vervolg londen zaterdag /dag 3

We werden voordat de wekker afging wakker, zetten thee en maakten ons klaar voor een real english breakfast bij The Orange. Ook daar weer een vriendelijke dame die de bestelling opnam. We bestelden scambled eggs met toast en 3 pannenkoekjes et maple syrup en thee Debbie bestelde ook wat fruit. Het zag er prima uit en smaakt voortreffelijk, okay het was dus niet het typische engelse ontbijt met worstjes aardappels en bonen, maar daar hadden we ook geen trek in. We stapten in de bus naar het busstation en daar zagen we achter haar bureau de grote, aardige, zwarte dame, die ons heel hartelijk begroette. We vertelden haar wat we gingen doen en we wensten elkaar een fijne dag. Op het treinstation kochten we een treinkaartje naar Chatham. Stapten in de trein en in Chatham moesten we verder met de bus richting the dockyard. Daar bleek een groot winkelcentrum waar we nog even rondkeken en toen liepen we naar de ingang. De tour zou om 12.30 beginnen en we hadden nog even tijd dus kochten we een kleine zoete lekkernij die we deelden met een kopje thee. We gingen over het terrein richting het meeting-point waar al meerdere mensen stonden te wachten. Een vriendelijke juf in het zo typische uniform van de vroedvrouwen uit de jaren 50 kwam aangelopen en stelde zich voor als Heather. Ze controleerde onze kaartjes en begon met haar rondleiding, legde eerst nog wat praktische dingen uit en we gingen op stap. Ze vertelde over de dockyard en wat er zich vroeger allemaal had afgespeeld. Over het grote marineschip en waar het in de serie allemaal voor was gebruikt en we hoorden hoe we eigenlijk als kijkers worden beduveld. Ze had foto’s van een scene op de set en liet ons zien hoe ze e.e.a. zo aan passen dat het lijkt of het een deur is en legde uit hoe ze met truukjes dingen kunnen veranderen. Een muur zonder deur wordt met een namaakdeur ineens een totaal ander gebouw. In de studio kunnen ze het dan zo doen lijken of er daadwerkelijk iemand door die deur het gebouw in stapt. De straat met kinderkopjes waar we de vroedvrouwen op hun fiets doorheen zien fietsen is in het echt misschien maar een meter of 20 terwijl je in de serie ze een heel eind ziet fietsen. Het allerleukste was de grote ruimte waar je het winkeltje van Violette ziet met alles erop en eraan, de dokterskamer, de grote eettafel in Nonnatushouse gedekt en wel. De trouwjurk van Trixty, het kleed van de nonnen. De waslijnen die in de straten hangen. Te veel en te leuk om te zien. Mijn vraag over de baby’s die in de serie geboren worden werd uitgebreid beantwoord. Zwangere vrouwen kunnen zich op een lijst inschrijven als ze hun baby mee willen laten spelen in de serie. Liefst tweelingen van max 20 dagen oud, ze kunnen dan elk van de twee maximaal 20 minuten filmen. Er worden ook robotbabies gebruikt die nauwelijks herkenbaar zijn als namaak, zo levensecht zijn die gemaakt en kunnen geeuwen, huilen enz. Zodra een baby na de “geboorte” vastgepakt wordt is dat altijd door de echte moeder, zodra zij de baby in een doek heeft gewikkeld neemt de “verpleegster” het weer van haar over. Nonnatushouse alleen een gevel die wordt gebruikt en die bevindt zich elders. Heather legde uit hoe ze dan de straten veranderen m.b.v. een wit poeder ed. en liet ons daar ook foto’s van zien. Al met al een hele leuke rondwandeling waar we volop van hebben genoten. We keken nog even in de souvenirshop van de enorme touwslagerij (de grootste en langste van de wereld). De verkoopster liet ons zien hoe we sneller bij de bus konden komen en we besloten om halverwege de treinreis uit te stappen voor een afternoon tea in Rochester. Helaas bleek al snel dat alles gereserveerd was en moesten ze genoegen nemen met een beetje sober cafeetje annex tearoom en konden we nog net voor sluitingstijd een cream tea bestellen. (= een scone met clotted cream en jam) was erg lekker. We stapten terug in de trein, namen de metro en kwamen aan op het busstation maar daar was onze gezellige vriendin jammer genoeg niet achter haar bureautje. Dit keer ging het met bus 97 een stuk beter en kwamen we moe van het lopen (ruim 14.000 stappen) terug op ons slaapkamertje. We installeerden het tafeltje, warmden de rest van de overgebleven pizza op in de oven en na een douche en het uitstippelen van de vertrektijd voor de volgende dag vielen we in slaap.

Londen augustus 2023, dag 1 en dag 2

London 10 augustus. Hans en Debbie kwamen woensdagmiddag bijtijds hierheen zodat we wat tijd konden besteden aan de aanvraag voor definitieve aansluiting van elektra. Daarna aten we gezamenlijk en gingen we op tijd naar bed. Wim moest werken en stonden we tegelijkertijd op. Ontbeten, broodjes klaargemaakt voor onderweg, Wim gedag gezegd en met hans naar Chaumont gereden. We waren ruimschoots op tijd de trein was niet echt vol, later in Troyes werd het behoorlijk drukker. We liepen van gare de l’Est naar Gare du Nord, het was heerlijk weer en het is niet al te ver. We stopten bij een terrasje van een tearoom, namen thee en een gebakje en keken onze ogen uit naar de diversiteit van kleding en mensen. Bij Gare du Nord was het heel druk, we vonden de hal van de Eurostar vrij snel en mochten al vrij snel inchecken. Dat bleek een hele operatie, poortje door via scan van ons reisdocument, koffers door de controle, bij de Franse douane het paspoort in een machine, een foto van je gezicht, poortje ging open gelukkig, toen Engelse paspoortcontrole en daarna eindelijk in de enorme hal met taxfree winkels en heel veel eetgelegenheden het was er vol met mensen, koffers, taxfreeshops, broodjes en koffiecorners. Hoeveel mensen er om ons heen waren geen idee, maar het was enorm vol, alle stoelen bezet. We vonden een plekje en toen er werd omgeroepen dat we konden instappen volgeden we de lange rij naar het perron. We hadden een plaats in de 16de wagon (er waren in het totaal 18 wagons!) het was een flink eind lopen en een wirwar van mensen en koffers. We stapten in vonden onze zitplaatsen en zaten jammer genoeg met ons gezicht naar achteren i.p.v. in de rijrichting. De tunnel, zo zagen we op het tv-scherm is 50.5 kilometer lang en ligt 50 meter onder de zeespiegel. De trein maakt een snelheid van rond de 290 kilometer per uur en dat voel je aan je oren. Verder merk je er weinig van en ben je in 20 minuten door de tunnel en in Engeland. We arriveerden rond half, drie lokale tijd op het station Londen Kings Cross/St. Pancras. We kochten bij de informatiedesk een Oysterkaart voor het openbaarvervoer (OV kaart). De airbnb meneer had aangegeven welke bus zijn richting op ging maar helaas niet bij welke halte we uit moesten stappen. We vonden de bus (97), vroegen aan de buschauffeur ons te waarschuwen, maar te laat bleek dat hij geen notie ervan had waar 127c Westwardroad was. Een passagier zei dat we dan daar en daaruit hadden moeten stappen, maar daar waren we al voorbij! Ha ndig dus, uitgestapt en aan de overkant weer in de bus gestapt. Ze had gezegd waar uit te stappen en dat deden we, maar toen begon de lange wandeling langs kleine armoedige huisjes en een smal slecht geplaveid trottoir. Nummer 127c was een heel eind en we verbaasden ons over de sobere huisjes, slechte kozijnen, vieze vuilnisbakken, onverzorgde binnenplaatsjes maar daarentegen de enorme luxe auto’s in de straat. Bij 127c aangekomen was het even een gedoe met het sleutelkastje en het openen van de voordeur. We zagen een smalle trap in een piepklein portaaltje en met onze koffertjes was het even een toer om boven te komen. Er waren meerdere deuren, op die van onze kamer hing een bordje “love, live, laugh” we deden de deur open en waren even verbaasd, twee eenpersoonsbedden een klein nachtkastje ertussen en een smalle kledingkast en een raam dat uitkeek op de binnenplaats van de buren. We openden voorzichtig de deur naast die van ons dat was een andere slaapkamer en liepen naar het keukentje, daar stonden schoteltjes met kattenvoer en rook het nou niet echt fris. Inspecteerden de koelkast; oei niet echt fris! En het keukenkastje waar onze borden, kopjes en schotels stonden. We deden even de “mystery guest” van Max vakantieman na: een beetje stof hier, een haartje daar, schone lakens, vieze vloerbedekking! Wat een tegenvaller, nergens ruimte om te ontbijten. Andrew onze airbnb host kwam uit de andere kamer, excuseerde zich, dat hij aan het telefoneren was en stelde zich voor. Debbie vroeg of er ergens gelegenheid was om te ontbijten en hij liet een klein vouwtafeltje zien en een opgevouwen stoeltje, dat was het! Het viel dus wel even tegen, okay het was goedkoop en we hoefden er in principe alleen te slapen, maar toch. We besloten om onze kleding in de kast te hangen en ergens wat te gaan eten. In de supermarkt kochten we een emmertje yoghurt een fles water en een potje jam en vonden een restaurant waar we erg lekker Tandoori en Tiki Marsala vlees aten met naan brood. Daarna de lange Westwardroad weer afgelopen, een douche genomen en naar bed.

