Het gaat niet lang meer duren...

Het is de eerste week van februari 2025 en het gaat opschieten, we kijken uit naar de komst van de baby bij M&E, het ging de laatste weken niet helemaal zoals je als as. ouders hoopt en verwacht. E kreeg een flinke griep, hoest veel en de baby is vrij groot en drukt op de baarmoedermond, gevolg voorweeen. Ze verbleef een nacht in het ziekenhuis maar daar houden ze geen kostgangers dus na een uitvoerig onderzoek met de monitor en nog een echografie werd ze naar huis gestuurd. Ze is nu 37 weken en het grootste gevaar op een prematuur is gelukkig geweken. Vandaag nog een bezoek aan de verloskundige, heb nog niets gehoord dus ben nieuwsgierig hoe het is nu met ouders en baby. Wat ook op gaat schieten is Wim's consult bij de cardioloog; dat is 3 maart as.eind van de middag. Wim is erg moe en heeft een kort lontje en zo goed als geen energie, het werk valt hem zwaar en omdat hij ook slecht slaapt (hiep hiep hoera apneu masker) begint hij vaak de dag al terwijl hij nauwelijks is uitgerust! Ik maak me zorgen, hoe lang houdt hij dit vol? Ben van plan om aan de cardioloog duidelijk te maken dat het zwaar is/ wordt voor hem maar ook een beetje voor mij. Ik zie hoe versleten hij thuis komt 's avonds. In hoeverre is zijn conditie verslechterd? Is er verandering van niveau? Het stond op 2.6 in sept 2024, bij 3 volgt onherroepelijk een operatie. We moeten dus nog even geduld hebben. Hoe lang gaat hij het nog volhouden, het werk op de boerderij is intensief en hij maakt zo nu en dan ook lange dagen. Zou LT het voor elkaar krijgen met de bank om eind van het jaar nieuw te gaan bouwen en genoeg kunnen lenen voor het installeren van robots??? Allemaal vragen, waar we nog geen antwoord op hebben. Moeilijk, moeilijk. Hij heeft nog veel vakantiedagen staan, we zouden misschien een paar dagen langer in de buurt van de Vendee kunnen blijven in combinatie met kraambezoek, maar of hij dat wil??? Hij is te loyaal naar zijn baas en te serieus, dat is natuurlijk bewonderenswaardig maar ook een valkuil. Geduld en🙏🙏🙏.

2024/2025 Nieuw jaar, nieuwe kansen....

Vandaag is het 2 januari, er valt sneeuw en het is grijs en grauw buiten. Het nieuwe jaar is dus begonnen; Wim was gisteren vrij en we deden het rustigjes aan. Ik bakte oudejaarsdag stiekem appelbeignets, het verbod om nooit meer te frituren nam ik even voor lief. Een jaarwisseling zonder oliebollen is zo ongezellig en dit was een leuk en lekker alternatief. We kijken terug op een gezellige eerste kerstdag samen met Hans en Debbie en we genoten van een lekkere maaltijd en liepen na afloop nog even een rondje kerk. Eindelijk weer eens kerst zoals het volgens mij bedoeld is. Ik bracht de dag erna van alles wat in doosjes naar Mme.L. Ze belde nog op om te bedanken voor al het lekkers. We ontvingen diverse kaarten en natuurlijk flink wat mails, sms-jes en app-jes met lieve aardige wensen voor de eindejaarsfeesten. Niets uit Canada of USA, vreemd! Van de jongelui kregen we een kadootje en wij stuurden hun een seizoenspas voor een attractiepark. E komt om in het speelgoed dus dit wat een betere investering. Manon stuurde een klein kerstpakket met wat grappige gadgets w.o. twee kaarsen met een leuke tekst erop die me erg aanspreekt: << BEHA uit KAARS aan WIJN open & RELAX Ook zijn er wat minder leuke dingen, zo is de vrouw van de burgemeester, onze buren ernstig ziek en terminaal. Moeilijk dus, want ze is altijd erg afstandelijk geweest en hoe ga je er dan mee om en toon je medeleven. Ik heb twee keer voor hen gekookt, maar het was te "pittig". Volgende keer dus daar rekening mee houden. Op dit moment zijn de kinderen er en stuurde hij een smsje aan mij en de andere gemeenteraadsleden om te melden dat het einde nadert. Ik weet niet goed hoe ik daarop moet reageren. En Mme. L wordt met de keer lastiger, zelfs onze huisarts weet er geen raad meer mee. Ik heb haar de telefoonnummers van beide zoons gegeven! Van een andere buur kreeg ik eergisteren tijdens het rondbrengen van het kerkblad een achterpoot van een hert, dat heb ik vanochtend geprobeerd te "ontvliezen" Coco en Peppie weken niet van mijn zijde. Ik heb het nu met een rub ingewreven van tijm, rozemarijn, knoflook en olie en gaar het morgen op lage temperatuur in de oven. Manon en een vriendin overnachten hier morgennacht op weg naar la Plagne. Ik heb mbv mijn nieuwe notenkraker nu 90% van de noten gekraakt (drie mooie voorleesboeken zijn uit) en ik ga naar BB bellen om een afspraak te maken voor het persen. En dan nog het leukste nieuws. Ik ben via via gevraagd om gedurende twee weken, een eind april/begin mei en een week in juli avondeten te koken voor een groep mensen van ca.15 personen, ik heb er zin in, maar moet me voorbereiden want het is een 3 gangenmenu én vegetarisch! Ohhhh dat had ik al geschreven, sorry. Ook kwam er via via een vraag voor een diner voor een huwelijk van een stel Nederlanders, daar moet ik nog mee in conclaaf. weet niet wat er voor kookapparatuur is en dergelijke en ik vrees het niet alleen te kunnen redden. Ik wacht op details. Alles mag , als het maar leuk is.

Een vriendendienst,

Er wonen hier in de omgeving heel veel Nederlanders, een aantal net als wij permanent maar anderen hebben hier een "tweede huis" en reizen heen en weer. Inmiddels kennen we er velen, maar ik heb altijd gezegd (klinkt onaardig , maar zo is het niet bedoeld) Ik ben hier niet gekomen voor de medelanders! Het kan af en toe handig of gezellig zijn maar met de meesten blijft het bij een vluchtig contact. Ik ben niet zo van hier en daar koffie drinken en heb daar ook niet echt behoefte aan. Wim al helemaal niet. Ook heb ik in het verleden al vaak mijn hoofd gestoten nadat ik me voor die en gene inzette op het gebied van hulp met instanties ed., ook daar heb ik van geleerd. Maar soms kunnen zulke contacten toch ook waardevol zijn, zeker op het gebied van "netwerken". Via via kwam er zodoende onlangs een mail bij me binnen met een vraag omtrent catering. Iemand had mijn naam en mailadres doorgegeven aan een Nederlandse mevrouw die hier in de omgeving ieder jaar twee "koorweken" organiseert. Mensen die graag zingen kunnen zich inschrijven voor een zangweek in Frankrijk, zij logeren dan in een grote gite en worden geheel verzorgd qua natje en droogje. Helaas is de "kok" die al jaren voor het avondeten zorgt niet meer beschikbaar en zodoende klopte ze bij mij aan. We hadden uitvoerig telefonisch overleg; de groep, het aantal varieert van 15 tot 20 personen krijgt een 3 gangen menu altijd vegetarisch.Speciale wensen of allergieen krijg ik bijtijds te horen. De vorige kok, bereidde veel thuis en ging dan eind van de middag daar ter plaatse verder en diende ook op, zij woonde in het zelfde dorp.0 Dat is voor mij dus wel even anders want het is 40 minuten rijden en zij eten niet voor 19.30 uur. Na uitvoerig overleg zijn we overeen gekomen dat ik zorg dat voorgerecht en dessert klaar is en het hoofdgerecht voor 90% klaar zal zijn en eventueel nog verwarmd moet worden of afgebakken. Ik kan onmogelijk wachten tot dat men het hoofdgerecht uitgeserveerd moet krijgen, dan wordt het niet voor een uur of tien voordat ik naar huis kan rijden. Dat is me té gortig. Gelukkig is daar begrip voor en heb ik de klus aanvaard en heb er echt zinin in! t Zal best een flinke klus zijn. De eerste week is eind april, de tweede week in juli. Het menu mag voor beide weken hetzelfde zijn. Ik heb bij de dochter van E.B in Zwitserland een paar recepten gebietst en die heeft ze me gestuurd. Ik ga in de komende tijd al wat experimenteren, vegetarisch is niet echt my piece of cake. En toen was er ook een appje van GvB, die moest een nieuw paspoort aanvragen. Ze zag er vreselijk tegenop en vroeg of ik haar wilde helpen. Onze ervaring in Luxemburg deed haar besluiten niet naar Parijs te gaan en kwam ze hierheen om via Nederland wereldwijd een afspraak te maken bij de Ambassade in Luxemburg. Het ging niet echt gemakkelijk op internet maar we maakten een afspraak voor een dag en tijstip. GvB kreeg in eerste instantie geen bevestiging, dus belde, mailde en appte ze erachteraan en onze afspraak werd bevestigd. We gingen samen naar Chaumont voor een pasfoto, perfect geregeld bij dezelfde fotograaf als waar ik was geweest. Gisteren vertrokken we vanaf hier met de C. naar Luxxemburg, het was niet vreselijk druk op de weg en het verliep redelijk vlot. Kwamen om iets over 10 in het centrum van de stad waar allerlei opbrekingen waren en we uiteindelijk in een andere parkeergarage belandden dan ik had ingevoerd in de GPS. Maar het was redelijk dichtbij de Ambassade, we dronken eerst een bakkie en gingen naar het toilet en liepen naar de rue Sainte Zithe. Waren keurig op tijd. Er stond een meneer aan de balie dus wachtten we even en daarna ging het eigenlijk vrij vlot, behalve de vingerafdrukken die veel en vaak overmoesten. G's vingers zijn gesleten door haar schilder aktiviteiten. Alles geregeld stapten we opgelucht naar buiten, deden wat inkopen in een Islamitische grote supermarkt (wat mis ik dat) en lunchten we in een Indiaas restaurant een lekkere Tandoori en Vindaloo, Gon trakteerde. De terugweg, met hier en daar wat regen verliep ook redelijk vlot. We stapten om iets na vieren hier weer binnen. Het was een gezellige dag. Van het voorjaar nog maar eens overdoen. (misschien handig ook voor de kookweken!). Ik ben jammer genoeg vergeten een foto te maken van de prachtig versierde enorme kerstboom, zag er sprookjesachtig uit!

