Jaarlijks uitstapje met Debbie (6de jaar)

Door het programma Rail away werd ik attent gemaakt op de "route des horlogers" een mooi gebied in en om de Doubs. In overleg met Debbie leek het ons wel een mooi gebied met veel bezienswaardigheden. We prikten een datum en besloten er deze keer 4 nachtjes door te gaan brengen. Ik vond een B&B met zwembad in een plaats net onder Besançon, Valdahon. We spraken af bij de op/afrit van de peage bij Langres Sud om 10 uur jl.woensdagochtend. De Cadillac was de dag tevoren nagekeken (liep allemaal beetje anders dan gepland, dus ergernis alom), maar was rijklaar en comfortabel. We reden via Champlitte, bekeken het kasteel van de buitenkant, dronken een glas thee op een bankje en vervolgden de weg richting Besançon. Aten ergens in een dorpje onze broodjes op en vervolgden de weg. Zagen een verkeersbord met daarop "Gouffre de Poudrey" wat Debbie vrij vertaalde in een wafel met poedersuikerhahahah, we namen de afrit en kwamen op een groot parkeerterrein met flink wat autos en ontdekten dat een gouffre een grot was die je kon bezoeken, inclusief lichtshow. Dat leek ons leuk, totdat we van de cassière hoorden dat we daar ruim 250 treden voor moesten afdalen en later weer omhoog moesten lopen. Mensen met hartklachten ed werd aanbevolden dit NIET te doen. We besloten ons er dan maar niet aan te wagen, ik zou het kwa longcapaciteit zeker niet redden. Jammer dan. In de auto reden we verder en stopten bij een kaasmakerij, daar verkochten ze behalve de overheerlijke comté kaas heel veel streekprodukten. We kochten een stukje kaas en Debbie wat bijzonder bier voor H jr. we zijn daarna gestopt bij La Source de la Loue, een hele afdaling naar de bron van die rivier, prachtige plek maar een flinke wandeling in de warmte, terug berg op vergde de nodige energie.

We arriveerden tegen 18 uur bij onze b&b waar een struise Kameroense de voordeur opendeed en ons hartelijk begroette. Ze bracht ons naar onze kamer waar een groot tweepersoons ledikant in stond en een bank. Dat verbaasde me want ik had duidelijk gevraagd om twee aparte bedden. Oh dat had ze niet zo begrepen en dacht even na. Ze haastte zich naar boven en kwam terug en vertelde dat de mevrouw van de andere kamer bereid was met ons te ruilen! Ze pakte onze koffertjes en stekkerde de trap op, de kamer rook jammergenoeg erg naar sigarettenrook, maar er stond naast een tweepersoonsbed ook een stapelbed. Prima. badkamer en toilet was op de gang. Jammer genoeg bleek later op de avond dat we die deelden met twee andere gasten. We vroegen of we nog in het zwembad mochten , verkleedden ons en waagden ons in het tamelijk koude water. Even brrrr maar later toch wel heerlijk. We stapten onder de douche kleedden ons weer aan en liepen het stadje in op zoek naar een restaurant. Veel was gesloten, maar iemand wees ons op een zaak vlakbij. We hebben daar heerlijk gegeten op het terras. Dag 2 hadden we de avond ervoor besloten om niet met de auto maar met de bus naar Besançon te gaan, de spoorweg werd vanaf B tot en met Morteau gerestaureerd en reed zodoende niet (erg jammer dus). De bus vertrok voor het station van V en stopte bij alle stationnetjes waar het treintje normalerwijze stopt, leuke oude stationnetjes vaak via kleine straatjes bereikbaar, voor de chauffeur niet altijd even gemakkelijk. In B wilden we van het station Viotte richting het centrum lopen maar dat leek best ver weg dus namen we de tram. Stapten uit op Av de la Republique en zagen dat daar een boottocht over de Doubs mogelijk was. We kochten kaartje voor de boot van 15.30 uur. Kregen van een juffie van het Office de Tourisme die daar , heel slim, stond om documentatie uit te delen een stadsplattegrond en informatie. We kwamen al lopend op een groot plein en daar stond zo'n touristisch treintje, kochten een kaartje en stapten in. De chauffeur vertelde dat hij bij de Citadelle stopte en dat je dan in de gelegenheid was om daar wat rond te lopen en later verder te rijden met het treintje, hij vertelde dat hij om kwart voor het hele uur op de parkeerplaats zou staan om de rit te vervolgen! We liepen de grote poort door en stonden op de citadelle, een imposante vesting door Vauban ontworpen. Omdat we een ticket hadden voor de boottocht, overlegden we samen en besloten een andere dag, wellicht zondag, terug te gaan voor het bezoek aan het Musee de la Résistance, we liepen de poorten weer uit kwamen op de parkeerplaats en wat er kwam.... geen treintje. Ik hoorde een meneer zeggen dat er om 13.45 uur GEEN treintje kwam! Dat hadden wij natuurlijk weer! Ik telefoneerde met de maatschappij om te vragen of we dan eventueel na onze boottocht de tour konden afmaken? Ja dat had je gedacht... ze waren een aneder mij dan die van onze bootticket en kon dus niets voor ons doen. Er kwam gelukkig een stadsbus en die bracht ons terug bij de opstapplek voor de boot. Kapitein Aziz had er zin in! Hij draaide een gezellig muziekje, stond wat te swingen en begroette iedereen aan boord van zijn boot. We zochten een plaats op het bovendek, hoedje op, goed ingesmeerd want de zon was flink warm. We gingen door een sluis, werden "geschud", leuk om mee te maken en later vaarden we door een tunnel onder de Citadelle door, de Doubs maakt een bocht om de stad en we hadden een prachtig uitzicht vanaf het water. Aziz maakte de nodige grapjes, de kinderen aan boord werden ook leuk vermaakt door hem. 5 kwartier later meerden we aan bij de steiger, zeiden Aziz gedag en besloten terug te lopen naar het station, weer een hele klim omhoog. Onze bus stond er al en we stapten in. Hadden buiten bij de bus een bijzonder simpel type gezien, Debbie was al soort van bang dat die ook in zou stappen; haha dat was zo aan de andere kant van het gangpad ging die man zitten samen met een juffie die heel druk in gesprek was met de bus chauffeur. De man heette Christian, had drie verschrikkelijk grote voortanden en sprak moeilijk. Toen hij uiteindelijk uitstapte stond er een busje op hem te wachten. We hadden van de b&b meneer begrepen dat hij die avond een Tarot party had in en om het huis en dat het waarschijnlijk wel lawaaerig zou kunnen zijn, we zagen dat er veel autos voor de deur stonden en hoorden veel geroesemoes, dus dan maar niet zwemmen. De aperitief waarvoor hij ons had uitgenodigd hebben we bewust niet aangenomen. Ik belde diverse restaurants maar de meesten waren met congé annuelle! Italiaans restaurant Etna had nog een tafeltje voor twee. Met de auto daarheen, heerlijke salade gegeten en mee kunnen kijken naar de wedstrijd van F.Bol op de televisie in de binnenruimte via het raam. De, ik denk, eigenaar kwam vragen waar we zo naar keken want zijn vriendin achter de bar dacht dat ik naar hem aan te kijken was!!!!! We kozen een thé gourmand als dessert. Dag 3 I.p.v. het treintje namen we de auto richting Morteau, stopten in Gilley bij de tuyé van papy Gabi,een enorme worstrokerij, kregen een rondleiding en proefden een paar kleine plakjes van hun worstspecialiteiten. We hadden de koeltas vergeten, dom dus, konden dus niet echt iets meenemen, het zou in een hete auto er niet echt veel lekkerder op worden! We kochten een met liefde bereidde sandwich met gekookt en gerookte ham , met augurkjes waar we later op de dag op een stoepje heerlijk van genoten. Ook hier hadden we op borden gezien dat er een boottocht ging naar een waterval le Saut du Doubs, we dachten dat het ca.10 minuten rijden was, maar daarin hadden we ons vergist je hebt nl. Onans en Ouhans de boottocht vertrok vanuit dat laaste dorpje en was wel ietsjes verder dan we op een aanplakbord hadden gezien. We waren nog wat vroeg en wilden ergens wat drinken, wagen een restauarntje dus wij daarheen maar die had alleen plek voor eters, dus moesten we iets anders zoeken. We stapten naar buiten twee teertjes af stonden op het trottoir en zagen aan de overkant een terras waar wat stoelen stonden en mensen zaten. Ik stapte mis en lag op straat; twee knulletjes en hun vader kwamen aanrennen en hielpen me overeind. Debbie flink geschrokken was uiterst bezorgd maar ik voelde alleen de duim van mijn rechterhand, die de klap kennelijk had op gevangen. We raapten de uit mijn tas gerolde spullen op en dronken een frisdrank en liepen naar de boot. Ook dit keer een prachtige tocht over de Doubs richting een waterval, we moesten van boord. Aan de linkeroever Frankrijk, aan de rechteroever Zwitserland! (ik had de Zwiterse Franken die we hier thuis nog hadden liggen voor het geval dat maar meegenomen) We moesten een flinke wandeling maken om dan in de diepte de waterval te kunnen zien. Het was druk, zwaar door de warmte, maar echt de moeite van de inspanning waard. We daalden af naar het lagere gedeelte maakten ook daar wat foto's en gingen terug richting boot, staken de brug over naar Zwitserland maar hadden uiteindelijk niet genoeg tijd dus kocht ik twee ijsjes, betaalde met Zwitserse Francs ( aflegger die vent) en liepen terug naar de steiger. In de verte hoorden we de boot toeteren. Terugtocht was heerlijk en we stapten van boord. Reden terug naar Gulley want daar wordt iedere vrijdag om 17.00 uur het vuur in de rookoven aangestoken. Kochten Morteau en Montbeliard worst voor thuis en reden terug naar Armance. Een hele koude duik in het zwembad, was achteraf gezien na een tropische dag, wa misschien onverstandig? Wie zal het zeggen? Debbie douchte zich als eerste en intussen belde ik naar diverse restaurants, ofgeen plek of niet open. Tenslotte belde ik naat Etna, ze herinnerde mijn achternaam, had eigenlijk geen plek meer vrij maar zou prberen iets te regelen maar dan moesten we wel zsm er zijn! Ik startte de auto, we wisten de weg en ook dat we niet dichtbij zouden kunnen parkeren. Ik zette de auto op de overdekte parkeerplaats van leclerc en we liepen richting het restaurant, via het benzinestation, Debbie voorop, ik erachteraan. het enige wat ik me herinner was dat ik hardop zei