Vrijdag/ dag 2 De volgende dag stond Sotheby op het programma, ik had in de JHM gezien dat zijn persoonlijke bezittingen in september geveild zullen worden en dat Sotheby zijn bewonderaars de gelegenheid boden om die privéverzameling voor de veiling te komen bezoeken. We liepen op aanwijzing van Andrew de ander kant van de straat uit richting bus W11, daar stond een echtpaar te wachten en die adviseerden ons om bus 34 te nemen die ging sneller ook zij namen deze bus en we maakten een praatje. De meneer zei als jullie vanmiddag terug lopen stop dan bij ons op nummer?? En drink met ons een kopje thee. Wat ontzettend aardig. Met de verschrikkelijk oorverdovende, herrie makende, benauwde Victoria metrolijn vonden we New Bondstreet een sjieke wijk en zagen een enorme rij wachtende mensen aan de overkant van de straat, de rij ging de hoek om en daar bleek de rij nog eens zo lang. Iemand vroeg aan ons wat er gaande was, wij legden het uit inmiddels er zeker van dat ook deze mensen stonden te wachten om naar binnen te gaan. We sloten achteraan aan en hadden al snel een gesprekje met de meneer achter ons. De deur ging om 11.00 open en toen ging het eigenlijk best vlot. We moesten onze rugzak bij een garderobe afgeven en kregen een plattegrond en kwamen zo van de ene in de andere ruimte in dit prachtige gebouw en waren verbijsterd over de hoeveelheid schilderijen, tekeningen, snuisterijen, serviesgoed, kleding, snuisterijen en uiterst waardevolle stukken meubilair w.o. twee piano’s en een juke-box. Wat was het ontzettend veel, zo bijzonder en mooi tentoongesteld. We beschouwen het beiden als een kadootje dat we dit hebben kunnen zien. Daarna liepen we richting de Theems, via Piccadilly, aarzelden toen we werden aangesproken of we niet een bustour of een boottocht wilden maken maar liepen door richting the London Eye, het reuzenrad: beiden absoluut niet van plan om ons daarin te wagen! Uiteindelijk besloten we een Panoramatour te maken met de zgn. Hop on, Hop off bus. Kochten tickets en stapten in. We gingen op het bovendek zitten en deden de “oortjes” in om te luisterden naar uitleg over de gebouwen ed. De totale rit zou 2 uur en een kwartier duren. Bij sommige haltes stapten mensen in en/of uit. Wij bleven zitten. Net na Towerbridge kwam de chauffeur naar boven zei iets in het algemeen over het bezoeken van het museum en de andere passagiers stapten uit. Ze lieten een partij troep achter terwijl hun “oortjes” nog in de contactdoosjes zaten en de snoertjes hingen te bungelen (onbegrijpelijk). De bus reed door en stopte bij de volgende halte. De motor werd uitgezet (?) en toen ik de straat in keek zag ik een man met een blauw overhemdje en een grote tas naar de overkant van de straat lopen. Ik zei tegen Debbie:” Hé, is dat niet de buschauffeur?”. We waren allebei even verbouwereerd en ik zei dat ik even beneden ging kijken. ik liep het trappetje af en zag een donkere, onverlichte bus, geen chauffeur achter het stuur, geen passagiers en de deuren dicht. Ik riep Debbie en ook zij begreep onmiddellijk dat we de enigen waren in een bus met de gesloten deuren! Wat nu??? We zochten in de folder naar een telefoonnummer van de busmaatschappij, dat stond nergens. We wisten even niet wat we moesten doen en keken elkaar toch wel een beetje benauwd aan. We stonden achter de voorruit en ineens zag ik de man met de tas en het blauwe overhemd onze richting op komen lopen. Ik begon uitgebreid te zwaaien. Hij hield stil en zette hele grote ogen op! Liep toen verder en opende de deur in stomme verbazing vroeg hij hoe het kwam dat wij in de bus zaten, hij had toch gezegd dat zijn dienst erop zat? En dat hij even naar het toilet was gegaan. Nou dat hadden wij niet begrepen wij hadden een panaramatour geboekt en mochten dus niet uitstappen, toch? Hij voelde zich kennelijk toch wel een beetje ongemakkelijk en begeleidde ons naar een halte waar we in konden stappen en het laatste stukje van de tour konden meemaken. Wat een avontuur dit!!!! Achteraf hebben we er ook met de andere chauffeur smakelijk om kunnen lachen. We namen de subway naar het busstation van Walthamstow Central. Daar liepen we naar de informatiedesk en een hele aardige, stevige vrouw hielp ons. We wisten welke bussen we konden nemen maar niet de naam van de haltes. Zij keek op haar tablet en gaf ons wat informatie en vroeg waar we vandaan kwamen, we maakten een heel leuk praatje en zeiden haar gedag. We stapten in W11 en reden naar de halte van Hall Estate Chingford. Het werd een hele lange rit en Hall Estate bleek het eindpunt. We vroegen aan de chauffeur of hij Westwardroad kende, hij had geen idee. We zeiden dat bus 97 er ook heen ging en toen stelde hij voor om ons dan mee te nemen naar een halte waar 97 ook stopt. Ik keek op mappy en volgens de kaart was de straat van onze airbnb nog geen 3 minuten lopen (?). We spraken nog even met hem en zeiden dat we zo verrast waren dat we iedere keer zo ontzettend aardig werden geholpen. Dat was ons intussen wel opgevallen. En inderdaad de straat was vlakbij. We aten in een klein pizzatentje een pizza (veel te veel dus de rest mee naar “huis”) douchten en planden de route voor de volgende dag richting the historical dockyard of Chatham voor de Call the Midwife tour.

Kuuroord, rusthuis, lastige bejaarde.....

Ik ben weer aan het kuren in de thermen van Bourbonne, ieder ochtend om 6.15 uur uit bed, yoghurt en thee en in de auto. Na mijn visite medicale bij de arts van de thermen kreeg ik tot mijn grote schrik te horen dat ik scheef aan het groeien ben met een verschil van tenminste 5 centimeter, daar moet dus een rontgenfoto voor gemaakt worden om te zien of het mijn knieen of mijn heupen zijn waar dat probleem zich uit voor doet.Ik stap om 7.10 uur binnen en kan zonder te wachten meteen in de lauwwarme klei. (er is iets niet helemaal in orde met het systeem) dus en de klei en de douches zijn niet echt super warm, maar t is te doen. De keuze van een behandeling met de extra eigen bijdrage voor "premium" is het echt ten volle waard; nergens wachten en handdoeken en kamerjassen kan je eindeloos wisselen voor een droge/schone! De aquagym in het zwembad is soms bijna privé, de laatste dagen zijn we slechts met twee personen! Ik kom fris en fruitig weer thuis en doe rustigjes aan. Het huis is weer voor onszelf want onze logée M.J.v.D is jl zondag door haar broer opgehaald en na drie weken M'celles weer terug in het Schiedamse. Ik had het aangeboden omdat we weten dat ze die rust zo waardeert en het haar goed doet. Omdat ik alleen naar Nederland reed voor de familie Bernouw reunie kon ik haar s'maandags mee terug nemen. Ze had die dag echter nog een afspraak met de Chinese kruidenarts in Schijndel, waar ik buiten op haar wachtte en daarna reden we richting hier. Het ging redelijk vlot. Ze trok in op de bovenetage en ging voor een groot deel haar gangetje. Maar het is en blijft toch een dingetje om als je het niet (meer) gewend bent iemand de hele dag om je heen te hebben. Gelukkig voor ons allemaal was het heel mooi, soms TE warm, weer en was zij vaak buiten in de schaduw en deed ik eea in huis, ik ben niet zo van zon en stilzitten!! Last heb ik niet van haar gehad hoor, dat niet maar je moet er toch rekening mee houden. Drie weken was dus prima. Mme L. wilde dat ik geld voor haar ging halen en toen ik bij haar kwam vertelde ze dat haar koel-vriescombi van 35 jaar oud niet meer vroor en dat er dingen aan het ontdooien waren Haar buurvrouw haalde alles eruit en stopte het bij haar in de vriezer Mme L dacht dat ik misschien een reparateur zou kunnen vinden(?) maar dat leek mij stug Op de terugweg zag ik Monsieur J voor zijn winkel staan en stopte ik en vroeg of hij iets kon leveren, hij printte twee modellen uit en zei dat hij die snel kon leveren Mij leek een maatje kleiner voor een eenpersoons huishouden meer dan voldoende en Mme L ging accoord, ik kon m bestellen Toen ik in diezelfde week langs ging, was ze niet zo aardig en zei geirriteerd dat ze mij de dag ervoor had "vervloekt"; de kast was veel te klein het vriesgedeelte al helemaal en er zat geen handgreep op dus kan ze met haar "verlamde" handen de deuren niet gemakkelijk openen! Nou daar stond ik dan, denkende dat ik het goed had geregeld Toen ze eraan toe voegde dat ze de meneer die kwam leveren ook voor rotte vis had uitgemaakt, was ik met stomheid geslagen! Ze hadden de kast om uur afgeleverd, dat vond ze geen manier van doen! en en toen kwam het hoe woord eruit. Want de oude kast, die ze aan de postbode had gegeven, deed het gewoon Dus de maat was vol! het erg had aangetrokken dat ze zo boos was op mij. Ik heb weinig gezegd behalve dat er niets meer aan veranderd kon worden en ben naar huis gegaan. Wim reageerde witheet en zei dat ik haar voortaan maar in haar sop moet laten koken! Maar ik was echt perplex. Heb Monsieur J gebeld, ook hij was niet zo blij, logisv=ch. Ik heb meer als een week niets van me laten horen en toen ze zaterdagochtend belde heb ik haar uitgelegd dat ik me erg onprettig voelde over wat er allemaal was gezegd. Ze begreep t niet echt , maar verontschuldigde zich. Ze was op het moment supreme TE geirriteerd en had misschien wat overdreven gereageerd. neemt niet weg datr de koel-vriueskombi nog steeds niet bevalt en veel te klein is.

