Herstellen en de bestelling,

Het gaat langzaam, maar ik ben beetje bij beetje aan het herstellen. Vorige week donderdag gingen de hechtingen eruit. Zo gek dat ik er helemaal niet bij heb stilgestaan dat er op mijn rug aan weerszijden van de wervelkolom, twee inscissies zijn gemaakt. Ik dacht maar een, maar het is natuurlijk logisch dat er aan weerszijden van de wig schroefjes zijn geplaatst. De verpleegkundige haalde de pleister eraf en telde de nietjes: 19 aan de ene en 18 aan de andere kant. Ik had van de apotheek een speciaal tangetje daarvoor mee gekregen. Het ging vrij snel en was niet echt vervelend of pijnlijk. De wond aan de voorkant in mijn buik was wel even heel wat anders. De verpleegkundige zei toen ze de pleister eraf haalde ; " Oh......!" Ik vroeg verbaasd wat er was en wat bleek..... Onderaan de snede zat een knoopje en bovenaan een soort strikje, verder waren er geen steekjes te zien. Het was een draad die van beneden naar boven was genaaid en daar was afgehecht! Ik treed niet in details, maar het was een hele vervelende, nare gewaarwording toen ze de draad met een "kocher" beetje voor beetje uit de wond trok. Ook zij zei daar niet echt enthousiast over te zijn het is een nieuwe methode, voor de chirurg gemakkelijk , maar voor de patient verre van prettig! Het ziet er netjes uit en de douchehulp smeert iedere dag de speciale zalf op de littekens om genezing te bevorderen. Ik kan inmiddels al best veel zelf, maar ben dolblij met de hulp voor het douchen en aankleden. Ik heb recht op hulp tot 1 mei en dat is heel prettig. Ook de huishoudmiep twee uur per week is een zegen. Er zijn nog wat onverklaarbare pijntjes en ongemakken en diverse mensen zeggen:"waarom bel je niet met de neurochirurg" maar ach ik ga ermaar vanuit dat dat er allemaal bijhoort en wel over zal gaan. Ik heb het meest baat bij geduld en rustig aan doen. Niet teveel rare bewegingen en niet tillen. De 25ste maart moet ik terug, eerst een rontgenfoto maken en dan op consult. Ben benieuwd! Auto rijden tot die tijd NO-GO! helaas. Mme L. moet het dus een poosje zonder me doen en de boodschappen zijn of voor Wim ( niet zijn hobby). GvB heeft gisteren boodschappen voor me gedaan bij de Lidl en is daarna koffie komen drinken. Gezellig en super lief van haar! Morgen komen FB en haar dochter en heb ik bij de Super U een bestelling gedaan bij de Drive en die nemen zij mee. Scheelt Wim een hoop ergernis en gedoe. Een week of wat voor de operatie kreeg ik bezoek van P, een mevrouw die ook af en toe de knutselclub bezoekt. Haar zoon PL heeft in hun dorp een cafetaria geopend en heeft ook in diverse gites de ruimte voor het ontvangen van gasten (29 bedden volgens mij) Hij is op zoek naar een formule om die gasten een maaltijd te kunnen aanbieden. Hij kwam samen met zijn moeder onverwacht op bezoek om eens hierover met mij te discussieren. Sinds M mij vertelde over de weckpotten die zij in het hotel aan de gasten verkopen met kant en klare maaltijden erin en de weckpotten voor mij spaart, stelde ik dat aan de hem (PL) voor hij was enthousiast. Ik heb hem drie kleine potjes meegegeven om te proeven en hij belde me vrij kort daarna op met een bestelling van drie menu's, voor- hoofd- en nagerecht. Hij wil van elk menu 10 stuks! Dus ben ik aan het experimenteren gegaan. Kreeg op slag ruzie op de pagina van WIH, want volgens de moderatoren kunnen sommige dingen ECHT NIET! flauwekul want proberen kan altijd, toch? In het Wecklandjournal staan veel voorbeelden van kant en klare geweckte maaltijden en dus ben ik voor de operatie begonnen. Ik heb een goulasch gemaakt met varkensvlees, een gerecht met kip in een saus van cider, met champignons en kastanjes. En ik ben diverse toetjes aan het proberen. De lege potten uit de Vendee ga ik aan hem leveren op basis van statiegeld, want weggooien daar ben ik fel op tegen! Ik heb aan M gevraagd of hij zich over de etiketten kon buigen en dat heeft hij gedaan, ze zien er prima uit. Ik druk ze af op stickervellen en knip ze uit, wel even een klusje maar het ziet er zo erg netjes uit.(arbeidstherapie voor moeders) Vanmiddag komen de ouders van E twee dozen met potten brengen uit het hotel, zij waren dit weekend bij hen op bezoek! en dan is er nog een mevrouw waar ik tot voorkort ook van de potten bij kocht o.a. voor M en J, zij heeft diverse gites en serveert haar gasten ook van die maaltijden uit een weckpot, zij koopt die via internet en die zijn én duur en komen van verweg. Zij is geinteresseerd en wil proeven wat ik serveer. Dus misschien een tweede klant?

Na weeën van mijn spondylilothesis.

