We zijn er nog niet vanaf van de winter. Het is weer opnieuw koud, guur en er valt weer sneeuw! De zoutvoorraad dreigt op te geraken en dus is het niet echt geweldig om op pad te moeten. Gisteren nam ik daarom de péage, want ik had geen zin in de kleine binnenwegen naar Epinal! kost 1,50€ maar het bespaart me van een hoop ellende! Klanten waren blij dat ik langskwam, hadden het stiekem gehoopt maar rekenden er niet op. Ik ben echt dolblij met mijn sneeuwbanden want dat scheelt echt, een slok op een borrel!!!
Hier in huis valt het mee, behalve in de kamer waar de computer staat daar is het flink koud als we de zibro niet aansteken. De laptop heeft het weer begeven en dus zijn we genoodzaakt om als we iets met de computer willen het hier te doen. Valt vies tegen. Wim is al aan het aftellen voor zijn verjaardag en zoals ieder jaar wil hij een groot kado!!! Hij denkt altijd groot, maar tegelijkertijd geen idee wat dat GROTE kado zal moeten zijn. We wachten dus met spanning op zijn, zoals hij het noemt verlenglijstje!
Zelf wacht ik vol spanning op de post, heb via Internet her en der spulletjes besteld voor het maken van "zeepkettingen", had een hobbyblad gekocht en ja toen begon het toch te kriebelen. Ik was meteen verkocht, maar dat soort spulletjes daarvoor moet ik hier erg ver rijden en via Internet is dus de oplossing, jammer dat de portokosten vaak zo tegenvallen. Mijn handen jeuken en zou het liefste nu beginnen, maar de spullen zijn er nog niet dus.... geduld is zulk een schone zaak. Vanmiddag met M naar de huisarts, van de week had ze zomaar ineens een grote bobbel achter haar oor en moest ik haar van de verpleegkundige van collège op komen halen en meteen naar de dokter. Hij wist niet goed raad ermee en dus heeft ze antibiotica en een ontstekingremmer, grote kans dat het van een kou is. Vanmiddag gaan we voor haar moedervlek, eens horen wat we daar aan gaan/moeten doen. IJs en weder dienende want voorlopig is er nu (het is kwart over acht) nog niet gestrooid!
vrijdag 29 januari 2010
dinsdag 19 januari 2010
Misbruik maken van de situatie,
Mijn hapkar moest in de revisie; de garage zou er twee volle dagen voor nodig hebben om de koppeling te vernieuwen. Het was heel heel hard nodig want sommige holletjes kwam ik nauwelijks meer op! Soms niet harder dan 20 km p/u!!!!! Had het gevoel af en toe eerder achteruit dan vooruit te rijden! Dus afspraak gemaakt voor jl. donderdag en vrijdag, Veel klanten gebeld om hen te vertellen dat ik of helemaal niet kon komen of langs zou komen op een andere dag. Het logische gevolg was: twee vrije dagen. Dat kwam dus heel gunstig uit. We hadden een weekendje Rotterdam in gedachten, vooral ook omdat mama de 19de haar 87ste verjaardag viert (vandaag dus). Ik regelde dus voor Wim een weekend vrij en vroeg op college toestemming voor Marieke. We konden dus vrijdagochtend weg. Maar helaas werd Perusse woensdag erg ziek, Wim ging met hem naar de veearts (een dierenarts kan je hem niet noemen, hij houdt alleen van koeien!) Schweitzer constateerde dat de hond er niet best aan toe was, ouderdom en waarschijnlijk iets aan zijn nieren, dus kregen we een stel injecties mee. Ook geen lolletje om die te moeten geven, maar we hadden weinig keus. Toen was er het probleem of we hem dan wel bij de Gaec konden achterlaten, want normaliter houdt hij het daar niet erg lang vol. Vaak is hij al binnen 20 minuten weer naar M gelopen. Dit keer echter was hij echt te zwak en wilden we graag dat ze zouden proberen hem binnen te houden, om erger te voorkomen. Dus mevrouw C gebeld en de situatie aan haar voorgelegd. Ze beloofde dat ze alles zou doen om de hond binnen te houden en hem aan de lijn uit te laten. Dus brachten we het doodzieke dier vrijdagochtend bij de boerderij. Ook mevr. C had het idee dat hij het niet lang meer zou maken. Inmiddels zijn we weer thuis en lijkt hij een stuk te zijn opgeknapt, gelukkig!
Vrijdagmiddag bezochten we Oma B en opa K. bestelden Chinees, een rijsttafel voor 3 personen, want opa K had zijn appeltjesdag! We hadden een maaltijd voor minstens 6 personen dus verdeelden we later de bakken en namen een gedeelte mee naar T. Ons bedje was weer zoals altijd keurig gespreid. Heerlijk lux hoor zo'n onderkomen. Marieke zou zaterdag een stel meiden opzoeken in Haarlem, haar treinkaartje had ik via internet al uitgeprint en betaald. Dus moesten we bijtijds op. Zij zette haar mobiel op wekstand. Helaas bleek zaterdagochtend dat ze zich flink had vergist. Het werd dus stressen. Maar ze haalde de trein. Wim en ik reden naar Rotterdam Centrum, wat een heisa zeg, het was megadruk en we stonden al snel vast in een file. Zijn we niet meer gewend dus hij ergerde zich groen en geel! Deden onze heimweeboodschappen bij Bas, ook daar stonden we voor de kassa in een ellenlange rij, reden toen naar het huis van EB ,maar die is van de aardbodem verdwenen lijkt het. Of we onze vier stoelen ooit nog zullen zien, geen idee.
Toen naar Schiedam even langs Kijkshop, Hema (rookworst), Xenos. Alle boodschappen hadden we gehaald en toen, ja wat toen. We stopten bij het huis van de heer en mevrouw H, die bleken niet thuis. Ja meer vrienden hebben we niet dus daar sta je dan. Manon gebeld en daar waren we welkom. Tussendoor reed ik naar het station om Marieke op te halen en daar stonden ook J en zijn moeder om even gedag te zeggen. Dat was dus een hele leuke verrassing! Z,e beloofden een keer langs te komen dus daar rekenen we op! Terug bij M&G aten we met z'n allen dit keer van de shoarmazaak die het thuis bezorgd, het smaakte goed. Reden bijtijds naar Maassluis.
Zondagochtend alles weer in de auto gepropt en naar mama gereden. Of ze ons herkende blijft een vraagteken. Ze was nog niet aangekleed, wilde 's morgens naar de huiskamer om te ontbijten, dat vond ze kennelijk belangrijker dan wassen en aankleden. Toen we afscheid namen zei ze nog dat ze morgen naar huis zou gaan, ze wilde hier niet langer blijven tussen al die gekken! Ik had zaterdags aan Wim voorgesteld om via Middelburg naar huis te rijden. Zo konden we een bezoekje afleggen bij Oom J en tante A. Zo gezegd, zo gedaan. We werden hartelijk ontvangen met thee en een lekkere sandwich. Na een uurtje stapten we in de auto en gingen huiswaarts. Al met al een snelle rit van 5 en een half uur. Weinig verkeer en droog weer. Het was dus al met al weer een vol weekend. Voorlopig hoeven wij weer even niet naar Nederland en genieten we van een wereld zonder files, zonder verkeerdrukte,zonder stoplichten, zonder verkeersborden, zonder boodschappenwagentjes en een voor toeristen vriendelijker parkeerbeleid! In Rotterdam valt er zonder chipknip niet te parkeren, dus riskeerden we tot drie maal toe een bekeuring vanwege onbetaald parkeren. Gelukkig heeft de politie ons niet bekeurd. Vergeet ik nog te melden dat bij thuiskomst Perusse aardig was opgeknapt, dus nu maar hopen dat dat zo zal blijven hij is tenslotte al 11 jaar oud!
Vrijdagmiddag bezochten we Oma B en opa K. bestelden Chinees, een rijsttafel voor 3 personen, want opa K had zijn appeltjesdag! We hadden een maaltijd voor minstens 6 personen dus verdeelden we later de bakken en namen een gedeelte mee naar T. Ons bedje was weer zoals altijd keurig gespreid. Heerlijk lux hoor zo'n onderkomen. Marieke zou zaterdag een stel meiden opzoeken in Haarlem, haar treinkaartje had ik via internet al uitgeprint en betaald. Dus moesten we bijtijds op. Zij zette haar mobiel op wekstand. Helaas bleek zaterdagochtend dat ze zich flink had vergist. Het werd dus stressen. Maar ze haalde de trein. Wim en ik reden naar Rotterdam Centrum, wat een heisa zeg, het was megadruk en we stonden al snel vast in een file. Zijn we niet meer gewend dus hij ergerde zich groen en geel! Deden onze heimweeboodschappen bij Bas, ook daar stonden we voor de kassa in een ellenlange rij, reden toen naar het huis van EB ,maar die is van de aardbodem verdwenen lijkt het. Of we onze vier stoelen ooit nog zullen zien, geen idee.