Alle ellende komt in 3-en!

Je hebt soms ineens van die dagen, of weken, dat alles tegenzit................... Het begon eind maart, Wim kwam van z'n werk met een pijnlijke kuit, hij vertelde dat hij iets had horen "knappen". "Ga naar de huisarts" zei ik, maar dat was niet nodig, zou wel vanzelf over gaan. Een paar dagen later kreeg hij een schop tegen hetzelfde been van een boze koe, dus nog pijnlijker als ervoor en ging hij akkoord om de huisarts op te zoeken. Dokter B stuurde hem meteen door voor het maken van een echo, daar constateerde de radioloog dat hij een trombosebeen had! dus meteen door naar de EH in het ziekenhuis. Na een enorm lange wachttijd werd hij geholpen, paniek alom. Infuus? nacht blijven? Na bijna 6 uur en diverse artsen te hebben gezien mocht hij toch mee naar huis. Een werkverbod, rust, steunkous en bloedverdunners. Het was toen 3 april. Zijn arret liep tot 28 april, we gaven t door aan zijn bazin, die was vast en zeker niet blij, maar dat is/was niet ons probleem. Tegen het eind van de laatste week, was ik er nog niet gerust op dat het verbeterd was, zodoende toch maar weer naar huisarts, een vervangster, die controleerde alles en verlengde het ziekteverlof met 4 weken! Inmiddels consulteerden we een angioloog, jonge vlotte vent die alles controleerde en de bloedverdunner dosis niet verlaagde maar op 2x per dag 5 mg hield. Nieuwe afspraak gemaakt dat zal begin juli zijn. Het dragen van de steunkous tot aan de lies begint intussen te wennen. Wim is voorzichtig begonnen met het verven van de kozijnen, ieder dag een stukje. Hij moet zich aan bepaalde tijden houden voor eventuele controle. weleens boos zou kunnen zijn en zou krabben.....

Half mei zagen we bij Emootje een rare plek op haar buikje, ze bleef maar likken en ik kocht ontsmettingsspray om het wondje schoon te houden. Op een ochtend was mijn eetkamerstoel helemaal drijfnat en dat rook niet naar urine, raar dus. in de dagen erna zagen we diverse druppels liggen daar waar ze zat of stond. Vreemd dus afspraak dierenarts gemaakt. Ze ging met veel tegenstribbelen het transportmandje in, bij dierendokter waarschuwde ik dat ze weleens zou kunnen krabben maar dat gebeurde helemaal niet, ze liet het allemaal toe en we zagen twwee kleine gaatjes, leek erop dat ze gebeten was (?). ze kreeg een prik en druppels mee. De dagen daarop volgende begon het vocht verschrikkelijk te ruiken, zo erg dat we er geen raad mee wisten, in het weekend was het ondragelijk en wilden we haar niet meer in huis te willen hebben en besloten we om haar dan maar in de garage te zetten in afwachting van een afspraak bij de dierenarts. Die hele missie mislukt compleet, Wim kreeg de garagedeur met een klap op zijn hoofd en Emo zat er niet in maar was ontsnapt. Maandagochtend dierenarts gebeld, ik mocht haar langs brengen dan zouden ze haar onderzoeken. Ik mocht om 14.30 uur bellen en toen kregen we te horen dat haar buikje vol zat met zwerende cystes. Ze was bijna 15 jaar en haar nog laten opereren met het risico dat het niet zou helpen wezen we af, we zijn erheen gegaan en Mma.L heeft haar op een hele nette manier in laten slapen. Wim heeft haar thuis begraven.

Inmiddels zijn we op tweederde van de maand mei, nog steeds geen zomerweer en iedere dag stevige wind. Wim is nog thuis, we gingen eergisteren toch weer naar de huisarts, zijn verlof liep tot eind deze week, maar toen ik hem zaterdagochtend zag nadat hij het kippenhok had schoongemaakt , schrok ik me een ongeluk; hij was helemaal kapot! Dus nu heeft hij gisteren bloed laten prikken, morgen een eerste behandeling bij de fysio en vrijdag wordt er een scan gemaakt van zijn longen, wellicht is er toch sprake van een lichte longembolie? We hopen natuurlijk dat dat niet zo is, maar hij is erg moe en af en toe benauwd. Zijn arret is verlengd tot 10 juni. En als derde... belde Max vrijdag in de middag dat het met Manon ook niet okay was, die werd opgenomenop de IC met (ook) trombose en een lichte longembolie, SHIT dus. dit is bij haar een jaar of 15 geleden ook het geval geweest en is iets waar ze sindsdien altijd bang voor is gebleven. Wat is het dan zwaar K dat je niet even erheen kunt. Gelukkig was de communicatie prima en bleef ik keurig op de hoogte, ze is inmiddels thuyis en ook zij moet volgende week voor een scan naar het ziekebhuis. We zitten dus in spanning voor haar en ook voor Wim. we blijven positief en duimen ons het ongeluk.

Pasen 2023 en wat eraan vooraf ging!

Waar zijn ze gebleven alle tradities? De nachtmis? Het Paasontbijt? Nee, helaas niets van dat alles is bij ons vandaag de dag nog aktueel en ook de stad Langres heeft er kennelijk weinig mee want die organiseerde op dit paasweekend "les journées de métiers d'art" en in dat weekend is het tevens "Lames a Langres" onze jaarlijkse messen/scharenbeurs. Voor mij betekende dat dus aanwezig zijn met twee petten! 1) les couteliers 2) l'Académie Beiden verwachtten mijn aanwezigheid. Zelf had ik voorgesteld om de zaterdag op de beurs te zijn en het aperitief te verzorgen zoals alle jaren en 's zondags de bar voor mijn rekening te nemen..... De heren OB en PB dachten daar anders over, OB had mij dringend nodig in de keuken, alle kokkies hadden het te druk in hun restaurants dus claimde hij bij PB mijn assistentie in de keuken. Hoe ik het apéritief zou doen? lastig dus. Gelukkig had ik het vorige weekend devernissage in Montigny en toen al een grote hoeveelheid boodschappen gedaan die ik dit weekend ook kon gebruiken. Ik was zaterdag dus om half tien in de keukensamen met OB, zijn dochter en een hele sympathieke kok (geweldig interessante man die al 35 jaar de scepter zwaait in een mega hotel in Taiwan!, ik hing aan zijn lippen en kwijlde van de foto's van zijn buffetten, diners, wijnkaart, onvoorstelbaar; nooit geweten dat ze daar met gemak een magnum Chateau Lafitte drinken alleen maar vanwege de prijs, niet vanwege de kwalitiet de afdronk enz! Als je geld hebt geef je het uit! De grootste klanten zijn de Franse modehuizen Hermes, Louis Vuitton, en die geven tonnen uit aan banketten en diners. Het hotel heeft 1000 kamers en serveert voor gezelschappen tot 2000 man!) Hij vertelde zonder op te scheppen over zijn werk. Hij is nu eigenlijk met pensioen maar helpt zo nu en dan nog een handje. Hij woont 6 maanden in de hte Marne en gaat de andere 6 maanden terug naar Taiwan. Waanzinnig dus. Op het menu stond * een mousseline van vis * sousvide gegaard sucade rundvlees in een vleesjus met gebakken krieltjes * kaasplankje * fondant chocolade met creme anglaise We verkochten 81 maaltijden het was racen in de keuken ,maar het was perfect onder controle. De beide serveersters hadden het druk en met de anderen maakten we de palteaux op. Daarna gingen we zelf aan tafel, het was inmiddels al tegen half drie en na de afwas begon ik aan het apritief. Ik had geen tijd voor verrines of canapes dus maakte ik een aantyal schalen zoals borrelplanken een vlees, een kaas, een vegetarisch en een aantal burgerbroodjes en mini witte puntjes. De drankjes ook eenvoudig maar heel lekker, limoncello fizz en een sapjes sinas, appel, cranberrie. Om half zes zette ik het op de tafelk en viel men aan. De limoncello fizz ging hard! er bleef van de hapjes niet echt veel over alleen de rauwkost bleef liggen. Daarna opgeruimd en naar huis ik had twee porties vlees/krieltjes mee dus dat was gemakkelijk. Moe, kon ik de slaap niet vatten, te veel gerommel in mijn hoofd. Zondag 7 uur opgestaan aangekleed kom yoghurt en op pad. In de keuken dit keer aan de slag met het snipperen van een flinke hoeveelheid uien voor de rijst, op het menu stond * terrine champetre * ballotin de volaille/pilaf/sauceau Langres * kaasplankje * tarte aux pommes De verkoop van de maaltijden verliep heel stroef en we vreesden met z'n allen het ergste. gelukkig viel het uiteindelijk mee en werden het 50 plateaux. Ook Hans en debbie aten mee en waren tevreden. Ik had helaas weinig tijd voor hen, we spraken elkaar kort maar over 3 weken zijn ze er weer voor langere tijd. De afwas, het opruimen van de keuken en inladen van alle serviesgoed, pannen, braadsledes en overig lmateriaal kost altijd een boel tijd. We konden om 5 uur met war restanten van een maaltijd naar huis. Ik sprak nog even met wat bekenden en ging ook met mijn spullen terug naar huis. Afgeknoedeld en hondsmoe. Wim zei vanochtend:3volgend jaar ga jij dit niet meer doen hoor, je zou wel gek zijn!" Wim ziet al dat gedoe totaal niet zoals ik, ik vind het geweldig maar moet toegeven dat ik het wel steeds zwaarder begin te vinden, bijna 71 nog een paar dagen. Dat telt zeker mee en is aan mijn lijf ook te merken, zeker de volgende ochtend. Maar wat ging er aan dit drukbezette weekend aan vooraf.................... De vrijdag voor het weekend van 27 maart toen Manon en André hier waren, kwam Wim thuis met een pijnlijk been, hij had tijdens zijn werk een soort krak gehoord in zijn kuit, we zeiden alle drie dat lijkt op een zweepslag, moet je niet naar de dokter? Nee dat was niet nodig. Hij ging dinsdags toch weer "gewoon" naar zijn werk maar zijn been voelde niet lekker. de maandag erop nog steeds raar gevoel en een hele blauwe voet maakte ik een afspraak bij de huisarts. Die verwees hem voor een echografie van zijn been naar de kliniek in Chaumont. Afspraak donderdag jl. De radioloog was onaangenaam verraswt en zei dat hij zsm de dokter moest bellen Wim had een trombose been! Paniek dus, ik belde dokter B die zei dat we maar beter meteen naar de urgence moesten gaan. Daar meldden we ons om iets na vier uur en werden in de wachtkamer gezet. Andere wachtenden gaven aan dat ze al uren zaten te wachten, dat was niet leuk om te horen vooral ook omdat de radioloog had gezegd dat het erg gevaarlijk was. Uiteindelijk werd het administratieve gedeelte vrij snel afgewikkeld en werd Wim op een brancard gelegd en moest daar wachten op de dienstdoende arts. Ik mocht erbij blijven ivm de taalbarrière. Ik ben in de tussentijd toch nog even mijn bij de bakker bestelde miniburgerbroodjes op gaan halen en toen ik terug kwam lag Wim in een ziekenhuisjasje in een grote behandelruimte achter de grodijnen. Zijn bloed was geprikt en men wachtte op de uitslagen om zo de medicatie te bepalen. Hij werd tegen 20.00 uur geholpen kreeg medicatie en recepten en verwijzingen en we konden naar huis. Arme Coco zat al vanaf half drie alleen. Vrijdagochtend vroeg naar de apotheek voor de medicatie en steunkouisen!!! tot aan de lies. Maandag de huisarts gezien en nu heeft hij (voor het eerst hier in Fr.) een arret de travail van 3 weken. Kan je vertellen dat zijn bazin daar niet erg blij van werd! Maar jammerdan.