OMG, nee niet wéér

lag ik op de grond tussen een auto en de stoep! De oudere meneer die stond te tanken kwam achter zijn auto vandaan Debbie had zich omgedraaid en was duidelijk van slag. Hij kostte me moeite om overeind te komen, kapotte knie, kapotte elleboog, pijnlijke linkerpols! Wat was er nu gebeurd???? geen idee, ik was niet duizelig, misgestapt??? het enige wat ik voelde was de schaafwonden en een zere pols. We zijn arm in arm naar het restaurant gelopen. Naar de bar en daar uitgelegd dat ik gevallen was. De aardige meneer kwam meteen in aktie: glas water, pleisters, desinfectant. We hebben toch iets gegeten en voorzichtig reed ik terug naar Armance sturen ging wel de bocht nemen was vervelend. Zij hoorde ons verhaal en kwam ook meteen in aktie, zalf en een hete kruik! Ik had erg veel moeite om in te slapen en alle senarios van hoe nu verder speelden door mijn hoofd. Debbie rijdt geen auto, Wim moest zaterdagavond en zondagchtend extra werken, Hans was volop in de schuur bezig. Manon zou zondag in de middag aankomen. Zou er een mogelijkheid zijn om ons op te halen? daar waren toch echt twee personen voor nodig. Volgende ochtend (zaterdag) zeiden we tegen elkaar dat het misschien toch het verstandigst was om onze vakantie af te breken en voorzichtig naar hier terug te rijden. Het was niet echt heel erg ver 170km. Debbie heeft alles ingepakt, Armance zorgde voor een verband en nog een zalfje en proviand voor onderweg. Om iets na 9 zijn we vertrokken, nadat we hadden afgerekend JL trok de 4 de nacht van de rekening af en reed ik op t gemak richting huis. Ons jaarlijkse uitje werd dus abrupt afgebroken, terwijl we nog zoveel hadden willen doen en zien! Zo jammer. Ik vond/ vind het het ergste voor Debbie. Ze was zoo bezorgd, een fantastische reisgezellin en de dagen die we in de Jura waren waren weer gevuld met plezier, gezelligheid, activiteit en heerlijk eten en drinken. Misschien moeten we er nog een keer terug om dan toch met het treintje door te rijden naar Zwiteserland, zij is daar behalve die 20 stappen aan de Zwitserse kant van de Doubs nog niet eerder geweest. En ik heb nog Zwitserse francs. Inmiddels dinsdag. Mijn pols is al flink geslonken, blijft wel gevoelig. De schaafwonden drogen mooi op. Meeste ongemak heb ik van mijn rechterzij, de onderste rib doet zeer bij t omdraaien.

My Renault (2)

Zoals jullie weten had ik gerekend op een chargepass van Mobilize met daarop een waarde van 500€; maar helaas ondanks dat de pass geactiveerd was werd na iedere laadbeurt het bedrag van de bankrekening geschreven, vrijwel onmiddelijk. Ik was daar absoluut niet blij mee en heb sinds half mei vrijwel dagelijks of gebeld of gemaild of met de dealer overlegd. Het hielp allemaal voor geen meter. Ik stuurde een aangetekende brief naar het Hoofdkantoor met ontvangstbevestiging, die kreeg ik op 15 juli terug, maar van het hoofdkantoor gééen antwoord! Monsieur R, Eddy, vriendelijke man gaf me tenslotte een telefoonnummer waar ik mijn cadeaucode kon opvragen; maar NEE ik kwam op de lijst niet voor! Hij vroeg me geduld te hebben. Iets wat ik dus niet had. Het zat me niet lekker. Maandag een week geleden belde ik weer met het team MultiMedia van Renault en daar vertelde de telefoniste me dat de aktie van Mobilize alleen geldig was gedurende de maand januari en wij hadden de order getekend in... februari dus??????? Jammer mevrouw Bos u valt niet in de prijzen! gvd. Bij ieder bezoek aan de dealer werd het ons als een gebakje bij de koffie voorgehouden, "U krijgt van ons een chargepass met een waarde van 500€ is dat niet geweldig?" Maar helaas, meneer Eddy belde op en stuurde een mail met de nieuwsbrief van renault als bewijs! We hadden er dus helemaal geen recht op. Maar hij wilde het toch een beetje goed maken en vroeg me langs te komen op zijn kantoor. De volgende dag ging ik erheen en gaf hij mij een cadeaucode, terplekke probeerde ik die op te waarderen, maar dat ging niet. Hij gaf me nog een tweede code en thuis probeerde ik het en......... er stond 100€ op de pass. De tweede code werkte niet en dus stuurde hij me per mail er nog twee. Er staat dus nu 200€ op de pass. Niet de beloofde 500 maar alles beter dan niets, toch?????

Op je gezondheid...

