Le C.T.P en mijn persoonlijk begeleider,

Maandag om 13.30 uur had ik dus mijn eerste gesprek met mijn persoonlijk begeleider op het Arbeidbureau in Neufchateau. Eerst auto weggebracht om de winterbanden eronder te zetten en nog een of twee andere kleine dingetjes, te voet dus naar centre ville een afstand van een minuutje of 15. Mijn persoonlijk begeleider is een jonge man en hij heeft me eerst van alles en nog wat uitgelegd over hoe zo'n CTP functioneert en wat de mogelijkheden allemaal zijn. Nou die zijn er genoeg: cursussen volgen, omscholing, sollicitatietraining enz. enz. Na een dikke drie kwartier hebben we overeengekomen om eerst een soort van test te doen wat mijn competenties zijn. Ik had nl. in het vakje "wat zoek je voor werk"een heel scala van beroepen opgeschreven. Alles wat me leuk lijkt en dat is nogal wat. Meneer vond dat te breed en stelde dus voor om eerst maar eens uit te zoeken wat er het beste bij me past. Ik vind alles okay dus laat het over me komen. Volgende week is meneer vrij dus mijn eerstvolgende afspraak is over twee weken. Het is de bedoeling iedere week een afspraak te hebben, dus koppel ik dat voortaan aan de wekelijkse boodschappen bij de Lidl. Heb ik twee vliegen in een klap.
Ik ben van het arbeidbureau gelopen naar Leclerc en dat was een pittige wandeling berg op. Als je dit normaliter met de auto doet, zie je niet dat er nauwelijks rekening is gehouden met wandelaars dus het was hier en daar akelig dicht langs de weg, een trottoir is er niet. Best gevaarlijk dus. Na mijn inkopen, ik had begrepen dat er ook een bus rijdt, liep ik dus naar de bushalte en keek op het schema. Bus was 3 minuten geleden langsgeweest en de eerstvolgende ging royaal een uur later. Dus op mijn gemak de stoute schoenen aangetrokken en de terugweg aanvaard! In de hoofdstraat van N. even bij de tearoom gestopt voor een kopje thee en een taartje en toen op naar de Renaultdealer. Auto was nog niet klaar. De receptioniste zei dat ik gerust had mogen bellen, hadden ze me opgehaald!!!!!! Ik was flink moe dus snel naar huis en bijtijds naar bed maar de slaap die kwam helaas niet. Vermoeide benen en een vol hoofd. Dus een pilletje; gevolg vanochtend een houten kop.

Dubbele betekenis.

Jl woensdag even eruit met G en I naar Troyes, de moeite van een bezoekje waard! Wilden ook nog naar de Outletwinkels en dachten er slim aan te wezen om daarvoor met de bus te gaan. Dus naar de halte en een kaartje gekocht bij de buschauffeur. We zeiden na een x aantal haltes tegen elkaar dat het best een eind van het stadscentrum af lag en waren daarover verbaasd, bij het eindpunt geen winkel te zien! Buschauffeur vertelde ons dat we die winkels allang gepasseerd waren! dus bleven we zitten en reden de route weer terug, stapten uit bij de outlet en keken even rond. De prijzen vielen ons erg tegen. I kocht iets voor haar zoon en ik iets voor Marieke en lieten verder de boel de boel, want het werd intussen al aardig laat en we wilden op een redelijk tijdstip weer thuis zijn. Al met al dus weer gezellig om zo een stad te verkennen; ga zeker nog een keer terug.
Zaterdag en Zondag was de gastronomische beurs en de confrèrie was "eregast" dus wilde ik ook even mijn neus laten zien en ging er heen, in de veronderstelling daar heel wat culinairs aan te treffen. Ik vond het een tegenvaller, veel producenten van streekproducten stonden er opgesteld in kleine klaslokaaltjes. De confrèrie stond in het gedeelte carrosserie en iedereen was dik ingepakt, het was er frisjes! Helaas erg weinig bezoekers. Ik had n.a.v. ons uitstapje van twee weken geleden de vier heren een kaart gestuurd om te bedanken voor alle verwennerijen en gezelligheid. PH begroette me en bedankte voor de kaart, had hem echter direct in zijn bureaulade gestopt omdat hij bang was dat zijn vrouw de kaart zou lezen(?) ik begreep niet waar hij op doelde, dus vroeg om tekst en uitleg.
Ik had de heren bedankt voor alle verwennerijen en wat bleek het woord "gaterie" (opgezocht in het woordenboek) heeft dus een dubbele betekenis! En als je het dus anders opvat is het nl. tamelijk plat. Wist ik veel. Er werd dus hartelijk om gelachen en de opmerkingen bleven natuurlijk niet uit.
Zondag eerst puppytraining. Wim en ik zagen er geen gat meer in; Floyd is erg actief en eigenwijs. Dus raad gevraagd en veel advies gekregen, o.a. dat hij erg veel energie heeft en die minstens 1 x per dag kwijt moet kunnen en dus moet rennen, hij is al zo aan mij gewend dat ik hem volgens de trainers gemakkelijk los kan laten lopen dus na de les bleef ik achter met een mevrouw met een schat van een herderspup, de trainster maakte beiden los en toen was het een geren van jewelste, ze genoten beiden, Floyd was duidelijk de mindere en op mijn commando kwam Floyd netjes terug. Dus 's-middags nog een keer geoefend en het ging best wel goed. Hij bleef toch steeds in mijn gezichtsveld en genoot. Was 's -avonds kapot en sliep prima. Tegen twee uur even naar Semilly voor de foire de potirons en daar wat kalebasjes en pompoentjes gekocht voor decoratie. Het was koud. Iedereen was diep in zijn kraag gedoken en aan de warme wijn. Ik was met de auto dus maar niet gedaan.
Vandaag naar het arbeidsbureau maar daarover morgen meer, ga nu naar een kopje thee. Het is alweer bijna bedtijd.