deel 2 geregelneven en nichten, weekje gelderland

In het vakantiehuisje is geen televisie en geen internet, het was niet anders, er lagen wel heel veel dvd's. De eerste avond gingen we bijtijds naar bed. We hadden boodschappen gedaan bij de Lidl in Lochem dus alles voor de eerste twee dagen was in huis. We waren redelijk vroeg wakker en plannden onze dag. Naar Deventer, niet erg ver weg, Het was maandag dus veel winkels nog niet open op maandagochtend. We wandeleden wat door het centrum en gingen naar de VVV; we kochten kaartjes voor een stadswandeling met een gids die zou om 14.00 uur beginnen. De dame van de VVV zei dat we nog even naar de kerkzaal van het Pennickshuis moesten gaan, was de moeite waard. Daar stond ook een televisie met een presentatie van en over de Hanzestad Deventer. We hadden een vestiging van Downies en Brownies gezien en daar genoten wij van thee met een heerlijke brownie. We liepen terug naar de VVV en daar stond een vriendelijke gids met nog twee "toeristen" op ons te wachten. We kregen een zeer uitgebreide rondleiding door de stad, tekst en uitleg over de Hanzesteden en zagen en hoorden veel bijzonderheden. De wandeling van anderhalf uur was de moeite waard! Ik heb geen foto's gemaakt wilde de gids niet lastig vallen door overal stil te staan. Terug in het huisje aten we roerbakgroenten met een schnitzel en gebakken krieltjes. Lidl's aardbeienyoghurt was ons toetje. We speelden een spelletje rummikub (dat was lang geleden!!) De volgende dag reden we naar Bocholt Duitsland ik wilde graag naar kaufland wat boodschappen doen, de auto parkeerden wij bij een groot shoppingcenter, we deden wat kleine inkopen en reden naar Kaufland, daar kon ik mijn boodschappenlijstje afwerken, jammergenoeg geen leberkase gevonden, wel currywurst. Woensdag stond Zutphen op ons programma, ook daar kochten we kaartjes voor een stadswandeling met gids, die zou om half twee starten, tot die tijd bezochten we de Librije (een openbare leeszaal uit de zestiende eeuw waar de boeken vastliggen met kettingen) in de Walburgiskerk. Ook daar nam de gids ons mee terug in de tijd van de kanunniken, die hun tijd niet alleen staken in geestelijke aangelegenheden, zoals het verzorgen van erediensten, maar zij stonden de Zutphenaren ook bij op juridisch gebied.) De gids nam uitgebreid de tijd om ons alles uit te leggen. Heel interessant. Weeer buiten liepen we verder en kwamen bij een andere kerk die tegenwoordig de grote bibliotheek huisvest; prachtig gebouw en wat mooi dat het zo opnieuw gebruikt wordt. We dronken thee en gloeiwijn bij van Rossums café , aten ons broodje en de krentenbol onderweg naar het VVV kantoor, daar stonden een paar vriendelijke dames van de VVV die vroegen of we al eerder in Zutphen waren geweest en waar we vandaan kwamen, er ontstond een heel geanimeerd gesprek en de gids voor die middag sloot zich bij ons aan. Er waren verder geen andere deelnemers, privérondleiding dus. Het was buiten venijnig koud en zodoende begon hij zijn inleiding binnen in het VVV kantoor. Ook die middag werd alles heel aangenaam uitgelegd, we maakten een fikse wandeling en na dik een uur begon ik het toch wel erg koud te krijgen. De gids vroeg of we wilden stoppen en zei dat dat jammer zou zijn want we hadden nog niet alles gezien. Ik stelde voor om ergens iets warms te gaan drinken en we belandden weer in hetzelfde café als die ochtend. Na een warm glas thee stapten we weer met hem verder. Ook deze rondleiding was dik de moeite waard. Wat een leuke stad!'s avonds keken we het tweede deel van een spannende Zweedse crimi. Donderdag richting Borculo eindelijk een kringloopwinkel die open was! Tot die dag stonden we of te vroeg of te laat voor de deur. We vonden een aantal leuke dingen, jammergenoeg bleek bij thuiskomst hun manier van prijsjes op artikelen plakken niet echt zo slim..... ik kocht een vreselijk leuke aardewerken bontgekleurde haan, thuis wilde ik het prijsje eraf halen en toen trok ik het glazuur mee!!! Ik heb mijn uiterste best gedaan om de schade te verdoezelen. Vrijdag reden we naar Doesburg, eerst bezochten we het speelgoed en openbaarvervoer museum. Zo leuk, vooral de treinen enwe genoten van de anecdotes van de heren die daar vrijwillig zorgen voor de ontvangst en dergelijke. Daarna naar het Mosterd en azijnmuseum, dat was meer een fabriekshal met heel veel curiosa, mosterdpotjes uit de hele wereld, oude gereedschappen en heel veel dozen met mosterd voor de verkoop, gereed voor Jumbo, AH en de Hanos. De uitleg over hoe mosterd gemaakt wordt gaat via een video, beetje jammer, maar de heerlijke geur van mosterd was nadrukkelijk aanwezig. Ik kocht twee potjes en kreeg het geheime recept van de Doesburgse beroemde mosterdsoep erbij. Die wilde ik natuurlijk eerst proeven en dat kon in het Stadsbierhuis. Er waren twee soorten: een met spekjes en lenteui en de andere met forel, een kleine proeverij. De eerste vond ik het lekkerst. Ga ik vast een keer maken. Op de terugweg zagen we een Chinees restaurant, daar hebben we gegeten, was geen goedkope tent en mijn terriyaki viel tegen was beetje flauw, jammer. Maakten de boel schoon deden onze Heim Wee Voer boodschappen bij de Lochemse lidl, waar we ongeveer het hele dorp hebben doorkruist want de doorgaande weg was afgesloten! Thuis wilde het niet warm worden en was er ook geen warm water, Wim probeerde de ketel te resetten maar dat lukte in eerste instantie niet. We hadden een dvd gekocht in de kringloop "Mensen zoals jij en ik" van Kees Brusse waar we naar keken gewikkeld in een fleecedeken! Zaterdagochtend vertrokken we bijtijds richting Verdun om moi=ijn autootje op te halen. Wat een eind was het tot de Belgische grens via Eindhoven en Venlo met een max. snelheid van 100 km per uur. poehh Vanaf de belgische grens namen we de weg naar Luik om zo bij Verdun uit te komen dus ook daar een groot gedeelte binnendoor. Wim was het zoo zat! Bij de familie waar mijn C2 geparkeerd stond was behalve de jongste zoon niemand thuis dus even snel geplast en toen op weg naar huis. Ik reed voor , Wim volgde mij. Thuis hingen de slingers van A's verjaardag er nog en aten we frikandellen en patat. A en MJ rfegen zondag om een uur of twee terug naar Schiedam. Nu is het vrijdag en zit ik te wachten op de komst van manon en A die morgen op wintersprtvakantie gaan en hier overnachten. AvD rijdt dus deze maand twee keer op en neer.