Toen naar Schiedam even langs Kijkshop, Hema (rookworst), Xenos. Alle boodschappen hadden we gehaald en toen, ja wat toen. We stopten bij het huis van de heer en mevrouw H, die bleken niet thuis. Ja meer vrienden hebben we niet dus daar sta je dan. Manon gebeld en daar waren we welkom. Tussendoor reed ik naar het station om Marieke op te halen en daar stonden ook J en zijn moeder om even gedag te zeggen. Dat was dus een hele leuke verrassing! Z,e beloofden een keer langs te komen dus daar rekenen we op! Terug bij M&G aten we met z'n allen dit keer van de shoarmazaak die het thuis bezorgd, het smaakte goed. Reden bijtijds naar Maassluis.
Zondagochtend alles weer in de auto gepropt en naar mama gereden. Of ze ons herkende blijft een vraagteken. Ze was nog niet aangekleed, wilde 's morgens naar de huiskamer om te ontbijten, dat vond ze kennelijk belangrijker dan wassen en aankleden. Toen we afscheid namen zei ze nog dat ze morgen naar huis zou gaan, ze wilde hier niet langer blijven tussen al die gekken! Ik had zaterdags aan Wim voorgesteld om via Middelburg naar huis te rijden. Zo konden we een bezoekje afleggen bij Oom J en tante A. Zo gezegd, zo gedaan. We werden hartelijk ontvangen met thee en een lekkere sandwich. Na een uurtje stapten we in de auto en gingen huiswaarts. Al met al een snelle rit van 5 en een half uur. Weinig verkeer en droog weer. Het was dus al met al weer een vol weekend. Voorlopig hoeven wij weer even niet naar Nederland en genieten we van een wereld zonder files, zonder verkeerdrukte,zonder stoplichten, zonder verkeersborden, zonder boodschappenwagentjes en een voor toeristen vriendelijker parkeerbeleid! In Rotterdam valt er zonder chipknip niet te parkeren, dus riskeerden we tot drie maal toe een bekeuring vanwege onbetaald parkeren. Gelukkig heeft de politie ons niet bekeurd. Vergeet ik nog te melden dat bij thuiskomst Perusse aardig was opgeknapt, dus nu maar hopen dat dat zo zal blijven hij is tenslotte al 11 jaar oud!
zondag 10 januari 2010
Mijn pensioen"gat".............
Sinds een paar dagen is het mijn liefhebbende echtgenoot in zijn bol opgekomen, dat ik straks als ik 65 zal zijn, het aan hem te danken zal hebben dat ik überhaupt zal kunnen stoppen met werken! Aangezien hij zo'n stuk jonger is en nog jaren zal moeten werken, heeft hij het idee dat hij dus degene is die mijn pensioengat zal moeten dichten!!!!!!!!
Dit alles is in zijn bol opgekomen nadat Manon een kleine opsomming had gedaan, wat ik eventueel zal gaan ontvangen en we begrepen dat het een miniembedrag zal zijn en dat het dan dus wel eens knap lastig zal gaan worden om daar van te kunnen leven. Manon heeft dan nog geen rekening gehouden met de door mij in Frankrijk opgebouwd pensioen, alhoewel ik het idee heb dat ik in die 10 jaar ook geen wereldbedrag zal hebben opgespaard.
Wim is mij dus,vanaf het moment dat hem eea is duidelijk geworden, continu aan het stangen.
Hij vergeet alleen dat in de jaren na de geboorte van Marieke, HIJ degene was die ouderschapsverlof opnam en een halve baan had terwijl IK fulltime werkte!!!! Als ik straks pensioengerechtigd zal zijn, mag hij aan de bak!!!!!! Gelukkig zijn we aan elkaar gewaagd en weet de een voor de ander wie, wat zegt! hahahahaha.
Hij stangt ook Marieke, want in Frankrijk is het nog steeds te doen gebruikelijk dat de kinderen voor hun ouders zorgen, als de ouders dit zelf niet kunnen. Marieke heeft zoiets van............. Ja sorry hoor daar ga ik niet aan beginnen!!!!!!
In gedachten houdt hij zich dus al bezig met de verkoop van dit huis, in de hoop er wel het vruchtgebruik van te krijgen en er in te kunnen blijven wonen totdat.......
Ook dat is iets wat in Frankrijk vaker voor schijnt te komen.....
Of misschien ergens anders een klein huisje te huren.
Maisoncelles is tegen die tijd volgens hem uitgestorven, de huidige bewoners waarvan velen al op zekere leeftijd, zullen er tegen die tijd niet meer zijn. De jongelui zijndan naar de grote stad vertrokken.
Of misschien moet hij dan maar terug naar................
Of misschien ben ik wel in staat om langer door te blijven werken.........
Want tegen de tijd dat hij 65 zal zijn, is er vast en zeker geen pensioen meer,
Heeft ie straks 45 jaar gewerkt voor NOP.
Hij staat net over mijn schouder mee te lezen en vind dat ik te negatief ben over hem, wat zullen al die lezers wel niet van hem denken! Gelukkig moet hij er zelf ook om lachen. Maar of ik maar wel even in de gaten wil houden dat het een serieus probleem zal zijn!!! Dus lieve allemaal:
als jullie ons giro nummer willen voor de actie: "HELP WIM AAN ZIJN PENSIOEN"dan doe ik dat graag.
Dit alles is in zijn bol opgekomen nadat Manon een kleine opsomming had gedaan, wat ik eventueel zal gaan ontvangen en we begrepen dat het een miniembedrag zal zijn en dat het dan dus wel eens knap lastig zal gaan worden om daar van te kunnen leven. Manon heeft dan nog geen rekening gehouden met de door mij in Frankrijk opgebouwd pensioen, alhoewel ik het idee heb dat ik in die 10 jaar ook geen wereldbedrag zal hebben opgespaard.
Wim is mij dus,vanaf het moment dat hem eea is duidelijk geworden, continu aan het stangen.
Hij vergeet alleen dat in de jaren na de geboorte van Marieke, HIJ degene was die ouderschapsverlof opnam en een halve baan had terwijl IK fulltime werkte!!!! Als ik straks pensioengerechtigd zal zijn, mag hij aan de bak!!!!!! Gelukkig zijn we aan elkaar gewaagd en weet de een voor de ander wie, wat zegt! hahahahaha.
Hij stangt ook Marieke, want in Frankrijk is het nog steeds te doen gebruikelijk dat de kinderen voor hun ouders zorgen, als de ouders dit zelf niet kunnen. Marieke heeft zoiets van............. Ja sorry hoor daar ga ik niet aan beginnen!!!!!!
In gedachten houdt hij zich dus al bezig met de verkoop van dit huis, in de hoop er wel het vruchtgebruik van te krijgen en er in te kunnen blijven wonen totdat.......
Ook dat is iets wat in Frankrijk vaker voor schijnt te komen.....
Of misschien ergens anders een klein huisje te huren.
Maisoncelles is tegen die tijd volgens hem uitgestorven, de huidige bewoners waarvan velen al op zekere leeftijd, zullen er tegen die tijd niet meer zijn. De jongelui zijndan naar de grote stad vertrokken.
Of misschien moet hij dan maar terug naar................
Of misschien ben ik wel in staat om langer door te blijven werken.........
Want tegen de tijd dat hij 65 zal zijn, is er vast en zeker geen pensioen meer,
Heeft ie straks 45 jaar gewerkt voor NOP.
Hij staat net over mijn schouder mee te lezen en vind dat ik te negatief ben over hem, wat zullen al die lezers wel niet van hem denken! Gelukkig moet hij er zelf ook om lachen. Maar of ik maar wel even in de gaten wil houden dat het een serieus probleem zal zijn!!! Dus lieve allemaal:
als jullie ons giro nummer willen voor de actie: "HELP WIM AAN ZIJN PENSIOEN"dan doe ik dat graag.
zaterdag 2 januari 2010
Oliebollen en champagne.......
Donderdag, oudejaarsdag dus, reed ik mijn rit door de Vogezen en hoopte dat ik een beetje op tijd klaar zou kunnen zijn. Thuis had zowel Wim als Marieke, al aangegeven er vanuit te gaan dat ik zoals ieder jaar oliebollen zou bakken! Ja de pakken oliebollenmix stonden in de kast, maar het is toch ieder jaar weer een hele klus. De vette troep, de geur van frituurvet en de tijd die het kost om een stapel te bakken; daar zag ik nog het meest tegenop. Maar ach, wat doe je als liefhebbende echtgenoot en moeder................. je zet je bezwaren opzij en gaat ervoor!