Proosten met bubbels of een cocktail, een aperitief zelfgemaakt (vin des fleurs de sureau) of een sherry, het is allemaal heerlijk. Wat lekkers erbij , zoet of hartig (Wim kent het verschil niet eens, hij vindt alles lekker!). Maar of het verstandig is..... voor mij dus klaarblijkelijk niet echt want mijn bloedsuikerspiegel is geprikt en ouderdomsdiabetes ligt op de loer.Ik zal moeten minderen. Zal niet meevallen, want we zijn nu eenmaal een stel zoetekauwen. Maar n.a.v. ons bezoek aan de cardioloog jl. vrijdagmiddag , zullen we toch eea moeten gaan aanpassen. Wim heeft sinds zijn geboorte een foutje bij het ventiel die van het hart naar de aorta gaat, daar zitten normaliter 3 kleine klepjes waar er één ontbreekt, dat heeft tot gevolg dat er lekkage is. Dit wordt ieder jaar gecontroleerd en tot op heden was er weinig verandering, maar de laatste tijd is hij vaak en veel moe en doet zijn werk op zijn gemak en (dat hoorde ik dus gisteren voor het eerst) gaat hij zodra de bazin weg is even zitten! Hij heeft t dan wat adem tekort en moet even bijkomen! De cardioloog heeft ons uitgelegd dat er een stadium is van 1-4 van het benauwd zijn op de borst, 4 dan ben je TE laat= einde verhaal; Wim zit momenteel op 2.6! Bij stadium 3 is een operatie wenselijk, het ventiel wordt dan vervangen door of een biologisch ventiel afkomstig van een varken, een kalf of van een donor, of een mechanisch ventiel. Beiden hebben voor en nadelen. We hebben geen inzicht hoe snel het van 2.6 naar 3 zal gaan, maar wat we wel weten is dat deze vermoeidheid hem de kop kan gaan kosten. Met cardioloog afgesproken dat we haar begin maart terug zullen zien en niet wachten tot volgend jaar juli. Intussen moeten wij kijken wat de mogelijkheden zijn. Ik denk dat het verstandig is om met de huisarts te gaan praten, minder uren werken is financieel niet echt een optie en de baas heeft ook geen ander personeelslid om die uren over te nemen. (= dat ONS probleem?). Wim wil in juli/augustus om diverse redenen géén vakantie en we hebben nu twee weken vastgezet eind september. Ook bespraken wij het slapen met zijn apneu apparaat, geen pretje voor hem. Veel irritatie. De cardiologe dacht mee en had de volgende oplossing: omdat hij in de afgelopen twee jaar het masker iedere nacht toch zo'n 7 uur draagt, maar eenmaal wakker niet meer verder slaapt of terug in slaap valt, adviseerde zij hem om eventueel rond een uur of drie het masker compleet af te doen en zo te proberen de tijd die er nog is voordat de wekker gaat hopelijk nog wat in te dommelen. Geen slecht idee dus.Mosschien staat hij dan wat uitgeruster op??? Mijn hartritmestoornis is keurig onder controle. We kregen begin jullie bezoek van Wim's half-oom en "volle" tante. Dit n.a.v. de Tour de France die dicht bij ons in de buurt zou zijn. Ze arriveerden donderdags en bleven tot en met dinsdagochtend. Zaterdags gingen we bijtijds naar Leffonds hadden een prima plekje en gelukkig bleef het nagenoeg droog. De caravaan was groot, maar ze reden zoo hard! en naast ons een stel grietjes met een groot uithangbord in hun handen vingen de meeste cadeaux net voor ons neus, we scoorden bolletjes t shirt, bolletjes poncho en nog wat andere gadgets. Het was erg gezellig. 's Maandags gaf ik een paté workshop bij JW en "tante hannie" ging gezellig mee. Workshop was een succes. Eind van de week kreeg ik een app-je met een bestelling van 3 maaltijden x 8 potten. Was even een klus maar ik heb ze afgeleverd, nu de reacties afwachten. Tweede hands potten geregeld en die staan schoon in de kast. Hoop gedoe met mijn oude C2, JW heeft er tot nu toe veel pech mee. Toen ze vorige week zaterdag de slowcooker terug kwam brengen wilde de C2 niet meer starten. Ze heeft m achtergelaten, Wim heeft eea nagekeken, wat onderdeeltjes besteld en jl. donderdag kwam haar man met een kennis om te proberen m weer aan de praat te krijgen. het werd een heeele lang dag. Om 18.00 uur zijn ze terug gereden, provisorisch gemaakt maar hoefde in ieder geval niet gesleept te worden. (goede les: nooit iets verkopen aan kennissen). Nog steeds GEEN Cadeaucode van RENAULT.

Het zou zomer moeten zijn

maar niet is minder waar, we hebben erg slecht weer. Iedere keer weer extreem; of tropische buien, of ineens erg heet, of enorme windvlagen. We doen niet anders dan onze prachtige hangpetunia's van buiten naar binnen brengen. Als het zo vreselijk hard waait gaan ze stuk, vallen de bloempjes eraf en zien ze er ineens zo verfromfraaid uit! Doodzonde. Het enige wat echt groeit is het gras. Wim maait al sinds april en tenminste één soms zelfs twee keer per week. Ik zie de logica niet en vind zijn uitleg raadselachtig: hij maait een keer met de nieuwe zitmaaier en de volgende keer met de gewone maaimachine en loopt zich dan in het zweet te duwen. (iets met de "kanten" , daar kan hij met de zitmaaier niet bij, of zo?) De spa hebben we nog maar een keer echt gebruikt, bubbelt goed maar toen ik eruit gestapt was en een wesp uit het water wilde vissen kreeg ik een enorme oplawaaier. Wim even later ook. Alles onderzocht, twijfelden aan de reparatie, maar...... het verlengsnoer zat in een stopcontact waar geen aarde bleek te zitten. (net in dat ene stopcontact niet, de andere 3 in die ruimte nl. wél!) Dit werd ontdekt door de vriendelijke electricien die namens Gars Regnier het extra sterke stopcontact aan kwam leggen in de garage voor mijn Twingo. Direct vanuit de meterkast op een aparte groep, langs de dakgoot, via een geul (gegraven door een ander mannetje) naar de garage. De geul wilde Wim in eerste instantie zelf graven maar er ging geen schop de grond in, kennelijk heeft men lang geleden alles wat er aan puin was daar neer gegooid en er een laag zand overheen gedaan. We moesten dus een mini graafmachientje ergens vandaan zien te regelen. Via Brian kreeg ik een telefoonnummer, gebeld en Monsieur M wilde het wel doen. Hij kwam meteen zaterdag 's morgens was zoo gebeurd. Toen hebben we nog ruim 3 weken gewacht op de electricien. Het is klaar en we kunnen nu thuis laden. Laden..... ook zo'n dingetje. Ik kreeg van Renault een chargepass met een waarde van 500€ om de eerste 6 maanden te kunnen laden, de pass doet het dat is géén probleem maar de 500€ blijkt er niet op te staan! Ik ben vanaf dag twee hiermee bezig, bellen, mailen, langsgaan bij de dealer, Renault Multimedia stuurt me terug, het ligt aan Reanult hoofdkantoor, ze hebben mij nog geen cadeaucode gestuurd en dus betaal ik iedere laadbeurt die wordt van de bankrekening afgeschreven. Zoo balen, zoveel ergernis, stress, gedoe. Ik wacht nog een week en dan gaat er een aangetekende brief naar Renault hoofdkantoor. Ik ben wel erg in mijn sas met mijn Twingootje, rijdt prima, comfortabel en snel en een bochtje of inparkeren is een eitje. 15 juni mocht ik een verjaardagspartij cateren, ik verzorgde borrelhappen voor 40 personen, 99% landgenoten, op de camping in Arbigny, het werd erg op prijs gesteld. iemand maakte er een super reportage van.