Een boel geregel/neven en nichten.

Op de agenda stond een weekje naar Lochem naar het huisje van J&G vanaf zondag 5 maart, Wim heeft nog te veel dagen staan en die moeten officieel op voor 1 mei. Dat gaat vast niet lukken maar dit was alvast een beginnetje. Met neef AvD geregeld dat hij zou komen hond-, katten-, konijn-,kippensitten. De 24ste kwam via Whatsapp het bericht dat tante Mien Bernouw was overleden op 91 jarige leeftijd. De laatste van de familie Bernouw van de generatie van mijn vader. Ik voelde me toch wel een beetje moreel verplicht om bij haar afscheid te zijn. Ik ging op internet kiujken voor een enkele reis, Wim zou dan 's zondags naar Nederland komen en mij ergens op kunnen halen alvorens naar Lochem te rijden, maar ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag dat een enkele treinreis €185.00 kostte, van Chaumont naar Rotterdam! Dat was me te gortig. We bespraken het samen zochten naar oplossingen en vond het lastig. W&A wilden woensdag komen lunchen op de terugweg na hun verblijf in Spanje, misschien was dat een optie? met hen mee terug rijden? Toen ik dat aan hen voorstelde bleek later dat dit hen absoluut niet uitkwam, dat ging dus over. Ik ben op FB lid van Vice Versa, een groep van Belgen, Nederlanders en Fransen die regelmatig heen en weer rijden en een plekje in hun auto aan bieden en zodoende zette ik daar een oproep. Vrij snel reageerde iemand. We appten met elkaar en het leek te lukken. Ik moest dan wel donderdagochtend vroeg naar Verdun rijden, kon mijn auto bij haar laten staan en ze wilde me in Schiedam afzetten. Prettig geregeld dus en voor slechts €50. Met nichtje H en haar man J kunnen afspreken mee te rijden vrijdags naar Middelburg ze zouden me op halzn bij het vander valk hotel in Schiedam. Ik vertrok donderdagochtend gelijk met Wim en was om half acht bij de dame voor de deur, even snel toilet bezocht en in hun auto gestapt. Haar dochter reed ook mee. Leuke meid, tweetalig met een heerlijk frans accent als ze Nederlands spreekt. De reis verliep voorspoedig, een tussenstop in Waalwijk om eea te regelen met een makelaar voor een leegstaand pandje van de heer des huizes en door naar Schiedam. Ze dropten me op station Vijfsluizen en met de metro en de tram arriveerde ik bij Manon. Ik deed een dutje op de bank en werd wakker toen zaij thuiskwam. Uitgebreid met elkaar gesproken en een heerlijke pokébowl gegeten die aan de deur werd bezorgd. We gingen op redelijk tijdstip naar bed, het was een lange dag geweest ook voor haar. Vrijdagochtend samen ontbeten en Manon bood aan me naar vander Valk te brengen, gelukkig want dat gesjouw met mijn antieke koffertje van oma Agnes was rampzalig. Ze zette me bij het hotel eruit en ik ging naar de lounche en bestelde thee met een lekkere witte brownie en wachtte op het sms-je van H, dat ze op de parkeerplaats waren aangekomen. Omdat de heinenoord tunnel was afgesloten was het een flink eind maar we kwamen ruimschoots voor tijd aan op de begraafplaats. Het weerzien met de neven en nichten was bijzonder. De Hervormde predikant ging voor en er werden diverse liederen gezongen, de meesten kon ik meezingen en ik was weer even terug in de IJE sfeer. Na afloop in de koffiekamer was de sfeer heel gezellig en onder het genot van een belegd broodje en een glas thee haalden we wat herinneringen op. De terugweg in de auto kletsten we nog lekker verder en leerde ik ook mijn nichtje wat beter kennen. We zien elkaar (DV) in juni tijdens de neven en nichten reunie weer. Ze brachten me nog net niet tot de voordeur van Tineke's huis. Daar waren ook de twee kleinkinderen dus een drukke boel. Ook die avond bijtijds naar bed en zaterdagochtend gezellig met elkaar aan het ontbijt. Om 11 uur kwamen ook W's kleindochters dus 4 grietjes en de schoondochter+ schoonzoon D kwam op de koffie en toen kwam ook nog mijn Wims vroegere buurvrouw langs met haar kleindochter. Zij had al vaker aangegeven dat ze graag kennis wilde maken dus nam ze van de gelegenheid gebruik. Eerlijk gezegd was ik een beetje overdonderd, maar H was een aardig mens, maar in mijn ogen erg "druk". Later zei T dat ze ons heel erg veel op elkaar vindt lijken, beiden druk. Ik schrok daarvan. Ik heb in veel mensen hun ogen erg (te) veel energie, dat is ook zo, maar praat ik echt ook zo snel en met veel gebaren en zo??? Oh jongens :Nee toch he???? Maar goed H sprak met T af dat ze binnenkort samen langs komen om ons te bezoeken. We gaan het meemaken! Ik ging naar de Koningshoek voor wat boodschapjes en bracht een klein houten doosje mee om dat samen met de oudste kleindochter van T te versieren voor de verjaardag van haar moeder. We gingen naar de bovenste verdieping en knustelden en versierden het doosje. V was niet te stoppen, maar enorm opgewonden. Doosje werd beneden netjes ingepakt, ze zou het donderdagochtend aan haar moeder geven. Om vijf uur werd al het grut weer opgehaald en samen met W van T aten we een kop door mij versgemaakte kippensoep en een boterham. Wim kwam om half een zondagochtend in Maassluis aan en na een boterham reden we naar Lochem waar J&G op ons wachten. We kregen een korte rondleiding in het huisje en op het park. We aten samen en toen vertrokken zij. >DE vakantie week kon beginnen.

Het krantenartikel, toch gepubliceerd!

Hoe raar kunnen dingen lopen. Dat is/was in ieder geval zo met het hele gedoe van een intervieuw door Monsieur S.B van de JHM. Hij overviel mij bij de vernissage bij de Winkelmans in Montigny, rukte me zo ongeveer uit de kamer met mijn amuse-plateau in de hand. Wuilde meteen een paar fotosq maken en vroeg naar hoe, wie, wat, waarom ik/ wij in Frankrijk waren beland. Een paar dagen later mailde hij mij en vroeg om jeugdfotos en mijn levensverhaal naar hem te mailen. Dit was allemaal ergezns in augustus/september 22. Ik nam er uitgebreiud de tijd voor en schreef mijn verhaal en stuurde dat naar hem op ter correctie. We mailden diverse keren heen en weer en hij stuurde me de lay-out. Ik was er tevreden mee. Van mij mocht het in de krant. Maar.... van mme. S.NIET! de JHM had al eerder een paginba aan mij gewijd en dat was de reden om dit intervieuw/ portret dus niet te plaatsen. Jammer dan. Begin van dit nieuwe jaar belde N.M op ook een journaliste van de JHM en vroeg mij om een intervieuw (?). Ik legde haar uit dat ik het prima vond maar dat ik alles op papier had nog van S.B. en stelde haar voor om eerst maar eens daarnaar te informeren. Dat deed zij en ze anuleerde onze thee afspraak met de mededeling dat men bij de krant ermee bezig was! Wat scherst mijn verbazing op zondagochtend 28 januari om 7 uur een sms kreeg van een goede kennis met de mededeling:"Jij staat in de krant, paginagroot, Bravo!

Op stap met de Academie.....