Puppy training,

Vandaag bijtijds opstaan want ik had met de eigenaar van de "club canin" een afspraak om 9.00 uur in Neufchateau het was volgens hem lastig te vinden dus hij zou me er naar toe begeleiden. Marieke wilde toch ook mee en dus gingen we op pad. Floyd vindt tot nu toe autorijden geen pretje en hij jankt dan ook de gehele weg. Muziek aan of uit maakt niets uit hij blijft piepen. Op de parkeerplaats van de Match was het al druk, deze super is 's zondags ochtend geopend. Meneer F was keurig op tijd en hij reed voorop, ben benieuwd of ik het de volgende keer zelf zal kunnen vinden. Het is nogal in een uithoek. We waren te vroeg dus stelde hij voor even een ommetje te maken, zo gezegd zo gedaan, helaas liepen we na een aantal meters in een soort van openbaar toilet!!!! Het was me vies, een en al wc papier en grote hopen, van mensen afkomstig, we waren er allebei een beetje naar van en ontdeketen al snel dat er een groot woonwagenkamp stond. We hadden dus meteen het lichtblauwe vermoeden dat die in hun caravans dus geen toilet hebben en dat zij dus de bossages als zodanig gebruiken!!!!! We liepen snel terug, kwamen bij de auto en begrepen dat we achter een mevrouw aanmoesten rijden. We reden langs het kamp en kwamen op een onverharde weg met veel kuilen en hobbels terecht bij een groot veld helemaal omheind. We waren niet de enigen. Ik vermoed dat er zeker een dikke 40 honden van alle soorten en maten aanwezig waren incl. baas of bazin. Wat lijken sommigen op elkaar! hahahaha
We hadden veel bekijks en men wilde weten wat floyd voor ras is, wij uitgelegd 3/4 terrier 1/4 beagle. Oja dat was te zien. De honden waren verdeeld in 3 groepen en wij werden toegevoegd aan de jongsten. Floyd was zenuwachtig en vond alle anderen enorm spannend. We kregen eerst tekst en uitleg van een cordate tante. Ten eerste: de hond is in ons gezin ondergeschikt, dat houdt o.a. in; hij eet als laatst ( doe ik dus fout!) hij slaapt apart ( tweede fout) hij bepaalt niet wanneer er gespeeld wordt, enz. enz. enz. We moeten dus hier en daar wat gaan aanpassen in de reeds ontstane gewoonten! We voegden ons in de groep en daar leerde ik eerst hoe hem aan de lijn te houden, daarna liepen we tussen andere honden door ( socialisatie training) toen werd hij aangelijnd en stond ik aan de andere kant van het veld en mocht ik hem roepen. Alle commando's kort maar krachtig. En geen woord te veel dus! "Assis", "Au pieds" "Plus bougé" Ik moet zeggen dat het niet eens zo slecht ging. Belonen is een flinke stevige aai/knuffel en straffen is een vette "Non" Na dik drie kwartier, mochten naar het veld met de obstakels, door de tunnel, door een band, over een wip, over een evenwichtsbalk en een koekje als beloning. Hij deed het allemaal! Er is dus nog hoop. De andere gezinsleden zijn van harte welkom dus als Wim vrij is kan hij mee! Gaat ie leuk vinden. Vanmiddag ben ik aan het knutselen geweest met kippengaas en purschuim, morgen ga ik met CD wandelen en neem meteen mos mee uit het bos voor het afmaken van het geval. Morgen mag ik ook voor de tweede keer chauffeur spelen voor mevrouw L. die zelf op het moment niet mag autorijden, (ze is een klant van de hapkar en vindt mij/ons zielig en heeft me aangesteld als privéchauffeur, ze heeft begrepen dat wij dat extraatje best kunnen gebruiken)morgen naar Chaumont naar het ziekenhuis voor haar schouder, vrijdag jl. tandarts en aanstaande vrijdag ook weer.

J'ai bien bu, j'ai bien mangé !!!!!