Al bezig zijnde moest ik ineens denken aan al die keren dat we op de HtVlaan met een aantal aan het oliebollen bakken waren. Lol, gezelligheid, lekker smikkelen, het deeg wat de pan uit rees en de varianten op de krentenbol die werden uitgevonden! Ieder jaar weer een festijn op zich. Thuis had je er dan geen troep van en daar op school had niemand er verder last van. Maar ja dat is verleden tijd, geen idee of HvdP en consorten dit in ere hebben gehouden, toch eens aan E. vragen!!!!! Ik had er al een aantal gebakken toen er gebeld werd en MC voor de deur stond met de vraag of ze 's avonds langs mochten komen om met ons het nieuwe jaar in te luiden. Beiden spraekn we af dat we mevr. en mej. G er liever maar niet bij wilden hebben, al dat gepraat over ziekten, de doden ed. daar hadden we geen behoefte aan. Ze kwamen tegen half elf, gek genoeg ging het in eerste instantie toch over de zelfmoordgevallen in onze buurt ( er zijn in de laatste 6 maanden 5 personen geweest die het niet meer zagen zitten en zich hebben opgehangen, triest genoeg ook twee familieleden van de fam. B uit ons dorp) Daarna werd het gelukkig gezelliger en om twaalf uur gingen de fles cider en champagne open, we proostten en zoenden en wensten elkaar Bonne Année en bonne santé! Omdat de koeien er niets van hebben dat het een feestdag is, maakten we het niet té laat, want Wim moest er gewoon om kwart over vijf uit. Marieke sliep een gat in de dag en ik sliep uit tot half negen!!!!!!!!!!! Nieuwjaarsdag verliep zoals een zondag, geen drukte, rustig en verder niets bijzonders. Vandaag ben ik begonnen met het eerste gedeelte van de inventarisatie in de hapkar een k.. klus. al dat getel en geweeg. Morgenochtend de rest van de hapkar. heb voordat ik aan dit draadje begon de kerstboom afgetuigd. Het was voor Emo echt een te grote uitdaging, we deden alle mogelijke moeite om hem uit de kamer te houden, maar als hij de kans kraag dan zat hij in no-time halverwege de boom en ondanks onbreekbare ballen vonden we dat toch niet echt geslaagd. Het is meteen weer kaal in huis, dat wel, maar ook wel weer lekker opgeruimd.
De kop is er dus vanaf van 2010, laten we hopen dat het een goed jaar zal zijn en zoals we iedereen toewensen bovenal dus een gezond jaar. Dat is toch echt het voornaamste, dat is een ding wat zeker is.
Al bezig zijnde moest ik ineens denken aan al die keren dat we op de HtVlaan met een aantal aan het oliebollen bakken waren. Lol, gezelligheid, lekker smikkelen, het deeg wat de pan uit rees en de varianten op de krentenbol die werden uitgevonden! Ieder jaar weer een festijn op zich. Thuis had je er dan geen troep van en daar op school had niemand er verder last van. Maar ja dat is verleden tijd, geen idee of HvdP en consorten dit in ere hebben gehouden, toch eens aan E. vragen!!!!! Ik had er al een aantal gebakken toen er gebeld werd en MC voor de deur stond met de vraag of ze 's avonds langs mochten komen om met ons het nieuwe jaar in te luiden. Beiden spraekn we af dat we mevr. en mej. G er liever maar niet bij wilden hebben, al dat gepraat over ziekten, de doden ed. daar hadden we geen behoefte aan. Ze kwamen tegen half elf, gek genoeg ging het in eerste instantie toch over de zelfmoordgevallen in onze buurt ( er zijn in de laatste 6 maanden 5 personen geweest die het niet meer zagen zitten en zich hebben opgehangen, triest genoeg ook twee familieleden van de fam. B uit ons dorp) Daarna werd het gelukkig gezelliger en om twaalf uur gingen de fles cider en champagne open, we proostten en zoenden en wensten elkaar Bonne Année en bonne santé! Omdat de koeien er niets van hebben dat het een feestdag is, maakten we het niet té laat, want Wim moest er gewoon om kwart over vijf uit. Marieke sliep een gat in de dag en ik sliep uit tot half negen!!!!!!!!!!! Nieuwjaarsdag verliep zoals een zondag, geen drukte, rustig en verder niets bijzonders. Vandaag ben ik begonnen met het eerste gedeelte van de inventarisatie in de hapkar een k.. klus. al dat getel en geweeg. Morgenochtend de rest van de hapkar. heb voordat ik aan dit draadje begon de kerstboom afgetuigd. Het was voor Emo echt een te grote uitdaging, we deden alle mogelijke moeite om hem uit de kamer te houden, maar als hij de kans kraag dan zat hij in no-time halverwege de boom en ondanks onbreekbare ballen vonden we dat toch niet echt geslaagd. Het is meteen weer kaal in huis, dat wel, maar ook wel weer lekker opgeruimd.
De kop is er dus vanaf van 2010, laten we hopen dat het een goed jaar zal zijn en zoals we iedereen toewensen bovenal dus een gezond jaar. Dat is toch echt het voornaamste, dat is een ding wat zeker is.
woensdag 30 december 2009
Ik zag een muis................. waar?
Tijdens de extreem koude dagen van de afgelopen week is er al een aardig voorraadje hout verstookt, het blijft vervelend om de balkjes voor de kachel aan te slepen vanuit de stal. We hebben nog geen passende oplossing daarvoor gevonden, behalve een boodschappentas vullen, zodat je wat minder vaak hoeft te lopen. Iedere keer als ik in de stal kwam, hoorde ik geritsel en wat bleek een klein muisje deed zich tegoed aan de reeds gekraakte noten van vorig jaar die daar in een zak op de grond stonden. Maar ach, zolang hij in de stal zat vonden we het wel prima! De katten houden we toch al angstvallig weg, want anders gebruiken ze de stal als kattenbak
en dat is nou niet echt zo fris.
Wim maakte de zolderkamer in orde voor de komst van Manon en Gino, we kochten op koopzondag een bed bij Ikea en ik heb met wat meubeltjes en decoratie de kamer provisorisch ingericht. De wandbekleding en vloerbedekking is van later zorg.
De zibro neergezet voor wat verwarming; het leek wel een gastenkamer in een B&B!!!!!! (zie foto's) Een verrassing voor hen want ze waren van dit alles niet op de hoogte. Leuk dus.
Het weer bleef slecht en na mijn bijna fatale glijpartij bleef ik ook woensdag na een poging weer thuis, het was niet te doen, dus jammer dan. Wat een topweek had moeten worden werd een regelrechte ramp. Intussen profiteerde ik van mijn vrije tijd en maakte ik het huis met bezem en dweil spik en span. Ineens kwam het muisje in de nieuwe huiskamer boven de vloer en dat was niet de bedoeling. 's Avonds presteerde hij het ook nog om in de huiskamer te komen snuffelen. Kruimel had hem in de gaten maar kreeg hem niet te pakken!
Donderdag kon ik gelukkig gewoon mijn rit doen en deed de boodschappen voor de kerst bij Carrefour in Vittel. Manon had aangegeven het liefst draadjesvlees te eten (niet echt een kerstmaal, maar met een recept van Koken met Herman den Blijker werd het toch een lekker stoofpotje) Thuisgekomen meteen aan het kokkerellen gegaan in afwachting van M&G.
We hebben een heel gezellig lang weekend met elkaar gehad. Zaterdag gingen we naar Dijon en trakteerden ze ons op een lekker etentje in een heel gezellig restaurantje, een stek om in gedachten te houden. Ook brachten we een bezoek aan een collega tatoeerder in D. Daar probeerde G. wat platen te verkopen en tegelijk aan ons te laten zien hoe dat werkt, misschien kunnen we tzt daar nog een kleine bijverdienste uit slepen!!!!
Zaterdagmiddag kreeg ik een telefoontje van een klant, haar zoon zocht een chauffeur voor een rit naar het vliegveld in Metz-Nancy. Een leuke schnabbel voor Wim voor de zondagmiddag! 's Avonds besloten we op tijd naar bed te gaan. tegen enen werd ik wakker, ik hoorde geritsel, geknaag en gekraak...
en wat bleek....
zat die muis op het hoofdeind van ons bed aan het suikerhart te knagen wat ik voor Wim had gekocht met Sinterklaas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik was verbijsterd.
Muis schrok ook van mij en rende naar de woonkamer, slaapkamer deur dicht gedaan en weer in slaap gesukkeld. Om twee uur stormde Marieke de slaapkamer binnen met haar telefoontje in de hand, ze had een foto gemaakt van haar prullenbak want muis was er in gevallen en daar was ze wakker van geworden.
Bang was ze niet, nee sterker nog of we geen kooitje hadden om hem in te doen. Nou mooi niet!. Volgende dag op zoek naar gif, want ik vond het wel welletjes, toen hoorde ik geritsel en geknaag in de zakken van het gescheiden afval en dus hebben Wim en ik de zakken maar buiten voor de deur neergezet.
Nala de kater van de buren had al vrij snel in de gaten dat er wat te halen viel en die ging meteen op jacht. Of hij hem ook echt te pakken heeft gekregen weet ik niet, ik ben maar weggegaan en heb niet verder gekeken, als muis het heeft overleefd is ie vast en zeker weer ergens naar binnen gekropen kieren genoeg. Dus wie weet komen we hem binnenkort weer tegen!
en dat is nou niet echt zo fris.
Wim maakte de zolderkamer in orde voor de komst van Manon en Gino, we kochten op koopzondag een bed bij Ikea en ik heb met wat meubeltjes en decoratie de kamer provisorisch ingericht. De wandbekleding en vloerbedekking is van later zorg.