Herfst,

Het is inmiddels al weer 4 weken verder en zijn we beiden snotverkouden. We zijn in die weken bezig geweest met bezoeken aan de huisarts, de arboarts en de werkgevers van Wim en vandaag staat er een gesprek gepland met een maatschappelijk werkster. Het is de bedoeling dat er een dossier zal worden aangemaakt waar we tzt op terug kunnen vallen als Wim's gezondheid (hart en eventuele operatie) verder achteruit zou gaan. We hebben met zijn werkgevers een gesprek gehad en daar e.e.a. uitgelegd. De stal schoonmaken hoeft hij niet meer te doen, dat was voor hem al een hele opluchting. Hij heeft te veel last van het stof en de fysieke inspanning en kwam als een zombie, compleet versleten thuis. Verder kijkt hij het per dag aan en heeft beloofd dat als hij het niet redt hij dat aan zal geven (zijn grote valkuil, want hij is veel te loyaal/serieus). We gaan het meemaken. Afgelopen weekend gingen we naar de kids, het blijft een roteind weg maar de derde verjaardag van E viel op zaterdag en zodoende hadden we afgesproken erbij te zijn. Het fietsje viel dit keer goed in de smaak. Het feestje met zijn vriendjes van school was zaterdag middag, vrijdagavond hebben we geholpen met de versiering in het thema "werk in uitvoering" op te hangen,

zaterdag ochtend een klein taartje met drie kaarsjes en voor hem gezongen. Na het eten zijn we weggegaan en bezochten we het leuke stadje Vouvant. We aten gezamelijk en reden bijtijds naar onze airbnb in Chambretaud. Stopten bij ded mini, op schaal gemaakte, verlichte Eiffeltoren, maakten wat fotos en gingen bijtijds naar bed. Wim was toen al gammel.

Zondagochtend hebben we hen nog even een bezoekje gebracht maar iedereen was moe en beetje brak. We reden terug via Blois, een stad die de moeite waard is om nog eens uitgebreid te bezichtigen.

Toen we de peage weer opreden werd het al mistig maar tegen een uur of vijf was het niet echt prettig rijden meer. Dikke mistvlagen en de grote koplampen van de tegenliggers maakten het er niet prettiger op. Ik vond het absoluut niet fijn. Maar we zijn veilig thuisgekomen. Maandag ochtend ipv naar de commemoration vabn de 11 de november te gaan haalde ik Coco op in het pesion. Wim lag voor pampus op de bank. Inmiddels blijkt ook E ziek te zijn. Zijn wij de schuldigen??? Sneu dus.

Zwitserland,

Voor mijn ouders en mijzelf is Zwitserland bekend terrein. Mijn moeder had sinds haar 18de een zwitserse correspondentievriendin en zij hebben altijd het contact onderhouden. Zij (Miggi) maakte deel uit van een "samengesteld" gezin en had een veel jongere half-zus en broer. Midggi's vader was politieagent en ik herinner me nog dat de gevangenis zich naast hun huis bevond en voordat wij aan tafel gingen voor het avondeten eerst de gevangenen hun maaltijd opgediend kregen via het luikje in de deur van hun cel. Mutti R was een grote stevige vrouw en als ze de trap opliep wist ik nooit waar ik kijken moest!! Wij gingen regelmatig naar Aarberg en intussen was er een bevriende politieagent uit een naburig dorp ook bevriend met mijn ouders geworden, zij hadden een wat oudere zoon en een dochter van mijn leeftijd Ruth F. ook daar kwamen we regelmatig. Het contact is altijd gebleven en nu mijn ouders er niet meer zijn, heb ik de honneurs waargenomen en heb ik met de jongeren contact. Eind augustus is Miggi op 96 jarige leeftijd overleden en ik kreeg een uitnodiging voor een rouwdienst in Fribourg, 12 oktober de dag waarop ook haar man Willy 5 jaar geleden was overleden. Helaas moest Wim werken dat weekend en vrij vragen net na onze vakantieweek vond hij niet gepast (typisch Wim). Ik keek naar mogelijkeheden met de flixbus, blablacar en de trein, alles een mijl op azeven en duur. Dus in overleg besloten om met de auto te gaan en heb R. Ik heb daarna Ruth gevraagd of ik bij haar kon overnachten, dat was geen probleem. Vrijdagochtend om iets voor 10 uur vertrokken. Ik was om twee uur bij haar. Ze had haar dienst (thuiszorg) omgeruild zodat ze zaterdag meekon naar de rouwdienst en moest dus vrijdagavond werken. Een van haar dochters ( een een eiige tweeling) was gecharterd om thuis te zijn en voor het eten te zorgen, ook de kleindochter (van de andere dochter) was thuis. zat op de bank helemaal opgemaakt alleen maar op haar telefoon. Uiteindelijk gingen ze samen de keuken in, maar ieder kwartier namen ze even pauze om een sigaret te roken! staande in de opening van de tuindeur, druk met elkaar te praten , natuurlijk in "Zurituutsch", ik versta best veel want ik heb sinds kindsafaan daar nooit veel anders gehoord, tegen ons sprak men wel keurig hoogduits hoor, maar onderling altijd plat dialect. De kleindochter 21 werkeloos modepopje, hangt op de bank en maakt videootjes, volgens mij voor Tiktok en maakt er in haar slaapkamer een grote puinhoop van, zo erg dat ze er dus geen plek heeft om te slapen en ze slaapt dan maar op de bank in de kelder. Haar slaapkamerdeur zit op slot, oma mag er niet in en ook niets van zeggen. Omdat ik er was, was de woonkamer redelijk opgeruimd, dat schijnt normaliter wel anders te zijn! samen met haar "tante" zijn het twee hele drukke tantebetjes. Ze hadden zoveel eten gemaakt, leek wel voor een heel weeshuis, Melanie belde haar vriend en vroeg of hij wat kweeperen wilde meenemen want die stonden voor hun huis. Hij kwam heel schuchter met een emmertje binnen, kreeg een brord kippenvleugeltjes voor zijn neus en begon te eten, intussen flink pochend over zijn in-en export bussiness met Dubai! vraag me af of het legale handel is, maar vrees van niet. Ruth kwam moe thuis , at ook iets en we spraken tijd af voor het ontbijt en ik ging naar bed. Zaterdagochtend bijtijds opgestaan en vertrokken naar fribourg, een klein uurtje rijden. Miggi's dochter Lisa had geschreven dat er plek was naast de kerk om te parkeren, dat was perfect. Ik had voor haar en voor Elisabeth (Miggi's half zus) walnoten meegenomen en nu ik daar geparkeerd stond konden we dat gemakkelijk uitwisselen. Het was een bijzonder weerzien. Ik had Miggi's andere kinderen sinds mijn jeugd niet meer gezien dus dat was wel apart. Haar zoon Roger vond het bijzonder dat ik gekomen was. Hij had nog goede herinneringen aan mijn vader en moeder, o.a. een spelletje met 3 munten waar mijn vader iedereen uren mee kon laten tobben. (dat was ik helemaal vergeten en inderdaad daar hadden we vroeger heel veel plezier om gehad, ook zijn "act" Ruth was daar nog steeds van onder de indruk! Ook Elisabeth's broer Peter was verrast mij na zoveel jaren weer te zien, ook herkende hij Ruth. De dienst werd gehouden in de Reformatorische Kirche en was deels in Duits en Frans, Fribourg ligt in het gedeelte van Zwitserland wat Francophone is, een prachtige redelijk moderne kerk met hele mooi glasen lood ramen, jammer dat ik er geen fotos van heb kunnen maken.