Daarna kwam ex zwager P.S op de fiets vanuit Rotterdam 950 km stroomopwaarts langs de Maas. Hij deed er bijna 3 weken over en ik maakte onderwijl plannen voor een uitgebreid onthaal. Ik vroeg aan Hervé le Graet uit Nogent of hij iets wilde schetsen voor een medaille, hij reageerde zoo aardig en stuurde een geweldige kanty en klare "plak" waar ik een rood,wit, blauw lint aan bevestigde. Ik vroeg DB of ze een artikeltje wilde schrijven en dat plaaytsen in de JHM. P. kwam iets vroeger dan geplanned hier aan, zijn vrouw en zoon arriveerden zaterdags en P besloot de laatste etappe zondag na de lunch te rijden en wij zouden hem "en famille" opwachten. Het intervieuw vond zaterdag eind van de dag plaats, P was verbouwereerd! Zondag gingen wij met de auto en het werd een uitbundig onthaal, de Hollandse driekleur een fles champagne, de medaille, feestelijker kon het niet!

Een intensief, creatief, lucratief, actief lang weekend

Ik kreeg een verzoek om voor een Nederlandse mevrouw die haar 68 ste verjaardag op de camping bij R&F in Arbigny wilde vieren en zij gaf alles uit handen, F vroeg of ik de borrelhappen voor mijn rekening wilde nemen.Ik noteerde de datum. Toevallig kwam ik die mevrouw op FB tegen en ipv een gezelschap van 20 pers. werd het een gezelschap van bijna 40! maar dat was wat mij betreft okay. Ik noteerde de datum op de kalender. Een dag of wat later ontving ik een bericht van mijn ew-zwager P.S, die informeerde of hij bij ons kon overnachten als hij aanzou komen na zijn 950km lange fietstocht van Rotterdam naar de bron van de Maas. Hij verwachtte de 14de juni hier te zijn. Zijn vrouw en zoon wilden hem ophalen en wilden dan graag ook hier overnachten. Alles onderling geregeld en ik had genoeg tijd om bedden op te maken en planning te maken mbt eten en drinken voor dat "drukke" weekend. Helaas helaas bleek er een onbekende kater op de een of andere manier ons huis te zijn binnen gkomen en die zat opgesloetn op de eerste etage en die ontdekten we pas een paar dagen later. Beest had overal gepiest en de hele etage was vergeven van de kattenpislucht! Dekbedhoezen kussen alles was nattig en vies. Heel fijn dus maar niet heus, hoe krijg je dat bijtijds weer schoon en reukloos allemaal! Alle trukkendozen uit de kast gehaald, spuitbussen gekocht, salie met laurier verbrand......... het bleef stinken. Wim zette het luchtreiniger apparaat boven en dat hielp enorm. Peter kwam een ruime dag eerder. Hij had voor zichzelf besloten om het laatste stuk van 30 km zondags te doen, zodat vrouw en zoon hem bij de finish (Bron van de Maas) konden verwelkomen. ....Intussen had ik bedacht dat het leuk zou zijn om hem echt in de spotlights te zetten en maakte plannen; nam contact op met Hervé le Graet, bekende tekenaar uit Nogent en vroeg of hij een ontwerp wilde maken voor een medaille. Hij vond dat meteen een leuk idee en wilde dat met alle plezier doen. In eerste instantie stond er op de schets 650 km. Ik belde hem op en wat bleek hij had de route berekend dmv Mappy en dat was over de A31 (LOL). Hij zou het verbeteren. Een kleine week later vielk er een envelop in de brievenbus en daarin zat keurig in een kartonnen doosje een fantastische "Medaille" van karton, kant en klaar. Ik frobelde een rood, wit, blauw lint eraan en had voorpret. Tijdens het tellen van de uitgebrachte stemmen van de Franse verkiezingen heb ik aan DB gevraagd of zij nog steeds iets deed voor de JHM en vertelde haar over Peter's fietsavontuur en meteen was ze enthousiast om daar een reportage-tje van te maken. Ze kwam zaterdagmiddag onverwacht voor P,J en D dus langs , ze waren alledrie helemaal beduusd. We beloofden haar wat fotos te sturen van de aankomst bij de bron. Ik verzorgde zaterdag dus die borrelhappen reed om half 12 naar de camping en maakte de borrelplanken klaar, zette alles klaar en reed terug naar huis om J en D te verwelkomen. We aten ook een apero dinatoire menu, kwam goed uit dus. Zondag na het ontbijt zijn we met z'n vieren eerst een flinke ronde gaan lopen, daarna even gelunched en besloot P op de fiets te stappen voor de laatste etappe. Wij zouden met de auto ook naar Pouilly rijden. Ik haalde de Nederlandse vlag met mast van zolder, deed een koele fles bubbels en 4 glazen in koeltas ( achteraf dus niets voor Wim!). P belde dat hij nog slechts 10 km van de bron vandaan was en wij stapten in de auto. Bij de bron aangekomen, niemand te zien en van P geen teken van leven. Spannend dus, had hij zich vergist? had hij een lekke band? zijn accu niet goed opgeladen? Alle scenario's kwamen voorbij, het miezerde en er stond veel wind en er was niemand te zien behalve koeien! Maar ineens zagenb we hem aankomen fietsen, ik rolde de vlag uit pakte de medaille uit mijn tas en Wim ontkrkte de bubbels. P wist niet wat hij zag. We onthaalden hem met alle toeters en bellen, hij was enorm verrast. We maakten fotoos die we thuis doormailden naar DB. De fiets ging op een prachtige fietsdrager op de auto en we reden terug naar hier. We dronken de bubbels op en ik rookte een prachtig stuk zalm en we aten een heerlijke maaltijd. Na het eten heb ik hen gedag gezegd, want ik moest vanochtend om 7 uur richting de Thermen. Ze zijn na het ontbijt op weg gegaan. Hopelijk komen ze veilig thuis vol verhalen. het was een enrverend verrassend weekend. Leuk om gastvrouw voor hen te kunnen zijn. Nu even bijkomen, deze week niets op het programma behalve ieder dag in de hete klei!

My Renault.