Nog een beetje brak,dus vanavond op tijd naar bed, schrijf ik mijn blogje want ik begreep dat er al onrust heerst onder lezers.( als het langer duurt dan een week, worden sommigen al ongerust en beginnen ze zich af te vragen of er iets aan de hand is) Nee dus! Maar ik heb dus wel een heleboel te vertellen.
Vrijdagmiddag verzamelen in MlR om kwart voor twee. Ik verwachtte een personenbusje, maar er bleek een toyota gehuurd met 5 zitplaatsen. AB kon niet mee en dus was ik de enige vrouw in het gezelschap. Ik werd hartelijk ontvangen, nam afscheid van Wim en werd op de achterbank tussen JMR en GH gezet. Iedereen had er zin in en al na een 10tal kilometers begon de pret. Zoals altijd is de sfeer heel geanimeerd. JM verraste me met een klein verguld schaartje wat ik ergens op een sjaal of revèrs kan clipsen.
Hij is een van de meest gerenommeerde scharenmakers van Frankrijk, met een hele bijzondere collectie die op het moment in het Museum van Nogent wordt getoond. Hij is nog steeds, ondanks zijn leeftijd actief en heeft in zijn carrière al heel wat meegemaakt.Hij neemt geen blad voor zijn mond, wat af en toe niet door iedereen in dank wordt afgenomen. We maakten een sanitaire stop en kwamen tegen sluitingstijd van de eerste beursdag via een bochtige route van pakweg 20 kilometer La M. aan. Ik zag groen van misselijkheid. PB, een prima chauffeur maar een schichtige rijder, houdt van het pakken van scherpe bochten en dat was voor mijn maag iets teveel van het goede.De champagne bij ontvangst heb ik afgeslagen, dat zegt genoeg! Het dorp ligt in de buurt van Thiers, we bespraken met de organisatoren e.e.a. over de zaterdag en gingen naar ons hotel. Een hotel van Logis de France wat was besproken, was enorm luxe. We hadden ieder een eigen kamer met een pracht van een badkamer, in een annex van het hotel wat nog maar een jaar geleden was opgeleverd. Voorzien van de nieuwste snufjes. We sparaken af voor het diner om half negen in de eetzaal. De menukaart loog er niet om, ikzelf vond de combinaties een beetje maar heb uiteindelijk toch te veel gegeten. De wijnen, uitgekozen zoals gebruikelijk door GH waren een echte tongstreling. Laat naar bed, met een te volle maag en bijtijds weer op. Het zetten van een wekker met mijn mobiel kreeg ik niet voor elkaar dus aan PH gevraagd of hij me wilde waarschuwen. Na een karig ontbijt, want we hadden ingeschreven voor een maaltijd om tien uur, bestaande uit tripes!!!! gingen we naar de beurs. Tafels geïnstalleerd en diverse bekenden begroet op andere stands. Het was niet echt meegadruk maar de sfeer was aangenaam en de contacten zijn altijd erg leuk.
We sloegen de tripes toch maar over en aten stokbrood met div. worst en kaas en een plasticbekertje wijn. We hebben al met al niet echt veel zaken gedaan, maar het leggen van contacten ed. is zeker ook interessant. 's Avonds na geborreld en weer in ons hotel gegeten, dit keer in gezelschap van SB uit België. JMR maakte het de serveester niet gemakkelijk, maar ze kon er aardig mee uit de voeten. We hebben heel wat afgelachen. Ik koos dit keer voor een minder copieus diner, het smaakte voor-treffelijk en ook de wijnen waren weer heerlijk. Het bleek de naamdag van GH te zijn de volgende dag en daar moest dus al op gedronken worden. Dat heb ik geweten! Zondagochtend na een ontbijt, ik hoefde slechts een nacht zelf te betalen, de diners en de wijn werd door de heren voor hun rekening genomen en nadat we de koffers hadden ingepakt, stonden we startklaar om te vertrekken maar........... toen wilde de Toyota niet starten!!!!!! Alles nagekeken, dubbelgecheckt maar helaas er was geen beweging in te krijgen. Europacar gebeld en de situatie uitgelegd, zij zouden assistentie sturen. PH had het idee dat hij het wel zou kunnen oplossen; maar niet dus! Na dik anderhalf wachten, een rondje om en in de kerk, zitten wachten op een bankje, verhalen van JM aanhorend, kwam er een voiture de dépannage, waarop de auto eventueel ook kon worden meegenomen. Dit bleek dus niet nodig want...... de Toyota had een beveiligingssysteem, dat onder het koppelingspedaal bleek te zitten en als je het koppelingspedaal niet of niet ver genoeg indrukte dat startte de auto niet!!!! Jemig wat een afgang! We vertrokken dus dik twee uur later dan de planning. Tegen het middaguur knorden de magen van de meesten onder ons en ja wat doe je dan..... Dan zoek je dus een restaurant, want een maaltijd overslaan daar doen de heren niet aan. Het restaurant in een hotel, wederom van LdF, was eigenlijk wat te chique, maar dat doet de heren niets; we komen om te eten, we hebben een portemonnee of credit card dus aan tafel en kom maar op met de menukaart. We kregen een amuse van kleine zeeschelpen met een boter/sinaasappelsausje wat zo goed beviel dat JM het serveerstertje (nauwelijks 16) voor het blok zetten nadat hij haar had gevraagd ons nog een keer hetzelfde te serveren want we waren vergeten te proeven! De dames van de bediening waren uiterst aimabel en zullen wel gedacht hebben; wat een bijzonder gezelschap. GH zocht 3 super wijnen uit en we namen het er ook dit keer weer goed van. Ik voel me dan toch altijd wel weer wat on gemakkelijk, als ik de prijzen op de menukaart zie dan vind ik het eigenlijk te gek voor woorden en kan het me niet permitteren. Toen na de koffie en thee de rekening kwam, werd me meteen verteld dat omdat zij op superbenzine rijden en ik op slaolie, ik niets hoefde te betalen!!!! Ze kennen onze situatie en hebben het allemaal gewoon erg erg goed en doen dus niet moeilijk. Ze vinden het erg gezellig dat ik mee ga en hebben het er dus blijkbaar voor over. Ik heb ze buiten allemaal met een dikke zoen bedankt en nodig iedereen binnenkort uit om hier een keer te komen eten, het minste wat ik terug kan doen. Ik heb JMR gezegd dat hij zijn annekdotes op moet schrijven, zijn verhalen zijn ongekend. Wat heeft die man een hoop meegemaakt, rijk geworden door soms op een slinkse manier te profiteren van de simpelheid van mensen, zijn know-how over messen en scharen en zijn vakkundigheid. Maar hij is niet te beroerd om dat met anderen te delen. Ik kreeg van hem een schattig ivoren zakmesje waar ik superblij mee ben en heb hem volgens gebruik daarvoor een muntje van 2 eurocent in ruil gegeven! om de vriendschap niet af te snijden. Het was dus weer genieten van al het lekkers, het gezelschap, de grappen en grollen en de broederschap.