In wachtte al vanaf augustus op mijn opname en operatie, maar door de hele Corona toestand werd dat uitgesteld tot???? Ik wilde dat ik het wist. Totdat ik ineens werd opgeroepen voor een consult bij de neurochriurg in Dijon. Voorafgaande daaraan moest ik nog even langs de rontgen voor wat foto's. Voor de tweede keer zei hij dat hij mij wilde helpen en het liefst zsm. Toen uiteindelijk de paparassen binnen kwamen en de datum bekend was, kreeg ik het toch wel even spaans benauwd. Ik moest op donderdag 11 februari me om 15.00 uur melden aan de opnamebalie, Wim mkocht gelukkig me naar binnen. Toen via een wir-war aan gangen naar de afdeling Neurochirurgie. Daar lagen de papieren voor me klaar, kreeg ik mijn polsbandje en werd ik naar mijn kamer verwezen. (ik had nog geinformeerd bij de verzekering om zeker te weten niet voor verrassingen te staan als de rekening komt tzt. Een eenpersoonskamer is ten alle tijde stukken duurder dan een tweepersoons. Er werd me verzekerd dat dit niet het geval zou zijn want alle kamers op de fadeling waren eenpersoons. Zag er kil en kaal uit maar wel netjes, met een eigen badkamer. Wim nam een halfuurtje later afscheid en ik kreeg eerst de anesthesiste op bezoek,daarna nog iemand van maatschappelijk werk ivm nazorg thuis. Het avondeten was een smerig ruikende rare kleur soep (??) en nog wat onappetijtelijks. Ik zou om 8 uur naar de operatiekamer worden gebracht. Vanaf 24.00 uur mocht ik niets meer eten of drinken. Om 5.00 uur werd ik wakker gemaakt, ik had nog niet echt veel geslapen want het was busy doing in de gangen en belletjes rinkelden zonder ophouden. Tevens landt er een helikopter op het dak en die hoor je en voel je aankomen. Ik was redelijk rustig en beantwoordde alle vragen aan de ok zuster. Kreeg een kapje op de mond en twee infuzen in mijn linkerhand, verder weet ik niets meer. Ik werd wakker op de uitslaapkamer en dutte weer in en kwam om een uur of 19.00 uur weer bij mijn positieve op de kamer. Duf, pijn, vieze smaak. De neurochirurg kwam langs en die wilde dat ik meteen opstond en liep een rondje met me! Terug in bed belde ik voor hulp, maar zusters hadden het te druk met andere dingen. Duurde lang voordat er iemand kwam. En zo ging het alle volgende dagen. Sommige zusters hebben dit beroep niet als roeping, waren onvriendelijk en onaangenaam, kortaf en prikkelbaar. Liggen was onconfortabel, lakens gleden weg, kussen keihard, maar je moet jezelf maar zien te redden.Ik at een yoghurtje veel eetlust had ik niet. De volgende ochtend (zaterdag) kreeg ik een homp baguette een bol met thee een jammetje en een stukje boter, maar ja je hebt maar een hand!!!! Dus veel eten was er niet bij en thee in een bol kun je met een hand niet oppakken! Maar daar interesseert iemand zich voor. Ik moest uit bed en me douchen. ook hier weer zonder erg veel hulp. ze zetten je op de stoel en gaan weg, mijn steunkousen werden gelukkig wel aangedaan want dat kon ik echt niet alleen. Bukken was een ramp (is het trouwens nog steeds), zeep viel en niemand raapt het voor je op. Mijn pleisters bleken toch veel water te absorberen gevolg; een drijfnatte pyama en kamerjas. Ik had rare kriebels in mijn lijf en mijn linkerbeen voelde dof en alsof het sliep. Dokter P kwam (op zijn vrije dag in sportief tenue langs) om me gerust te stellen, zo lief! Hij vertelde maandag en dinsdag niet aanwezig te zijn en zou dan woensdagaochtend met me bespreken hoe en wanneer ik naar huis zou kunnen. Maandagochtend was ik in tranen, wederom was ik drijfnat na het douchen en had ik het zo verschrikkelijk koud en niemand die me kwam helpen, totdat er ineens een heledelegatie in mijn kamer stond, verpleegkundige, een andere neurochirurg en een 8 tal co-assistenten. Allemaal enthousiast wat zij op de fotos hadden gezien. Dokter P had fantastich werk geleverd!. Ik moest even lopen, laten zien wat ik wel en niet kon en mijn tranen , "ach ze gaan u vast zo helpen verkleden!" Maar zou u niet liever naar huis willen? dat was dus niet tegen dovenmansoren gezegd. "Graag heel graag" antwoordde ik. Snel werden er allerlei papieren geregeld w.o. ambulancevervoer, tork men even snel de urinekatheter eruit (au). Tot op 10 minuten voor vertrek zaten beide infuus naalden nog in mijn hand. De ambulancerbroeder maakte daar een zuster op attent, dus ook dat even snel hoeps eruit. De rit was slopend, een keiharde brancard, maar lieve mensen wat was ik blij dat ik naar huis ging. Voor een stukje menselijkheid en liefdevlle ontferming hoef je niet naar het CHU in Dijon!

Met het oog op morgen..... en overmorgen.

In de week van de 11de januari was het dus even hectisch door het onverwachte bezoek aan de neurochirurg in Dijon. Daaraansluitend kreeg ik de week daarna het telefoontje van de secretaresse, die de data doorgaf. Ik sta op de lijst om op 11 februari te worden opgenomen om 15.00 uur, de 12de volgt de operatie. Ik moet de 4de naar Dijon voor een consult met de anesthesist en de 8ste moet ik een Covid test af laten nemen. Is het resultaat negatief dan wordt ik geholpen. Ik had wel even flink de zenuwen van dit alles, maar het moet gebeuren. Nu wil ik wel alvast eea regelen, w.o. hulp voor mezelf, niet zozeer hulp in de huishouding maar meer hulp voor mij bij het aankleden ed. Maar ik word van het kastje naar de muur gestuurd. Heel fijn dus. Wim heeft nog flink wat vrije dagen en we hebben besloten om Coco naar het pension te brengen dat is voor iedereen een zorg minder. De verpleegkundige kan dan rustiger haar werk doen en ik word 's ochtends dan niet over-enthousiast besprongen als ik de keuken in strompel!! Mme L. leent mij een rollator, handiger dan krukken. Mijn bezoek bij de fysio in Nogent was een ramp; hij bekeek het recept en vond het bijzonder dat ik pré-operatief al behandelingen nodig had. Hij masseerde eerst de onderrug en toen mocht ik aangesloten worden op zo'n apparaat met stroomgolfjes. Het verliep prima voelde ook ontspannend, maar..... toen ik van de behandeltafel opstond, zakte ik door mijn benen. Alsof ze van elastiek waren en mij niet meer konden dragen en pijn! pijn! pijn! geen succes dus, we schrokken allebei. Ik kan niet navertellen hoe ik bij de auto ben gekomen, gelukkig een automaat, en kon mezelf naar huis rijden. Ik heb aansluitend nog twee dagen erg veel last gehad. Heb de volgende sessie dus afgezegd. Dit wil ik niet een tweede keer meemaken. Hij had daar begrip voor. (gelukkig) Vorige week is M een nachtje komen slapen en heeft voor mij twee dozen vol Weck bokalen meegenomen. In het hotel worden die verkocht gevuld met diverse maaltijden, desserts en entrees en ze werden in de glasbak gegooid. (wat een verspilling!) M. heeft van de baas toestemming gekregen om ze te verzamelen en bewaard ze dus voor mij. Super dus. Hij heeft tegelijkertijd al heel veel van de spullen die hier van hen stonden meegenomen. Dat ruimde lekker op. Zo fijn om hem weer even hier te hebben, knuffelen en bij te praten!!! En dan n.a.v. het overlijden van mijn stookmaatje opa Claude; zijn we nog eens ervoor gaan zitten om over begraven/cremeren ed te praten samen en onze wensen. Wim zei na het overlijden van zijn vader dat hij er een beetje spijt van heeft geen familiegraf te hebben gekocht en wilde het liefst in Maassluis begraven worden. Ik deed navraag over de kosten van repatrieren en dat is geen kattenpis! Vind het tegelijkertijd ook onzin, zou hij eerder overlijden als ik dan is hij niet meer in de buurt (?). We zijn dus gaan informeren bij de burgemeester hoe het hier geregeld is, er zijn nog wat lege plekken op de begraafplaats in M'celles. Je koopt zo'n plek voor 30 jaar en kan na 30 jaar verlengd worden. De prijs is een lachertje! In een graf mogen twee kisten en eventueel zolang er nog geen collombarium is (dat staat op de wensenlijst) mag er een urn bijgezet worden. (Ik wil niet begraven worden) We hebben een officiele brief geschreven om een plek te willen kopen en de volgende stap is een plek uitkiezen.

Vervellen en vervelen.

 De verpleegkundige(n), want ze kwamen bij toerbeurt, kwam zondag jl. voor het laatst de wond is dicht, de zwellingen minder en dus mocht ik het verder zelf doen. Flink invetten want de huid begon te vervellen en dat was zwaar hinderlijk. Ik heb (had) de neiging om aan de velletjes te pulken en dat moet niet.      Mijn hand ziet er verder nog wel rood uit maar het doet geen zeer en ik kan alles weer doen. Het is dus wel duidelijk dat ik van geluk mag spreken.

Ik heb me redelijk kunnen amuseren in die periode, maar saai was het wel. Ik was begonnen met het maken van een vrij grote dromenvanger voor M & E, maar dat moest ik even opzij leggen. Gelukkig kan ik sinds vorige week er weer op los haken en het geheel schiet aardig op. Komt mooi uit want M. komt as. woensdag deze kant op en dan kan het geheel met hem mee terug. Leuk om te doen, dat haken ik heb daar altijd veel schik in. Verder heb ik weinig ondernomen. Wel zorg ik een keer in de week voor een maaltijd voor Mme. L.