Eerder dan verwacht kwam er een telefoontje van de Renaultdealer; mijn Twingo was gearriveerd. Hij zou rijklaargemaakt worden en de paperassen moesten nog getekend voor de aflevering. Of ik vrijdag kon komen rond half tien. Daar Wim werkt om die tijd, wist ik even niet hoe e.e.a. te regelen maar dat bleek geen probleem, Monsieur F kwam me met plezier thuis ophalen. Goed geregeld dus. Hij stond hier vrijdagochtend 10 mei 9 uur precies voor de deur in een spiksplinternieuwe Senic,met alles erop en eraan, zelfs sturen doet die auto zelf! Aangekomen in de showroom stond mijn wagentje klaar met een mooi bord erbij met mijn naam erop. Eerst bij de secretaresse alle documenten doorgenomen, getekend en ontvangen. Toen reed M de auto naar buiten, legde me nog wat dingetjes uit en stelde voor nog een rondje te rijden, maar dat vond ik niet nodig. Ik gaf gas en reed naar huis. Was een beetje wennen, maar ZE rijdt prima. Diezelfde middag reed ik naar Bourbonne les Bains om daar samen met E.M naar de notaris te gaan. We troffen daar een slordig, onappetijtelijk persoon die net als de notaris in Bourmont niets afwist van de Europeese wetgeving rondom erfrecht! Teleurstellend dus. We lieten verschillende papieren bij hem achter en liepen naar het terras van de Thermen om iets te drinbken. Mijn T stond in die tussentijd aan de laadpaal, geheel zelfstandig voor elkaar gekregen. Kreeg zelfs een complimentje van WiEM heeft ook een electrische auto dus zij heeft er verstand van. Gaf me nog wat nuttige tips. Zondagmiddag reed ik met mijn weckpotten naar de camping in Arbigny, EM kwam daar ook heen en het werd een gezellige middag daar op het terras met nog twee andere medelanders waarvan ik er een kende als de meneer die het loopfietsje naar Alphen bracht! Op de terugweg ben ik bij Intermarché gestopt en heb een half uurtje staan laden, bij het grote Tesla station is het met mijn chargepas niet mogelijk. Zodoende reed ik weer redelijk vol geladen terug naar huis. Maandag stond mijn autootje achter slot en grendel ivm de werkzaamheden in onze straat. Twee dagen achtereen werd er oud asfalt weggeschraapt en kwam er "touvenant" overheen en werd dat platgewalst. En toen.........gebeurde er tot gisteren helemaal niets! We ontdekten wel een "put" tussen de buxushaag en het trottoir, zou hier ook die "bron" van mme G hier zitten???? Zaterdagmiddag jl. kwamen JW en haar man proefrijden in mijn C2, ze had er zinin in een overname. Wim stond erop de schokbreker eerst te vervangen dus moet ze nog even geduld hebben, maar dat was geen probleem.Ze heeft een aanbetaling gedaan. Twee dagen achter elkaar de kleine asperges in het bos geplukt, nog niet eerder waren ze zo hard gegroeid en hebben ze enorm lange stelen. Geblancheerd en gevacumeerd in de vriezer. En daarna werd het tijd om vlierbloesem te plukken en te verwerken. Siroop gemaakt en de wijn opgezet, gefilterd en gebotteld. Goed gelukt beiden. Smaakt naar meer. Misschien toch ook nog wat extra om tzt met aardbeien jam te maken???? We hebben ivm mijn autootje een offerte aangevraagd voor het trekken van een kabel naar de stal om daar te kunnen laden. Er moet echter een geul gegraven worden van de hoek van de keuekn naar de garage. Dat is 11 meter lang, Wim probeerde dat met een schop maar dat bleek niet mogelijk, hij kwam puin, asfalt, ijzer ed tegen en komt er niet diep genoeg in. Overal rondgevraagd en werd beetje moedeloos. Toen via Brian van Gedimat toch iemand gevonden, met een beetje mazzel komt hij as.zaterdag middag. Meteen naar de electriciteitsman gebeld om ons in de planning op te nemen. Een dure maand dus, maar gelukkig bestaat er nog zoiets als vakantiegeld! (in Nederland dan he?)

Ongeduldig en een dipje ;

Na die enorm hektische dagen in Langres, was mijn accu leeg en had ik en heb ik nog niet voldoende nieuwe energie kunnen laden. Het weer werkt ook niet echt mee en april is heel wispelturig, hagel, natte sneeuw, koude en heel veel regen met af en toe een beetje zon. J.L. zondag ging zelfs het haakwerk aan mijn plaid mis! Bizar want dit was de derde acanthus, maar ik kwam er niet uit. De laatste bloemen zijn klaar, nog 5 van die moeilijke grote stukken en dan kan ik verder aan elkaar zetten en aan het omhaken beginnen. Ik ben er trots op dat ik al zover ben gekomen. Het wordt heel bijzonder en nog geen idee waar ik m voor zal gaan gebruiken. Wim plaagt me door te zeggen dat Peppie het wel heel comfortabel zal vinden om op te liggen; maar néééé dat gaat niet gebeuren. De pastorie organiseert een tweede weekend maar ik denk niet dat ik daar aan deel zal nemen, het haken kan ik zelf, dat moeilijke breien "fair isle" is niets voor mij. Ik heb dus de afgelopen dagen weer lekker met deel 8 van een prachtige reeks boeken, op de bank gezeten met een koptelefoon op. Maandagochtend heb ik de twee grote buxushagen gesproeid met gif, ik had er al een vermoeden van maar Wim was er heilig van overtuigd dat de hond van B, die er iedere dag tegenaan piest de boosdoener was. Maar nee op een of andere manier hebben die vlinders toch eind vorig jaar eitjes weten te leggen en zitten er dus nu heel veel "rupsjes nooitgenoeg!" Het is lelijk en kaal, nu hopen dat het gif adoende zal zijn. Daarna de vriezer uitgemest, ijs eraf gekrabt en overnieuw ingedeeld. Was hoog tijd. Ook dit samen op een ochtend was te veel voor mijn lijf, ja sinds 18/4 72dat is te merken!!!! Verjaardag was afgezien van de vele berichtjes, felicitaties, telefoontjes, appjes en kaarten best ongezellig. Ik heb zodoiende besloten om wanneer het haalbaar is in 2025 een knalfeest te geven. Dat is het Paasweekend dus dat komt wellicht voor een hoop mensen goed uit(?). Ik ben van de week begonnen met het koken en wecken van een aantal kant en klare maaltijden voor de camping van R&F, kijken of dat rendabel is voor mij en voor hun. Beginnen met 3 verschillende maaltijden maal 4 stuks. En dan nog het laatste nieuws. Ik wacht vol ongeduld op een telefoontje van de Renault garage in Neufchateau want................................ we hebben een leasecontract getekend voor 3 jaar voor een electrische TWINGO. Klein pittig wagentje die mijn C2 moet gaan vervangen ;aan de ene kant spijtig maar de C2 heeft z'n beste tijd gehad. Ik heb er enorm veel kilometers mee gereden, altijd met veel plezier. Hopelijk vinden we een liefhebber om m over te nemen. De verwachte levertijd van de twingo was in eerste instantie juni, maar bij een bliksembezoek met nog wat brandende vragen , bleek dat het waarschijnlijk eerder zal zijn. Deover eind dealer had het over eind april, begin mei en dat is het al bijna, Had dat beter niet kunnen zeggen.

Salon: "Lames a Langres" 2024.

Donderdag 4 april was de inauguratie van de nieuwe expositie in het museum en daar trof ik heel veel bekenden. De expositie ziet er fantastisch uit, helaas was het te druk om alles uitgebreid te bekijken. Ga zeker z.s.m een keer op mijn gemak kijken. Ook O.B. was er (voorzitter ADC) die me even tussen neus en lippen door vertelde dat hij voor het weekend in Langres hopeloos omhoog zat en van mij verwachtte dat ik er zaterdagh ook de hele dag zou zijn. Dat was absoluut niet mijn bedoeling, alles ivm de voorbereidingen van het aperitiefbuffet voor 70 personen waar ik al de nodige inkopen voor had gedaan. Ik was even van mijn stuk en zei dat mij dat erg slecht uitkwam, maar hij kende geen pardon. Ik ging naar huis met een brok in mijn keel, hoe ging ik dat voor elkaar krijgen? Thuis nog aangeslagen, wist ik dat dit met Wim onbespreekbaar was, die gaat ervanuit dat het allemaal voor de lol is en je van verplichtingen niet kan spreken. Ik besloot om dan vrijdagmiddag maar mijn aankopen vast naar Langres te brengen, PB zou daar ook zijn om de zaal in orde te maken. Ik was om een uur of half drie bij de zaal en zette alles in de koelkast, liet de "chambre froide" leeg voor de Academie. Zaterdagochtend ging ik dus vroeg op pad, haalde nog snel bij de Aldi wat radijsje en komkommer en reed naar de zaal Jean favre. In de keuken trof ik O.B. zijn dochter, NB, d.D en een onbekende aan een chef van het restaurant aan lac de Liez A.R. Iedereen was druk in de weer. ik sneed samen met N de kaas en deed die op 95 schoteltjes samen met een toefje sla. O.B verwachtte 90 couverts te serveren. om een uur of 11 kwam E. een vriendelijke vrouw van 74 die van wanten weet. Zij had de taak de tickets voor de lunch te verkopen en had er om half twaalf 50 verkocht. DD had een etuve meegebracht en alles ging daar in. De flan was al klaar, het dessert ook. Het vlees zat in de oven en de aardappeltjes klaar in de etuve. Het menu bestond uit: * salade van een pasta soort met gerookte zalm * pampanelle: varkensgebraad in paprikasaus, met grenaille en een flan van verschillende groene groentes. * kaas * panna cotta met gecarameliseerde appel Iedereen had een taak, ik stond bij de plateaux, legde daar een stuk brood op, het bestek, de kaas en het entree, de maqnnen schepte het vlees met garnituur op een voorverwarmd bord en zo ging het op het plateau naar de exposanten en bezoekers. We hadden het razend druk, uiteindelijk verkochten we 97plateaux! Daarna de verschrikkelijke afwas en het scheidden van het afval. NB deed geen klap, ma ar noch E noch ik durfden daar iets van te zeggen. Om 4 uur gaf ik het op, moest aan het werk voor mlijn hapjes en de drank. De koelkast 5 de concierge had me gewaarschuwd, was gaan vriezen dus komkommer, wortels en radijs waren bevroren. Ik maakte een tropical punch met rum errug lekker) en een mocktail van diverse sapjes. Ik had in de Vendee twee prachtige houten planken gekocht en daar dresseerde ik verschillende worst en vleeswaren op met wat mosterd, augurkjes, olijven ed en op de tweede plank diverse kaas, rauwkost en hummous. Zag er mooi en aantrekkelijk uit.