Ieder pondje, door het mondje.....

Niet werken, gezellig samen lunchen, kaakje(s) bij de thee, de flavour wave die ik op de rommelmarkt voor een prikkie kocht uitproberen; dit alles is o.a. de oorzaak van het krijgen van zwembandjes! Vroeger bekeek ik mijn moeder en zag hoe ze met een zg. corselet alle overtollige vetrandjes keurig kon verbloemen. Ik heb me er onlangs op betrapt dat mijn figuur op dat van haar begint te lijken: daar waar je borsten ophouden, begint meteen de maag die zonder enig teken meteen doorgaat in de buik. Als ik mezelf in de spiegel bekijk ben ik daar dus absoluut niet blij mee en ik moet dus nodig wat gaan doen. (Wim overigens ook hoor, maar dat is zijn verantwoording!) Dus....... sinds jl. maandag weer naar de gymclub van "Mado" een 72jarige zeer energieke dame, die zo lenig is dat ze haar benen ongeveer in haar nek kan leggen, met een figuur van een meid van 30, strak in het gympak. Daar kan je een voorbeeld aan nemen! Het viel vies tegen. De opwarmronde met een balspel ging nog, toen wat warming-up oefeningen ook nog een soort van te doen. Daarna een matje pakken en op de grond, voor bil, borst en buik! Dat was me errug.........Ben zo stijf als een plank, spieren zijn niet meer in vorm en ik al helemaal niet. Dus dat werd natuurlijk dinsdag en woensdag flinke spierpijn. CD is op vakantie naar Nederland dus die kon ik niet opbellen, toen WS gebeld en daar een afspraak meegemaakt voor een wandeling. WS en man A hebben een vakantiehuis hier vlakbij. Leuke mensen van mijn leeftijd. Ik ging met de R4, zij zaten met kennissen in de voortuin en keken stomverbaasd op, dat ik het was die eruit stapte. We hebben een flinke tocht gemaakt, eerst een steile klim omhoog, toen over een onverhard bospad en aan het einde daarvan stuitten we op een privébegraafplaats van 5 tombes, helaas met een hek afgesloten, want we hadden graag willen weten wie daar begraven liggen.(ik vraag dat nog wel een keertje na, ben te nieuwsgierig!) Het pad hield daar op, we zijn omhoog geklommen en kwamen bij de rand van een maïsveld, W wilde eigenlijk terug maar ik wilde verder en zo zijn we , met af en toe gehinderd door hoge brandnetels helemaal langs en af en toe door het maïsveld gelopen en kwamen uit op een grasveld en konden toen de verharde weg weer oppakken. Al met al een wandeling van dik 2 uur. Een glaasje fris bij haar gedronken, een rondleiding door het huis, een voormalige pastorie en toen weer met de R4 naar huis. Voor de volgende week als CD weer terug is staat zwemmen op het programma. Ik wil echt een paar kilo kwijt,want als zelfs veters vastmaken al niet meer zonder truccendozen gaat wordt het toch wel HOOOOOG tijd!

Per 8 september 2010 een nieuwe status.

11 september is intussen een datum die bij iedereen in het geheugen is gegrift. 8 september daarentegen zal ik zelf niet op de kalender zetten als zijnde te memoreren! Nee, want het is de datum van mijn definitieve ontslag bij de firma Disal!
Alle papieren zijn binnen, mijn aanvraag bij de Pole Emploi is ingediend en vanaf de 8ste ben ik dus niet meer in dienst, mag nog wel gedurende 9 maanden gebruik maken van de aanvullende verzekering via het bedrijf maar daar houdt het dan ook wel bij op. De "solde de tout compte" is binnen en ze heeft zich daadwerkelijk aan de afspraak gehouden! Dus dat is een meevaller. Verder gaat het dus als een kaarsje uit. Idioot hoor, niks getuigschrift of zo. Niets persoonlijk, ja in Frankrijk ben je als werknemer echt geen knip voor de neus van de werkgever waard! Helaas dus.
Sinds 15 mei dus thuis, eerst ziektewet, toen 15 dagen vakantie en nu dus de status van "stagaire/ demandeur d'emploi". Ik verveel me niet, ga me ook niet echt haasten om iets anders te zoeken. Kijk welregelmatig op de site van het arbeidbureau, maar zie tot nu toe niet echt iets wat me aanspreekt. Droom van een tweedehands winkeltje, huren vallen in Neufchateau erg mee. Een winkel tweedehands dameskleding (alias Kiek van vroeger) bestaat daar nog niet. Men kent wel een voor- en najaarbeurs tweedehands kleding maar dat is een Leger des Heils sfeertje. Ik ga het allemaal tijdens het intakegesprek kenbaar maken. Het is nu wachten op de uitnodiging. Intussen doe ik niet echt veel, er zijn dagen dat ik een heleboel aan zou willen pakken en uiteindelijk aan het eind van de dag denk: wat heb ik nu gedaan?, eigenlijk dus nauwelijks iets. We worden weer dikker en dat is niet de bedoeling. Heb met CD afgesproken een keer per week te gaan zwemmen. Gisteren hebben we een pittige wandeling van ca. 10km gemaakt. Voel de beentjes, maar dat kan geen kwaad. De gym is ook weer begonnen dus vanaf maandag er tegen aan, zal enorm tegenvallen, want ik ben zo stijf als een plank. Zal wel spierpijn worden. De wandeltochtjes met Floyd zijn nu nog niet erg lang, maar ook daar zal ik de nodige energie aan kunne wijden in de toekomst. Nu ben ik nog vooral bezig met plasjes in de kamer en de keuken opruimen, want zindelijk worden kost heel veel tijd en moeite.