Er was een pianiste met haar dochter en zij vertolkten 2 stukken van Bach en het Ave Marie, prachtig gezongen. Na afloop was er in een zaal onder de kerk een nazit. Keurig met allerlei kleine hapjes en drankjes. Het werden hele gezellige gesprekken met de "oude bekenden". ook Ruth had het naar haar zin. We besloten na afloop toch maar terug naar fraubrunnen te rijden, gingen nog even langs de Migros. Peter, Elisabeth's broer vertelde me me bij de nazit nog het gezegde wat hij mij als klein meisje had geleerd, op de terugweg naar F, was ik het alweer vergeten. Ik heb het nagevraagd hopelijk hoor ik dat nog tzt. Thuis bij R was haar andere dochter Corinne er, ook zo'n kwek, kettingrookster en megadruk. Ze ging samen met haar dochter kaasfondue voorbereiden, de hoeveelheid knoflooktenen die ze schoonmaakte beangstigde mij, maar gelukkig was dat in een andere pan voor haarzelf en haar dochter! Vanessa voor vrienden "dreamgirl" was zich aan het opmaken, OMG ruim drie uur later verscheen ze als een Nikki Tutorials aan tafel, continue met telefoon. Ook nu weer leek het wel alsof er 10 mensen kwamen eten, absurde hoeveelheden kaasfondue en gesneden brood. De vriend R die hier naar toe reed om Ruth te halen toen zij in het voorjaar hier was tijdens de grote treinstakingen, kwam niet hij was door zijn rug gegaan. De fondue was heerlijk, maar erg machtig dus er bleef heel veel over. M schonk rode wijn in en liet een paaf videootjes zien die ze van zichzelf gemaakt had in het café waar ze werkt, ik zou me als moeder doodgeschaamd hebben, maar R laat het allemaal gebeuren. Boven bleek de slaapkamer van V open te staan en heb ik snel een foto gemaakt....... een grote beestenbende. R had mij in de auto al verteld dat het, als er niemand verwacht wordt, overal een grote bende is en zij er niets over kan, mag, durft te zeggen want dan is er meteen ruzie. Ook M slaapt dus op de bank in de woonkamer omdat er op haar kamer ook geen plek is. Nu sliepen moeder en dochter samen in de kelder, volgens R het rook en drinkhol. Kan niet anders dan medelijden met haar hebben. Het is er langzaam ingeslopen en nu is het volgens haar te laat om integrijpen. Ze wordt emotioneel gechanteerd. Ik heb de beide dames zondagochtend niet meer gezien, ben bijtijds terug gereden, ging allemaal erg vlot. Wel vervelend dat de route met een stuk of 20 tunnels zijn en je niet continue 100 of zo mag rijden, het wisselt van 80, naar 100, 120km. Ik hoop dat ik niet geflitst ben!

Een weekje Lochem en omstreken,

De planning om er twee weekjes op uit te gaan liep kompleet in de soep, toen de moeder van Wim's bazin ter val kwam en haar armprothese brak. Zij is nl. degene die hem vervangt als hij er niet is. De twee weken die we in overleg hadden besproken kwamen huierdoor te vervallen en Wim kreeg onverwacht twee weken vrij in augustu, de twee dochters van de bazin konden haar dan helpen. Ik "eiste" dat ze de eerste week van eind september toch door zou laten gaan, want ik had al een optie op een b&b in Ost Friesland in combinatie met wat dagen in het huisje van J&+G in Lochem en met AvD afgesproken dat hij zou komen "oppassen". Gelukkig kon ze het regelen en zodoende zijn we zondag een week geleden naar Lochem vertrokken. Ik kreeg via Booking te horen dat de b&b onze reservering had geannuleerd, dat was spijtig. De reis verliep toch redelijk vlot, ondanks de wegomlegging tussen Nancy en Metz. De nicht van J had de sleutel netjes in het kastje gedaan, we maakten het bed op met ons linnengoed en installeerden ons. Er is daar geen televisie, wel dvd speler. Maandag reden we op de heen weg langs de kringloop kochten we een paar dvd's en bezochten Zwolle en Kampen, beide leuke steden heel wat kilometers gelopen, kon de verleiding bij Oldenhof en het Nordic Ware weerstaan, kochten op de terugweg sierpompoenen bij een kraampje en aten 's avonds een k&k stampotje van de lidl waar we uitgebreid boodscahppen deden voor de hele week. De weersverwachting was absoluut niet rooskleurig, maar het is uiteindelijk erg meegevallen. Dinsdag reden we eerst naar een bedrijf dat landbouwartikelen verkoopt, op advies van een medewerkster van de laarzenfabriek Bekina, zij gaf via de mail een verkooppunt door dat zich in Lochem bevindt. We werden superleuk geadviseerd en Wim ging de deur uit met een paar stoere stevige Bekina laarzen! We reden door naar het kleinste dorpje van Nederland Borchem of Borkem! Leuk hoor, alleen de prijs van een glas thee met appeltaart was dusdanig hoog dat we heel snel het terras weeer verlieten en we bij de Hema een lekker gebakje aten en thee dronken. Woensdag reden we eerst naar de kringloop in Borculo die was maandag niet open, dus in de herkansing, deze is wel onze favoriet. Daarna doorgereden naar Duitsland om in Kaufland boodschappen te doen, we aten een broodje en aten een gebakje. (voor Wim géén vakantie zonder gebak!) Op de terugweg zijn we gestopte bij Jugendburg gemen een prachtig slot met een park erom heen. Een klein regenbuitje maar niet vreselijk. 's-Avonds het eerste deel van een 5 delige dvd box gekeken "de Brug" een televisie serie uit 1990. Donderdag was het weekmarkt in Zutphen, heel gezellig, kochten lekkere kaas, en twee bossen herfstasters om mee te nemen naar Delfzijl en aten in ons huisje een boterhammetje. We reden 's middags naar kasteel/landgoed Warmelo om daar de historische tuin en de zandsculpturen te bekijken. Het thema was dit jaar Rien Poortvliet, de sculpturen zijn echt prachtig, zo knap gemaakt. Daarvandaan reden we door naar het Landheek in Haaksbergen waqnt we wilden het stapstenenpad wat ik op foto's had gezien met onze eiegn ogen zien. Nou dat viel dus om de dooie dood niet mee, we waren tot drie keer toe de weg kwijt, vroegen aan diverse wandelaars de weg maar iedereen legde het ff uit en wij begrepen er niets meer van. We hadden het bijna opgegeven maar besloten het nog een kans te geven en jawel we hebben het gevonden!! Heel bijzonder. We stopten in Lochem en haalden Chinees eten. daarna deel 2 van de Brug! Vrijdag gingen we op bezoek in Delfzijl. Dat moet ik eerste even uitleggen:<< Mijn moeder is in de hongerwinter in Gorredijk opgenomen in een gezin, op medisch advies vanwege haar astmaaandoening, ze heeft altijd contact gehouden met deze mensen, we gingen er af en toe op bezoek, dat weet ik nog. Een van de kinderen van het echtpaar, kwam regelmatig in Rotterdam op bezoek. Hij was stuurman op de grote vaart en kon het goed met mijn vader vinden! In mijn ogen was het stukken ouder, mede omdat hij al verloofd was en ik destijds flierefluiterde.>> Op FB kwam ik zijn zoon tegen en ik stuurde hem een bericht met de vraag hoe het met zijn ouders ging. Hij reageerde meteen enthousiast en gaf me het telefoonnummer van zijn vader. Toen ik hem vertelde dat we plannen hadden om naar Lochem te gaan spraken we af dat we hem in die week zouden bellen om een afspraak te maken. Dat is gelukt. Helaas heeft zijn vrouw Alzheimer en woont zij sinds een jaar in een verpleeghuis. We spraken bij RKM thuis af , dronken met hem een kopje thee en reden in onze auto naar zijn vrouw RM. Wat een bijzonder warm bezoek was het. RM is ondanks haar ziekt toch nog heel goed aanspreekbaar en reageerde ook zo lief. Ik vond het echt een heel aangrijpend weerzien na ruim 50/55 jaar. De terugweg, so wie so een verschrikkelijk saaie route reden we via Duitsland, maar het was verschrikkelijk noodweer onderweg. 's-Avonds deel 3 van de Brug. Zaterdag reden we via Eefde en stapten we uit bij degrootste sluis die er bestaat tussen twentekanaal en de IJssel, een enorme sluiskolk naast de historische, monumentale oude sluis. Prachtig om te zien. We reden terug naar Warnsveld naar het bakkerijmuseum, de molen draaide en kon bezichtigt worden. Daarna naar een ontzettend leuke gepensioneerde en gepassionneerde bakker die ons alles uitlegde over vroeger in de bakkerij, hij zette voor ons een bakje thee en smeerde een snee echte Twentse krentewegge. Het was de laatste zaterdag van het seizoen en hij verkocht het volkorenmeel voor de helft van de prijs, een koopje dus. 's Middags zijn we heel uitgebreid boodschappen wezen doen bij de lidl het hele assortiment HeimWeeVoer aan kunnen vullen. Zoveel mogelijk al in de auto gezet om de volgende dag bijtijds te kunnen vertrekken.En alvast badkamer schoongemaakt en gestofzuigt. Deel 4 van de Brug gekeken voor het eten en het laatste deel 's avonds. Wekker gezet. Zondagochtend na ontbijt laatste spullen ingepakt en om 8.15 uur de deur achter ons dicht getrokken. Het was een volle, intensieve, leuke, gezellige week met een grote MERCI aan J&G. De grootste verrassing was toen we thuis kwamen en de door A geraapte walnoten door het hele huis verspreid liggen zelfs op ons bed! de grapjas