Het ging erin als koek, van de 10 liter punch was al heel snel geen druppel meer over. Ik vulde nog het een en ander qua hapjes aan en kon uiteindelijk om half acht huiswaarts, versleten! Zondag werd ik om half negen verwacht, de kokkies waren met een man minder en ook NB was er niet, dus aan de bak. Brood snijden, kaas op bordjes, roeren in de rijst. Deze dag rekenden we op 60 couverts. Het werden er uiteindelijk 86! menu: * persillé de volaille * risotto, garnalen, asperges * kaas * ananas clafoutis met een caramel au beurre salé saus Deze keer beduidend minder restjes, ik had het bvrood niet in 5 maar in 6 stukken gesneden, dat scheelde al aanzienlijk. Tijdens het afgeven van de gerechten op de plateaux waren we met een persoon meer, Martine ook74!, een pittig tantetje die er goed de vaart in heeft hielp mee en het ging als een speer. Ik deed de clafoutis op een bordje, beetje saus erbij, rennen naar de andere kant van de keuken om de plateaux in orde te maken, ik heb heel wat stappen gezet. We gingen om 15.00uur zelf aan tafel! Daarna de enorme afwas en het opruimen van de keuken, dat valt na een wijntje niet echt meer mee om je daar toe te zetten. Alle materiaal in de aanhangwagen en iedereen kreeg zoals te doen gebruikelijk wat restjes mee voor thuis. Ik kon geen pap meer zeggen. heb thuis niet veel meer gegeten. Maandag en dinsdag heb ik weinig gepresteerd, had last van mijn voeten en benen. Maar het was weer een mooi weekend. De beurs was goed bezocht, niet iedereen heeft goed verkocht, maar de sfeer is uitstekend en iedereen is ook dit jaar weer vol lof over onze goede zorgen, vooral wat eten en drinken betreft. As. Maandag evaluatie!

La maison du curé, de pastorie..... een inspirerend weekend!

Op FB zag ik een vermelding langskomen op de groep "Rondom de Vogezen", er werd een weekend georganiseerd in Vougécourt. De tekst sprak me aan:

Ik schreef me in en was reuze benieuwd wie en wat ik daar aan zou treffen. Ik reed zaterdag ochtend, nadat ik afscheid had genomen van G&J die weer huiswaarts gingen, via BlB naar Vougécourt. Een klein uurtje. Daar aangekomen parkeerde ik de auto op een pleintje, ik zag huisnummer 1 maar dat leek totaal niet op de fotos die ik op FB had gezien en besloot dus maar op te bellen. S nam op en zei dat ze naar buiten zou gaan dan kon ik zien waar ik de ingang kon vinden. Bleek dus toch het huis te zijn waar ik voor stond. Binnen waren er al enkele dames en we stelden ons aan elkaar voor. De tafel stond vol met koffiekopjes, thee en een schaal lekkers. De andere vrouwen stroomden ook binnen en er was een jongen bij van 13. In totaal waren we met 12. Ik kwam hier ook EvdP tegen van het Nana schilderen. Onze twee begeleidsters stelden zich voor en we deden een kennismakingsrondje, tevens werd er ons naar ons haakniveau gevraagd. Er werd eerst iets verteld over het Crochet Along project en over Jane Crawfoot. We kregen wat voorbeelden te zien en ieder kreeg een tasje, waarin de materialen voor het weekend en een map met de patronen. Alles keurig en gezellig verzorgd. Ieder van ons moest eerst een proeflapje haken. Beginnen met 20 lossen, daarop 4 rijen halve vasten, 4 rijen vasten, 4 rijen halve stokjes, 4 rijen stokjes en aan het eind een rand picootjes. Op basis van deze proef werden we ingedeeld in twee groepen, beginners en gevorderden. Ik bleef met nog 3 anderen in de eetkamer, de anderen vertrokken naar de salon. De twee begeleidsters J en M bleven in de buurt. We pakten ons tasje uit en begonnen met het maken van de "vergeet-me-niet". Tegen half een kwam er een grote soepterrine op tafel, manden stokbrood, een quiche en een glutenvrije taart, flessen wit , rood, water en limonade. We lunchten gezellig met elkaar er was voor elk wat wils. Geanimeerde gesprekjes tijdens het eten en na het afruimen gingen we weer vrolijk verder. Om iets voor half vijf werd de tafel opnieuw voorzien van allerlei lekkers voor het apéritief. Lekkere kaas, nootjes, olijfje en de wijn kwam terug op tafel. Iedereen was enthousiast en ik was inmiddels al een aardig eind op weg met mijn bloem. We zeiden elkaar gedag en ik reed, stomme maps, een andere vervelender weg terug naar huis, met een laag zonnetje wat ik erg hinderlijk vond.

Ik had na het avondeten geen zin meer en keek dus televisie. Op tijd naar bed want de avond ervoor met G&J was het redelijk laat geworden. Dag 2 begon met de rit naar V, ook dit keer gewoon via BlB. Aankomst om iets over 10. Ik was weer een van de eersten. Er stond op de tafel een schaal met weer allerlei lekkers dit keer de zoete, maar verrukkelijke blondies van J. We keken een fimpje over en met JC en gingen weer aan de slag. S. de zoon van P was ook al aardig op weg en had de smaak te pakken. Ik maakte de vergeet me niet af en begon vol goede moed aan de aster. Dat viel niet mee, dus uithalen en opnieuw beginnen, ik al een eindje op wegtoen bleek dat ik een verkeerde kleur had genomen, weer uithalen. Maar het lukte met behulp van J om het voor elkaar te krijgen. Tegen half een verscheen de lunch op tafel: een aubergine dip, kikkererwtenpompoencurry met rijst en raita met flatbread. Het smaakte prima. Na de lunch pakten we de draad weer op, ieder op haar eigen tempo.Tijdens de borrel evalueerden we met elkaar onze bevindingen. Ik vond het echt vreselijk leuk, heel inspirerend, een leuke groep vrouwen en een super goed georganiseerd weekend. S stelde voor een whats'app groep te starten en we wisselden onze telefoonnummers uit. Wetend dat J&M voor raad en daad voor ons beschikbaar zijn. De rit terug verliep wéér niet hetzelfde als de heenweg(?), wéér een andere route. Ik was om iets voor zessen thuis en mijn handen jeukten om de aster af te maken. Ben razend enthousiast vind de Fruitgarden deken een beauty en ondanks dat ik het vermoedelijk niet allemaal alleen zal kunnen, maar mischien mbv de videoos eruit kom heb ik in overleg met M vanochtend op een Franse website de bollen wol besteld. De parchement and caramel deken spreekt me zo aan.

https://www.stylecraft-yarns.co.uk/Content/Downloads/CAL0533Fruit_Garden_Intro_DUTCH_V2.pdf

In een woord; Triest!