Een noodzakelijk kwaad of een luxe probleem?

In blijde verwachting van de "oprotpremie", eigenlijk niet de juiste benaming, want van een extraatje omdat ik zonder overlast het bedrijf verlaat kan je niet spreken, zijn we dus op zoek gegaan naar een andere auto. Wim had de illusie dat de BMW toch nog wel een leuke inruilpremie zou opleveren......vergeet het maar!
Particulier verkopen is geen optie, want dan lopen we de kans dat de koper ons nog een proces aandoet omdat de auto verborgen gebreken vertoont en dat is het laatste wat we willen. Dus dan maar naar de diverse dealers in de omgeving. Intussen er al van overtuigd dat we maar beter op zoek kunnen gaan naar een Frans merk, dan weet je zo goed als zeker dat er altijd wel een garage in de buurt zit en dus viel Wim's oog op een Renault. Allereerst naar een dealer in Neufchateau, daar stond genoeg op het terrein om een keus uit te maken, maar de prijzen van occasions liggen hier duidelijk hoger dan in Nederland. We hebben wel degelijk een max. prijs in ons hoofd en dat willen we persé niet overschrijden. Toen nog naar een dealer in Nogent, daar reden we proef met 3 verschillende modellen, de een te klein voor Wim's postuur, de ander een fijne royale auto, maar Wim wil toch liever een stationcar en de derde ver boven het budget.Deze dealer wilde ons voor de BMW 800 euro teruggeven! de aflegger! daarvoor rijden we hem liever zelf op! Dus dan toch maar weer terug naar de eerste, die bood overigens voor de BMW nog de netste inruilprijs; zij doen veel zaken met de Oostbloklanden en die hebben interesse in dat type auto. Dat komt goed uit. Er stond een nette break uit 2004, we hebben daarmee proefgereden en die heeft ruimte genoeg, is dus 5 jaar jonger en slechts 125.000 km op de teller. We denken er dus nog even over na. In ons straatje staan, als alle jongelui thuis zijn tegenwoordig 11 auto's,merk: óf Renault, óf Peugeot, óf Citroën dus dan valt een ander merk wel erg uit de toon! We kunnen absoluut niet zonder auto en naar Nederland met de R4 is geen optie! Helaas zullen we de HY of de ID/DS even in de koelkast moeten zetten, we kunnen niet alles tegelijk.
Wim is druk met het opbouwen van de tweede garage, die wordt een flink stuk groter dan de eerste en biedt straks voldoende ruimte.

Back home........

Donderdag gingen we naar Luxemburg om Marieke op te halen van het station. Het was erg warm en zonder airco erg onaangenaam. Halverwege de route, bemerkten we dat de BMW geen power meer had en de hellingen nauwelijks meer op kwam. Holletje af kregen we wel snelheid, maar hol op was het echt rampzalig, zelfs toen we op de rijstrook voor langzaam verkeer reden, redden we het niet en de vrachtwagens achter ons gingen zelfs zo veel harder dat Wim moest uitwijken! Volgens hem heeft de turbo het begeven. Dat is dus niet best. hadden we pas een grote reparatie voor het ABS en antislip systeem,(dat intussen weer precies dezelfde foutmelding geeft) nu dus dit weer. Airco stuk, uitlaat aan vervanging toe en dan nu ook nog iets met waarschijnlijk dus de turbo. 300.000km op de teller, 11 jaar oud.............. wat moet je dan? Wim kijkt regelmatig op alle sites en zoekt dan naar een HY of een ID van Citroën omdat hij dat leuk zou vinden om aan te klussen, maar nu moeten we dus iets waarmee we ook veilig mee naar Nederland kunnen. We moeten dus op zoek.

Marieke kwam op station Luxemburg aan, had zich in Brussel even vergist,er is bestaat dus ook een station dat de naam Brussel-Luxembourg draagt en de trein die daarheen ging was ze ingestapt! maar het is toch goed gekomen. Ze heeft een nieuwe look: een kort geknipt koppie met een hanenkam, wijde broeken, die laag hangen in het kruis en een stoer t-shirt! Niet helemaal zoals ik me mijn dochter graag zou zien, maar ja ik ben tenslotte al een oud mens! Ze heeft bij BL lekker verdiend en door wat bij te klussen op het werk bij Manon is ze met een leuk spaarcentje naar huis gekomen. De 4 weken bij haar zus zijn goed verlopen, regels werden gerespecteerd en weinig onaangenaams gebeurd. Dus dat is top. Hier thuis is het dus allemaal heel anders en moeten we weer duidelijke lijnen uit gaan zetten! Het is al weer een paar keer flink geëscaleerd. Helaas.
Vanavond moeten we dus even om de tafel. Ze moet aanstaande vrijdag weer naar collège. Ze vindt Floyd heel leuk, maar verwend hem vreselijk! Op schoot, op een kussen op de bank, niet alleen laten want dat is zielig enz. Dat is dus ook een aandachtpuntje. Hij is af en toe erg wild en had al een overbelaste knie! Heeft donderdag de hele dag bij de dierenkliniek doorgebracht in het kennel, want kon nog niet gevaccineerd, is nog iets te jong. We hadden dus een probleem met de opvang van Floyd, dierenarts bood dus deze oplossing aan, heel aardig dus. Krijgen daar intussen kwantumkorting! Vanmiddag kwamen R,N en K. hadden een poosje geleden afgesproken voor een maaltijd op deze zondag, vergeten af te bellen en niet meer aan gedacht. Snel een geimproviseerde maaltijd in elkaar getoverd, het smaakte goed en werd op prijs gesteld. Een aangenaam stel vrienden! Een miskleun dus van mijzelf om het helemaal te hebben vergeten. De aanrecht staat vol afwas. Vanavond dus maar iets simpels. Wim werkt bij hoge uitzondering vandaag.