Jl. maandag ging ik naar de famillie T. om mijn emmertjes en bakjes op te halen. Daar trof ik voor de deur André aan, bibberend van de kou, wit van het meel op zijn hele overall. Hij was hout aan het laden voor de kachels.Hij begon ineens te huilen en vertelde dat hij die ochtend van T.T. gehoord had dat opa Claude in het ziekenhuis was overleden. Hij lag in het ziekenhuis van Neufchateau met Covid, was daar van aan het opknappen, maar zijn lijf en hart waren te moe. Mijn "stookmaatje" is niet meer.  85 jaar is hij geworden. Vanochtend was er een mis en de begrafenis, het was flink druk. Iedereen met masker op in een overvolle kerk.                                                                                                                      Hopelijk houd ik er niets van over want ik was jl. donderdagochtend met Wim in het CHU van Dijon op consult bij de neurochirurg. Ik had met het secretariaat gebeld om te peilen hoe het ervoor stond met de operaties. N.a.daarvan kreeg ik een telefoontje tijdens het boodschappen doen. Thuisgekomen luisterde ik de ingesproken boodschap in. Ik werd donderdag om 10 uur op het spreekuur verwacht.

een groot gedeelte al klaar, alleen afwerking nog

 Gelukkig kon Wim mee, want het was slecht weer. Nadat ik me bij het secretariaat had gemeld moest ik eerst langs de rontgen voor  een paar foto's. Dat ging allemaal razendsnel en  toen ik bij dokter P binnenstapte had hij de foto's al op zijn scherm. Hij herhaalde bijna hetzelfde als de eerste keer, urgentie van opereren, wat hij gaat doen, keek nog even naar mijn buik. sneetje van 10 cm, om het wigje te plaatsen en via de rug om het vast te schroeven.  Hij gaf me een recept voor post-operatieve fysio behandelingen en voor vitamines, ijzer en proteine te gebruiken een maand voor en een maand na de operatie. Ik sta gepland voor februari, ze bellen me, dan eerst een Covid test en daaraansluitend opname. Operatie op dag één,  's avonds al uit bed en de volgende dag met ambulance naar huis!!!!! Daar schrok ik wel van. Ze houden geen kostgangers kennelijk. Wim heeft nog heel veel vakantiedagen staan, ik kan alleen maar hopen dat hij er daar een aantal van op zal kunnen nemen. Ik kijk er niet naar uit, ben gewoon een bange poepert.

Als de dromenvanger klaar is, ga ik beginnen met een vertaalklus voor het museum. Ik hoef me voorlopig niet te vervelen.

2021,

 Allereerst aan iedereen de beste wensen, voor een gezond en gelukkig(er) nieuw jaar. 

Wij zitten sinds gisteren met een vervroegde avondklok, mogen na 18.00 uur niet meer naar buiten; alleen voor werk! Het schiet allemaal niet op en ik hoor vanuit het ziekenhuis in Dijon ook helemaal niets. Ik vrees dat dat ook nog wel een tijdje zal gaan duren. Dat is best vervelend want plannen kun je niet maken.

Er staat dus niets op de agenda. De kids konden hier niet zijn met de feestdagen, het was een saaie boel.We hadden een afspraak met onze vrienden in de Meuse voor de zaterdag na Kerst, maar zij moesten die afspraak annuleren omdat H.H. in contact was geweest met een buurvrouw die Corona bleek te hebben. Heel sneu voor hen, want ze gingen meteen in quarantaine. Wim en ik zijn die zaterdag maar naar Dijon gereden om wat dingetjes te doen die allang op het lijstje stonden. Coco was in het pension dus we hadden de tijd.

Oudejaarsdag bakte ik traditiegetrouw oliebollen en appelflappen, na afloop wilde ik zo snel mogelijk de pan met hete olie buiten zetten maar dat ging dus flink fout!

Het had gesneeuwd de grasmat was nat en ik gleed uit met de pan met hete olie, lang languit en de olie spatte uit de pan, het siste en stoomde als een gek en ik kreeg een scheut olie over mijn rechterhand! Ik rende naar binnen meteen onder de kraan met die hand, het deed flink zeer. Wim lag op de bank en kwam kijken en werd witheet van woede. Hij waarschuwt al jaren dat ik die pan moet laten staan, maar het leed was dus al geleden, Ik rende naar de badkamer en bleef met de hand onder de lopende kraan. Hij wilde dat ik de huisarts belde, maar die wisten er geen raad mee. Er was geen dokter en dus moest ik maar de 15 bellen. Dat gedaan, situatie uitgelegd en ik kreeg een dienstdoende arts aan de telefoon. Hij adviseerde onder de kraan teblijven met de hand, lauw water!!!! tot dat de brandweer kwam. Wim hielp me met het uittrekken van de vuile kleren vol modder.

Dat duurde een half uur en die kwam met drie man. Stelden veel vragen, controleerden bloeddruk, hartslag en verbonden uiteindelijk de hand. Ik moest naar het ziekenhuis en werd in de auto geparkeerd, op een stoeltje met mijn rug naar de rijrichting. (Wim ging naar z'n werk , mocht niet mee) De twee vrijwillige brandweerjongelui bleven naast mij staan. Het was een dollemansrit en mijn hand deed verschrikkelijk zeer. Ik werd er niet echt blij van en werd misselijk van het heen en weer geslinger. Bij het ziekenhuis in Neufchateau aangekomen, deed de "chef" de nodige administratieve handelingen en ik werd gelukkig vrij snel geholpen. Dokter checkte de wond en gaf aan de verpleger de opdracht het te verzorgen en verbinden. Ik kreeg een recept mee voor pijnstillers, verband, gaas en zalf. En een recept voor wondverpleging aan huis voor 14 dagen. Moest nieuwjaarsdag terug komen voor controle. Het zag er akelig uit, maar gelukkig is het niet echt heel vreselijk verbrand.

Inmiddels is het zondag, de verpleegkundige is gisteren en vandaag geweest, de hand ziet er heel gezwollen en rood uit hier en daar wat kleine brandblaren. Morgenochtend voordat zij komt eerst naar de apotheek want er is geen verband en zalf genoeg. Ik ben me er heel erg van bewust dat ik zoo ontzetend veel geluk heb gehad, het had zoveel erger kunnen zijn. 3/4 van de olie is op het gras terecht gekomen en NIET op mij. Ik heb, zeker weten, een beschermengeltje op mijn schouder gehad. Ik heb wel overal spierpijn van het vallen.

BLOG nummer 501!

 Ongelofelijk dat ik in de afgelopen jaren (sinds 2007) 500 blogs heb geschreven. Het zou een flink boek kunnen zijn. Ik heb een keer de moeite genomen om een klein boekje uit te geven, maar het was zo'n gedoe met lettertypes en downloaden dat het bij een boekje is gebleven.

Wat is er een hoop gebeurd in die afgelopen 13 jaar. Leuke dingen, vervelende dingen, problemen met de bureaucratie, problemen met financieen, toestanden met onze dieren, het krijgen van nieuwe kennissen, het  verliezen van contact, oude bekenden weerzien, via Facebook klasgenootjes terugvinden. enz. enz. enz.

Zoals laatst iemand tegen me zei:" jullie leven is verre van saai!", dat kan ik beamen. Dat is het zeker niet. Ik geniet nog elke dag van het prachtige landschap in de Bassigny. Vooral als de mist hangt boven de Maas, dan stap ik graag even uit de auto. De collines van de Haute Marne zijn prachtig, n'importe welk seizoen. Ik houd van dit land, ik geniet van het natuurschoon en alles wat de natuur ons biedt;  het fruit uit de tuin, de asperges de bois in april, de noten, een kwart varken dat ik koop bij een stel mensen die ik nog ken van mijn carriere in de hapkar. Ik vind het heerlijk om jam te maken, fruit te wecken, paté te maken, een vers stuk zalm te roken in de prachtige rookoven, elke week ons volkoren brood te bakken. Te experimenteren met van alles in de keuken, de vele keukenapparatuur te gebruiken. Mevrouw Littmann te verrassen met een maaltijd zeker in deze vervelende Coronatijd.