De zibro neergezet voor wat verwarming; het leek wel een gastenkamer in een B&B!!!!!! (zie foto's) Een verrassing voor hen want ze waren van dit alles niet op de hoogte. Leuk dus.
Het weer bleef slecht en na mijn bijna fatale glijpartij bleef ik ook woensdag na een poging weer thuis, het was niet te doen, dus jammer dan. Wat een topweek had moeten worden werd een regelrechte ramp. Intussen profiteerde ik van mijn vrije tijd en maakte ik het huis met bezem en dweil spik en span. Ineens kwam het muisje in de nieuwe huiskamer boven de vloer en dat was niet de bedoeling. 's Avonds presteerde hij het ook nog om in de huiskamer te komen snuffelen. Kruimel had hem in de gaten maar kreeg hem niet te pakken!
Donderdag kon ik gelukkig gewoon mijn rit doen en deed de boodschappen voor de kerst bij Carrefour in Vittel. Manon had aangegeven het liefst draadjesvlees te eten (niet echt een kerstmaal, maar met een recept van Koken met Herman den Blijker werd het toch een lekker stoofpotje) Thuisgekomen meteen aan het kokkerellen gegaan in afwachting van M&G.
We hebben een heel gezellig lang weekend met elkaar gehad. Zaterdag gingen we naar Dijon en trakteerden ze ons op een lekker etentje in een heel gezellig restaurantje, een stek om in gedachten te houden. Ook brachten we een bezoek aan een collega tatoeerder in D. Daar probeerde G. wat platen te verkopen en tegelijk aan ons te laten zien hoe dat werkt, misschien kunnen we tzt daar nog een kleine bijverdienste uit slepen!!!!
Zaterdagmiddag kreeg ik een telefoontje van een klant, haar zoon zocht een chauffeur voor een rit naar het vliegveld in Metz-Nancy. Een leuke schnabbel voor Wim voor de zondagmiddag! 's Avonds besloten we op tijd naar bed te gaan. tegen enen werd ik wakker, ik hoorde geritsel, geknaag en gekraak...
en wat bleek....
zat die muis op het hoofdeind van ons bed aan het suikerhart te knagen wat ik voor Wim had gekocht met Sinterklaas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik was verbijsterd.
Muis schrok ook van mij en rende naar de woonkamer, slaapkamer deur dicht gedaan en weer in slaap gesukkeld. Om twee uur stormde Marieke de slaapkamer binnen met haar telefoontje in de hand, ze had een foto gemaakt van haar prullenbak want muis was er in gevallen en daar was ze wakker van geworden.
Bang was ze niet, nee sterker nog of we geen kooitje hadden om hem in te doen. Nou mooi niet!. Volgende dag op zoek naar gif, want ik vond het wel welletjes, toen hoorde ik geritsel en geknaag in de zakken van het gescheiden afval en dus hebben Wim en ik de zakken maar buiten voor de deur neergezet.
Nala de kater van de buren had al vrij snel in de gaten dat er wat te halen viel en die ging meteen op jacht. Of hij hem ook echt te pakken heeft gekregen weet ik niet, ik ben maar weggegaan en heb niet verder gekeken, als muis het heeft overleefd is ie vast en zeker weer ergens naar binnen gekropen kieren genoeg. Dus wie weet komen we hem binnenkort weer tegen!
dinsdag 22 december 2009
Een (bijna fatale) glijpartij.................................
Na twee " verplichte" vrije dagen, vanwege de enorm slechte weersomstandigheden, ging ik vanochtend vol goede moed een uur later dan gebruikelijk op pad. Wim waarschuwde dat ik goed moest uitkijken, de routes nationales waren redelijk schoon , maar de kleine zijweggetjes hier en daar nog flink glad. Dus de stoute schoenen aan en gaan met die banaan! Het eerste stuk van mijn dinsdagrit is de route nationale dus dat ging goed. De eerste klanten verblijd met mijn presentje, dat erg op prijs werd gesteld. Moet zeggen het ziet er ook leuk uit en de tekst ( dankzij FF) netjes uitgeprint en geplastificeerd, is ook nog op rijm. Na mijn eerste klanten ging ik verder via een binnenweg die betrouwbaar leek. Helaas na een 150 meter veranderde die weg door het bos in een smeltende sneeuwmassa en opeens begon de hapkar te glijden! Onder die natte sneeuwtroep bleek een enorme ijzellaag te liggen!!!! Ik schrok me echt het apezuur! De weg stijgt, is smal en nergens was een levend wezen te bekennen! Ik probeerde door te rijden, maar de hapkar bleef schuiven, precies de verkeerde kant op natuurlijk. Als ik links stuurde ging de kar naar rechts, aan beide kanten is een greppel en aan de rechterkant het dal, dus al met al hoogst onaangenaam om daar te blijven steken. Ik keek uit mijn geopende deur naar mijn wielen en zette de versnelling in zijn achteruit. Ik weet dat je hem zeker niet in zijn vrij moet zetten want dan ben je verloren. Stapvoets heb ik geprobeerd om in z' n achteruit weer beneden te komen. Het heeft me echt enorme zweetdruppels bezorgd, ik had knikkende knieën van de spanning. Nu moest ik ook nog zien dat ik ergens kon keren want na die 150 meter gaat het weer stijl omhoog. Het is me gelukt, ik heb een plek gevonden om te keren en kon toen weer terug naar af!. Er kwam een tegenligger, die me zag tobben en hij vroeg me door het geopende raam wat er was: toen kwamen de tranen!!!!! Ik was helemaal over de rooie van de spanning. Had alleen maar aan die k... kar gedacht en niet aan mezelf! Te zot voor woorden dus! Ik wees hem op de ijzel en raadde hem af om door te rijden. Wat hij gedaan heeft weet ik niet, dat is me ontgaan. Bij de eerste de beste klant, kwamen weer de tranen, het arme mensje wist niet wat haar overkwam. Bij de fam. B. kon ik gelukkig met een glas thee op adem komen en ben ik gestopt en huiswaarts gekeerd. Jammer dan, ik had het helemaal gehad. Meer dan 75% van mijn goederen is nog bevroren, want het weekend was het min 23 graden. Ik heb heel veel moeten weggooien wat het niet overleefd. Wat een topweek had moeten worden is dus een regelrechte ramp!
dinsdag 15 december 2009
Afscheid van een trouwe klant,
Ergens in een blog over mijn klantenkring heb ik jullie uitgebreid kennis laten maken met de heer en mevrouw P.G van mijn donderdag toernee. De laatste weken was meneer G. niet in topvorm, was al een keer opgenomen geweest in het ziekenhuis en had wat ademhalingproblemen en weinig tot geen eetlust. Ik zag hem met de week grauwer worden in zijn gezicht en uit zijn ogen waren de pretlichtjes aan het verdwijnen. Hij deed ook af en toe geagiteerd als iets anders ging dan hij wilde. Ik mocht gewoon mijn thee komen drinken, dat wel. Vorige week donderdag bij mijn eerste klant in Derbamont, hoorde ik dat hij was overleden en diezelfde middag begraven zou worden. Ik was aangeslagen en had het er toch best moeilijk mee.
Toen ik voor hun huis stond, twijfelde ik wat ik kon en moest doen. Toch de stoute schoenen aangetrokken en naar binnen gegaan; ik trof mevrouw Susanne aan, leunend op haar wandelstok en de schouder van haar kleindochter. Ik omarmde haar en condoleerde haar met dit grote verlies. Na 63 jaar samen! was ze nu alleen, ze vond het geen manier haar zo achter te laten en ze wist niet hoe ze nu verder moet. Ze was diepongelukkig, zei ze!. Ik vertelde haar dat ik alles op alles wilde zetten om die middag naar de kerk te komen om de laatste eer te komen bewijzen. Ze was ontroerd vond mij "Madame" toch wel heel erg vriendelijk. Maar ik vond het het minste wat ik kon doen. Dus heb ik mijn toernee in sneltreinvaart gedaan, iedereen vol begrip. Niet wetend dat ik die middag in de kerk meer dan de helft van mijn klanten weer terug zou zien. De mis was indrukwekkend, de begrafenis een beetje kil! Het werd enorm gewaardeerd dat ik aanwezig was.
Ik zal meneer Pierre G. missen, zijn grapjes.... zijn speciale manier van boodschappen doen....... zijn lijstje (iedere week voor 99% dezelfde artikelen) zijn herkenning omdat hij zelf ook ambulant was met zijn camion en zijn handelswaar. De pastoor haalde het nog aan in zijn preek: meneer G. was een schakel in het leven met de buitenwereld voor velen. Iets wat ik maar al te vaak herken!!!!! Ook ik zal hem missen.