Afvoer en.......aanvoer, nu kan het wel geplaatst!

Dit blogje schreef ik de 17de augustus maar plaatste het niet, dus met terugwerkende kracht nu wel!!!!!

Ik schrijf een blogje maar plaats het nog niet want we hebben een geheimpje wat niet bestemd is voor Marieke en anders lekt het toch uit!
Ik was van de week bij CD en die nam me even mee naar de buurvrouw, daar in de stal was een nest jonge hondjes.............................
Ja dan weet je natuurlijk genoeg, als je dat ziet, zo klein lief en aanhalig dan ben je natuurlijk verkocht!. Volgens zeggen kruising tussen een fox en een beagle.
Ik kwam thuis en vertelde het 's avonds aan Wim en die beloofde de volgende dag even mee te gaan kijken.
We gingen woensdag dus samen nog een keer terug en ook hij vond ze erg leuk. Het nest bestond uit 4 pups 1 teefje en 3 reutjes, ik had mijn keuze al bepaald en Wim vond het ook een mooi beestje. Dus afspraak gemaakt om hem vrijdag op te halen. Halsbandje hadden we nog liggen, voerbakken ook op voorraad Woensdag middag ging ik samen met GvB op zoek naar een nieuwe bril, eerst afgesproken in BlB maar toen bleek dat de opticien gesloten was (congé annuelle) besloten we vis haar huis naar Langres te rijden. Ze stelde meteen voor de bench van T mee te nemen zodat we de pup een vaste plek konden geven.
Naar Langres en een leuk montuur uitgezocht, lekker even gepauzeerd in de tearoom en toen naar huis terug, compleet met bench.
Wim was thuis druk met het plaatsen van de douchecabine, het gaf hier en daar wat probleempjes, de tekening was hier en daar niet echt zo duidelijk en dus kwam er veel gezucht en gemopper bij te pas! Soms kon ik mijn hulp aanbieden en meedenken, maar soms ook niet. De afvoer van het water was het grootste probleem. De wastafel was toen de fam. L kwam geïnstalleerd en het water liep heel langzaam weg, door de sanibroyeur (strontvermaler) die veel druk geeft in de waterleiding bleef het lastig, dus eerst een anti-retour ding gekocht. Later een beluchter, maar dat loste het probleem ook niet op! Nu de afvoer van de douche er nog eens bij kwam , werd het probleem eerder groter dan kleiner. Afschot voldoende, maar de sanibroyeur is het euvel! We zullen dus toch een gat door de buitenmuur moeten zien te maken en de afvoer daar langs naar buiten moeten laten lopen! Heel fijn. Muur is minstens 70 cm dik en wij hebben daar geen boor voor die dat aan zal kunnen dus aanstaande maandag naar Kiloutou bellen en kijken of we er een kunnen huren.
Vrijdag dus tegen middaguur naar M. en samen met CD naar de buren, bench mee. Men kon het niet eens worden over de geboortedatum van de pups, ons was in eerste instantie verteld dat ze 4 of 5 weken moesten zijn, maar CD was er van overtuigd dat de pups al ouder moesten zijn. En ja hoor wat bleek....... ze zijn minstens 7 weken oud, dus oud genoeg om weg te kunnen bij moeder. Moeder hond gaf nauwelijks meer melk en de pups waren dus al gedeeltelijk over op vast voedsel. De buurjongens vonden het niet zo leuk dat wij een van de vier hondjes meenamen, zij hadden hem al Arthur gedoopt! Wij wilden ons toch houden aan de F, de letter waarmee in 2010 alle rashonden-namen moeten beginnen. Het was niet eenvoudig, want Wim en ik konden het in eerste instantie niet eens worden. Maar we hebben uiteindelijk besloten om voor FLOYD te kiezen. Floyd had het in de bench in de auto niet naar zijn zin. Thuisgekomen vonden de katten het ook geen succes! Floyd scharrelde rond door huis en tuin en viel als een blok in slaap. 's Avonds bij het naar bed gaan hebben we de bench naast ons in de slaapkamer gezet, maar ach dat arme beest was helemaal over de rooie van de zenuwen, piepen, huilen, blaffen en wij dus niet slapen! We zijn zo ontactisch geweest om hem op het voeteneind te leggen en daar heeft hij de rest van de nacht perfect geslapen. Ieder uur even met hem naar buiten geweest gisteren en dat ging redelijk goed. Toch twee keer in de kamer geplast! Hij heeft de kattenmand van Boefie in beslag genomen en ligt daar heerlijk in te slapen. Tegen half elf kreeg hij even een dollemanskwartiertje, werd wild en wilde op de bank. Nee, dat mag dus niet. Wim stelde voor het kattenmandje in de slaapkamer te zetten en ik legde daar een tshirt van Wim in. Floyd heeft de hele nacht doorgeslapen en wij daardoor dus ook! Vanochtend om 7 uur werd ie wakker, dus dat is een heel verschil met de eerste nacht!
Ik heb via skype nog maar niets gezegd tegen Marieke, weet niet hoe ze zal reageren, zij heeft namelijk een BOXER in haar hoofd. Floyd is een beetje anders, dus.........
Vandaag giet het pijpenstelen en Floyd wil niet in de regen, hij wil meteen weer terug richting huis en wil niet de andere kant op, gevolg dat hij nu in huis heeft gepoept, dat is minder! Hij lag na het derde korte wandelingetje te rillen in de kattenmand. Maar hij zal toch aan de regen moeten wennen, want de voorspelling zijn niet best voor deze komende week!
Met Marieke gaat het overigens heel goed in Schiedam, ze blijft tot de 23ste bij M&G en mag dan nog drie nachtjes naar de fam. L , zodat ze t/m woensdag bij BL kan blijven werken en komt met de trein van Rotterdam via 1 overstap in Brussel naar Luxemburg waar wij haar de 26 ste op zullen halen. We moeten dan Floyd meenemen, dus dat zal een verrassing zijn (?)