Helaas liggen alle aktiviteiten buitenshuis met zowel de Messenvriendenklub als de Academie op z'n gat. Ook het geweldige project met de voedselbank ligt stil. Mijn "bedrijfje" ligt ook stil.

Ik help zo nu en dan nog wat landgenoten met paparassen en dergelijke, maar begin er een beetje tabak van te krijgen dat er een aantal zijn die het hemd van je lijf vragen en het dan toch achter je rug om zelf uitzoeken, anders doen, beter weten. Of het is compleet eenrichtingverkeer en daar pas ik voor. Een maand of wat geleden kreeg ik 4 verschillende zaken op mijn bord, voelde me een soort van adviesbureau. Liefdewerk oud papier is prima, maar het moet van twee kanten komen. Hier zegt men:"donnant, donnant"

En dan zijn er nog onze buren: Mme G. en dochter J. spreken niet meer met ons. Dat is niet van vandaag maar al een poos. Ik zit  nu in de gemeenteraad en heb regelmatig contact met PC (de burgemeester) en zijn vrouw J. Zij koopt tegenwoordig eieren bij ons. Het gevolg daarvan is dat haar zus MCG van de overkant ons niet meer gedag zegt of eieren komt halen en geen oud brood meer geeft. Ook haar "gezellige nieuwe vriend" die eerst PopieJopie tegen ons deed en nu ook zijn nek omdraait. Jammer dan. Het is wel bijzonder bijzonder dat je in een dorp van net iets meer als 50 bewoners met sommigen dus niet meer door een deur kunt.

En dan nog de kinderen. MvD komt helaas deze kant niet op, het lag in de bedoeling om hierheen te komen voor een paar dagen, maar Nederland is in lockdown en het is dus onverstandig.                          En dan M.; schreef ik in augustus dat er een sollicitatie liep in de Vendee, inmiddels zitten ze daar nu alweer dik twee maanden. De baan is inclusief een appartement in het hotel, de honden konden mee de katten daar hebben ze helaas afscheid van moeten nemen. Het is allemaal bijzonder snel gegaan, ze hadden snel een koper voor hun huis en zijn stante pede vertrokken. Een groot gedeelte van de inboedel staat nu hiernaast, want het appartement is gemeubileerd. E. had ook vrij snel een baan bij Leclerc, al is die jammer genoeg voor een vervanging van een zwangerschapsverlof. Hopelijk kan ze blijven, er schijnt daar veel werkgelegenheid te zijn. het is niet naast de deur en we zijn nog niet in de gelegenheid geweest om hen te bezoeken.

Wat betreft mijn operatie.... die staat voorlopig nog niet gepland, aldus de secretaresse van de neurochirurg. Ik wacht dus af, maar zou het heel prettig vinden als er een datum bekend zou zijn.

Kerstmis wordt een stille boel dit jaar zonder de kinderen. Ik heb her en der wat kerstdecoratie aangebracht. En ben supertrots op mijn kerstengel, die ik in navolging van FP op de knutselklub het gemaakt. Weliswaar niet zo precies en secuur genaaid als zij, maar ik vind haar erg leuk geworden.

Een lugubere en smerige vondst,

 Al een paar dagen roken we een smerig luchtje zodra we in de kamer hiernaast kwamen. Omdat het daar redelijk volgestouwd staat met spullen van M&E wisten we niet waar we moesten zoeken. Eerst dachten we dat het misschien uit de planten kwam die daar staan om ze tegen vorst te beschermen. Maar die roken van dichtbij niet bijzonder. Ik haalde stuk voor stuk de bakken van het provisierek eruit en checkte de inhoud. Een doosje rendang boemboe was open er lag vieze troep in de plastic bak. Dat rook niet echt fris. Maar ook na de grote schoonmaak daarvan bleef het ruiken. Ik kiepte ook en grote verhuisdoos leeg,  geen bijzonderheden. Gisteren, zondag, was Wim buiten bezig met zijn autootje en ik rommelde wat her en der, nog steeds hing er die smerige stank. Waar kwam het toch vandaan?  Toen Wim weer binnen was maakten we samen nog een rondje en deed hij de meterkastdeurtjes open.............................JAAA

daar kwam het vandaan, het rook er heel smerig naar uitwerpselen en urine van iets. We zagen ook wat keutels liggen, maar ja van wat dan?

Het zit volgestopt met glaswol en we schenen met behulp van ons mobieltje erin, konden niets zien.

We lieten het er bij en gingen eten, maar het liet ons niet los. Er moest iets zijn wat die stank veroorzaakte.

Vanochtend na het ontbijt haalden we stofzuiger en vuilniszakken te voorschijn. Wim trok overall en handschoenen aan en haalde zo veel mogelijk glaswol er tussen uit. Toen dat op de laminaat vloer lag zagen we veel viezigheid en haren en ook behoorlijkwat keutels...... Yekkie.

Met zaklamp schenen we naar beneden in de sleuf, ja hoor daar zagen we iets liggen.

Een zakdoek om de stofzuigermond gebonden, geprobeerd het op te zuigen, dat lukt niet.

Schoenenkast van de muur gehaald en met een schrobzaag een gat in de gipsplaat gezaagd.

Toen zagen we het stoffelijk overschot van een beest, al grotendeels in staat van ontbinding. Zo vies.

We hebben niet kunnen ontdekken wat het is geweest, ons vermoeden waarschijnlijk een rat of een relmuis. Hoe is die daar gekomen, zat dat beest klem? Waar kwam die vandaan, van boven? Uit de stal?

Alles is inmiddels opgeruimd, maar nu is er toch nog steeds veel stank.

Luchten dus en hopen dat de stank wegtrekt.

Vanwege de lockdown zijn we beperkt in het boodschappen doen en Wim vindt dat ook een beetje onzin om speciaal voor luchtverfrisser de deur uit te gaan, beter maar combineren met de nodige boodschappen! Als het aan mij ligt was ik al onderweg!

Wel zullen we weer her en der wat gif neerzetten/leggen. Dit willen we echt niet NOG een keer.

Weinig nieuws uit Maisoncelles

 Helaas zitten we weer in een lockdown, wat ondermeer inhoudt dat mijn operatie vermoedelijk nog wel eens een poosje op zich zal laten wachten. De ziekenhuizen liggen vol en er is te weinig personeel ook voor de Ok's. Dat is dus flink afzien. Ik heb de meeste last gedurende de nacht, soms weet ik niet hoe ik moet omdraaien en lijken mijn benen in een grote kramp te zijn gevangen. Overdag houd ik me redelijk rustig, doe wel wat in de keuken maar volg ook met heel veel plezier een mooie serie op Netflix die ik als het aan mij zou liggen het liefst achter elkaar zou willen kijken. Maar er is meer te doen. Ik heb samen met Wim veel kweeperen geraapt. Die moeten verwerkt, het was zoveel dat ik  wat kilo's aan mensen heb gegeven via Marktplaats FR. Ik maakte gelei en deed daar de door Manon opgestuurde Tonkabonen door, (zo lekker zeg) ik raspte deze en de geur is zo heerlijk. Een aanrader. (iemand schreef op FB dat het schadelijk zou zijn, moet ik toch nog eens nalezen). Ik maakt ook een badge moes voor pate de fruits = membrillo, die lukt dit keer waanzinnig goed. Het kostte wel veel tijd maar yammie wat is dat een verschrikkelijk lekker snoepgoed. Ik schreef er enthousiast over op een paar groepen op FB en kreeg meer als 125 reacties! Een ervan was van een oud-collegaatje van het HC uit Maasland. Of ik er niet 20 stukjes van kon opsturen. Ze wilde met een "tikkie" betalen.

