar St.Antoine-L'abbaye, een middeleeuws dorpje en daarna door naar de Grotte de Chorance, dat laatste was een ware belevenis, in eerste instantie beetje eng maar een prachtig schouwspel van licht en stalactieten/stalacmieten!!!! We hebben er echt van genoten, wat een bijzondere wereld, we zaten dik 300 meter onder de top van de berg en als je dan die rivier ziet die er door stroomt , echt wonderbaarlijk! Al met al een fantastische tocht. Woensdag gingen we nog even bij Marieke langs en daarna zijn we doorgereden naar de Cher, naar V&H. Lekker bijgekletst, gegeten, geslapen en de volgende ochtend bijtijds vertrokken. Weer was het slopend in de auto, wat een hitte! we kwamen om 15.00uur hier weer aan, alles had onze afwezigheid overleefd en A had het erg naar zijn zin gehad vooral ook met de hond van onze overburen! hij komt vast en zeker nog wel eens buurten en heeft zijn oppashulp aangeboden indien nodig, dus dat is een geruststellende gedachte.

 

 

Medelijden, medeleven,

Na ruim een week van huis te zijn en positieve berichten vanuit de Isère, kreeg ik dinsdagochtend een sms. Ze voelde zich niet goed, buikpijn en daarna werd het angstig stil. Halverwege de middag sms:<< ben op de urgence>>! Dat was even schrikken. Toen ik haar belde bleek dat ze een acute blindedarmontsteking bleek te hebben en wachtte op uitslag van onderzoeken. Met verpleging gebeld en geantwoord op de vraag waar ze geopereerd moest worden, dat wij er de voorkeur aangaven dat het daar zou gebeuren. We vonden eerst hierheen met ambulance, zoeken naar een ziekenhuis die haar kon hebben en ook nog een arts die kon/wilde opereren veel te link. Dus werd Marieke laat in de middag geopereerd. Men kan zich vast wel voorstellen hoe ellendig je je dan voelt, je kind zo ver van huis en dan zo'n situatie!!! Volgende ochtend natuurlijk meteen gebeld, haar collegaatje waarmee ze de receptie doet en met wie ze het chaletje deelt, was bij haar en zij had gezorgd voor haar toiletspullen en ondergoed e.d.. Ze kunnen het goed met elkaar vinden, dus dat is heel fijn. Ook de campingbaas en zijn vrouw, waren erg bezorgd en tegelijkertijd ook erg onthand. Maar ze zeiden dat ze het wel op zouden lossen en dat we ze altijd konden bellen. Woensdagavond in het ziekenhuis had ze het erg moeilijk, pijn en zielig alleen. Wilde het liefst dat wij haar kwamen halen. Haar voorzichtig geprobeerd uit te leggen dat dat geen optie was, ze is in de ziektewet nu, heeft weliswaar 3 wachtdagen, maar zodra ze zich beter voelt kan ze weer aan de slag. Hier is het ook warm en een reis van royaal 400km leek ons ook een beetje té! Wat zit je dan als ouder zijn in een lastig parket zeg, echt vreselijk, maar je kunt weinig of niets alleen maar op haar inpraten dat het wel goed komt, dat ze moet denken dat het over een weekje een heel stuk beter is enz.enz. Maar zij wilde weg uit het ziekenhuis. Donderdagochtend had ze geen koorts en vertelde de zuster dat ze misschien wel naar huis zou mogen, het werd uiteindelijk heel laat in de middag; eerst moest de arts haar nog zien, toen nog een hele papierwinkel afwerken en recept voor medicatie en een briefje voor verpleging i.v.m. wisselen van verband en het weghalen van de hechtingen over 10 dagen. 's Avonds was ze helemaal kapot, ze had pijn, bleef maar overgeven en kon haar medicijnen niet door de keel krijgen. Een vicieuze cirkel dus! Ik had erg veel moeite om haar ervan te overtuigen toch te proberen iets te eten, samen met haar "roommaid" het toch voor elkaar gekregen dat ze een kopje soep naar binnen kreeg en haar gezegd op tijd naar bed te gaan, alle emoties kwamen er uit. Via FB al haar vrienden opgepord om even een sms te sturen om de moraal op te peppen!!! Vanochtend ging het gelukkig iets beter. Ze kreeg de cijfers van haar Frans mondeling en Frans schriftelijk, eerste erg hoog, (dat dacht ze al want de examinatrice was erg enthousiast geweest) tweede niet geweldig, maar dat is toch een hele goede prestatie van iemand zonder Frans basisonderwijs, Geschiedenis, Aardrijkskunde is ook een voldoende en totaalscore dik voldoende! echt super knap van haar.  Maar toen kwam er even later slechter nieuws; het lyceum in Lille heeft geen plaats voor haar! Ze kan eind augustus/begin september nog eens bellen. Dus dat is een hele grote desillusie, voor haar en voor AL! Weer was het aan mij om haar te sussen, een lastige klus! Ben wel blij dat we toch de papieren voor haar huidige school hebben ingeleverd zodat ze in ieder geval een plaats heeft voor het laatste jaar Lyceum. Mocht het zo zijn dat er toch nog een plaats voor haar vrijkomt in Lille, dan zien we wel hoe dat weer op te lossen. Voorlopig moet ze proberen al deze tegenslagen te incasseren; maar dat hoort bij volwassen worden, toch???????