Toen ik voor hun huis stond, twijfelde ik wat ik kon en moest doen. Toch de stoute schoenen aangetrokken en naar binnen gegaan; ik trof mevrouw Susanne aan, leunend op haar wandelstok en de schouder van haar kleindochter. Ik omarmde haar en condoleerde haar met dit grote verlies. Na 63 jaar samen! was ze nu alleen, ze vond het geen manier haar zo achter te laten en ze wist niet hoe ze nu verder moet. Ze was diepongelukkig, zei ze!. Ik vertelde haar dat ik alles op alles wilde zetten om die middag naar de kerk te komen om de laatste eer te komen bewijzen. Ze was ontroerd vond mij "Madame" toch wel heel erg vriendelijk. Maar ik vond het het minste wat ik kon doen. Dus heb ik mijn toernee in sneltreinvaart gedaan, iedereen vol begrip. Niet wetend dat ik die middag in de kerk meer dan de helft van mijn klanten weer terug zou zien. De mis was indrukwekkend, de begrafenis een beetje kil! Het werd enorm gewaardeerd dat ik aanwezig was.
Ik zal meneer Pierre G. missen, zijn grapjes.... zijn speciale manier van boodschappen doen....... zijn lijstje (iedere week voor 99% dezelfde artikelen) zijn herkenning omdat hij zelf ook ambulant was met zijn camion en zijn handelswaar. De pastoor haalde het nog aan in zijn preek: meneer G. was een schakel in het leven met de buitenwereld voor velen. Iets wat ik maar al te vaak herken!!!!! Ook ik zal hem missen.
maandag 7 december 2009
14 Crea-bea's op een zaterdagmiddag..................
Jl. zaterdag, 5 december vierden we geen pakjesavond, jammergenoeg want ik heb wel wat met tradities. Maar Marieke hoort niet meer bij de "gelovigen" en dus hebben we het afgeschaft en wachten nu dus op de Kerstman. Op de agenda stond voor die zaterdag een workshop" Déco Noël" met /voor /van de semelles de vent. Ik was al dagen in mijn hoofd bezig met het hoe, wat en waarmee en had via een Internet shop leuke ijzeren frames besteld, rendiermos en decoratiemateriaal. Het was al en met een dure grap, vooral vanwege de portokosten. Maar het zag er allemaal goed en verzorgd uit toen het aankwam. Ik was uitgegaan van maximaal 18 deelnemers. Er was een oproepje in de krant gepubliceerd en dus kon ik niet veel anders doen dan afwachten! Tijdens mijn ritjes in de hapkar, zocht ik intussen naar bruikbaar materiaal en had ik bij een van mijn klanten gebietst om hulst met bessen. Toen ik dinsdag met de snoeischaar aankwam, had mevrouw P. het werk al gedaan en stond er een sinaasappelkistje vol geknipte, prachtige hulst voor me klaar. Wat benne ze toch lief allemaal! Ik had zaterdags daarvoor tijdens de drumles van Marieke gezien dat er op de promenade de Cona in B. heel veel mos op de muurtjes lag en er in dat bos veel verschillende naaldbomen stonden dus daar reed ik vrijdag middag met mijn AH tas en de snoeischaar heen en knipte van alles wat. Met een slagersmes sneed ik de mos van de muurtjes en legde dat zorgvuldig in een kartonnen doos.
Zaterdag ochtend eerst nog even mijn Engelse leerling. ( Hij heeft erg veel verzuim; zijn dochtertje van vier blijkt sinds een aantal weken diabetes te hebben en dus ligt het hele huishouden op zijn gat. Zo sneu allemaal, hebben ze een prachtig huis en overkomt hen dit. Het valt niet mee zo bleek zaterdag, ze krijgen haar bloedsuikerspiegel niet stabiel en dus zijn ze dag en nacht met haar in touw. Zijn hoofd staat nauwelijks naar Engelse les, maar de cursus is al twee keer verlengd en we gaan het niet redden die 40 lessen van 1 uur voor de maand februari!!!!! jammer want het is een leuk zakcentje!)
Daarna snel naar huis even een snelle boterham en alles ingeladen, het was een flinke hoeveelheid materiaal. Het aantal deelnemers was me doorgegeven; 11 personen en geen geld in kas om me de rest van de onkosten te vergoeden!!! balen dus. Maar ja.......
Uiteindelijk waren er 14 personen en een aantal hadden ook natuurlijk materiaal meegenomen, daaraan dus geen gebrek. Ik had er bewust voor gekozen géén voorbeeld te maken; anders zouden er waarschijnlijk 14 identieke klokken aan het eind van de middag hebben gestaan en dat is niet mijn stijl! Dus iedereen is lekker crea-bea bezig geweest na mijn tekst en uitleg. Het was heel geanimeerd en de resultaten echt heel erg leuk. Iedereen dik tevreden, met het eindresultaat op de foto voor le journal de la Haute Marne. Meestal duurt het wel een kleine week voordat het daadwerkelijk in de krant staat. Het is me dus nu al een paar keer overkomen dat ik door mijn klanten erop wordt geattendeerd, dat ze me hebben herkend. Ik ga nog beroemd worden als ik niet uitkijk. Zodra ik de foto ter beschikking heb zal ik hem in het album laten plaatsen door Manon. Ik heb genoeg materiaal over voor de decoraties in ons eigen huis, maar we vragen ons af of het wel verstandig is de kerstboom op te tuigen; grote kans dat ie 5 minuten later is afgetuigd door die kleine Emo, want slopen kan ie als de beste!!!! Voorlopig maar even uitstellen en houd ik me bezig met de 3 klokken die over zijn. Ben ook op zoek naar lampjes op 12 volt voor in mijn hapkar, waar zou ik die kunnen kopen???? Truckers....... als jullie iets weten dan graag! Ik wil de boel een beetje opleuken in de kar en ga me ook nog uitsloven voor een kleine attentie voor mijn klanten. Vorig jaar was dat echt een succes.
Zaterdag ochtend eerst nog even mijn Engelse leerling. ( Hij heeft erg veel verzuim; zijn dochtertje van vier blijkt sinds een aantal weken diabetes te hebben en dus ligt het hele huishouden op zijn gat. Zo sneu allemaal, hebben ze een prachtig huis en overkomt hen dit. Het valt niet mee zo bleek zaterdag, ze krijgen haar bloedsuikerspiegel niet stabiel en dus zijn ze dag en nacht met haar in touw. Zijn hoofd staat nauwelijks naar Engelse les, maar de cursus is al twee keer verlengd en we gaan het niet redden die 40 lessen van 1 uur voor de maand februari!!!!! jammer want het is een leuk zakcentje!)
Daarna snel naar huis even een snelle boterham en alles ingeladen, het was een flinke hoeveelheid materiaal. Het aantal deelnemers was me doorgegeven; 11 personen en geen geld in kas om me de rest van de onkosten te vergoeden!!! balen dus. Maar ja.......
Uiteindelijk waren er 14 personen en een aantal hadden ook natuurlijk materiaal meegenomen, daaraan dus geen gebrek. Ik had er bewust voor gekozen géén voorbeeld te maken; anders zouden er waarschijnlijk 14 identieke klokken aan het eind van de middag hebben gestaan en dat is niet mijn stijl! Dus iedereen is lekker crea-bea bezig geweest na mijn tekst en uitleg. Het was heel geanimeerd en de resultaten echt heel erg leuk. Iedereen dik tevreden, met het eindresultaat op de foto voor le journal de la Haute Marne. Meestal duurt het wel een kleine week voordat het daadwerkelijk in de krant staat. Het is me dus nu al een paar keer overkomen dat ik door mijn klanten erop wordt geattendeerd, dat ze me hebben herkend. Ik ga nog beroemd worden als ik niet uitkijk. Zodra ik de foto ter beschikking heb zal ik hem in het album laten plaatsen door Manon. Ik heb genoeg materiaal over voor de decoraties in ons eigen huis, maar we vragen ons af of het wel verstandig is de kerstboom op te tuigen; grote kans dat ie 5 minuten later is afgetuigd door die kleine Emo, want slopen kan ie als de beste!!!! Voorlopig maar even uitstellen en houd ik me bezig met de 3 klokken die over zijn. Ben ook op zoek naar lampjes op 12 volt voor in mijn hapkar, waar zou ik die kunnen kopen???? Truckers....... als jullie iets weten dan graag! Ik wil de boel een beetje opleuken in de kar en ga me ook nog uitsloven voor een kleine attentie voor mijn klanten. Vorig jaar was dat echt een succes.
zaterdag 28 november 2009
De Mexicaansegriep/ prik......