Zaterdag jl., de wekker stond op kwart voor vijf dit keer voor ons beiden. Ik tutte me op en we ontbeten samen. Mijn koffertje was gepakt, de aubergines had ik de vorige dag al klaargemaakt voor het buffet tijdens de middagmaaltijd en nadat ik alles in de auto had gezet reed ik naar Langres waar de bus mij zou ophalen samen met nog wat anderen. Ik was (zoals altijd) te vroeg dus bleef in mijn autootje zitten. Jammergenoeg was het openbare toilet nog gesloten. De grote touringcar van "pret a partir" was keurig op tijd en nadat mijn spullen samen met die van anderen in het bagagegedeelte werden ingeladen stapte ik in en begroette ik iedereen. Zocht een plaatsje toen iemand zei:" is die C2 van jou Angie?" want mijn radio bleek nog aan te staan! ik sprong uit de bus deed de radio uit en stapte terug in. We reden de parkeerplaats af en ineens kreeg ik de zenuwen...... Had ik mijn auto wel op slot gedaan????? OMG ik kon moeilijk vragen terug te rijden, dus kon ik niets anders doen dan Wim een sms je sturen. Hij antwoordde dat hij na zijn werk wel zou gaan kijken. phhhhhhhh. Ik zat tot zeker een uur of 12 in de zenuwen. De reis verliep vlot, we stopten even bij een tankstation en konden daar naar het toilet en ik kocht een glas thee en een broodje bij Starbucks (afleggers). We stapten weer in de bus en even later kreeg ik het verlossende telefoontje van Wim; de auto stond god zij dank op slot, arme Wim rit voor niks. daarna in sneltempo naar het diner-spectacle in L'ane Rouge We reden Lyon voorbij op weg naar het wijndomein van les freres Degache in Ampuis. M en JJ Dubauton kenden de route maar gaven aan dat het veel te steil en smal was voor een touringcar, zij overlegden met Mickael de wijnboer en die kwam met zijn auto naar beneden om in de bus te stappen en ons via een andere weg naar boven te begeleiden. Het was een linke rit, de steile smalle weg daar heb je als buschauffeur wel je handjes aan vol, geen reling aan de kant, scherpe haarspeldbochten we durfden niet echt naar buiten te kijken. We kwamen heelhuids boven. Bravo Fred onze chauffeur was een kanjer. Het uitzicht boven bij het domein was schitterend, er waaide een mistral dus we pakten ons goed in om van het uitzicht te genieten. Daarna naar binnen waar we een rondleiding kregen en de eerste wijnglazen gevuld werden met een heerlijke witte Condrieu, zo jeempie die was me lekker maar omdat ik na het broodje niets meer had gegeten viel het wel even op een vrij lege maag. Gelukkig deelde de dochter van O&P sandwiches uit. Na die heerlijke witte kwam een Syrah,ook niet verkeerd. Het derde glas was een Cote Rotie, Maison Blanche. De sfeer was prima iedereen haalde de meegebrachte etenswaren uit de bus en we gingen naar de etage om daar met elkaar de heerlijkheden in combinatie met de lekkere wijnen te nuttigen, er was zoals altijd een overvloed aan lekkernijen, iedereen had flink zijn/haar best gedaan. Mijn aubergines a la (Ottolenghi) met de saffraansaus vielen goed in de smaak. Inmiddels was er een vriendelijk dame aangeschoven, zij bleek onze gids te zijn om onder haar begeleiding Lyon te bezoeken. Voor Fred was ook dat weer een sterk staaltje van vakmanschap want het was druk verkeer en ook nogal smalle straatjes om uiteinddelijk op de heuvel te komen waar we de kathedraal van Notre Dame de Fourviere bezichtigden. Prachtig gedecoreerd en heel bijzonder. Daarna reden we naar het oude stadsgedeelte, daar liepen we met de gids door de kleine straatjes en via de zogenaamde "Traboules" dat zijn kleine geheime passages van de een naar de andere straat, veelal via een grote houten deur, je komt dan in een soort binnenhofje met allemaal trappen en de bewoners kijken door raampjes op die binnenplaatsjes, heel bijzonder. We hadden jammer genoeg niet echt veel tijd, maar wel een korte impressie van de stad. Fred zette ons af bij het gereserveerde Greet hotel, hij kon niet meer rijden zijn uren waren opgebruikt dus moesten we snel inchecken (ik deelde een keurig kamer met M.A we hadden in de kamer elk ons eigen optrekje M.A boven ik beneden, keurig geregeld dus. Even snel een kattenwasje en verkleden en weer naar buiten. We liepen met de hele groep naar het cabaret in L'ane Rouge, dat bleek nog een aardig eind lopen te zijn maar we waren keurig op tijd. We hebben daar genoten van een diner-spectacle en we hebben heel veel gelachen. De goochelaar was tegrappig en de conferencier had een geweldige act. MA werd een aantal keer flink geplaagd maar gelukkig kon zij het waarderen. Om iets na 12 uur verlieten we de tent en buiten viel de groep uit elkaar, de joingelui wilden n og stappen en de ouwetjes naar bed. Gelukkig was er in ons groepje iemand met een goed orientatie vermogen en weliswaar met een kleine omweg vonden we ons hotel terug. MA kwam ruim twee uur later boven water maar ik had er geen weet van. We stonden om kwart voor acht op, douchten om beurt en vertrokken naar de eetzaal. Een perfect ontbijt, maar ik zat alleen aan tafel, het blijkt toch lastig als de groep uit een aantal subgroepjes bestaat en men uit het oog verliest dat ik alleen ben. Ik had stilletjes gehoopt dat M.A met mij zou optrekken maar zij is vriendinnen met 2 anderen en die bleven lekker bij elkaar. Fred bracht ons in ruim twee uur naar Vonnas, naar le village Blanc en het 3*** restaurant van George Blanc. Een plaatje van een dorp, keurig netjes met prachtige huizen en de twee restaurants. Wij kregen een keurig gedekte tafel en het zag er heel mooi uit alles in rood, wit, blauw en met als decoratie overal de HAAN, het symbool van de Franse gastronomie.Op straat zagen we meerdere koks heen en weer hollen, van het een naar het andere etablissement: een staf van tenminste een vijftigtal personen, die onder leiding staan van GB die inmiddels 80 jaar is. Hij kwam ons begroeten samen met zijn veel jongere beeldschone vrouw (zijn privé PR dame) er werden foto's gemaakt handtekeningen gezet en nog een praatje met O.B dat we vooral door moesten gaan met la cuisine francaise te promoten. Het menu bestond uit een aantal gerechten uit de streek. We hebben heerlijk gegeten maar waren het na afloop unaniem erover eens dat het aan finesse ontbrak qua dressage, presentatie van de borden. Hadden daar zeker meer van verwacht. Maar eerlijk jongens..... je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, toch??? Wie krijgt de kans om een menu voorgeschoteld te krijgen a raison van 160€ p.p exclusief de wijn en het apero??? Moe en voldaan gingen we huiswaarts. wat een weekend, wat een luxe mevrouw Bos!

Toestanden in M'celles!

Maandagochtend 2 januari om een uur of half twaalf zag Wim twee brandweerauto's bij het huis van IF, haar huis staat op de kruising van M en de weg naar Levécourt, ook PC de burgemeester stond daar voor de deur. Wij dachten in eerste instantie aan brand in de schoorsteen, dat zou niet de eerste keer zijn dat dat gebeurde. We gluurden samen door het badkamerraam, toen er ook twee politieauto's verschenen. Op hetzelfde moment ontving ik een sms van de burgemeester met de mededeling dat de brandweer de deur had geopend bij IF ,ze was al een paar dagen door niemand gespot en men vreesde het ergste, dat werd bewaarheid; ze bleek dood in bed te liggen en vermoedelijk al minstens een week. Vreselijk dus dat dat gebeurt in een dorp met nog geen 50 inwoners. Het was een rare tante en ze had met niemand contact. Misschien herinneren jullie je mijn blog van heel lang geleden toen zij me beschuldigde van diefstal en de politie me opriep; dat alles n.a.v. twee ijzeren ledikanten. Sindsdien gunde ze ons geen blik waardig meer. Ook haar drie neven en haar zus bemoeiden zich niet meer met haar. En ze deed voor niemand de deur open. Nu krijgen wij dagelijks de JHM (lokale krant) van de vorige dag van de burgemeester en die van zaterdag wilde hij graag terug want daar stond een artikeltje en een foto van het uitreiken van het kerstpakket aan de ouderen van het dorp in, waar ik sinds 2023 dus ook bij hoor! Ook lag er nog een stapeltje Carillons, het kerkblad, om in de brievenbussen te stoppen klaar dus trok ik mijn jas aan en belde eerst aan bij het huis van de burgemeester en kreeg meteen alle details te horen van zijn vrouw. Bleek dat PC al contact had gezocht met haar zus en ik zag even later de auto van haar en haar vriend het dorp in komen rijden toen ik de "hoofdstraat" in liep voor het bezorgen van het kerkblaadje. Thuisgekomen gluurden we weer door het badkamerraam en zagen dat ook de uitvaartondernemer inmiddels voor de deur stond. De zus en haar man hadden een kort gesprekje stapten in de auto en reden weg, naar onze buurvrouw Mme G daar gingen ze naar binnen. Het duurde erg lang er werd continue in en uit het huis gelopen en we zagen uiteindelijk een grote plasticzak uit huis gedragen worden door 4 man die ze op een brancard in de auto schoven. Het leek NCIS wel! Wim en ik vroegen ons af hoe dit nu verder zou verlopen. *Wat als de "familie" zich distancieert? *Wie gaat dan e.e.a. regelen? *Wie betaalt de uitvaartonderneming? Vandaag kwam via sms de mededeling dat niemand zich met de uitvaart wil bezighouden, zodoende regelt onze burgemeester dit met de uitvaartonderneming. Haar neef wil niet dat ze in het graf van haar man wordt bijgezet (?) dus er wordt een plek voor haar gemaakt en ze zal zonder verdere kerkdienst of ceremonie begraven worden. Het nieuwe jaar van de burgemeester is dus "dramatisch" begonnen. We zijn benieuwd hoe het met het huis en haar autootje zal gaan, binnen kan geen blind paard schade doen dat is volgens zeggen een grote vieze, gore, verwaarloosde boel. update: jl. zaterdag is ze begraven, alleen in aanwezigheid van de burgemeester en een wethouder. Er komt nog een necrologie in de JHM. Ze is begraven zoals ze heeft geleefd: anoniem.