Het verslag van Debbie

Uitstapje met Angenietha Bos augustus 2024 Woensdag Een verslag van ons uitstapje, deze keer naar Besançon en omgeving. We hebben een aflevering gezien van Rail Away waar we enthousiast over zijn, een mooie route met de trein langs allemaal mooie en leuke plekken om te bezoeken. In de ochtend heeft Hans mij naar de afslag Langres zuid gebracht waar Angenietha mij even later ophaalt. Bij voorkeur is de binnendoor route altijd zoveel leuker dus dat gaan we ook nu weer doen. Natuurlijk is de mevrouw op de tomtom het niet altijd met ons eens en daardoor stuurt ze ons wel eens een andere kant op, maar we hebben gelukkig ook nog een landkaart en zo komen we aan op de eerste tussenstop in Champlitte. Een prachtig oud plaatsje met een kasteel en leuke tussendoor straatjes met oude huisjes, pleintjes en tuintjes. Heel pittoresk allemaal. We drinken thee bij het chateau in de tuin en gaan daarna weer op pad. De route gaat hoger en hoger en het leidt ons naar bergachtig gebied met mooie vergezichten. Langs een wild stromende rivier met kano’s en bootjes, een dorpje waar we stoppen bij een brug vanwaar we de snelstromende rivier goed kunnen zien. Er staat een originele, oude broodoven met hout op een aanhanger, deze kan brood op de traditionele manier bakken in gietijzeren pannen. Na wat foto’s te hebben gemaakt gaan we verder op pad naar La Source de la Loue maar eerst stoppen we nog bij een kaasfabriek waar Comté kaas wordt gemaakt. Hier kopen we wat kaas en drankjes voor onderweg. Aangekomen bij de waterval moeten we nog een 500 meter lopen in de warme zon. Gelukkig is er ook hier en daar wat schaduw en lopen we heel rustig omhoog. Het is echt de moeite waard, een prachtige natuur op deze bijzondere plek en de waterval wordt druk bezocht. We nemen ruim de tijd om te genieten van dit moois en gaan daarna langzaam terug naar de auto. Even wat kaarten gekocht en dan door naar de B&B in Valdahon die Angenietha voor ons heeft gereserveerd. We komen daar eind van de middag aan en worden verwelkomd door de eigenaresse. Ze brengt ons naar onze kamer op de begane grond en daar zien we dat er niet 2 maar slechts 1 bed is. Angenietha geeft aan dat we bij de boeking hebben gevraagd om 2 aparte bedden en de mevrouw gaat even overleggen. Even later komt ze terug en heeft het in orde gemaakt. We ruilen met een dame die zojuist is aangekomen en gaan nu een etage hoger waar onze kamer zich bevindt. We krijgen een rondleiding door dit enorme pand en zo zien we later veel gastenkamers, een ontbijtruimte op de bovenetage en een zwembad in de ruime achtertuin. Nadat we ons badpak hebben gepakt nemen we een verkoelende plons en voelen we ons heerlijk verkwikt. Na een douche gaan we op zoek naar een restaurant om te gaan eten. Niets gereserveerd, maar gelukkig is het nog wat vroeg en krijgen we een plekje op het terras van restaurant Moderne. Een lekker drankje en dan nemen we een heerlijke burger, sla en frites. Daarna een thee met 3 zoete gerechtjes. We gaan nog langs het station om te kijken voor de volgende dag. Het treintje ( van de Rail Away ) is helaas niet beschikbaar, er wordt deze zomer onderhoud gedaan aan de sporen en stations. Als alternatief rijdt er een bus door alle dorpjes langs dit traject. Morgen een kaartje kopen en nu naar de B&B waar we rond 22.00 in ons bed rollen. A demain ! Donderdag De volgende morgen op tijd wakker en na de douche op naar de zolder voor het ontbijt. Er staat een lange tafel gedekt en we krijgen thee, koffie, yoghurt, vers fruit en lekker brood. Het ziet er goed uit en het smaakt heerlijk.Dan naar het busstation. We kopen een kaartje uit de automaat ( eigenlijk een treinkaartje ) en moeten nog even wachten voordat de bus komt. Er stappen veel mensen in. Het lijkt wel een schoolreisje in de touringcar. We rijden door de meest kleine dorpen met een stationnetje waar nu dus de treinpassagiers allemaal met de bus reizen. De rit duurt ongeveer een uur voordat we arriveren in Besançon. Daar kopen we vast een ticket voor de terugreis en gaan met de tram naar het centrum. Vlakbij de halte is een opstapplaats voor de boot die over de Doubs vaart, we kopen vast de kaartjes en gaan dan verder naar het centrum. Daar aangekomen gaan we een stukje lopen en zien we een leuk terras voor een thee met appeltaart. Na een half uur zal er een stadstreintje komen om ons door de stad te rijden en naar de Citadel, hoog boven de stad. We stappen in en niet veel later zet hij ons af bij de citadel waar hij een uur later weer langskomt voor de rest van de stadstour, zegt hij… We zijn onder de indruk van dit grote bouwwerk en het mooie uitzicht over de stad. De citadel heeft een lange historie en er zijn in de 2e wereldoorlog onder andere 100 mensen van het verzet gevangen gehouden en gefusilleerd. Er zijn 3 musea binnen de muren van de citadel waaronder die van de resistance maar we hebben niet genoeg tijd om ze nu te bezoeken. Als we terug zijn bij de opstapplaats blijkt het treintje helemaal niet te komen op de afgesproken tijd en omdat we al hebben gereserveerd voor de boottocht gaan we dan maar met een stadsbus terug naar het centrum. We kopen wat koele drankjes en iets te snoepen voor op de boot en gaan naar de opstapplaats. De boottocht duurt ruim een uur en vaart onder de citadel door, rond de stad, langs oude gebouwen, mooie parken en door sluizen, genoeg te zien. De kapitein is erg enthousiast en maakt veel grapjes, leuk ook voor de kinderen. We stappen uit en gaan lopend terug naar het station waar de bus ons terug brengt door alle kleine dorpjes, rustig is het niet in de bus want er zitten een aantal personen vlak naast ons die de hele rit aan het praten zijn met de buschauffeur. De rit gaat snel en brengt ons terug naar de B&B. Daar springen we weer onder de douche, voor zwemmen is geen tijd en er zitten ook heel veel mensen in de tuin ( feestje georganiseerd door de eigenaar ) dus gaan we op zoek naar een restaurantje. We kiezen er 1 uit ( L’Etna ) gaan er met de auto naar toe. Ook hier is het druk en gezellig op het terras aan de voorzijde. We kiezen een lekkere salade, ik met zalm en garnalen, Angenietha met mozzarella. En wederom een thé complete. Terug naar de B&B waar het gezellig druk blijft tot in de late uurtjes… Vrijdag De derde dag alweer. Vandaag willen we naar Le Tuyé du Papy Gaby waar een worstrokerij is. Een plek hoog in de bergen, een mooi uitzicht, koeien met bellen en een Zwitserse uitstraling. Als we aankomen krijgen we een kleine rondleiding en mogen we wat worst proeven alvorens we in de grote winkel worden losgelaten. We kijken onze ogen uit, zoveel keus, en ook andere producten zoals kaas, wijn, bier etc. We besluiten op de terugweg wat worst te kopen. Nu nemen we een belegd stokbrood mee om onderweg op te peuzelen. We gaan naar Morteau en hopen vanaf daar met het treintje verder te kunnen tot over de Zwitserse grens. Op weg naar het station komen we over de paardenmarkt, zo leuk om dit te zien. Veulens lopen naast hun moeder en er worden veel paarden gekeurd. Helaas bij het station staat ook daar een touringcar bus, de trein rijdt ook daar niet. Dan maar terug naar de auto en in de schaduw ons heerlijke stokbrood gegeten. Met de auto naar de waterval van Doubs. We gaan naar het startpunt van de boottocht die ons verder de rivier op brengt. Deze keer zien we hele mooie plekken op en langs het water, veel vogels, zowel links als rechts hoge rotsformaties en heel hoge naaldbomen. Het is een mooie tocht. De kapitein laat ons van de boot gaan vlakbij de waterval en zal ons na een uur weer ophalen… Het is weer heel warm en we lopen zo veel mogelijk in de schaduw omhoog naar de waterval. Het valt niet mee maar het lukt ons tot het hoogste punt te lopen. Hier zien we de waterval van grote hoogte omlaag storten, een prachtig gezicht. Na het maken van wat foto’s en filmpjes gaan we terug naar beneden en steken per brug over zodat we in ieder geval even op Zwitserse bodem zijn geweest. Angenietha koopt voor ons een ijsje, heel lekker en verfrissend. We lopen terug naar de Franse kant en gaan naar de boot. Dan terug over de Doubs en naar de auto. Op de terugweg komen we precies om 17.00 bij de worstmakerij aan waar we mogen kijken in de rokerij als het zaagsel wordt aangestoken. Leuk om te zien hoe het werkt en daarna gaan we wat worst kopen om mee terug te nemen. Als we terugrijden naar de B&B hopen we nog even te kunnen zwemmen want het is zo warm geweest vandaag. We zwemmen, kleden ons om en gaan weer op zoek naar een restaurant. Helaas zijn er heel veel in de buurt gesloten wegens de vakantie. Angenietha belt met L’Etna of er nog een plekje is. Gelukkig kunnen we komen. Te gehaast springen we in de auto en parkeren weer op dezelfde plek. Haastige spoed is zelden goed blijkt maar weer want Angenietha valt hard op de straat en bezeert zich. Flink geschrokken lopen we naar het restaurant waar de eigenaar haar een stoel aanbiedt en pleisters plakt op de gewonde plekken. Even later gaan we buiten zitten op het terras en kiezen een lichte maaltijd van omelette met kaas en worst, sla en frites. Na afloop een tarte au citron en merenque, super lekker, samen gedeeld want het was de laatste. Terug bij de B&B gaat de eigenaresse heel lief een kruik maken en smeert een warme crème op Angenietha haar arm. We gaan op tijd naar de kamer, drinken een thee voordat we gaan slapen. Het is druk in de B&B gezinnen met kinderen, slapen gaat moeizaam en Angenietha heeft veel pijn aan haar pols. Zaterdag Op tijd wakker, Angenietha haar pols is heel pijnlijk en ze geeft aan dat ze graag naar huis wil gaan. Natuurlijk is dat het allerbeste. Als het besluit is genomen pakken we de koffers in en sturen een bericht aan de mannen. Dan gaan we een ontbijt nemen en leggen we uit dat we eerder zullen vertrekken. Angenietha gaat proberen hoe het gaat met autorijden en besluit weer de binnenroute te nemen. Na nog een tussenstop aan een camping langs de Saône komen we begin van de middag aan in Maisoncelles waar onze mannen al op ons wachten. Na een lekkere lunch helpt Hans nog met wat boorwerkzaamheden en gaan we richting huis waar we onderweg nog wat boodschappen doen. We hebben heerlijke dagen gehad, veel gezien en gedaan, hopelijk is Angenietha weer snel beter en heeft ze niets gebroken… Wellicht komen we ooit nog eens terug in deze mooie streek, want er is nog veel te zien. Tot het volgende verslag, à bientôt !