Vond dat zo lief, van haar dat ik een doosje inpakte en keek naar de portokosten. Nee! werkelijk niet te doen het woog 300 gram en zou 12.65€ moeten kosten.

Bizar dus, overgedaan in een andere verpakking zodat het in principe door de brievenbus past. Dat scheelde de helft.

Dus KvD-vdZ. het is onderweg.

Oeffff, ik heb me niet gehouden aan mijn afspraak!

 Ik zie net tot mijn spijt dat ik na 30 augustus niet meer iets van me heb laten horen, schandalig dus. Dat was niet de afspraak, maar is er stiekem niet van gekomen.

Er is veel reuring geweest intussen tijd want we kregen, M&F. L , A&W.S  en W&H.H op visite allemaal mee-eten maar supergezellig.

En bezoek van een stel Nederlandse mensen, waar ik haar van kende via de Wecken Is Hipdag en contact mee heb gehouden, ze was erg geinteresseerd naar de smaak van mirabellen en ze had mij gevraagd om bij de Aldi 10 Citroen HY's te kopen gemaakt van blik gevuld met koekjes en die stonden al een tijdje in de gang. Zodoende maakten wij een afspraak en kwam zij met haar man hierheen en logeerden in een hutje op de camping (geen succes). We hadden een fantastisch weekend met elkaar, de mannen hadden het op hun manier ook leuk en wij stonden aan een stuk door in de keuken en buiten bij het oude aanrecht, druk in de weer met praten en mirabellen ontpitten. Coco was een bol stress van al dat heen en weer gedoe.G repareerde ondertussen mijn sous-vide apparaat, geweldig die doet het nu!!! Er zijn heel wat vijgen, mirabellen en pruimen door onze handen gegaan en we hebben de vrienschap gevierd met lekker eten en heel veel praten, zo bijzonder kan het zijn! J heeft ook een grote krat met potten meegenomen voor mijn lieve vriendin MdL in Ridderkerk en beloofde dat bij haar te gaan brengen. Dat is gebeurd en M was erg dolgelukkig mee en deelde ook nog eea uit aan P en W.B. Hij heeft diabetes vandaar alles zonder suiker en M en J willen ook het suikergebruik miniseren. 

Er is inmiddels een hoop gebeurd, ik was begin september naar Nederland voor een workshop om te leren droge worst te maken in Lunteren ( het was interessant en leerzaam en ik nam 5 zelfgemaakte worstjes mee om thuis te drogen) en koppelde daar een paar andere dingen aan vast. Ik sliep bij TvW dat kon en mocht gelukkig weer en had ook tijd om een hapje te eten met mijn "grote" kind. Quality time met haar is af en toe wel fijn, want alleen contact via Messenger of een telefoontje is toch wel wat karig. Ook had ik in de weken daar aan voorafgaand heel veel fruit geweckt voor mijn lieve vrienden in Ridderkerk. Moet zeggen dat jam maken zonder suiker nog wel een dingetje is, want het wordt niet echt jam, het is niet gebonden door suiker en dus ook snel aan bederf onderhevig en is meer een vruchtencompote. Dus zat er in de auto (dit keer met de Cadillac en geen bijrijder) voor haar wederom een grote doos met geweckt fruit.  Vrijdagavond kookte ik bij T het avondeten en aten we gezellig samen, zaterdagochtend moest ik heel bijtijds weg, maar wat een ramp de A20 was afgesloten vanwege wegwerkzaamheden, dus eerst flinke omweg maar precies op tijd in Lunteren. Ik keek mijn ogen uit in de winkel van Vuur en Rook en deed enthousiast mee met de workshop van Albert Gerritsen. In zo'n groep zit altijd wel een betweter en Ja hoor ook dit keer zo'n figuur!!!! Er was eerst een flink stuk theorie en toen (ook met name vanwege Covid19) splitste de groep zich in twee en gingen we aan de bak, vlees malen, kruiden, mengen en darm vullen en ik had 5 worstjes met twee verschillende kruiden mengsels en een hoop kennis opgeslagen. Ik had koelbox mee en reed terug via een hele grote kraam met allerlei pompoenen en kalebassen, naar Schiedam. Manon en ik aten bij een Thais restaurantje was heerlijk. Zondagochtend alles ingepakt om naar Ridderkerk te rijden waar ik bij Hotel van der Valk een afspraak had met een klasgenootje van de Lagere school, helaas waren de twee anderen die we hadden opgespoord via FB niet in staat daar ook te zijn dus waren we met z'n tweetjes. We herkenden elkaar meteen en hadden een hartstikke leuke ochtend. YK had een fotoalbum bij zich en we haalden herinneringen op. Ik merk dan toch wel dat er wat sommige dingen betreft een gat zit in mijn geheugen. We aten beiden een broodje kroket en ik ging naar M&J, J kwam met een grote doos lege potten naar beneden en nam de volle krat mee naar boven. Altijd weer een warm welkom. M had voor mij wat lieve kadootjes en ik kreeg vlees mee van Schotse Hooglanders waar zij zo enthousiast over zijn. Ik had broodjes voor onderweg klaargemaakt en een thermoskan heet water en nam tegen drie uur afscheid op weg naar Genk waar ik een kist tomaten op zou halen. Helaas was ook de weg Breda Antwerpen op de schop, dus kwam ik via omweg aan in Genk. Daar deed niemand open, ik reed nog naar het depot, maar daar was ook niemand. Dus flinke omweg en verlies van tijd voor Jan met de korte achternaam, dat was even balen. Ik was uiteindelijk om half elf hier weer voor de deur. Een druk bezet maar aangenaam weekend achter de rug.

Ook deed ik mee aan een dag Locavore in Sarrey, met de Federation Departementale des Foyers Ruraux en maakte ik in de vorm van een workshop een Tapas maaltijd voor 40 personen, wat individueel werd geserveerd op plateaux die ik leende van de Academie. Stond uitgebreid in de krant.

émotions, Emotionen, emotions, emoties........

Wat kan een mens ineens veel te verwerken krijgen in korte tijd, niet te geloven.

Ik had vanaf februari of zo al pijn in mijn onderrug en na een beowek aan de huisarts stuurde zij me door voor een scan. Weer terug bij de huisarts  werden de beelden door haar bekeken en samen met een stagiaire kwam zij al snel tot de conclusie dat er niet veel anders opzat dan een afspraak maken met een neurochirurg. Ik vroeg of het een idee was naar en fysiotherapeut te gaan; nee geen goed idee, een "rebouteur" wat in de volksmond een kwakzalver heet; neeee dat al helemaal niet of een osteopaat, nee dat was ook niet aan de orde. Er is een wervel onderin de ruggegraat verschoven, daar kan geen van drie iets aan veranderen volgens haar. Ze zag alleen een neurochirurg als oplossing met vermoedelijk een operatieve ingreep. Ik kreeg van haar wel medicijnen om de pijn wat te verzachten. Thuisgekomen opgebeld naar ziekenhuis in Nancy maar daar was voor eind november geen plek voor een consult. Ik belde zodoende naar CHU in Dijon, ze vroeg wat voor "aandoening" het was en gaf me een afspraak voor de 20ste augustus. Gezien het Corona virus waren er wel allerlei voorschriften, maar gelukkig mocht Wim mee en dus gingen we bijtijds weg en spraken we een hele vriendelijke sympathieke neurochirurg. Hij liet ons de bewegende beelden van de scan zien en ja dan word je toch wel even stil. Er is dus inderdaad een wervel weggezakt en een puntje is afgebroken en weliswaar ingekapseld maar dat hoort daar dus niet en de zenuwbaan in de ruggegraat is dus bekneld, dat veroorzaakt de pijn. Zijn conclusie was luid en duidelijk hij wil opereren. Hij stelt voor een blokje er tussen te zetten via de buik en dat blokje via de rug vast te schroeven. Daar schrik je dan toch wel even van, opereren? Hij legde alles perfect uit, hoe lang zoiets duurt, wat de risico's zijn van wel of niet doen, de duur van de operatie, het herstel enz.