Ongeveer 48 na het krijgen van het vaccin tegen de fameuze grippeA, zit ik een beetje bij te komen achter de PC. Jeetje het viel me tegen zeg!. Heb ik al die afgelopen jaren dat ik een griepprik kreeg, omdat ik vanwege mijn COPD in een risicogroep val, nooit ergens last van gehad, zoveel vervelende gevolgen had deze prik voor me. Ik had van la République Française een oproep gekregen, wellicht vanwege mijn beroep, dat is me nog niet helemaal duidelijk. Helaas was het centrum voor het halen van deze inenting helemaal in Chaumont en omdat de enting bestaat/bestond uit twee injecties had ik daar weinig zin in, twee keer 50 km vv. op eigen kosten; wat een onzin. Ik rijd iedere donderdag naar Epinal en had onderweg in Vittel een bewegwijzering gezien naar een vaccinatiecentrum, dus besloot ik jl. donderdag de paparassen mee te nemen en op de terugweg daar te stoppen. Zo gezegd, zo gedaan! Wat een bureaucratie was het allemaal weer. Eerst een formulier met vragen beantwoorden, dan een bezoek aan een dokter die weer van alles wilde weten en toen naar de ruimte waar de prik werd gegeven. Daar stond een team van 6 verplegers/sters te wachten. En kreeg ik de prik! Ik voelde meteen al een harde schijf in mijn linkerarm daar waar geprikt was. Reed weer naar huis en had absoluut geen fut meer om de levering in de hapkar te zetten. Het was ook nog een hondenweer dus, dat liet ik voor vrijdagochtend. Ook toen al niet echt veel fut, dus het hoognodige ingeladen en op pad. Gelukkig een korte dag en ik bemerkte al onderweg dat ik me steeds lustelozer ging voelen. Heb met pijn en moeite iets te eten op tafel gezet en ben mijn bed in gekropen, had echt de zelfde verschijnselen als van een heuse griep: rillerig, hoofdpijn, spierpijn al met al zo slap als een vaatdoek. Met de hittepit al snel in slaap gevallen en vanochtend nog steeds zo gammel als een deur! Mijn huisarts gebeld en gevraagd of ik een paracetamolletje mocht innemen, dit was volgens hem geen probleem. Hij vertelde dat het een veel voorkomend verschijnsel is/was en dat het normaliter 48 uur zou duren. En nu intussen dus 48 uur later gaat het inderdaad beter. Heb weer wat fut, ben weer op een normale lichaamtemperatuur en lijk het ergste achter de rug te hebben.
Marieke staat dit alles ook te wachten, zij heeft volgende week op school de inentingprocedure, wij hebben voor haar gekozen deze prik te halen. Geen idee of het wel of niet verstandig is. De meningen zijn enorm verdeeld. Tevens gaan de geruchten dat een tweede enting misschien niet meer nodig is. We moeten de pers in de gaten houden anders binnen 3 weken de tweede enting halen. Is het allemaal overdreven????? Teveel commerciële belangen?????Wie zal het zeggen????
Marieke staat dit alles ook te wachten, zij heeft volgende week op school de inentingprocedure, wij hebben voor haar gekozen deze prik te halen. Geen idee of het wel of niet verstandig is. De meningen zijn enorm verdeeld. Tevens gaan de geruchten dat een tweede enting misschien niet meer nodig is. We moeten de pers in de gaten houden anders binnen 3 weken de tweede enting halen. Is het allemaal overdreven????? Teveel commerciële belangen?????Wie zal het zeggen????
maandag 23 november 2009
Zoals het klokje thuis tikt..........
We hielden het niet voor mogelijk, maar de Friese staartklok die we van mijn lieve tantetje hebben ge"orven" hangt sinds een week in de nieuwe kamer. Wat schetst onze verbazing.........
zonder enig fratsen, deed ie het meteen!!!!!!! Toen hij van het woonhuis verhuisde naar het bejaardenhuis, was ie niet aan de gang te krijgen. Een kennis is er uren mee bezig geweest en met veel pijn en moeite kreeg hij 'm aan de praat, helaas had het verzorgende personeel er kennelijk weinig zin in iedere ochtend de ketting op te trekken dus stond ie meer stil dan dat ie liep. Altijd als ik op bezoek kwam zette ik hem gelijk en trok het gewicht omhoog. Nu hangt ie dus te pronken in de kamer en tikt en slaat ie keurig. Marieke had in het begin wat moeite met het slagwerk, maar we horen haar er nu niet meer over. Er is alleen een maar..................... Atlas en beide engelen die er bovenop horen te staan, zijn destijds bij het inpakken dermate goed ingepakt dat ik ze op de zolder (waar het intussen net een brocante winkel lijkt) nog steeds niet heb teruggevonden! Zoiets is echter niets voor mij, ik zou willen blijven zoeken maar Wim zegt dat ze tzt vanzelf wel tevoorschijn zullen komen. Ik baal dus vreselijk, maar ga toch binnenkort weer snuffelen. Als de kerstspullen van zolder moeten dan is er misschien weer wat ruimte.
Of we een kerstboom neer kunnen zetten met Emo in de buurt is nog maar de vraag; onze drie vogeltjes hebben zijn aanwezigheid ook niet overleefd. De kerstboom is een nog grotere verleiding denk ik! Kregen gisteren een mail van Manon en Gino dat ze naar aller waarschijnlijkheid deze kant op komen voor Kerst. Dus "we won' t be lonely, this Xmas!!!" dat is dus heel fijn nieuws. Vond het al helemaal niet leuk, het is hier ook maar 1 dag Kerst en dan moet Wim ook nog eens gewoon melken, want de koeien doen niet aan zon- en feestdagen. Dus baalde ik al bij voorbaat. Blijk dus weer te voorbarig te zijn geweest. Dat overkomt me de laatste tijd wel vaker!
zonder enig fratsen, deed ie het meteen!!!!!!! Toen hij van het woonhuis verhuisde naar het bejaardenhuis, was ie niet aan de gang te krijgen. Een kennis is er uren mee bezig geweest en met veel pijn en moeite kreeg hij 'm aan de praat, helaas had het verzorgende personeel er kennelijk weinig zin in iedere ochtend de ketting op te trekken dus stond ie meer stil dan dat ie liep. Altijd als ik op bezoek kwam zette ik hem gelijk en trok het gewicht omhoog. Nu hangt ie dus te pronken in de kamer en tikt en slaat ie keurig. Marieke had in het begin wat moeite met het slagwerk, maar we horen haar er nu niet meer over. Er is alleen een maar..................... Atlas en beide engelen die er bovenop horen te staan, zijn destijds bij het inpakken dermate goed ingepakt dat ik ze op de zolder (waar het intussen net een brocante winkel lijkt) nog steeds niet heb teruggevonden! Zoiets is echter niets voor mij, ik zou willen blijven zoeken maar Wim zegt dat ze tzt vanzelf wel tevoorschijn zullen komen. Ik baal dus vreselijk, maar ga toch binnenkort weer snuffelen. Als de kerstspullen van zolder moeten dan is er misschien weer wat ruimte.
Of we een kerstboom neer kunnen zetten met Emo in de buurt is nog maar de vraag; onze drie vogeltjes hebben zijn aanwezigheid ook niet overleefd. De kerstboom is een nog grotere verleiding denk ik! Kregen gisteren een mail van Manon en Gino dat ze naar aller waarschijnlijkheid deze kant op komen voor Kerst. Dus "we won' t be lonely, this Xmas!!!" dat is dus heel fijn nieuws. Vond het al helemaal niet leuk, het is hier ook maar 1 dag Kerst en dan moet Wim ook nog eens gewoon melken, want de koeien doen niet aan zon- en feestdagen. Dus baalde ik al bij voorbaat. Blijk dus weer te voorbarig te zijn geweest. Dat overkomt me de laatste tijd wel vaker!
zondag 15 november 2009
Annie hou jij mijn tassie.................................
Een van mijn klanten die mij had geadviseerd over te stappen naar een andere verzekeringsmij. en bank, had me een week of wat geleden uitgenodigd voor een groots dinerdansant in BlB.
Wim die niet kan dansen en geen uitgaanstype is wilde niet mee, moet ook ´s morgens weer vroeg uit de veren en dit soort avondjes worden meestal vrij laat, dus vroeg ik vriendin GvB om me te vergezellen.
We spraken af bij de salle de fêtes tegen acht uur, op de uitnodiging stond 20.00 uur vermeld en ik was dus in de heilige veronderstelling dat het dan dus zou beginnen. Daar aangekomen stonden er nog nauwelijks auto´s op het parkeerterrein en vroeg ik me af of er echt wel 250 personen zouden gaan komen. GvB kwam op afgesproken tijd en wij dus naar binnen; de zaal was vrij kaal, nauwelijks gedecoreerd maar er stonden veel grote lange tafels gedekt met het logo van Groupama en meneer C heette ons van harte welkom. We namen plaats en wachtten op de dingen die zouden komen...................... Langzaam, heel langzaam, terwijl de tijd verstreek kwamen de andere gasten de zaal binnen. Tegen half tien! kwam het apero en de daarbij horende zoutjes. Intussen knabbelden en babbelden wij er gezellig samen op los. Er zat niet echt veel schot in het gebeuren. Tegen tien uur werd de avond geopend en begon de band te spelen. Al snel vulde de dansvloer zich en keken wij onze ogen uit naar alle creaties!!!!!! Je houdt het allemaal niet voor mogelijk hoe sommige dames zich uit kunnen dossen. Van vreselijk ordi tot grand gala! Er werd dankbaar gebruik gemaak van de dansgelegenheid, zelfs toen het voorgerecht (eindelijk!) geserveerd werd, danste men driftig voort, tango's, tcha tcha tcha's, foxtrotten enz. Leuk om te zien en mijn beentjes hadden maar wat graag meegedaan, maar er was/waren geen partners in onze buurt. Helaas dus. Omdat G zondagochtend vroeg naar PB wilde vertrekken kreeg ze het tegen elven toch wel een beetje benauwd. Ik hield een serveerster aan en vroeg of ze haar niet alvast het hoofdgerecht kon brengen i.v.m de tijd. We kregen dus beiden het hoofdgerecht en aten dat lekker op, we hadden tenslotte er voor betaald! Om solidair te zijn stapte ik met haar op, we haalden onze jassen in de vestiaire en wilden meneer C gedag zeggen. Hij was uiterst verbaasd dat wij al weg wilden. Ik legde de situatie aan hem uit en kwam er tenslotte niet onderuit om mijn jas weer op te gaan hangen en plaats te nemen aan zijn tafel, na G gedag te hebben gezegd. Ik kwam naast een tandenloos meneertje te zitten en tegenover me een deftige dame. Het orkest kondigde de "Madison" aan en de deftige dame sleurde me mee de dansvloer op. Daar stond ik temidden van allemaal vrouwen, de heren hadden zich wijselijk teruggetrokken, en leerde ik in 2 minuten de Madison!!!!!! Leuk dus.