De laatste dag van 2022!

Eerst mijn excuses voor het uitblijven van een levensteken van ons. Door allerlei verkeerde wachtwoorden lukte het niet om hier in te loggen, heel vervelend dus. Vanochtend ben ik naar het "helpcenter" gegaan ( eerlijk gezegd; een bekende van een bekende) Bij hem aangekomen om een uur of tien bleek dat hij nog lekker lag te slapen dus stelde zijn vrouw voor nog even een rondje te doen en na een uurtje terug te komen Hij heeft eea weer hersteld en gaf nog een paar nuttige tips Ik kan dus weer op blogger en zodoende neem ik na het bakken van kniepertjes (oliebollen bakken mag ik niet meer na mijn ongeluk twee jaar geleden) neem ik de tijd en zit ik aan de keukentafel en maak nu dit laatste blogje van het oude jaar Een bevlogen jaar waarin weer veel is gebeurd; We kregen veel bezoek, altijd gezellig, er waren hele bijzondere ontmoetingen en herenigingen bij. De kinderen uit de Vendee zagen we slechts drie keer, twee keer bij hen een keer bij ons. De kleine man groeit hard en is een bijdehand ventje. Dochterlief begon aan haar nieuwe loopbaan en had het druk. Maar toen ze hier twee weken geleden was werd duidelijk dat ze de juiste keuzes heeft gemaakt, ze is gemotiveerd en goed bezig en krijgt waardering voor haar inzet. Ik had het druk met het maken van veel jam, we hadden erg veel vijgen,kweeperen en appels en in maart maakte ik ruim 40 potten jam van bittere sinaasappels die ik kocht via marktplaats van FB. Mijn grootste klant is de vriend van GvB, volgens mij eet hij de jam met een lepel. GvB werd geopereerd aan haar heup en ik zorgde ervoor dat haar vriend niet hoefde te koken en maakte voor hen 8 kant en klaar maaltijden in de weckbokalen. dat beviel zo goed dat B na de revalidatieperiode om nog een keer voor hem diverse maaltijden te maken en te wecken. De handel met de mevrouw in Damblain heb ik gestopt, te veel een richtingverkeer, terwijl zij haar portemonnee vulde liep ik me het kierewiet om boodschappen te doen, potten te reinigen etiketten te plakken en ik zag te laat in dat ik er uiteindelijk niet veel aan overhield. Ik serveerde meerdere keren borrelhapjes in de Galerie van H en A. W. Gezellige mensen, leuke contacten en ik krijg absoluut veel waardering en dat doet een mens goed Mijn DB maakte ik een mooie trip naar de Elzas, we deden weer erg veel in die drie dagen, maar het is iedere keer weer een feest om samen erop uit te gaan. Wim en ik gingen op bezoek in Zwitserland, bij EB, RF en de oude correspondentievriendin van mijn moeder MH, inmiddels ruim 90 jaar oud, een prachtig weerzien met een bijzondere vrouw. In september huurden we het huis van haar twee dochters in het Zwarte Woud en ondanks regen waren we iedere dag op pad en hebben we veel gezien en gedaan, prachtige omgeving en een prima apartement. In oktober kregen we een nieuwe medaille en ben ik nu lid van de Academie Departementale de Cuisine, we zijn gescheiden van de A Nationale C, en dat is aan een kant jammer, maar aan de andere kant stukken gunstiger om de lokale gastronomie te promoten. Wim kocht nog een krikkemikkige Renault 4 en klust daar af en toe aan, ik houd me afzijdig vooral als hij om de haverklap binnen komt omdat iets niet gaat zoals hij zou willen ( moeilijk hoor om je er niet mee te bemoeien, dat geldt trouwens ook voor de opvoeding van dat lieve kleine ventje, wat is er enorm veel veranderd in die 27 jaar . En nu dus de laatste dag van 2022, het jaar waarin ik 70 werd zonder feest en slingers, daar was het niet echt het moment voor. Vanavond zijn we samen en missen we de tradities van lang geleden, we vinden dat jammer maar er zijn ergere dingen. Iedereen prettige jaarwisseling en voor 2023 SANTE/ Gezondheid!

Een week vakantie in Alpirsbach, Foret Noir.....

We konden het appartement huren van onze Zwitserse vrienden, dat ze normaliter via Airbnb verhuren. Dat deed ik een poosje geleden want Wim had nog veel vakantiedagen staan en we waren wel toe aan een veranderin g van lucht. AvD en zijn zus MJvD kwamen hierheen om op huis en beesten te passen. We vertrokken zaterdag de 24 ste september en reden op te gemak naar Duitsland.De weg naar A ging het laatste stuk door het dal en het appartement lag boven op de berg, een smalle weg naar boven. De sleutel zou in een kastje zitten, dat was even lastig maar m.b.v een buurvrouw vonden we dat kastje. De auto kon onder het complex in een garage , ideaal dus. Het appartement is van alle gemakken voorzien, maar de badkamer was redelijk oudbollig, maar funktioneel. Ik had een aantal maaltijden mee in mijn weckbokalen zodat we niet iedere avond uit eten zouden moeten. Kan jullie zeggen dat dat super handig en gemakkelijk is! een aanrader. Het weer was niet echt geweldig die zondagmorgen, de bergen aan de overkant verstopten zich in dikke mist. Toch besloten we eropuit te trekken. We reden naar het stadje Schiltach, een authetiek vakwerkhuizen dorp, met een rijke geschiedenis. We bezochten een museum waar alles werd uitgelegd over de vlottenbouw om zo het gekapte hout te vervoeren over de Kinzig richting Strassbourg en de Rijn. Onvoorstelbaar die boomstammen zijn zo enorm lang. Ze vlochten alles aan elkaar en lieten zo de vlotten van hout naar beneden met de stroom meevoeren. Vakmanschap van jewelste. laatste tocht was in 1965, zo nu en dan maken de mannen nog zo'n tocht puur voor de toeristen. Ook wereden er vroeger in het dorp huiden gelooid voor de leerindustrie, ook daar werd uitgebreid over getoond via beeld en geluid. De geur in het dorp van de laatste leerlooierij liet ons ervaren hoe vreselijk dat vroeger geweest moest zijn; wat een stank! We aten een heerlijk stuk taart Wim schwarzwalder kirschtorte en ik rode vruchten kwarktaart en dronken een glas thee. We reden verder naar de langste waterval van Duitsland in Tribach, Wim liep een stuk verder omhoog, ik had geen puf dus bleef halverwege. Op de terugweg kwamen we bij de winkel met 1000 klokken, een en al koekoeksklokken in alle maten en kleuren, maar vooral in alle prijsklassen! De verkoopsters en verkopers spreken alle talen, zeker handig voor al die japanners en Chinezen die een klok willen kopen en laten verzenden naar huis! (we zagen buiten op de ruit een advertentie hangen; ze zoeken van maart tot en met oktober verkopers die talen spreken, lijkt mij een superleuke baan). Maandagochtend leek t beter weer, wel veel wind en besloten we naar Feldberg te rijden. Het jammere van de ligging van het dorp A is dat je iedere keer de zelfde route rijdt om het dorp uit te komen. Maar goed, op naar de uitkijktoren in Feldberg. Met een kabelbaan naar boven, niet zo eng als de Mont Blanc en minder hoog, er stond behoorlijk veel wind, dat merkten we toen we na het uitstappen richting toren liepen. In de toren was gelukkig een lift. Er was tegelijkertijd een tentoonstelling van ene Sebastian Wehrle hij heeft een serie foto's gemaakt van mannen en vrouwen in de typische Lehnergerichte klederdracht, prachtige foto's. We keken later in een boekwinkel nog of er een boek van was, dat was zo vreselijk duur, maar gelukkig hebben we de foto's nog! Het uitzicht was mooi maar we werden bijna van de toren afgeblazen zooveel wind. Naar beneden wilde ik op de 8ste etage stoppen om nog een keer de portretten te bekijken, dus stapte ik uit, maar helaas was instappen niet meer mogelijk: de lift stopte niet. Ik moest zodoende de steile wenteltrap naar beneden nemen. Dat kostte mij veel inspanning en knikkende knieen. We aten een lekker stuk taart en dronken een glas thee en gingen richting Donauschingen, daar ontspringt een bron die later de Donau vormt. Was leuk om te zien , maar niet spectaculair. Dinsdagochtend we reden naar Freudenstadtdaar zou een markt zijn, maar door het regenachtige weer waren er slechts twee kramen. Mooi en groot plein met arcadebogen zoadat je droog loopt, we aten een broodje leberkase en reden terug naar het Klooster van Alpirsbach, een prachtige kerk met een bijzonder orgel en Maria altaar. Er zwerd in de kerk gerestaureerd een vriendelijk echtpaar glazeniers was bezig met de glas in lood ramen, we raakten in gesprek en de mevrouw vertelde dat we "unbedingt" Bad Wilbad moesten bezoeken, dat schreven we op. Woensdag reden we naar het Freilichtmuseum Vogtbauernhof, een openlucht museum waar men 7 huizen uit de omgeving heeft neergezet nadat deze eerst zo zijn afgebroken alsof het een bouwpakket is om ze dus later weer te reconstrueren, inclusief de inboedel. Heel bijzonder en erg interessant en vakkundig gedaan. Het weer was een beetje miezerig maar daar hadden we niet echt last van. Wim had de laptop meegenomen en de HDMI kabel en mbv van een proefabonnement van NL ziet konden we iedere avond nederlandse televisie kijken, hangend op een vreselijk oncomfortabele bank en fauteuils van Roche Bobois, echt een regelrechte ramp. Donderdag reden we naar Furtwangen, daar staat het grote Duitse Klokkenmuseum. Heel interessant, veel te zien, natuurlijk ook heel veel koekoeksklokken, maar ook Junghans en Kienzle waren grootst vertegnwoordigd. In onze keuken hebben we al heel lang een Junghans wandklok, die helaas veel te snel loopt en waar het bolglas is gebroken, maar die we nog steeds heel leuk vinden. Er was een kleine lezing over klokken die muziek maken en ik mocht aan een klein draaiorgeltje draaien. We aten 's avonds bij een grieks restaurant dat we onderweg de dag er voor al hadden gezien. Heerlijk gegeten, flinke porties, heerlijke rosé. Vrijdag reden we naar het Noorden naar Ludwigsburg, daar is ieder jaar een enorme pompoenen en kalebassen tentoonstelling in de kasteeltuin van Schloss Ludwigsburg. Het parkeren was een regelrechte ramp en Wim was al bijna zo ver om het op te geven, maar we vonden wel een beetje verder weg uiteindelijk toch een parkeerplaats. De tentoonstelling is echt zoo bijzonder en fantastisch, zo de moeite waard. helaas waren de prijzen van de eet- en de decoratie pompoenen waanzinnig hoog, jammer. Onderweg zagezn we een kraampje waar je ze ook on kopen, so wie so een stuk voordeliger, dus een klein souvenir meegenomen. Het was erg druk op de autobahn en we namen een omweg via Bad Wildbad, waar we tegen half zes aankwamen en nog net voor het Baumwirbelpfad een kaartje konden kopen. Jeeeemig als ik dat geweten had, was ik er nooit aan begonnen, doodeng een looppad dat vals plat steeds verder omhoog ging de berg op en de diepte naar de balustrade steeds dieper werd. Ik vond het echt zoo eng. gelukkig had Wim nergens last van en hield me stevig vast. Bij de toren aangkomen bven ik meegegaan tot de vierde ring ; ik durfde echt niet verder. De glijbaan was dicht, Wim liep tot de bovenste etage en nam ook een paar foto's. Een heel bijzonder bouwwerk dat wel. Het werd vrij laat en dus besloten we in Freudenstad te stoppen, zagen een curiosawinkel en een Junghans klok die volgens de eigenaar het niet deed en hij dus maar 15€ ervoor vroeg! we zouden wel zien... aansluitend aten we een snelle hap in een kebab tentje, wat trouwens erg lekker was. en toen was het dus alweer zaterdag,beddenafgehaald de stofzuiger door het huis en deur achter ons dicht getrokken, de thuisreis verliep vlot we waren eerder thuis dan de jongelui hgadden gedacht. Daar wachtte ons een vervelende verrassing want Coco had een "ongelukje" gehad. MJ had ons gevraagd of we voor Coco niet een langere rieml hadden en ik had haar gezegd dat er in de meterkast een uitschuifriem moest liggen. Ze is Coco gaan uitlaten en boven op de grote helling aangekomen wilde ze even een foto maken als bewijs, ze liet het handvat vallen en daar schrok Coco zo van dat zij met een enorme vaart de berghelling is afgerend met de riem tussen de poten verstrengeld en in een ruk naar huis is gerend. MJ belde naar A om naar Coco uit te kijken en haar op te vangen, dat ging gelukkig maar Coco's voetzolen waren helemaal tot bloedens toe kapotgeschuurd. ze kon niuet meer staan en met veel pijn en moeite hebben ze de poten ontsmet. Toen wij thuiskwamen liep ze nog erg moeilijk en trilde als een rietje. Vermoedelijk had ze ook enorme spierpijn denken we. Het gaat gelukkig stukken beter maar de wondjes zijn nog niet helemaal genezen. AvD en MJvD gingen zondagmiddag terug naar Schiedam. We kijken terug op een druk geprogrammeerd ezn intensieve week in het Zwarte Woud. Vakantieman:"het was fantastisch"