Le moment suprême.......

De boormachine van KILOUTOU, wat een ding, met een boor van 4cm diameter en een lengte van 110 centimeter, was bijna niet hanteerbaar. Het kostte Wim ondanks het mega-apparaat toch nog erg veel moeite; maar het gat is er! Dus afvoer is nu aan-gesloten via buiten en we kunnen slechts hopen dat 't in de winter niet bevriezen zal. Heel toevallig, dat is tegenwoordig wel vaker, was de buuf net in haar tuin bezig. We hebben de indruk dat ze meer en meer op ons begint te letten, schoonzoon wil graag alles weten en dus ondanks haar staaroperatie, die haar volgens eigen zeggen een oog heeft gekost, kan ze kennelijk toch nog voldoende zien. Wim vindt dat maar niks, maar we kunnen haar moeilijk verbieden in haar eigen tuin rond te lopen.
Maar enfin, afvoer is er dus. We kunnen douchen boven. Ik had de primeur. We zijn nog niet uit alle knoppen, toeters en bellen; maar de handdouche is prima, de massage stralen aangenaam en de grote regendouchekop bovenin is echt helemaal het summum. Je moet echter wel in de gaten houden dat je niet uren blijft staan. Time flies, als je het naar je zin hebt! Maar na afloop van het proef-douchen, bleek dat er her en der nog wel wat extra kit op de naden kan, er lag rondom toch nog best wel wat water, dus nu even gewoon genoegen nemen met de douche beneden en dan als alles is opgedroogd, eerst nog weer alles rondom kitten en dan mogen we weer. Marieke zal niet weten wat ze ziet!

Licenciement économique!

Gisteren was het dus. De laatste ontmoeting met Madame La Patronne!!!!! Om 16.00 uur werd ik in le Tholy verwacht. Ik was keurig op tijd de delegué was er ook al. Het gesprek stelde weinig voor, eigenlijk een herhaling van de laatste keer in juli. Ze was verplicht me op het hoofdkantoor te laten komen voor het in ontvangst nemen van de paparassen voor het CTP traject. Ik heb nu 21 dagen bedenktijd en als ik de formulieren teken en instuur dan staat het op de rails. Ze gaf nog even aan dat nu "mijn" toernee is verdeeld onder drie anderen, die toernees een hogere omzet scoren en dat voor het bedrijf dus gunstiger is. Ja, me hoela, dat scheelt haar 1 salaris en heeft ze in ieder geval een reserve camion staan, die ze voorheen niet hadden. Vandaar mijn rug en nek probleem!!!! Toen zij haar praatje had gedaan vroeg ze of ik nog iets wilde zeggen; dus kwam ik met mijn optelsom en met de vraag of ze me dat bedrag gaat terugbetalen. Ja, ik moest me niet druk maken, ze had me dit al toegezegd en bij de solde de tout compte zal alles verrekend worden. Ik zei haar dat ik toch nog even de bevestiging wilde horen, vandaar dat ik er nog een keer over was begonnen. Dat begreep ze. We zeiden elkaar gedag, ik ging met Jean Pierre naar het depot en hij vroeg of er verder nog iets was. Op dat moment kon ik niets ophoesten. later thuis bedacht ik me dat ik graag wil weten, in welke status ik nu verkeer ben ik nog steeds werknemer of soupeer ik nu mijn vakantiedagen op???? ik ga straks dus toch nog maar even bellen. Want ik heb liever toch nog een beetje salaris, dat hebben we dik 3 maanden moeten missen en dat hakt er lekker in. Waren we schulden vrij nu staan we weer in de rode cijfers. Dat schiet niet op. Dus maar hopen dat de afrekening niet al te lang op zich laat wachten, dan kunnen we weer met een schone lei beginnen. 12 maanden wordt mijn salaris doorbetaald en 1 x in de week moet ik verplicht op het arbeidbureau verschijnen. Ik ben benieuwd wat het allemaal met zich mee brengt. Mag cursussen volgen en krijg een persoonlijk begeleider!
Straks rijd ik naar Chaumont naar KILOUTOU voor het huren van een prof. boormachine om een gat te boren in de minstens 70 cm dikke buitenmuur voor het aanleggen van een afvoer voor de nieuwe douche. Laten we hopen dat dat gaat lukken, heb absoluut geen behoefte aan gemopper en gedoe. Buiten lijkt het momenteel meer najaar dan zomer en dat is al erg genoeg!