Jaarlijks uitstapje met Debbie (6de jaar)

Door het programma Rail away werd ik attent gemaakt op de "route des horlogers" een mooi gebied in en om de Doubs. In overleg met Debbie leek het ons wel een mooi gebied met veel bezienswaardigheden. We prikten een datum en besloten er deze keer 4 nachtjes door te gaan brengen. Ik vond een B&B met zwembad in een plaats net onder Besançon, Valdahon. We spraken af bij de op/afrit van de peage bij Langres Sud om 10 uur jl.woensdagochtend. De Cadillac was de dag tevoren nagekeken (liep allemaal beetje anders dan gepland, dus ergernis alom), maar was rijklaar en comfortabel. We reden via Champlitte, bekeken het kasteel van de buitenkant, dronken een glas thee op een bankje en vervolgden de weg richting Besançon. Aten ergens in een dorpje onze broodjes op en vervolgden de weg. Zagen een verkeersbord met daarop "Gouffre de Poudrey" wat Debbie vrij vertaalde in een wafel met poedersuikerhahahah, we namen de afrit en kwamen op een groot parkeerterrein met flink wat autos en ontdekten dat een gouffre een grot was die je kon bezoeken, inclusief lichtshow. Dat leek ons leuk, totdat we van de cassière hoorden dat we daar ruim 250 treden voor moesten afdalen en later weer omhoog moesten lopen. Mensen met hartklachten ed werd aanbevolden dit NIET te doen. We besloten ons er dan maar niet aan te wagen, ik zou het kwa longcapaciteit zeker niet redden. Jammer dan. In de auto reden we verder en stopten bij een kaasmakerij, daar verkochten ze behalve de overheerlijke comté kaas heel veel streekprodukten. We kochten een stukje kaas en Debbie wat bijzonder bier voor H jr. we zijn daarna gestopt bij La Source de la Loue, een hele afdaling naar de bron van die rivier, prachtige plek maar een flinke wandeling in de warmte, terug berg op vergde de nodige energie.