Tussen al die 250 mensen had ik nog nauwelijks een bekende gezien, dit waren veelal mensen uit de omstreken van B. Ik spotte een klant en mijn collega/concurrent de groentenboer, die met een partner geen dans oversloeg. De kaas en sla werden uitgeserveerd, ik kreeg nog een glas rode wijn aangeboden, maar had geen BOB en moest dus voorzichtig zijn. Opaatje naast me bleek klant te zijn van mijn collega van Disal! en praatte honderuit. Ik werd op mijn schouder getikt en................................................ CT de groentenboer vroeg me ten dans.......... wauw dus!
De beentjes van de vloer, na twee foxtrotten en een kort gesprekje, zat ik weer op mijn stoel. (stiekem toch wel een beetje blij, toch nog gedanst te hebben) Ik kondigde aan nu toch echt naar huis te willen, het was inmiddels kwart over een, dus zo gezegd zo gedaan.
Een hele ervaring rijker dus, volgende keer een royaal uur later dan de uitnodiging arriveren en een danspartner mee want op z' n moeders, oftewel samen met G walsen dat is niets voor mij!!!!
Of Wim zover krijgen dat hij toch nog een keer mee zal gaan voor een cursus serie danslessen!!!!!!
Wim die niet kan dansen en geen uitgaanstype is wilde niet mee, moet ook ´s morgens weer vroeg uit de veren en dit soort avondjes worden meestal vrij laat, dus vroeg ik vriendin GvB om me te vergezellen.
We spraken af bij de salle de fêtes tegen acht uur, op de uitnodiging stond 20.00 uur vermeld en ik was dus in de heilige veronderstelling dat het dan dus zou beginnen. Daar aangekomen stonden er nog nauwelijks auto´s op het parkeerterrein en vroeg ik me af of er echt wel 250 personen zouden gaan komen. GvB kwam op afgesproken tijd en wij dus naar binnen; de zaal was vrij kaal, nauwelijks gedecoreerd maar er stonden veel grote lange tafels gedekt met het logo van Groupama en meneer C heette ons van harte welkom. We namen plaats en wachtten op de dingen die zouden komen...................... Langzaam, heel langzaam, terwijl de tijd verstreek kwamen de andere gasten de zaal binnen. Tegen half tien! kwam het apero en de daarbij horende zoutjes. Intussen knabbelden en babbelden wij er gezellig samen op los. Er zat niet echt veel schot in het gebeuren. Tegen tien uur werd de avond geopend en begon de band te spelen. Al snel vulde de dansvloer zich en keken wij onze ogen uit naar alle creaties!!!!!! Je houdt het allemaal niet voor mogelijk hoe sommige dames zich uit kunnen dossen. Van vreselijk ordi tot grand gala! Er werd dankbaar gebruik gemaak van de dansgelegenheid, zelfs toen het voorgerecht (eindelijk!) geserveerd werd, danste men driftig voort, tango's, tcha tcha tcha's, foxtrotten enz. Leuk om te zien en mijn beentjes hadden maar wat graag meegedaan, maar er was/waren geen partners in onze buurt. Helaas dus. Omdat G zondagochtend vroeg naar PB wilde vertrekken kreeg ze het tegen elven toch wel een beetje benauwd. Ik hield een serveerster aan en vroeg of ze haar niet alvast het hoofdgerecht kon brengen i.v.m de tijd. We kregen dus beiden het hoofdgerecht en aten dat lekker op, we hadden tenslotte er voor betaald! Om solidair te zijn stapte ik met haar op, we haalden onze jassen in de vestiaire en wilden meneer C gedag zeggen. Hij was uiterst verbaasd dat wij al weg wilden. Ik legde de situatie aan hem uit en kwam er tenslotte niet onderuit om mijn jas weer op te gaan hangen en plaats te nemen aan zijn tafel, na G gedag te hebben gezegd. Ik kwam naast een tandenloos meneertje te zitten en tegenover me een deftige dame. Het orkest kondigde de "Madison" aan en de deftige dame sleurde me mee de dansvloer op. Daar stond ik temidden van allemaal vrouwen, de heren hadden zich wijselijk teruggetrokken, en leerde ik in 2 minuten de Madison!!!!!! Leuk dus.
Tussen al die 250 mensen had ik nog nauwelijks een bekende gezien, dit waren veelal mensen uit de omstreken van B. Ik spotte een klant en mijn collega/concurrent de groentenboer, die met een partner geen dans oversloeg. De kaas en sla werden uitgeserveerd, ik kreeg nog een glas rode wijn aangeboden, maar had geen BOB en moest dus voorzichtig zijn. Opaatje naast me bleek klant te zijn van mijn collega van Disal! en praatte honderuit. Ik werd op mijn schouder getikt en................................................ CT de groentenboer vroeg me ten dans.......... wauw dus!
De beentjes van de vloer, na twee foxtrotten en een kort gesprekje, zat ik weer op mijn stoel. (stiekem toch wel een beetje blij, toch nog gedanst te hebben) Ik kondigde aan nu toch echt naar huis te willen, het was inmiddels kwart over een, dus zo gezegd zo gedaan.
Een hele ervaring rijker dus, volgende keer een royaal uur later dan de uitnodiging arriveren en een danspartner mee want op z' n moeders, oftewel samen met G walsen dat is niets voor mij!!!!
Of Wim zover krijgen dat hij toch nog een keer mee zal gaan voor een cursus serie danslessen!!!!!!
donderdag 12 november 2009
Gembloux 2009,
Ik ben weer terug na een heel gezellig weekend met de confrérie in Gembloux België.
We vertrokken vrijdagmiddag met het gehuurde busje met het echtpaar B en PH, GH en EJ en ik zei de gek. Proviand voor onderweg bestond zoals gebruikelijk uit: saucisson à l' ail en wijn!
Dit keer hadden we haast want het evenement dat voor de 10de keer plaatsvond begon al op vrijdagavond. Een nieuwe opzet speciaal voor jagers en verzamelaars. We pakten dus snel uit installeerden ons en jawel de eerste kopers stonden al snel voor onze neus. Intussen ken ik ook al verschillende exposanten en de begroetingen zijn allerhartelijkst. Het is een speciaal volkje hoor die messenmakers! Maar echt heel gezellig en er heerst een hele goede sfeer, zeker geen concurrentie gedoe. Iedereen gunt elkaar een goede beurs. Het is ook zo dat er heel veel verschillen zijn van wat men maakt, van kunst tot kitsch!
Na afloop gingen we naar ons gereserveerde hotel en na een afzakkertje gingen we naar bed. Na te hebben genoten van een ontbijtbuffet de volgende ochtend gingen we weer naar G. Daar was het al een drukte van belang, veel bezoekers en gelukkig voor ons ook een aantal kopers. Tussen de middag een koude schotel en ' s avonds het conviviale diner met ca. 150 man. Het eten was redelijk, de wijn niet echt super, maar we hebben weer lekker kunnen lachen. GH had een ietsepietsie teveel op, maar zijn broer hield hem goed in de gaten. Zondag na het afrekenen in het hotel, ook dit jaar was het voor mij weer gratis de confrérie heeft alles betaald, nog even met A het stadje in geweest en een lekker brood gekocht voor tussen de middag. Heb kunnen assisteren bij de verkoop van een in IJsland gemaakte bijl t.w.v. €2200, helaas spraken de kopers geen engels en dus kwamen ze me halen om te tolken, altijd weer leuk. Om 17.00 opgeruimd iedereen gedag gezegd en weer met z' n allen terug naar de Haute Marne. Een stop onderweg bij Buffalo Grill waar we lekker aten (weer niets betaald!) en rond half twaalf arriveerden we op de parkeerplaats van MlR waar Wim met met onze 4L stond op te wachten. Nu dus een week vrij helaas slecht weer en erg verkouden, misschien morgen naar Nancy nu eerst naar de ouderavond op college bij Marieke.
We vertrokken vrijdagmiddag met het gehuurde busje met het echtpaar B en PH, GH en EJ en ik zei de gek. Proviand voor onderweg bestond zoals gebruikelijk uit: saucisson à l' ail en wijn!