Het is nogal wat om te beseffen en een besluit te nemen, maar we waren er beiden van overtuigd dat dit eigenlijk de enige optie is om van soms zo helse pijn af te zijn.

Ik moet voorafgaand nog twee onderzoeken laten doen (gelukkig kan dat hier in Chaumont) de operatie staat gepland na 25 oktober 2020. 

In diezelfde week kwamen M&E ook met groot nieuws: M had gesolliciteerd op een advertentie  receptionnist in een hotel in de Vendee. (andere kant van Frankrijk!)

Het sollicitatiegesprek vond dinsdag de 25ste plaats, zij hadden de mogelijkheid om op maandag te reizen en in het hotel gratis te overnachten. Dus spannend voor hen en voor ons.

Ik reisde die dag samen met AP met de trein van Chaumont naar Parijs voor het geven van een workshop "conserveren" in een buurtcentrum in het 20ste arrondissement.

(op een FB site had ik een klein artikeltje gezien dat ze iemand zochten hiervoor en ik had gereageerd en kreeg vrij snel een reactie, we belden met elkaar en de dame was meteen razend enthousiast, later via mail alles uitgebreid overlegd en tickets voor de trein gekocht, AP wilde graag mee en dat was mogelijk).

We spraken af in Biesles, en namen de trein. (mondkapjes verplicht) Aangekomen in Parijs op station Est, kochten we metrokaartjes en stapten in de metro, overstap was op Republique het was verschrikkelijk druk, we stapten in de metro als sardientjes in een blikje en toen ik mijn tas van mijn schouder wilde pakken ontdekte ik dat de rits open stond en dat..... je houdt het niet voor mogelijk, mijn portemonnee was gestolen, 50€ weg en drie bankpassen!!!! wat een schrik, wat een ramp en dat terwijl er op het station in 6 talen wordt omgeroepen:" Pas op voor zakkenrollers!" Hoe stom kun je zijn??????? In de gangen van de stations kun je geen kant op met je telefoon dus ik kon niet anders dan wachten totdat we in het wijkcentrum waren. Ik stuurde een sms naar de dame van het wijkcentrum en die was meteen bezorgd en behulpzaam. Ik belde met ING France en de passen werden a la minute geblokkeerd, ook ING Nederland deed dit meteen. Een grote zorg minder.

EP verwachtte een 25 tal personen, maar wat bleek het publiek waren vooral kinderen en een 7 tal moeders uit diverse landen van de wereld, Cameroen, Algarije, Turkije, Marokka, Ghana en Guadeloupe. Een bont gezelschap.

Zij waren de dag ervoor naar een grote tuiderij geweest en hadden erg veel groenten enfruit meegenomen.

We maakten courgette soep, ratatouille en compote. De kinderen sneden de bananen, de appels in stukjes. Iedereen hielp mee. De directeur een hele leuke man uit Guadeloupe was een schat, heel enthousiast en die ging even eten halen voor tussen de middag en kwam terug met 3 kilo garnalen, 2.5 kilo kabeljauw rug en een zijde zalm. Of ik die even wilde klaarmaken, de kinderen hielpen garnalen pellen. Een jongetje had kennelijk nog nooit garnalen gezien en vroeg is dit groente????

We aten met alkaar, EP bakte aardappeltjes, de kindjes proefden bijna wel allemaal van alles en het was oergezellig. AP  was helemaal niet in orde, in de trei gaf ze al aan dat ze koorts had en pijn in haar hoofd ed. Maar ze wilde het voor geen goud missen. Om een uur of een na het eten heb ik haar naar een andere ruimte gebracht waar een bank stond en waar ze in slaap is gevallen.

Ik leerde de moeders de weckglazen te vullen en de tomaten en de ratatouille te wecken.

Daarna alles opgeruimd, de resten van de groenten werden keurig onderling verdeeld.

Ook ik kreeg een tas mee terug.

AP en ik namen afscheid, gingen de drukte weer tegemoet op straat dronken op een terras een frisse tonic en reisden met een bang hart weer met de metro naar het station. Daar viel AP weer op de bank in slaap en in de trein dutte ze verder, voelde zich belabberd en wilde niets eten.

In Biesles stapte zij in haar auto en reden we naar huis. Ik stapte om dik half elf binnen, een lange dag, met een zwart randje, maar WAT een ervaring zo'n bont gezelschap, zulke vriendelijke mensen, echt te gek.

Jammer dat ik niet de hele week mee kon maken, want het was een geweldig interessant programma.

Een 3 weekse kuur in de thermen van Bourbonne les Bains.

Sinds afgelopen woensdagochtend rijd ik 6 x per week, vroeg in de ochtend naar het kuuroord in Bourbonne.  18 keer in het totaal, behalve op zondag. Mijn huisarts vond het een goed idee en ik was ingepland voor april. Helaas door de Coronatoestanden gingen ook de thermen dicht. Eind juni kreeg ik een mail dat het kuren zou worden hervat miv de maand juli en dat ik was ingedeeld. Ik heb in de periode dat ik in het museum werkte regelmatig kuristen gezien die de middag vrij waren en een aanbod voor wat aktiviteiten in de middag niet afsloegen en met een busje naar ons werden gebracht. Veelal mensen op leeftijd die tijdens de filmpjes langzaam in zaten te dutten. Het kuren werd door hen als erg vermoeiend ervaren.

Ik stelde me dus erop in dat ook ik misschien wel moe zou zijn na een ochtend in het kuuroord.

Voorafgaand aan de daadwerkelijke kuur had ik een consult bij een arts van het centrum.

Een leuk mens, van oorsprong tevens osteopaat. Ze vroeg veel en stelde 4 behandelingen voor. Ze gaf me tevens nog wat tips voor mijn verzakte rugwervel en de beknelde zenuwbaan.

Woensdagochtend reed ik om 7 uur naar Bourbonne, was keurig op tijd voor de inschrijving en het administratieve gedeelte.Verplicht met masker natuurlijk. Ik krijg een "premium" behandeling dus ging ik ook bij de "premium" kant naar binnen!! Kreeg een mooie badjas en een handdoek een tasje met de planning en werd verwacht in de cabine voor een kleipacking van mijn lendenen en mijn knieen.

Je ligt op een bed bekleed met papier, de mevrouw komt met een grote kookpot op wielen (thermospot) daarin zit grijze hete klei, ca. 45 graden, die kwakt ze achter je rug en dan mag je daarop gaan liggen, oeiii heet dus!, handen en knieen worden afgewisseld en eerste dag waren het dus de knieen. Ze laat je dan 15 minuten alleen en komt dan terug (steeds de zelfde tekst hoor je om je heen, dat is wel grappig <<Bjr Mme, ca va? >>als je gaat liggen en als ze terugkomt, << Ca était madame?>>. Nieuwsgierig als ik ben kon ik het niet laten om te vragen waar de klei vandaan komt en wat er mee gebeurt na afloop.