Kuren in de Thermen van Bourbonne les Bains

Morgen alweer de laatste dag van mijn thermenkuur in Bourbonne. 18 ochtenden om half zeven uit bed en om zeven uur in mijn autootje opweg naar B. Een dik half uur in de opkomende zon. Ik bezocht de dag voordat mijn kuur begon eerst de arts, dat bleek een plaatsvervangster, geen onaardige vrouw en zij heeft het programma bepaald. Hete kleipakkingen, rug, nek, schouders, knieen, daarna hydromassage in een bubbelbad, dan aquagymnastique en als laatste in een zgn etuve. Nu ken ik danzij AM, mijn collegaatje van het museum, een etuve als een apparaat die je op temperatuur in kunt stellen en waar je dan bereid eten in kan bewaren zonder dat het verder gaart. Dit bleek eveneens op stoom te werken en je doet er en je handen en onderin je voeten in een paar gaten en dan wordt er constant stoom aangevoerd. Het zou goed zijn voor je spieren en voor de benen dus minder heet ingesteld ivm spataderen. Dat viel dus even tegen want de aardige Sylvie, met mondkapje, had toch moeite de temperatuur constant te houden in het apparaat en af en toe, nou beter gezegd meestal was het mij, maar ook mijn buurvrouwtjes veel te heet. (rond de 4°!). 10 minuten was lang, te heet en saai. Ik had natuurlijk een tussentijdse afspraak kunen maken met de arts, maar ach ik had een eind afspraak staan op 26 augustus en heb het tot die tijd maar zo gelaten. Ik had drie keer een afspraak om na mijn kuur een bakkie te doen, een keer met GvB, twee keer met E&G. Alledrie de keren was het gezellig. Van rusten thuis (op voorschrift) kwam deze keer iets meer omdat we al weken erg warm weer hebben, hittengolfwaardig. Dat vermoeit enorm en dat bemerkte ik zo rond de klok van half drie. Zakte zo nu en dan spontaan weg in mijn stoel. Met de CPAM lig ik flink in de clinch ivm de reiskosten, zij willen bewijs van inkomsten. Ik dacht dat een aangiftebiljet voldoende zou zijn maar niets is minder waar, ze willen overzicht van inkomsten. Dus ik wacht op antwoord. Vrijdag na de behandelingen ging ik op consult bij de aardige Roemeen en vertelde dat ik met die etuve behandeling niet zo blij was en vroeg of ik nog kon ruilen voor de laatste drie keer: "geen probleem, wat had u gedacht?" Ik vertelde dat ik zo graag in de "douche pénétrante" wilde geen punt hij veranderde het meteen. Ook vond hij mijn benen niet zo fraai, adviseerde stunkousen, maar zei tegelijkertijd te begrijpen dat dat met dit weer niet te doen is. Hij verwees me voor een doppler, ik heb as. woensdag een afspraak bij mijn huisarts en hij heeft me een compte rendue meegevegeven waar hij dat erbij heeft geschreven; ben benieuwd. Zaterdagochtend aan de balie, was het even een complete verrassing voor de medewerkster dit had ze nog niet eerder meegemaakt, maar ze ging het regelen. Ik werd opgevangen door een aardig juffie. Of ik maar wilde gaan liggen op mijn buik op een soort luchtbed in een badkuip, bril af, hoofd in een steun. De douchekoppen gaan van tenen naar kruin en weer terug, heerlijk . Dit onthouden we voor volgend jaar. Morgen dus de laatste keer. Vorige week zondagavond was de finissage van de leuke expositie bij H&A in Montigny. Ik was aanwezig op de vernissage in de week dat G&J hier waren, J ging mee had mij overdag geholpen met bereiden van de zoete en hartige lekkernijen (ideaal zo'n hulpie). We kochten beiden een reproduktie ik natuurlijk van Nogent en J van een 2 CV. De slotavond werd ook uitbundig gevierd en ik mocht weer komen, was erg gezellig, veel bekende mensen ook. Het boekje over een fietstocht door de hte Marne met de illustraties van ene Boris Beluche werden terplekke gesigneerd. Ik werd opeens aan mijn arm meegesleurd naar buiten met mijn schaal en al, door een of andere drukte maker. Hij wilde alles van me weten,maakte meteen een paar foto's en vroeg of ik het leuk zou vinden om in de HEBDO (zondagbijlage van de regiokrant) te staan met een geschreven portret. Ik was even overdonderd, maar de daar aanwezige journaliste van de JHM, die ik redelijk goed ken, adviseerde me te zeggen. We wisselden visitekaartjes uit en de volgende dag lag zijn verzoek al in de mailbox. Ik heb er tzee dagen aangewerkt van 18/4/52 tot heden op papier te zetten. Dook in de fotos en zocht er een paar op. Verstuurde het e.e.a. en wacht nu op zijn resumé. NM de journaliste is ook al zo aardig mij iedere keer in zo'n artikel te noemen. Nu dus afwachten wat hij schrijft, wanneer het erin zal staan. Die zondagoplage wordt 22.000 keer gedrukt! Beetje bijzonder, toch?