Hier is 2 maanden een meisje loos!

Jl. zondag 30 juni 2013. Al een paar dagen daarvoor was al op mijn manier al druk in de weer met het voorbereiden van "het vertrek" van Marieke. Kreeg echter al snel in de gaten dat ik me maar beter nergens in kon mengen; ze kan alles zelluf!
Mocht wel het treinkaartje halen en betalen van Chaumont via Dijon naar Vienne in de buurt van Lyon. Ze wilde zelf eerst 's ochtends nog met een vriendin naar de bios en dus besloten we dat ze met mij zou meerijden dan reed ik terug naar Nogent (ik moest werken) en dan zou pap haar verschrikkelijke zware tas naar het station komen brengen. (station Chaumont is niet zo geoutilleerd dat ze daar bagagelockers hebben).Ze maakte zich de meeste zorgen over het overstappen en haar enorme zware bagage.  Haar trein vertrok om 15.20uur en dan zou ze om 19.58uur aankomen. De gerant van de camping had afgesproken haar dan op te halen. Ik was iets te laat op mijn werk en daar stonden al acht motorrijders te wachten! Had al met al een drukke dag!. Van Marieke hoorde ik nauwelijks iets. Thuisgekomen was er ook daar weinig nieuws van haar. Ze belde tegen 20.00 uur op met de vraag hoe ze die meneer zou moeten herkennen.(?) ja dat wisten wij ook niet. En toen werd het akelig stil en hoorden we niets meer. Volgende ochtend bleek dat ze een erg slecht bereik heeft. Dus erg veel telefoonverkeer onderling daar rekenen we maar niet te veel op.
Intussen is het weer zondag, de temperatuur is aardig gestegen maar er waait een vreselijke harde wind. Jl donderdagavond had ik een uitgebreid gesprek met haar; het gaat allemaal goed; ze zit samen met een meisje in een huisje, hadden al boodschappen gedaan en de kosten samen gedeeld (slim). Het werk is leuk, ze heeft wisselende diensten aan de receptiebalie, of  's morgens, of  's middags en is op donderdag vrij. Nu maar hopen dat ze het volhouden zal tot eind augustus! Wim en ik hebben eind van de maand een paar dagen vrij dus wie weet rijden we erheen om haar even te zien. Mits ze dat natuurlijk zelf ook wel wil.
Deze twee maanden werk ik meer dan fulltime, ben dus wel blij met een week vakantie want veel vrij zit er niet in. Het VVV kantoor is nu bijna de hele week open en samen met de stagiaire wisselen wij de taak aan de balie af. Jammergenoeg is het daar met mooi weer bijna niet uit te houden er kan weinig open en dus weinig ventilatie en door het koperen dak wordt het snel erg benauwd. Maar ik zal daar maar niet te veel over klagen denk dat het op de boerderij bij Wim ook geen pretje zal zijn!
We lijken wel tuinders uit het Westland: altijd klagen!!!!! hahahahaha