Platter dan een platgetrapte platluis..........

Ja, daar leek Wim aardig op vanmiddag!
We hadden via een soort van marktplaats een tweedehands douchecabine gescoort en een afspraak gemaakt om die vandaag op te halen. Het was redelijk uit de buurt. Maar het leek ons op de foto de rit wel waard, zodoende voor vertrek nog even opgemeten en volgens Wim moest het lukken, dus zonder aanhangwagen op pad gegaan. Dat zou alleen maar meer tijd kosten en het rammelt dan allemaal zo in die hanger. Dekens, lakens ed. meegenomen om e.e.a. goed in te pakken en beschadigingen te voorkomen.
Tom Tom nam allemaal binnendoor weggetjes, maar we vonden het zonder moeite. De vriendelijk meneer had alles al keurig gedemonteerd en zelfs de verpakking was nog aanwezig. Dus begonnen we met inladen. Maar het was nogal een gevaarte en met pijn en moeite kregen we alles in de auto; gevolg was danook dat er nauwelijks nog plaats was voor een bijrijder cq passagier. Nog weer een keer passen en meten, maar met hetzelfde resultaat. Wim was onvoorwaardelijk we moesten samen terug, dan maar dubbelgevouwen, schuinhangend met een bil op de douchebak en handen in zijn nek en ja dan mocht ik rijden! Geweldig dus! Diverse keren opperde ik onderweg om even te stoppen en benen te strekken, maar hij was onverbiddelijk: Doorrijden, zo gauw mogelijk naar huis! Ik koos voor de "grote" weg maar dat was wel dik 20 kilometer meer,enige voordeel was dat het dan niet zo slingert. Ik hoorde achterin regelmatig zuchten, kreunen en steunen, maar hij wilde niet dat ik zou stoppen. Eerst had ie zoiets van rijd nou maar naar Chaumont dan zijn we op de helft, maar daar aangekomen wilde hij door. Niks geen gestop, doorrijden!!!!! Als hij zo zit te zuchten, dat gebeurt ook wel als we in een file staan, dan ga ik me altijd zo schuldig voelen. Ook nu dus, terwijl ik stevig doorreed voelde ik me niet echt happy. Maar........
we zijn veilig thuisgekomen,niet aangehouden door de politie gelukkig. Wim heeft alles uitgeladen en nu staat het in de computerkamer te wachten om naar boven te brengen en te installeren, dat zal nog een klus zijn want het is een enorm bouwpakket. Er zit zelfs radio in en een hamman. Of we dat alles ooit zullen gebruiken????? We zien het wel. Wim zal vanavond na het melken wel geradbraakt thuis komen. Want meer dan 100 km zo platgedrukt, daar zal hij nog wel de naweeën van krijgen.

Ontmoetingen,

Zaterdag namen we afscheid van onze huis-dier-plantoppasser, die het allemaal dik voor elkaar had. Wat een geweldige oplossing was het voor ons dat hij kon komen.
Deze(voor Wim)tweede vakantieweek, ik houd, doordat ik nog weer 15 dagen verlenging heb gekregen van de huisarts ze dus nog tegoed, staat bol van de ontmoetingen. Leuk, gezellig om zo iedereen weer te ontmoeten of begroeten. Zaterdag jl. kwam de hele familie L, op de terugweg van hun vakantie voor een tussenlanding ze bleven twee nachten en we hadden het weer gezellig, zij namen maandagochtend Marieke mee naar Schiedam voor haar vakantiebaan bij Bram. Dat kwam dus erg goed uit. Maandag ochtend eerst voor de röntgenfoto van mijn nek naar Neufchateau brood gehaald en snel weer terug voor het afscheid van Marieke.
Maandagmiddag naar Aulnoy op bezoek bij de fam. B, spontaan nodigden ze ons uit voor het avondeten na een borrel en een giga omweg door het missen van een afslag. Het was weer heel genoeglijk. Dinsdag een beetje genikst. Woensdag stond de dagtrip naar Parijs op het programma dus vroeg op om de trein van 7 uur in Chaumont niet te missen, we troffen elkaar daar. Het werd een vermoeiende maar erg leuke dag,topper was de 45 minuten durende rit met een TUKTUK ( een Italiaanse Piaggo) die ons door Parijs lootste tussen de files door. Het was een belevenis! Stralend weer en erg veel toeristen; Bezoekersrij bij de Notre Dame van 3 en een 1/2 uur!!!!!!! Donderdag naar de Meuse voor een bezoek aan W&H, we waren er tegen middagetentijd en zijn gastvrij onthaald en schandalig verwend! Ik heb H uitgelegd en voorgedaan hoe je van lavendel een Froufoutje maakt eerst ging het helemaal fout, maar met behulp van internet via hun wifi was het snel duidelijk waar de fout zat. We kwamen vrij laat weer thuis. Vandaag komen C&E langs, ze waren hier al op de heenweg van hun vakantie en ontmoetten toen JS, omdat wij op vakantie waren. En ik had toevallig tegen J gezegd dat ik jammergenoeg niets meer van hen had gehoord. Zo zie je maar: nooit te snel oordelen!