Dit keer hadden we haast want het evenement dat voor de 10de keer plaatsvond begon al op vrijdagavond. Een nieuwe opzet speciaal voor jagers en verzamelaars. We pakten dus snel uit installeerden ons en jawel de eerste kopers stonden al snel voor onze neus. Intussen ken ik ook al verschillende exposanten en de begroetingen zijn allerhartelijkst. Het is een speciaal volkje hoor die messenmakers! Maar echt heel gezellig en er heerst een hele goede sfeer, zeker geen concurrentie gedoe. Iedereen gunt elkaar een goede beurs. Het is ook zo dat er heel veel verschillen zijn van wat men maakt, van kunst tot kitsch!
Na afloop gingen we naar ons gereserveerde hotel en na een afzakkertje gingen we naar bed. Na te hebben genoten van een ontbijtbuffet de volgende ochtend gingen we weer naar G. Daar was het al een drukte van belang, veel bezoekers en gelukkig voor ons ook een aantal kopers. Tussen de middag een koude schotel en ' s avonds het conviviale diner met ca. 150 man. Het eten was redelijk, de wijn niet echt super, maar we hebben weer lekker kunnen lachen. GH had een ietsepietsie teveel op, maar zijn broer hield hem goed in de gaten. Zondag na het afrekenen in het hotel, ook dit jaar was het voor mij weer gratis de confrérie heeft alles betaald, nog even met A het stadje in geweest en een lekker brood gekocht voor tussen de middag. Heb kunnen assisteren bij de verkoop van een in IJsland gemaakte bijl t.w.v. €2200, helaas spraken de kopers geen engels en dus kwamen ze me halen om te tolken, altijd weer leuk. Om 17.00 opgeruimd iedereen gedag gezegd en weer met z' n allen terug naar de Haute Marne. Een stop onderweg bij Buffalo Grill waar we lekker aten (weer niets betaald!) en rond half twaalf arriveerden we op de parkeerplaats van MlR waar Wim met met onze 4L stond op te wachten. Nu dus een week vrij helaas slecht weer en erg verkouden, misschien morgen naar Nancy nu eerst naar de ouderavond op college bij Marieke.
zondag 1 november 2009
Vieze praatjes...................
Al weken spookt het door mijn hoofd.
Maar omdat het een precair onderwerp is, heb/had ik zo mijn twijfels.
Wim zegt dan al gauw:" Moet dat nou?" "Is dat nou nodig?". Dus dat is een van de redenen waarom ik het steeds niet aan durfde. Vandaag trek ik toch de stoute schoenen aan en waag ik het erop......................De sanitaire stop tijdens mijn toernee.
In de zomer is het allemaal niet zo problematisch; er zijn rustige verlaten landweggetjes genoeg, een kwestie van hapkar op de handrem, eruit via de achterdeur en me achter de bosjes verstoppen. Pas de problème dus! Maar nu het killer gaat worden, zijn blote billetjes in het gras niet echt prettig en moet ik bij hoge nood andere maatregelen treffen!
Gelukkig heb ik op de maandag een vast adres, rond de klok van twaalf bij mevr. E.L.
Haar toilet uitgerust met een prachtige foto van een Hop die haar jongen voedt en allerlei barbiepopjes voorzien van een gehaakt rokje waaronder de toiletpapierrol is verstopt. Alles redelijk proper. Dus dat is fijn.
Dinsdag stop ik rond half twaalf altijd bij de familie B. die, terwijl ik haar kamertje 100 bezoek, alvast water opzet voor een kopje thee. De wc deksel zit vastgeplakt met plakband aan het reservoir, meneer B is slechtziende en ik heb zo' n vermoeden dat hij zich anders zou vergissen en ze dus uit voorzorg maar maatregelen hebben genomen! Dus wederom pas de problème.
Woensdag stop ik in BlC bij mevr. L.T. Een vriendelijk dametje op leeftijd, regelmatig tref ik haar aan in tranen of in paniek: ze heeft erg veel hinder van haar buren die haar het leven zuur maken. Na de boodschapjes mag ik daar even naar haar badkamer, Het is er altijd heel hummelig, ze heeft geen huishoudelijke hulp en kan de huishouding niet meer bolwerken, dat is dan ook goed te zien in de badkamer!!!!! De vloer is erg vuil, het toilet daar moet je maar niet op gaan zitten en haar douche, dat is een verhaal apart!!!! Maar een uitkomst bij hoge nood, dat in ieder geval.
Donderdag mijn stop bij het echtpaar G. in V. Vogezen. ( zie mijn klantenkring).
Hun toilet met bloemetjes betegeld, een luchtroostertje waar de laatste tien jaar geen stofdoek meer overheen is geweest, stofdraden en spinnenraggen in de hoeken, een verhoogde wc bril en een wc pot die nog nooit van z' n lang zal ze leven een vleugje bleekwater heeft gezien en waar zelfs Cillit bang een zware dobber aan zou hebben. Maar het biedt uitkomst en dus moet je niet moeilijk doen toch?????? Daarna nog even handjes wassen in het fonteintje, waar twee tandenborsteltjes staan, naast het glaasje met een bovengebitje van mevr. S en de kam van meneer met de grijze haartjes van een maand geleden! Stukje zeep van voor de oorlog. Het zijn toch zulke lieverdjes die mensjes.
Vrijdags is het allemaal niet zo moeilijk: een kort ritje en dus kan ik het vaak uithouden tot thuis.
Toch overkomt het me zo nu en dan toch nog dat ik het niet red, ja en dan is het toch wel eens even lastig. Maar ik word met de week vindingrijker; die megakeukenrollen zijn een uitkomst!
Maar omdat het een precair onderwerp is, heb/had ik zo mijn twijfels.
Wim zegt dan al gauw:" Moet dat nou?" "Is dat nou nodig?". Dus dat is een van de redenen waarom ik het steeds niet aan durfde. Vandaag trek ik toch de stoute schoenen aan en waag ik het erop......................De sanitaire stop tijdens mijn toernee.
In de zomer is het allemaal niet zo problematisch; er zijn rustige verlaten landweggetjes genoeg, een kwestie van hapkar op de handrem, eruit via de achterdeur en me achter de bosjes verstoppen. Pas de problème dus! Maar nu het killer gaat worden, zijn blote billetjes in het gras niet echt prettig en moet ik bij hoge nood andere maatregelen treffen!
Gelukkig heb ik op de maandag een vast adres, rond de klok van twaalf bij mevr. E.L.
Haar toilet uitgerust met een prachtige foto van een Hop die haar jongen voedt en allerlei barbiepopjes voorzien van een gehaakt rokje waaronder de toiletpapierrol is verstopt. Alles redelijk proper. Dus dat is fijn.
Dinsdag stop ik rond half twaalf altijd bij de familie B. die, terwijl ik haar kamertje 100 bezoek, alvast water opzet voor een kopje thee. De wc deksel zit vastgeplakt met plakband aan het reservoir, meneer B is slechtziende en ik heb zo' n vermoeden dat hij zich anders zou vergissen en ze dus uit voorzorg maar maatregelen hebben genomen! Dus wederom pas de problème.
Woensdag stop ik in BlC bij mevr. L.T. Een vriendelijk dametje op leeftijd, regelmatig tref ik haar aan in tranen of in paniek: ze heeft erg veel hinder van haar buren die haar het leven zuur maken. Na de boodschapjes mag ik daar even naar haar badkamer, Het is er altijd heel hummelig, ze heeft geen huishoudelijke hulp en kan de huishouding niet meer bolwerken, dat is dan ook goed te zien in de badkamer!!!!! De vloer is erg vuil, het toilet daar moet je maar niet op gaan zitten en haar douche, dat is een verhaal apart!!!! Maar een uitkomst bij hoge nood, dat in ieder geval.
Donderdag mijn stop bij het echtpaar G. in V. Vogezen. ( zie mijn klantenkring).
Hun toilet met bloemetjes betegeld, een luchtroostertje waar de laatste tien jaar geen stofdoek meer overheen is geweest, stofdraden en spinnenraggen in de hoeken, een verhoogde wc bril en een wc pot die nog nooit van z' n lang zal ze leven een vleugje bleekwater heeft gezien en waar zelfs Cillit bang een zware dobber aan zou hebben. Maar het biedt uitkomst en dus moet je niet moeilijk doen toch?????? Daarna nog even handjes wassen in het fonteintje, waar twee tandenborsteltjes staan, naast het glaasje met een bovengebitje van mevr. S en de kam van meneer met de grijze haartjes van een maand geleden! Stukje zeep van voor de oorlog. Het zijn toch zulke lieverdjes die mensjes.
Vrijdags is het allemaal niet zo moeilijk: een kort ritje en dus kan ik het vaak uithouden tot thuis.
Toch overkomt het me zo nu en dan toch nog dat ik het niet red, ja en dan is het toch wel eens even lastig. Maar ik word met de week vindingrijker; die megakeukenrollen zijn een uitkomst!
Abonneren op:
Posts (Atom)