We arriveerden tegen 18 uur bij onze b&b waar een struise Kameroense de voordeur opendeed en ons hartelijk begroette. Ze bracht ons naar onze kamer waar een groot tweepersoons ledikant in stond en een bank. Dat verbaasde me want ik had duidelijk gevraagd om twee aparte bedden. Oh dat had ze niet zo begrepen en dacht even na. Ze haastte zich naar boven en kwam terug en vertelde dat de mevrouw van de andere kamer bereid was met ons te ruilen! Ze pakte onze koffertjes en stekkerde de trap op, de kamer rook jammergenoeg erg naar sigarettenrook, maar er stond naast een tweepersoonsbed ook een stapelbed. Prima. badkamer en toilet was op de gang. Jammer genoeg bleek later op de avond dat we die deelden met twee andere gasten. We vroegen of we nog in het zwembad mochten , verkleedden ons en waagden ons in het tamelijk koude water. Even brrrr maar later toch wel heerlijk. We stapten onder de douche kleedden ons weer aan en liepen het stadje in op zoek naar een restaurant. Veel was gesloten, maar iemand wees ons op een zaak vlakbij. We hebben daar heerlijk gegeten op het terras. Dag 2 hadden we de avond ervoor besloten om niet met de auto maar met de bus naar Besançon te gaan, de spoorweg werd vanaf B tot en met Morteau gerestaureerd en reed zodoende niet (erg jammer dus). De bus vertrok voor het station van V en stopte bij alle stationnetjes waar het treintje normalerwijze stopt, leuke oude stationnetjes vaak via kleine straatjes bereikbaar, voor de chauffeur niet altijd even gemakkelijk. In B wilden we van het station Viotte richting het centrum lopen maar dat leek best ver weg dus namen we de tram. Stapten uit op Av de la Republique en zagen dat daar een boottocht over de Doubs mogelijk was. We kochten kaartje voor de boot van 15.30 uur. Kregen van een juffie van het Office de Tourisme die daar , heel slim, stond om documentatie uit te delen een stadsplattegrond en informatie. We kwamen al lopend op een groot plein en daar stond zo'n touristisch treintje, kochten een kaartje en stapten in. De chauffeur vertelde dat hij bij de Citadelle stopte en dat je dan in de gelegenheid was om daar wat rond te lopen en later verder te rijden met het treintje, hij vertelde dat hij om kwart voor het hele uur op de parkeerplaats zou staan om de rit te vervolgen! We liepen de grote poort door en stonden op de citadelle, een imposante vesting door Vauban ontworpen. Omdat we een ticket hadden voor de boottocht, overlegden we samen en besloten een andere dag, wellicht zondag, terug te gaan voor het bezoek aan het Musee de la Résistance, we liepen de poorten weer uit kwamen op de parkeerplaats en wat er kwam.... geen treintje. Ik hoorde een meneer zeggen dat er om 13.45 uur GEEN treintje kwam! Dat hadden wij natuurlijk weer! Ik telefoneerde met de maatschappij om te vragen of we dan eventueel na onze boottocht de tour konden afmaken? Ja dat had je gedacht... ze waren een aneder mij dan die van onze bootticket en kon dus niets voor ons doen. Er kwam gelukkig een stadsbus en die bracht ons terug bij de opstapplek voor de boot. Kapitein Aziz had er zin in! Hij draaide een gezellig muziekje, stond wat te swingen en begroette iedereen aan boord van zijn boot. We zochten een plaats op het bovendek, hoedje op, goed ingesmeerd want de zon was flink warm. We gingen door een sluis, werden "geschud", leuk om mee te maken en later vaarden we door een tunnel onder de Citadelle door, de Doubs maakt een bocht om de stad en we hadden een prachtig uitzicht vanaf het water. Aziz maakte de nodige grapjes, de kinderen aan boord werden ook leuk vermaakt door hem. 5 kwartier later meerden we aan bij de steiger, zeiden Aziz gedag en besloten terug te lopen naar het station, weer een hele klim omhoog. Onze bus stond er al en we stapten in. Hadden buiten bij de bus een bijzonder simpel type gezien, Debbie was al soort van bang dat die ook in zou stappen; haha dat was zo aan de andere kant van het gangpad ging die man zitten samen met een juffie die heel druk in gesprek was met de bus chauffeur. De man heette Christian, had drie verschrikkelijk grote voortanden en sprak moeilijk. Toen hij uiteindelijk uitstapte stond er een busje op hem te wachten. We hadden van de b&b meneer begrepen dat hij die avond een Tarot party had in en om het huis en dat het waarschijnlijk wel lawaaerig zou kunnen zijn, we zagen dat er veel autos voor de deur stonden en hoorden veel geroesemoes, dus dan maar niet zwemmen. De aperitief waarvoor hij ons had uitgenodigd hebben we bewust niet aangenomen. Ik belde diverse restaurants maar de meesten waren met congé annuelle! Italiaans restaurant Etna had nog een tafeltje voor twee. Met de auto daarheen, heerlijke salade gegeten en mee kunnen kijken naar de wedstrijd van F.Bol op de televisie in de binnenruimte via het raam. De, ik denk, eigenaar kwam vragen waar we zo naar keken want zijn vriendin achter de bar dacht dat ik naar hem aan te kijken was!!!!! We kozen een thé gourmand als dessert. Dag 3 I.p.v. het treintje namen we de auto richting Morteau, stopten in Gilley bij de tuyé van papy Gabi,een enorme worstrokerij, kregen een rondleiding en proefden een paar kleine plakjes van hun worstspecialiteiten. We hadden de koeltas vergeten, dom dus, konden dus niet echt iets meenemen, het zou in een hete auto er niet echt veel lekkerder op worden! We kochten een met liefde bereidde sandwich met gekookt en gerookte ham , met augurkjes waar we later op de dag op een stoepje heerlijk van genoten. Ook hier hadden we op borden gezien dat er een boottocht ging naar een waterval le Saut du Doubs, we dachten dat het ca.10 minuten rijden was, maar daarin hadden we ons vergist je hebt nl. Onans en Ouhans de boottocht vertrok vanuit dat laaste dorpje en was wel ietsjes verder dan we op een aanplakbord hadden gezien. We waren nog wat vroeg en wilden ergens wat drinken, wagen een restauarntje dus wij daarheen maar die had alleen plek voor eters, dus moesten we iets anders zoeken. We stapten naar buiten twee teertjes af stonden op het trottoir en zagen aan de overkant een terras waar wat stoelen stonden en mensen zaten. Ik stapte mis en lag op straat; twee knulletjes en hun vader kwamen aanrennen en hielpen me overeind. Debbie flink geschrokken was uiterst bezorgd maar ik voelde alleen de duim van mijn rechterhand, die de klap kennelijk had op gevangen. We raapten de uit mijn tas gerolde spullen op en dronken een frisdrank en liepen naar de boot. Ook dit keer een prachtige tocht over de Doubs richting een waterval, we moesten van boord. Aan de linkeroever Frankrijk, aan de rechteroever Zwitserland! (ik had de Zwiterse Franken die we hier thuis nog hadden liggen voor het geval dat maar meegenomen) We moesten een flinke wandeling maken om dan in de diepte de waterval te kunnen zien. Het was druk, zwaar door de warmte, maar echt de moeite van de inspanning waard. We daalden af naar het lagere gedeelte maakten ook daar wat foto's en gingen terug richting boot, staken de brug over naar Zwitserland maar hadden uiteindelijk niet genoeg tijd dus kocht ik twee ijsjes, betaalde met Zwitserse Francs ( aflegger die vent) en liepen terug naar de steiger. In de verte hoorden we de boot toeteren. Terugtocht was heerlijk en we stapten van boord. Reden terug naar Gulley want daar wordt iedere vrijdag om 17.00 uur het vuur in de rookoven aangestoken. Kochten Morteau en Montbeliard worst voor thuis en reden terug naar Armance. Een hele koude duik in het zwembad, was achteraf gezien na een tropische dag, wa misschien onverstandig? Wie zal het zeggen? Debbie douchte zich als eerste en intussen belde ik naar diverse restaurants, ofgeen plek of niet open. Tenslotte belde ik naat Etna, ze herinnerde mijn achternaam, had eigenlijk geen plek meer vrij maar zou prberen iets te regelen maar dan moesten we wel zsm er zijn! Ik startte de auto, we wisten de weg en ook dat we niet dichtbij zouden kunnen parkeren. Ik zette de auto op de overdekte parkeerplaats van leclerc en we liepen richting het restaurant, via het benzinestation, Debbie voorop, ik erachteraan. het enige wat ik me herinner was dat ik hardop zei

OMG, nee niet wéér

lag ik op de grond tussen een auto en de stoep! De oudere meneer die stond te tanken kwam achter zijn auto vandaan Debbie had zich omgedraaid en was duidelijk van slag. Hij kostte me moeite om overeind te komen, kapotte knie, kapotte elleboog, pijnlijke linkerpols! Wat was er nu gebeurd???? geen idee, ik was niet duizelig, misgestapt??? het enige wat ik voelde was de schaafwonden en een zere pols. We zijn arm in arm naar het restaurant gelopen. Naar de bar en daar uitgelegd dat ik gevallen was. De aardige meneer kwam meteen in aktie: glas water, pleisters, desinfectant. We hebben toch iets gegeten en voorzichtig reed ik terug naar Armance sturen ging wel de bocht nemen was vervelend. Zij hoorde ons verhaal en kwam ook meteen in aktie, zalf en een hete kruik! Ik had erg veel moeite om in te slapen en alle senarios van hoe nu verder speelden door mijn hoofd. Debbie rijdt geen auto, Wim moest zaterdagavond en zondagchtend extra werken, Hans was volop in de schuur bezig. Manon zou zondag in de middag aankomen. Zou er een mogelijkheid zijn om ons op te halen? daar waren toch echt twee personen voor nodig. Volgende ochtend (zaterdag) zeiden we tegen elkaar dat het misschien toch het verstandigst was om onze vakantie af te breken en voorzichtig naar hier terug te rijden. Het was niet echt heel erg ver 170km. Debbie heeft alles ingepakt, Armance zorgde voor een verband en nog een zalfje en proviand voor onderweg. Om iets na 9 zijn we vertrokken, nadat we hadden afgerekend JL trok de 4 de nacht van de rekening af en reed ik op t gemak richting huis. Ons jaarlijkse uitje werd dus abrupt afgebroken, terwijl we nog zoveel hadden willen doen en zien! Zo jammer. Ik vond/ vind het het ergste voor Debbie. Ze was zoo bezorgd, een fantastische reisgezellin en de dagen die we in de Jura waren waren weer gevuld met plezier, gezelligheid, activiteit en heerlijk eten en drinken. Misschien moeten we er nog een keer terug om dan toch met het treintje door te rijden naar Zwiteserland, zij is daar behalve die 20 stappen aan de Zwitserse kant van de Doubs nog niet eerder geweest. En ik heb nog Zwitserse francs. Inmiddels dinsdag. Mijn pols is al flink geslonken, blijft wel gevoelig. De schaafwonden drogen mooi op. Meeste ongemak heb ik van mijn rechterzij, de onderste rib doet zeer bij t omdraaien.

My Renault (2)

Zoals jullie weten had ik gerekend op een chargepass van Mobilize met daarop een waarde van 500€; maar helaas ondanks dat de pass geactiveerd was werd na iedere laadbeurt het bedrag van de bankrekening geschreven, vrijwel onmiddelijk. Ik was daar absoluut niet blij mee en heb sinds half mei vrijwel dagelijks of gebeld of gemaild of met de dealer overlegd. Het hielp allemaal voor geen meter. Ik stuurde een aangetekende brief naar het Hoofdkantoor met ontvangstbevestiging, die kreeg ik op 15 juli terug, maar van het hoofdkantoor gééen antwoord! Monsieur R, Eddy, vriendelijke man gaf me tenslotte een telefoonnummer waar ik mijn cadeaucode kon opvragen; maar NEE ik kwam op de lijst niet voor! Hij vroeg me geduld te hebben. Iets wat ik dus niet had. Het zat me niet lekker. Maandag een week geleden belde ik weer met het team MultiMedia van Renault en daar vertelde de telefoniste me dat de aktie van Mobilize alleen geldig was gedurende de maand januari en wij hadden de order getekend in... februari dus??????? Jammer mevrouw Bos u valt niet in de prijzen! gvd. Bij ieder bezoek aan de dealer werd het ons als een gebakje bij de koffie voorgehouden, "U krijgt van ons een chargepass met een waarde van 500€ is dat niet geweldig?" Maar helaas, meneer Eddy belde op en stuurde een mail met de nieuwsbrief van renault als bewijs! We hadden er dus helemaal geen recht op. Maar hij wilde het toch een beetje goed maken en vroeg me langs te komen op zijn kantoor. De volgende dag ging ik erheen en gaf hij mij een cadeaucode, terplekke probeerde ik die op te waarderen, maar dat ging niet. Hij gaf me nog een tweede code en thuis probeerde ik het en......... er stond 100€ op de pass. De tweede code werkte niet en dus stuurde hij me per mail er nog twee. Er staat dus nu 200€ op de pass. Niet de beloofde 500 maar alles beter dan niets, toch?????