Ze legde me heel vriendelijk uit dat de klei in broodjes (zoals cement) aangeleverd wordt, dan gemengd wordt met thermal water en verhit. Als ze je weer "uitpakt", speol je jezelf af onder de douche en gaat de klei inclusief papier in een speciale afvalkoker in de gang! Naar de stort dus. . Dat verbaasde mij. ik vroeg of er geen pottenbakkers of anderen die klei kunnen gebruiken, ze vertelde dat er mensen zijn/waren die de klein meenemen, maar ze niet wist of dit nu met Covid 19 ook mag/mocht.

Zaterdag (gisteren) zei ze dat ik het mee mocht nemen en dat heb ik dus gedaan, het bleef nog lang lauwwarm! Het staat nu nog in een bak en is nog steeds beetje vochtig, geen idee of het indroogt en wat ik ermee wil gaan doen, maar als je nagaat dat er per client, per keer ongeveer 3 kilo wordt gebruikt en er in een week ongeveer 1000 patienten zijn, dan is dat afval wel heel erg veel en verschrikkelijk zonde.

TOCH??????

 Na de klei ga ik naar een andere afdeling voor een bain de hydromassage, een ligbad met een water temperatuur van 37 graden dat ingesteld wordt voor 20 minuten met afwisselend bubbels en hydrojet stralen van tenen naar nek en omgekeerd. heel aangenaam.

Dan loop ik ( de coronapijlen op de grond volgend naar de afdeling zwembaden, waar ik de ene keer op een stoeltje zit in een bubbelbad ook met waterstralen of mag ik meedoen met wat hele slome domme oefeningetjes in het water op bejaardentempo. Zonder muziek met een heel vriendelijk grietje dat bijna in slowmotion voordoet wat wij na moeten doen. Niet echt opwindend dus. Ik ga dus aanstaande woensdag aan de arts vragen of er niet iets spannenders te doen is. Dan kleed ik me aan en ga huiswaarts. Ik sta dus tegen half tien weer buiten. Heel Bourbonne ziet blauw van de tasje van Val Vital en de mesne die komen en gaan van en naar het kuuroord. In de winter als de thermen dicht zijn, (wat ik nooit heb begrepen want juist dan heb je behoefte aan warmte en behagelijk in warm water toeven) dan is het een compleet dode stad.

En vrijdagmiddag had ik een afspraak bij mijn opticien in Neufchateau.

Ik weet niet of ik het al had geschreven ( vergeetachtig? alzheimer?) maar sinds februari toen J&P vW hier langs kwamen om hun 40 jarig huwelijksfeest te bespreken werd ik helemaal verliefd op haar montuur. Ik durfde haar toen niet ernaar te vragen, maar na veelvuldig mailcontact heb ik het haar toch gevraagd. Ze gaf me de naam van de ontwerper en het nummer van het montuur en ging op zoek. Bij diverse optieks nagevraagd, zelfs naar het hoofdkantoor in Oostenrijk gemaild maar alleen winkels die dealer zijn van het merk verkopen die monturen. Ze gaven me wat adressen en de dichtsbijzijnde was in Strasbourg. Ik had met hen contact, het model hadden zij niet maar ze konden het desnoods voor me bestellen. Ik vond dat toch riskant want ik wist niet of het model mij wel zou staan. Maar het liet me niet los.  Ik vroeg het aan mijn opticien in Neufchateau en die zei me net voor de Corona crisis dat hij een advertentie zou zetten, maar ik hoorde niets meer.

Toen we  dus in Normandie waren en we door de stad liepen, zei Wim bij het zien van onafhankelijke optiekwinkels (dus niet de welbekende ketens zoals Krys, Alain A ed.) vraag het hier eens. En jawel bij de derde winkel was het raak!

En..... ze had ook het juiste model alleen niet in de kleur die ik op het oog had. De kleur was te flets maar het model stond me goed. Ik legde mijn dilemma uit en de verkoopster was uiterst vriendelijk ze legde alles vast in een dossiertje en kon eventueel de kleur bestellen. pas de soucis Madame.

Helemaal blij ging ik de deur uit. Thuisgekomen ging ik naar Neufchateau en wilde het daar voorleggen dat ze daar het model konden bestellen. Wat scherste mijn verbazing TF had twee positieve reacties gekregen op zijn aanvraag op SOS monturen. Hij kon er dus ook aankomen. Yeahhhh

Vrijdag kreeg ik een telefoontje het montuur was er. Oogmeting gedaan, bril gepast en helemaal in mijn sas. Ook de opticienne was loeienthousiast en kende het hele merk niet. Ze maakte heel vriendelijk een paar foto's en volgende week is de bril klaar. Grappig is dat hij zo

op het oog anthraciet lijkt maar met een andere lichtinval verandert de kleur.

Memory lane,

Wim heeft vanaf 6 juli "verplicht" vrij om zodoende zijn resterende vakantiedagen van vorig jaar op te nemen.  We maakten plannen er wilden er even tussenuit, maar met alle dieren valt dat toch niet mee. Via de oude burgemeester kregen wij het adres van een pension vlak in de buurt waar hij heel veel lof over uitte. Dus contact gezocht en er was plek voor Coco, sympathieke vent en fijn dat het zo dicht in de buurt is. Peppie kon naar M&E en de kippen, konijnen en Emo kregen genoeg voedsel en water om te overleven. De overburen zouden bij de kippen een oogje in het zeil houden. Ik boekte een airbnb onder Caen om zodoende een dag naar Rouen te kunnen en een dag naar Saint Malo te rijden, beiden voor een bezoek aan vrienden van heel lang geleden. Met beide echtparen een afspraak gemaakt en donderdag nadat we Coco hadden weggebracht konden we op pad. Weersverwachtingen waren gunstig. Een flink eindje rijden en via de Peage een flinke inbreuk op je portemonnee dus kozen we voor half om half. Na Troyes verlieten we de Tolweg en reden we binnendoor. Totaal ander landschap dan hier het lijkt op de graanschuur van Europa een en al velden met graag/tarwe. We deden inkopen in de Lidl van Argentan. Het adres van de airbnb was vaag en we konden het dan ook niet vinden. Verschillende pogingen via Garmin maar helaas het lukt niet. ik vroeg het aan een fietsende meneer en hij vertelde ons dat we het beter vanaf de andere kant van het dorp konden proberen. En ja met een omweg kwamen we via een smal landweggetje bij de "boerderij", de eigenaresse was nog in Engeland vanwege Corona en de waarneemster bleek Belgisch/Amerikaans te zijn; vriendelijke dame. De pauwen liepen overal en twee honden begroetten ons. Ze waren zo eigen dat ze meteen in de gite binnen op de bank zaten!! Het zag er netjes uit. Buiten was het allemaal nog niet af, maar dat was/is niet ons probleem. Onze nachtrust werd flink verstoord door hondje Gipsy die aan een stuk door blafte, vreselijk irritant. Vrijdag bezochten we Caen en de kust van D-Day, daar waren we al eerder, maar we konden ons niet meer goed herinneren wanneer dat geweest is. M wist het nog wel maar kende ook geen jaartal.

Ondanks Corona was het overal toch best flink druk.

We zochten naar een eetadresje en belandden bij Buffalo, maar het eten was ronduit slecht. Laatste keer dus dat doen we niet meer, zonde van het geld.