Toevallig kwam het ter sprake bij mme.L vorige week en kreeg ik er deze week mee te maken: Iemand overlijdt en is niet gelovig, dan is er dus een probleem. Het is gebruikelijk om door middel van een mis, afscheid te nemen van de overledene, maar als je niet gelovig bent dan weet men er hier op het platteland geen raad mee. De uitvaartondernemer die heeft een aannemersbedrijf en vandaag staat zijn kruiwagen in zijn busje en daar komt hij de volgende dag bij jou mee en daar zitten dan de kandelaars, de schraag en de overige attributen in om iemand bijvoorbeeld thuis op te baren en dan de overledene naar de kerk te brengen voor de mis. Best raar vond ik dat de eerste keer dat wij dat meemaakten. De meeste ouderen worden op de begraafplaats in hun familiegraf begraven, cremeren is nog niet echt gebruikelijk. Met de gemeenteraad van M'celles zijn we al een jaar of wat bezig om een zg. "jardin de souvenir" en een urnengalerij te laten plaatsen, maar 2 van de wethouders zijn het hier niet mee eens, dus het is nog steeds een punt van felle discussies! Er is dan voor iemand die niet voor een religieus afscheid kiest weinig anders dan meteen naar het graf en dan een kort praatje. heel kil en akelig. Mm.L vertelde over het gebeuren tijdens het overlijden van haar man, hij was joods, ze zegt dat hij als een hond is begraven! vreselijk vindt ze dat nog steeds. Van de week overleed, door verstikking in zijn sandwich, een Engelse kennis. Hij had 14 jaar geleden een hersenbloeding overleeft en was gedeeltelijk gehandicapt. (de verstikking was hier ook een gevolg van bleek). Mijn vriendin GvB belde me op, ze vroeg wat adviers omtrent e.e.a en was niet op de hoogte dat het crematorium in Nogent sinds oktober 23 operationeel is, dus dat kwam voor de familie goed uit. Dichtsbijzijnde is anders Dijon. Met de uitvaartondernemer, mbv de vriend van G (fransman) hebben ze getolkt, de uitvaartondernemer sprak alleen Frans en dus vertaalde B het in gemakkelijk frans naar G en zij legde het allemaal uit in het engels aan SC. (echtgenoot van PC). Zaterdagochtend ging ik naar Varennes om samen met G haar speech te vertalen, S wilde graag dat alles in het frans en het engels gedaan zou woden, G was daar wat onzeker over maar het werd een mooi soort van "gedicht". Onderweg in de auto bedacht ik me dat de laatste zin die ze iedere keer herhaalde in het frans mooier kon, ik stopte de auto belde haar en ze nam het van me aan. De bijeenkomst was om 10 uur en er was geen "nazit", dat leek me niet prettig, vooral voor mensen die van ver komen. Geen koffie of thee na afloop, géén crematiecake! G en ik overlegden en zij kon S ervan overtuigen om dan iets in de zaal van de gemeente te doen. Ik regelde via de messenclub de percolator, bracht die de dag voor de uitvaart naar een ontmoetingspunt waar G die overnam. Ik stelde voor om ipv een gift aan het survivalfonds, twee plateaux mini broodjes te maken, dat vond S heel fijn. De dienst in het crematorium was netjes, de persoon die de leiding had sprak ook alléén frans en dat gaf wat verwarring. De ambiance was keurig, kan niet anders zeggen. Er was genoeg belangstelling. Na afloop reden we dus naar Marcilly naar de zaal, daar was men vergeten de percolator aan te zetten, dus ging iedereen meteen aan de cremant. Ik wilde mijn broodjes nog even laten staan, maar iemand zette die toch op de grote tafel. In een vloek en een zucht, waren beide schalen leeg. Veel complimenten, S super blij met deze geste. Ik heb aan een Nederlands echtpaar mijn visitekaartje gegeven, wie weet Het is dat ik er de leeftijd niet meer voor heb maar anders zou ik eens een praatje in het crematorium gaan maken.

Les Mesdames du passé,

Eind januari was de 95ste verjaardag van Mme. Bernadette Delorme, de moeder van Christophe, mijn Au-Pair "kind". Ik stuurde, zoals ieder jaar een kaart. Twee dagen later ontving ik van C. een messenger bericht dat zijn moeder op haar geboortedag was overleden, na een fikse longontsteking. Helaas dus. Ik neem/nam me al jaren voor een keer bij haar langs te gaan, maar het is er jammer genoeg dus nooit van gekomen. Sneu en niet erg sympa van mijn kant. De rouwkaart viel gisteren in de bus. De begrafenis is donderdag as. om 11 uur in Montparnasse. Had er eigenlijk wel heen willen gaan, maar dat zou betekenen dat ik om 6 uur in Chaumont met de trein moet anders zou ik het qua tijd niet redden. Ik heb zodoende een condoleancekaart gestuurd en daarop vermeld dat ik helaas er niet bij zal kunnen zijn en heb per telefoon (God zegen de greep!) een rouwboeket besteld. Op 2 februari wer Mme.L 88 jaar. Ik had voor haar een amaryllisbol gekocht, een klein tulbandje gebakken, een stukje verse vis en een leuke diamond painting verjaardagskaart in mijn mandje en ging haar feliciteren. Het eerste wat ze zei was dat het als het aan haar lag dit de laatste verjaardag zal zijn, voor haar hoeft het niet meer. Ze klaagt de laatste tijd veel, te veel over haar conditie; haar handen die ze niet meer goed kan gebruiken ( zij wijt het aan haar mediciatie) en ze is ook wel eenzaam. Ze vond het allemaal lief en aardig van mij. We zaten even samen aan de keukentafel en ze vertelde over een familielid en over vroeger. Ook zei ze dat haar hulp F eind van de maand maart er twee weken niet zal zijn en daar zit ze nu al over in. Ik heb haar beloofd dat ik in zal springen daar waar nodig. Dat stelde haar gerust. Ik had haar verteld dat Wim en ik zondag 10 maart as. een weekje gaan oppassen op onze kleine man in de Vendee, iets waar we samen erg naar uitkijken. Een buitenkansje waar wij nooit van gedacht hadden dat dit ons zou ten deel vallen. Ik heb in de buurt een studiootje gehuurd, want 24/24 dat is voor ons allen een beetje te veel van het goede. A. komt oppassen dus daar zijn we ook blij mee.

21 januari 2024 op stap met de Académie Départementale de Cuisine.....