Op je gezondheid...

Proosten met bubbels of een cocktail, een aperitief zelfgemaakt (vin des fleurs de sureau) of een sherry, het is allemaal heerlijk. Wat lekkers erbij , zoet of hartig (Wim kent het verschil niet eens, hij vindt alles lekker!). Maar of het verstandig is..... voor mij dus klaarblijkelijk niet echt want mijn bloedsuikerspiegel is geprikt en ouderdomsdiabetes ligt op de loer.Ik zal moeten minderen. Zal niet meevallen, want we zijn nu eenmaal een stel zoetekauwen. Maar n.a.v. ons bezoek aan de cardioloog jl. vrijdagmiddag , zullen we toch eea moeten gaan aanpassen. Wim heeft sinds zijn geboorte een foutje bij het ventiel die van het hart naar de aorta gaat, daar zitten normaliter 3 kleine klepjes waar er één ontbreekt, dat heeft tot gevolg dat er lekkage is. Dit wordt ieder jaar gecontroleerd en tot op heden was er weinig verandering, maar de laatste tijd is hij vaak en veel moe en doet zijn werk op zijn gemak en (dat hoorde ik dus gisteren voor het eerst) gaat hij zodra de bazin weg is even zitten! Hij heeft t dan wat adem tekort en moet even bijkomen! De cardioloog heeft ons uitgelegd dat er een stadium is van 1-4 van het benauwd zijn op de borst, 4 dan ben je TE laat= einde verhaal; Wim zit momenteel op 2.6! Bij stadium 3 is een operatie wenselijk, het ventiel wordt dan vervangen door of een biologisch ventiel afkomstig van een varken, een kalf of van een donor, of een mechanisch ventiel. Beiden hebben voor en nadelen. We hebben geen inzicht hoe snel het van 2.6 naar 3 zal gaan, maar wat we wel weten is dat deze vermoeidheid hem de kop kan gaan kosten. Met cardioloog afgesproken dat we haar begin maart terug zullen zien en niet wachten tot volgend jaar juli. Intussen moeten wij kijken wat de mogelijkheden zijn. Ik denk dat het verstandig is om met de huisarts te gaan praten, minder uren werken is financieel niet echt een optie en de baas heeft ook geen ander personeelslid om die uren over te nemen. (= dat ONS probleem?). Wim wil in juli/augustus om diverse redenen géén vakantie en we hebben nu twee weken vastgezet eind september. Ook bespraken wij het slapen met zijn apneu apparaat, geen pretje voor hem. Veel irritatie. De cardiologe dacht mee en had de volgende oplossing: omdat hij in de afgelopen twee jaar het masker iedere nacht toch zo'n 7 uur draagt, maar eenmaal wakker niet meer verder slaapt of terug in slaap valt, adviseerde zij hem om eventueel rond een uur of drie het masker compleet af te doen en zo te proberen de tijd die er nog is voordat de wekker gaat hopelijk nog wat in te dommelen. Geen slecht idee dus.Mosschien staat hij dan wat uitgeruster op??? Mijn hartritmestoornis is keurig onder controle. We kregen begin jullie bezoek van Wim's half-oom en "volle" tante. Dit n.a.v. de Tour de France die dicht bij ons in de buurt zou zijn. Ze arriveerden donderdags en bleven tot en met dinsdagochtend. Zaterdags gingen we bijtijds naar Leffonds hadden een prima plekje en gelukkig bleef het nagenoeg droog. De caravaan was groot, maar ze reden zoo hard! en naast ons een stel grietjes met een groot uithangbord in hun handen vingen de meeste cadeaux net voor ons neus, we scoorden bolletjes t shirt, bolletjes poncho en nog wat andere gadgets. Het was erg gezellig. 's Maandags gaf ik een paté workshop bij JW en "tante hannie" ging gezellig mee. Workshop was een succes. Eind van de week kreeg ik een app-je met een bestelling van 3 maaltijden x 8 potten. Was even een klus maar ik heb ze afgeleverd, nu de reacties afwachten. Tweede hands potten geregeld en die staan schoon in de kast. Hoop gedoe met mijn oude C2, JW heeft er tot nu toe veel pech mee. Toen ze vorige week zaterdag de slowcooker terug kwam brengen wilde de C2 niet meer starten. Ze heeft m achtergelaten, Wim heeft eea nagekeken, wat onderdeeltjes besteld en jl. donderdag kwam haar man met een kennis om te proberen m weer aan de praat te krijgen. het werd een heeele lang dag. Om 18.00 uur zijn ze terug gereden, provisorisch gemaakt maar hoefde in ieder geval niet gesleept te worden. (goede les: nooit iets verkopen aan kennissen). Nog steeds GEEN Cadeaucode van RENAULT.

Het zou zomer moeten zijn

maar niet is minder waar, we hebben erg slecht weer. Iedere keer weer extreem; of tropische buien, of ineens erg heet, of enorme windvlagen. We doen niet anders dan onze prachtige hangpetunia's van buiten naar binnen brengen. Als het zo vreselijk hard waait gaan ze stuk, vallen de bloempjes eraf en zien ze er ineens zo verfromfraaid uit! Doodzonde. Het enige wat echt groeit is het gras. Wim maait al sinds april en tenminste één soms zelfs twee keer per week. Ik zie de logica niet en vind zijn uitleg raadselachtig: hij maait een keer met de nieuwe zitmaaier en de volgende keer met de gewone maaimachine en loopt zich dan in het zweet te duwen. (iets met de "kanten" , daar kan hij met de zitmaaier niet bij, of zo?) De spa hebben we nog maar een keer echt gebruikt, bubbelt goed maar toen ik eruit gestapt was en een wesp uit het water wilde vissen kreeg ik een enorme oplawaaier. Wim even later ook. Alles onderzocht, twijfelden aan de reparatie, maar...... het verlengsnoer zat in een stopcontact waar geen aarde bleek te zitten. (net in dat ene stopcontact niet, de andere 3 in die ruimte nl. wél!) Dit werd ontdekt door de vriendelijke electricien die namens Gars Regnier het extra sterke stopcontact aan kwam leggen in de garage voor mijn Twingo. Direct vanuit de meterkast op een aparte groep, langs de dakgoot, via een geul (gegraven door een ander mannetje) naar de garage. De geul wilde Wim in eerste instantie zelf graven maar er ging geen schop de grond in, kennelijk heeft men lang geleden alles wat er aan puin was daar neer gegooid en er een laag zand overheen gedaan. We moesten dus een mini graafmachientje ergens vandaan zien te regelen. Via Brian kreeg ik een telefoonnummer, gebeld en Monsieur M wilde het wel doen. Hij kwam meteen zaterdag 's morgens was zoo gebeurd. Toen hebben we nog ruim 3 weken gewacht op de electricien. Het is klaar en we kunnen nu thuis laden. Laden..... ook zo'n dingetje. Ik kreeg van Renault een chargepass met een waarde van 500€ om de eerste 6 maanden te kunnen laden, de pass doet het dat is géén probleem maar de 500€ blijkt er niet op te staan! Ik ben vanaf dag twee hiermee bezig, bellen, mailen, langsgaan bij de dealer, Renault Multimedia stuurt me terug, het ligt aan Reanult hoofdkantoor, ze hebben mij nog geen cadeaucode gestuurd en dus betaal ik iedere laadbeurt die wordt van de bankrekening afgeschreven. Zoo balen, zoveel ergernis, stress, gedoe. Ik wacht nog een week en dan gaat er een aangetekende brief naar Renault hoofdkantoor. Ik ben wel erg in mijn sas met mijn Twingootje, rijdt prima, comfortabel en snel en een bochtje of inparkeren is een eitje. 15 juni mocht ik een verjaardagspartij cateren, ik verzorgde borrelhappen voor 40 personen, 99% landgenoten, op de camping in Arbigny, het werd erg op prijs gesteld. iemand maakte er een super reportage van.

Daarna kwam ex zwager P.S op de fiets vanuit Rotterdam 950 km stroomopwaarts langs de Maas. Hij deed er bijna 3 weken over en ik maakte onderwijl plannen voor een uitgebreid onthaal. Ik vroeg aan Hervé le Graet uit Nogent of hij iets wilde schetsen voor een medaille, hij reageerde zoo aardig en stuurde een geweldige kanty en klare "plak" waar ik een rood,wit, blauw lint aan bevestigde. Ik vroeg DB of ze een artikeltje wilde schrijven en dat plaaytsen in de JHM. P. kwam iets vroeger dan geplanned hier aan, zijn vrouw en zoon arriveerden zaterdags en P besloot de laatste etappe zondag na de lunch te rijden en wij zouden hem "en famille" opwachten. Het intervieuw vond zaterdag eind van de dag plaats, P was verbouwereerd! Zondag gingen wij met de auto en het werd een uitbundig onthaal, de Hollandse driekleur een fles champagne, de medaille, feestelijker kon het niet!