Wederom een onrustige nacht en 's ochtends zagen we twee pauwen op het dak van de auto van een andere gast staan, nou dat beviel Wim natuurlijk van geen kant!! Op zijn Cadillac??? dat moeten ze niet flikken! aanklacht, schadevergoeding, krassen enz!!! We vertrokken naar Rouen en bezochten uitgebreid de stad, ik was daar al eerder Wim niet, veel herinnert aan Jeanne d'Arc. We bezochten een plaatselijke markt met een gedeelte rommelmarkt en stuitten op een stel prachtige houten duiven, we deden een bod en kochten er drie. Namen bij en patisserie een taartje mee voor bij de thee. Afspraak met de Familie C was rond 16.00 uur en we waren keurig op schema. Een hartelijke begroeting, zonder knuffels en thee in de voortuin. Zo grappig dat je ondanks dat er zo lang tussen zit je de draad zo weer oppakt. We bewonderden de babyvogeltjes in de volière en de prachtige fuchsia's. Dochter C was er ook. Het was erg gezellig en we hebben veel gelachen, M was in goede mood, dat is aan de telefoon wel eens heel anders! Bijtijds namen we afscheid en P stelde voor om zo'n fuchsia mee te nemen. Wim en P pakten de plant in en kregen hem maar net in de auto. een joekel maar zoo fantastisch. Ik was in mijn nopjes. Bij de airbnb de plant in de woonkamer gezet ivm de tocht van de volgende dag die was nog een flink eindje verder als die naar Rouen. Weer een nacht met veel onnodig geblaf van Gipsy!

En 's-ochtends ja hoor..... een pauw op het dak van de Cadillac! snotverd.... snel weggejaagd in pyama!

Ontbeten en op stap richting Saint Malo. We zouden daar tegen het middaguur zijn om gezamelijk te eten. We waren prima op tijd, kochten weer een taartje voor het dessert en belden aan. P deed open, Y was naar de bakker (ook een taart voor het dessert), we dronken bubbels om te toasten en het werd een geanimeerde middag. Y is < althans dat vonden wij> verbitterd en beetje triest, hij heeft veel last van zijn spieren n.a.v. een verkeerde medicatie. P heeft nog steeds een erg zwakke rug. We bekeken nog wat fotos van hun huwelijk in 1975 waar ik bij aanwezig was. dik 45 jaar vriendschap!!!! Een rit naar ons is voor hen beiden dus geen haalbare kaart, helaas. Een weerzien waar ruim 15 jaar tussen zit zoals deze keer, kunnen we ons dan ook niet permiteren! Ze gaven ons een klein notenboompje mee.

(Ook mijn ex-lover GR kwam ter sprake en ik vernam tot mijn verbijstering dat hij al een jaar of wat is overleden, dat is toch wel heel bizar en laat me nog niet los. Ook Y &P hebben hem na terug keer uit Nederland nooit meer gesproken, alsof hij zich schaamde, misschien??? doet er niet toe: boek is dicht).

We reden terug via de Mont Sant Michel, maar jeetje dat hoef je niet te doen want dat is een grote commerciele bussiness, waar je niet goed van wordt. Pure toeristische nepzooi geworden. Daarna richting Flevan en zochten een restaurantje, maar overal dicht of niet aantrekkelijk. Gelukkig vonden we een hotel en we hebben daar voor minder geld dan bij Buffalo, fantastisch gegeten! 

Nachtrust verliep met af en toe een blafconcert van Gipsy redelijk.

Maandagochtend alles ingepakt en op het gemakkie de terugreis ingezet. Gestopt voor een broodje uit het vuistje en met wat gedoe vanwege Garmin die ons met regelmaat de kleine weggetjes instuurde naar huis gereden.

Een vol en waardevol sejour ligt achter ons, dik 2200 kilometer op de teller en een prachtige fuchsia en een notenboompje voor in de tuin en drie prachtige houten duiven die een plekje moeten krijgen rijker.

Mooie fotos en een waardevol weerzien met een stukje nostalgie van mij uit mijn Au-Pairtijd.

                                                                                        Rouen.

                                                                    juli 1975

                                                                          M   Jeanne d'Arc

                                            Mont Sant Michel

We zijn al over de helft van 2020,

Het is inmiddels juli en mijn werk bij ET zit erop, jammergenoeg is dat nou niet echt op een leuke manier

afgerond. De 24ste zou ik de middag werken, dat vond ik al niet echt fijn want het was erg warm weer. Ik had 's maandags een sms gekregen dat hij geen werk voor me had, maar of ik dan wel woensdagmiddag kon komen. Toen ik kwam wist hij niet zo goed wat hij me zou kunnen laten doen en ik stelde voor om anders terug te gaan naar huis. Ik had diezelfde middag ook een afspraak bij de huisarts voor mijn lage rugpijn. Nee er was wel eea te doen; ik mocht de koolplantjes uit de trays halen en in 12 stuks in een kratje doen zodat ze ze in de volle grond konden zetten op het land. Van iedere soort 7 x 12. Mijn werk was in de tunnel en daar was het echt zoo bloedheet dat ik al snel erg rood aanliep en mijn hartslag lekker opliep.

Ik had het niet echt naar mijn zin, ging verschillende keren even luchten en drinken, maar het beviel me niet. Ook het feit dat ik in al die jaren nog steeds niet het verschil kan zien tussen de jonge savooiekool-, de wittekool- en de bloemkool-plantjes maakte me extra opgefokt. Na dik anderhalf uur zweten hield ik het voor gezien. Ik liep naar hem toe en zei dat ik naar huis wilde. Hij keek me verwonderd aan maar zei okay. Ik ging naar huis, nam een douche en dronk een glas thee. Ik ging achter de computer zitten en schreef op facebook:" ben voortijds gestopt , ik hield het niet meer vol".

Een aantal bekenden schreven een reactie in de trant van < logisch>, is toch geen doen met deze temperaturen en meer woorden van gelijke strekking! Ik ging naar de huisarts die me doorverwees voor een scan en een bloedonderzoek. Thuisgekomen hoorde ik mijn mobieltje gaan en wat zag ik, een sms van ET. Hij was zwaar beledigd, mijn post op FB was zijns inziens zwaar overdreven, ik had niet het recht om iets over hem op FB te schrijven enz. enz. Ik was even helemaal lamgeslagen, verbouwereerd en reageerde niet meteen. Probeerde het even te laten zakken om daarna op een rustige manier hem duidelijk te maken dat het niets met hem, niets met het werk te maken had wat hij me gaf. Maar dat de hitte en mijn leeftijd me hadden genekt! Ik schreef dat ik dacht dat de vertaalmachine op zijn mobiel het misschien verkeerd had vertaald. Hij schreef dat er papieren op tafel lagen die getekend moesten worden en omdat Manon zou komen ik vrijdag beter thuis kon blijven. Zo bizar die reactie van hem. Na mijn sms schreef hij alleen okay ik begrijp het. 

Het zit me tot op vandaag nog steeds niet lekker, heb ook eigenlijk totaal geen behoefte aan een discussie hieromtrent. Wim was vanaf dag 1 al tegen het hele gebeuren en verklaarde me voor gek dat ik op mijn leeftijd dat soort werk nog ging doen (maar ik vind het leuk, het is er gezellig en ik houd van planten en bloemen en het contact met mensen).  Ik moet dus de stoute schoenen aantrekken en mijn spullen ophalen en de planten die ik meenam afrekenen. Veel zin heb ik er niet in, maar zal er toch een dezer dagen aan moeten geloven.

Manon is inderdaad gekomen sliep twee nachtjes hier en staat nu op de camping in Foulain, bij een voor mij oude bekende uit mijn VVV kantoor tijd. Ik zocht haar woensdagvaond voor mijn IRM scan even op, ze staat er helemaal alleen in haar tentje, maar geniet van de rust. Ze komt voordat ze huiswaarts keert nog weer hier langs voor een dikke knuffel en wat spullen om mee terug te nemen. Heerlijk om haar weer even in de buurt en om me heen te hebben.