De wekker stond op kwart over zes. De dagen ervoor maar steeds niet kunnen beslissen wat ik aan zou trekken, Een dejeuner in een superchique restaurant maar ook een wijnproeverij in de kelders van Auxéry en dat alles met de touringcar. Het weer was koud en nat, 's ochtends nog -5. Na veel wikken en wegen een warme jurk met maillot uitgezocht. Maar toen nog het dilemma welk schoeisel.. ik ging vrijdag en zaterdag nog bij twee schoenenwinkels naar binnen maar het is de voorlaatste week van de uitverkoop dus zoek dan maar iets in maat 40! dat lukt niet. Mijn oude laarsjes van Rieker waar mijn inlegzooltjes inpassen maar uit/van de stal gehaald. Na mijn ontbijtje in mijn autootje naar Chaumont gereden, het was toch hier en daar beetje glad dus ik nam de tijd maar was toch royaal op tijd op de parkeerplaats en kwam tegelijkertijd aan met monsieur le Président met vrouw en dochters.Om iets over half negen kwam onze touringcar aangereden , met de bij ons zo bekende Fred de chauffeur, hij gaat (-logisch) heel graag met ons mee want hij mag van alles meegenieten! Leuke vent! Een gedeelte van de leden zouden opstappen op de inrit van de péage naar Lyon. In totaal waren we met Fred inbegrepen 19 personen. We waren nog geen half uur op weg toen JJ ons een glas cremant aanbood. Het begon dus al goed. We reden naar Meursault in de Borugogne, overal alleen maar wijnstokken; geen wonder dat er momenteel een overschot aan wijn is in Frankrijk! De ontvangst in de kelder van de proeverij was vriendelijk, er stonden op de tafels planken met comté kaas en grote stukken worst. We kregn uitleg over de streek en hoorden dat we hier niet in een cave van een producent waren, maar bij een soort van representant van alle wijnen uit de streek. We mochten 5 wijnen proeven w.o. twee grand cru's! (54€ per fles). Het was nog vroeg en met een lege maag was het wel even een dingetje dus veel netjes uitgespuugd ipv doorslikken De kaas en worst zorgden in ieder geval voor een bodempje, maat ik wilde me ook niet volstoppen want er stond ons nog een prachtig menu van Takashi te wachten! Een paar lioefhebbers kochten een doos van hun favorieten. Die gingen in de berging van de bus en we reden naar het Chateau de Citeaux. Wat een imposant entrée. Een vriendelijke sommelier nam pons eerst mee voor een bezoek aan de kelders, vol enorme wijnvaten, ooit door monniken gegraven, het chateau werd pas vele jaren later op die fundamenten gebouwd. Het si momenteel dus een hotel met heilzame spa's en restaurant waar ons ADC lid Takashi sinds mei vorig jaar de scepter zwaait.Boven aan de indrukwekkende trap met rode loper stond hij zelf om ons ieder persoonlijk met twee zoenen te verwelkomen. Officieel is er bij hem op zondagmiddag géén dejeuner maar hij had speciaal voor ons een uitzondering gemaakt en serveerde samen met 4 obers en 4 japanse keukenhulpjes een onvoorgetelijke lunch. Ieder bordje is een schilderij, een explosie van smaken, alles is eetbaar, WAT een belevenis! Allereerst een glas cremant met wat kleine amuses, een bladerdeeghapje met heerlijke gesmoltenkaas en mosterd, daarna een klein stukje tonijn in een sausje met een espuma van een heerlijke boterzachte creme. Toen werd de witte meursault geserveerd en begon het déjeuner met een klein blikje van Franse caviaar waarin een tartaar van langoustines lag op een mousse van Brillat Savarin op een kom met ijsschilfers en geserveerd met een klein linzenpannenkoekje.

Een prachig bord met 3 coquilles St. Jacques gebakken in boter en meursault, met spinazie, jonge sla blaadjes en een prachtig gebakken kransje van boekweitmeel en koolstof met een ecume van safraan.

De Kip uit Bresse op twee manieren een gedeelte gebraden in lindenbloesemhoning op het bord gedresserd met schorseneren gewikkeld in nori een litchi gecarameliseerd en een puree vbollztjz van zoete aardappel met een truffelsabayon en het vlees van de poten opgediend als tempura koekje met een salade er werd een heerlijke VOLNAY bij geschonken.

Het dessert was een prachtig taartje van kastanjes dat zat onder een koepeltje van isomalt met een klein gaatje erin, (omdat ik geen bittere chocolade eet sloeg ik de chocolade saus af) de warme gepeperde chocolade werd door het gaatje geschonken en loste het koepeltje een beetje op. daarbij serveerde men een kopje met een kastanje soufflé en gegarneerd met kastanjejam

K vieder haar verjaardag en Takashi kwam met de 4 japanse keukenhulpjes voor haar in het japans zingen. Daarna werdezn er enorm veel fotos gemaakt ik sta vast ergens op maar heb de foto nog niet voorbij zien komen op FB. Het schaaltje mignardises had voor mij in de foyer bij de koffie en thee geserveerd mogen worden, maar ach... We werden naar de foyer begeleid, doken weg in chesterfield banken en stoelen en dronken koffie of thee en een aantal mannen genoeten samen met takashi van een paar specialiteiten op het gebied van likeurtjes. Later dan verwacht stapten we in de bus en kwamen we om half acht aan in Chaumont. WAT EEN DAG. WAT EEN LUXE Madame BOS Dit zijn de geneugten van het lid zijn van de ADC, zelf zou ik en ik denk meerdere leden van de club niet in staat zijn ons zo'n déjeuner te veroorloven. Ook al staat daar soms het schillen van kilo's uien, het afwassen van vieze schalen, pannen en het soppen van aanrechten tegenover.

Eindejaarsfeesten2023

December, De maand waarin Manon 43 werd! We géén Sinterklaas vierden. Er weinig bezigheden buitenshuis waren. De Académievergadering werd geannuleerd. Ik kreeg geen informatie over de deelname aan de kerstmarkt in Nogent. Vond dat ik het niet kon maken om de kerstmarkt dan wèl te bezoeken , maar niet actief deel te nemen aan de kookdemonstraties. Ik bracht mijn 12.5 kilo gepelde walnoten naar Monsieur Boss en kreeg royaal een week later bijna 10 liter olie die nog zeker 3 weken moet staan, voordat ik ze bottel. Kerstmis viel op zondag en maandag, toevallig in het weekend dat Wim moest werken! Zondagavond (kerstavond) was er in St. Thiebault een mis om 17.00 uur, daar had ik geen goesting in. Nergens in de buurt wordt er nog een nachtmis gevierd en ik had ook geen zin om de moeite te nemen om dan nog ergens heen te rijden, zo midden in de nacht. Ik merk dat ik me daar steeds minder prettig bij voel, het is zoo donker en alle nieuwe autos hebben zulke felle verlichting. Zeker als het regent vind ik het niet meer fijn. Maandag keken we naar een paar zoete kerstfilms en aten we heerlijk mals vlees van de steengrill. We zaten niet echt uitgebreid aan een kerstdiner, maar namen er wel de tijd voor. Ik zag in de dagen voor kerst op FB op de pagina van "Rondom de Vogezen" een uitnodiging staan voor een muzikaal onthaal in de Vogezen, om toch een beetje een tweede Kerstdag ervan te maken ( in frankrijk is er maar 1 kerstdag). Ik schreef me in, had niets te verliezen, stelde voor wat hapjes mee te nemen. Dat werd erg op prijs gesteld. Ik reed om iets over enen naar Senaide, was er keurig om iets voor half drie. Ik kende in eerste instantie niemand, maar later die middag kwam de "biokapper" van GvB met zijn vrouw binnen en een ander stel wat ik al eens op een vernissage had gezien. Zij hebben een mini camping in Arbigny. De muziek van 3 gitaren maakte er een gezellig sfeertje van. Kreeg veel complimentjes over mijn amuses, deelde visitekaartjes uit en sprak uitgebreid met Rob van de camping. Hij was er wel achter gekomen dat het best hard werken is en hij niet overal aan toe komt en wel wat meer aan de gasten aan zou willen bieden. Hij zou wel contact opnemen. Volgende dag een leuke mail in mijn mailbox De mail begon met......... Nagenieten= Angenietha zoo grappig gevonden! Hij is momenteel in Nederland maar wil met me om de tafel. We gaan t zien ,misschien zo nu en dan een schnabbel zou ik leuk vinden. Oud en Nieuw was het slecht weer en Wim moest natuurlijk gewoon werken de volgende dag. Géén oliebollen maar wafeltjes, die minder goed gelukt waren maar met een flinke klodder slagroom er wel ingingen. ( Mme L. had er zelfs een opmerking over!). En nu wacht ik op de bittere sinaasappels die onxderweg zijn. Ik heb een bestelling van 15 potten. Gisteren de potten schoongemaakt, maar die etiketten lijm eraf krijgen is een ramp. NB: Het electriciteits verhaal van H&D loopt nog!