Een intensief, creatief, lucratief, actief lang weekend

Ik kreeg een verzoek om voor een Nederlandse mevrouw die haar 68 ste verjaardag op de camping bij R&F in Arbigny wilde vieren en zij gaf alles uit handen, F vroeg of ik de borrelhappen voor mijn rekening wilde nemen.Ik noteerde de datum. Toevallig kwam ik die mevrouw op FB tegen en ipv een gezelschap van 20 pers. werd het een gezelschap van bijna 40! maar dat was wat mij betreft okay. Ik noteerde de datum op de kalender. Een dag of wat later ontving ik een bericht van mijn ew-zwager P.S, die informeerde of hij bij ons kon overnachten als hij aanzou komen na zijn 950km lange fietstocht van Rotterdam naar de bron van de Maas. Hij verwachtte de 14de juni hier te zijn. Zijn vrouw en zoon wilden hem ophalen en wilden dan graag ook hier overnachten. Alles onderling geregeld en ik had genoeg tijd om bedden op te maken en planning te maken mbt eten en drinken voor dat "drukke" weekend. Helaas helaas bleek er een onbekende kater op de een of andere manier ons huis te zijn binnen gkomen en die zat opgesloetn op de eerste etage en die ontdekten we pas een paar dagen later. Beest had overal gepiest en de hele etage was vergeven van de kattenpislucht! Dekbedhoezen kussen alles was nattig en vies. Heel fijn dus maar niet heus, hoe krijg je dat bijtijds weer schoon en reukloos allemaal! Alle trukkendozen uit de kast gehaald, spuitbussen gekocht, salie met laurier verbrand......... het bleef stinken. Wim zette het luchtreiniger apparaat boven en dat hielp enorm. Peter kwam een ruime dag eerder. Hij had voor zichzelf besloten om het laatste stuk van 30 km zondags te doen, zodat vrouw en zoon hem bij de finish (Bron van de Maas) konden verwelkomen. ....Intussen had ik bedacht dat het leuk zou zijn om hem echt in de spotlights te zetten en maakte plannen; nam contact op met Hervé le Graet, bekende tekenaar uit Nogent en vroeg of hij een ontwerp wilde maken voor een medaille. Hij vond dat meteen een leuk idee en wilde dat met alle plezier doen. In eerste instantie stond er op de schets 650 km. Ik belde hem op en wat bleek hij had de route berekend dmv Mappy en dat was over de A31 (LOL). Hij zou het verbeteren. Een kleine week later vielk er een envelop in de brievenbus en daarin zat keurig in een kartonnen doosje een fantastische "Medaille" van karton, kant en klaar. Ik frobelde een rood, wit, blauw lint eraan en had voorpret. Tijdens het tellen van de uitgebrachte stemmen van de Franse verkiezingen heb ik aan DB gevraagd of zij nog steeds iets deed voor de JHM en vertelde haar over Peter's fietsavontuur en meteen was ze enthousiast om daar een reportage-tje van te maken. Ze kwam zaterdagmiddag onverwacht voor P,J en D dus langs , ze waren alledrie helemaal beduusd. We beloofden haar wat fotos te sturen van de aankomst bij de bron. Ik verzorgde zaterdag dus die borrelhappen reed om half 12 naar de camping en maakte de borrelplanken klaar, zette alles klaar en reed terug naar huis om J en D te verwelkomen. We aten ook een apero dinatoire menu, kwam goed uit dus. Zondag na het ontbijt zijn we met z'n vieren eerst een flinke ronde gaan lopen, daarna even gelunched en besloot P op de fiets te stappen voor de laatste etappe. Wij zouden met de auto ook naar Pouilly rijden. Ik haalde de Nederlandse vlag met mast van zolder, deed een koele fles bubbels en 4 glazen in koeltas ( achteraf dus niets voor Wim!). P belde dat hij nog slechts 10 km van de bron vandaan was en wij stapten in de auto. Bij de bron aangekomen, niemand te zien en van P geen teken van leven. Spannend dus, had hij zich vergist? had hij een lekke band? zijn accu niet goed opgeladen? Alle scenario's kwamen voorbij, het miezerde en er stond veel wind en er was niemand te zien behalve koeien! Maar ineens zagenb we hem aankomen fietsen, ik rolde de vlag uit pakte de medaille uit mijn tas en Wim ontkrkte de bubbels. P wist niet wat hij zag. We onthaalden hem met alle toeters en bellen, hij was enorm verrast. We maakten fotoos die we thuis doormailden naar DB. De fiets ging op een prachtige fietsdrager op de auto en we reden terug naar hier. We dronken de bubbels op en ik rookte een prachtig stuk zalm en we aten een heerlijke maaltijd. Na het eten heb ik hen gedag gezegd, want ik moest vanochtend om 7 uur richting de Thermen. Ze zijn na het ontbijt op weg gegaan. Hopelijk komen ze veilig thuis vol verhalen. het was een enrverend verrassend weekend. Leuk om gastvrouw voor hen te kunnen zijn. Nu even bijkomen, deze week niets op het programma behalve ieder dag in de hete klei!

My Renault.

Eerder dan verwacht kwam er een telefoontje van de Renaultdealer; mijn Twingo was gearriveerd. Hij zou rijklaargemaakt worden en de paperassen moesten nog getekend voor de aflevering. Of ik vrijdag kon komen rond half tien. Daar Wim werkt om die tijd, wist ik even niet hoe e.e.a. te regelen maar dat bleek geen probleem, Monsieur F kwam me met plezier thuis ophalen. Goed geregeld dus. Hij stond hier vrijdagochtend 10 mei 9 uur precies voor de deur in een spiksplinternieuwe Senic,met alles erop en eraan, zelfs sturen doet die auto zelf! Aangekomen in de showroom stond mijn wagentje klaar met een mooi bord erbij met mijn naam erop. Eerst bij de secretaresse alle documenten doorgenomen, getekend en ontvangen. Toen reed M de auto naar buiten, legde me nog wat dingetjes uit en stelde voor nog een rondje te rijden, maar dat vond ik niet nodig. Ik gaf gas en reed naar huis. Was een beetje wennen, maar ZE rijdt prima. Diezelfde middag reed ik naar Bourbonne les Bains om daar samen met E.M naar de notaris te gaan. We troffen daar een slordig, onappetijtelijk persoon die net als de notaris in Bourmont niets afwist van de Europeese wetgeving rondom erfrecht! Teleurstellend dus. We lieten verschillende papieren bij hem achter en liepen naar het terras van de Thermen om iets te drinbken. Mijn T stond in die tussentijd aan de laadpaal, geheel zelfstandig voor elkaar gekregen. Kreeg zelfs een complimentje van WiEM heeft ook een electrische auto dus zij heeft er verstand van. Gaf me nog wat nuttige tips. Zondagmiddag reed ik met mijn weckpotten naar de camping in Arbigny, EM kwam daar ook heen en het werd een gezellige middag daar op het terras met nog twee andere medelanders waarvan ik er een kende als de meneer die het loopfietsje naar Alphen bracht! Op de terugweg ben ik bij Intermarché gestopt en heb een half uurtje staan laden, bij het grote Tesla station is het met mijn chargepas niet mogelijk. Zodoende reed ik weer redelijk vol geladen terug naar huis. Maandag stond mijn autootje achter slot en grendel ivm de werkzaamheden in onze straat. Twee dagen achtereen werd er oud asfalt weggeschraapt en kwam er "touvenant" overheen en werd dat platgewalst. En toen.........gebeurde er tot gisteren helemaal niets! We ontdekten wel een "put" tussen de buxushaag en het trottoir, zou hier ook die "bron" van mme G hier zitten???? Zaterdagmiddag jl. kwamen JW en haar man proefrijden in mijn C2, ze had er zinin in een overname. Wim stond erop de schokbreker eerst te vervangen dus moet ze nog even geduld hebben, maar dat was geen probleem.Ze heeft een aanbetaling gedaan. Twee dagen achter elkaar de kleine asperges in het bos geplukt, nog niet eerder waren ze zo hard gegroeid en hebben ze enorm lange stelen. Geblancheerd en gevacumeerd in de vriezer. En daarna werd het tijd om vlierbloesem te plukken en te verwerken. Siroop gemaakt en de wijn opgezet, gefilterd en gebotteld. Goed gelukt beiden. Smaakt naar meer. Misschien toch ook nog wat extra om tzt met aardbeien jam te maken???? We hebben ivm mijn autootje een offerte aangevraagd voor het trekken van een kabel naar de stal om daar te kunnen laden. Er moet echter een geul gegraven worden van de hoek van de keuekn naar de garage. Dat is 11 meter lang, Wim probeerde dat met een schop maar dat bleek niet mogelijk, hij kwam puin, asfalt, ijzer ed tegen en komt er niet diep genoeg in. Overal rondgevraagd en werd beetje moedeloos. Toen via Brian van Gedimat toch iemand gevonden, met een beetje mazzel komt hij as.zaterdag middag. Meteen naar de electriciteitsman gebeld om ons in de planning op te nemen. Een dure maand dus, maar gelukkig bestaat er nog zoiets als vakantiegeld! (in Nederland dan he?)