Soirée de la cloture de diseurs d'histoires.

Zaterdag 27 november stond al vanaf februari jl. in mijn agenda. Een opdracht in het kader van mijn lidmaatschap van "les semelles de vent" een vereniging tot nut van activiteiten in de vrije tijd. Het door de Foyer Rureaux georganiseerde evenement van de 'verhalenvertellers' dat ieder jaar in heel Frankrijk plaatsvindt wordt traditiegetrouw afgesloten met een maaltijd tussen de verhalen door en aan de vereniging was een bijdrage gevraagd en dus werd algemeen besloten dat wij het eten zouden verzorgen! Ik geef twee keer in het jaar als vrijwilliger al kookworkshops en dus kreeg ik de algehele leiding toebedeeld. Ik heb een voostel gedaan van het menu, dat werd eenstemmig aangenomen.
* Pompoen soep
* een bord TAPAS bestaande uit : een brushetta met maigret de canard en mozzarella
een terrine van feta met gegrilde paprika
een loempiaatje van comté met rauwe ham
een verrine met geitenkaas en zwarte olijfjes
een viskoekje
een pastaschelp met auberginesalade
* Tiramisu met appel en calvados
Men ging uit van 60 tot maximaal 100 aanwezigen.
De receptuur uitgeschreven, de boodschappenlijst opgesteld en de deadline van inschrijving vastgelegd op jl woensdag 20.00 uur!
Wat schetst mijn verbazing.................. 130 personen hadden zich aangemeld!Daar had niemand op gerekend en dat was dus even flink schrikken. Bij het bezichtigen van de feestzaal van Biesles kwamen tot de ontdekking dat er veel aanwezig was maar helaas dus geen potten en pannen en andere keukenbenodigheden. Slechts bestek, serviesgoed een grote koelkast en een oven, een vaatwasser en een behoorlijke aanrecht. We hebben dus de benodigde materialen een beetje verdeeld onder de deelnemers van de kookworkshop cq. kookstaf.
Zaterdagochtend 10 uur gaf iedereen acte de présence en kon het bereiden van de gerechten beginnen. Alles liep gesmeerd, totaal geen stress, alles zoals ze hier zeggen:"ZEN". Tussen de middag aten we gezellig met een groepje van 9 personen. De zaalinrichting, tafels dekken ed was niet ons pakkie aan. Wij hadden het bereiden en het opdienen toegewezen gekregen. De kookploeg veranderde een beetje van samenstelling, sommigen gingen huiswaarts anderen namen hun plek in. Om half vijf was al het werk gedaan, het zag er goed uit. De soep 25 liter pruttelde en de voorbereidingen van de mise en place gedaan. De taken van het serveren werden verdeeld, we namen met de organisatie de planning door en ik schreef het op voor de keukenploeg. De avond kon beginnen.
Helaas begon het tegen half acht enorm te sneeuwen en de telefoontjes kwamen binnen met diverse afmeldingen, we keken elkaar aan en kregen even de kriebels.
Kwart voor acht stroomden de mensen binnen en om half negen opende de voorzitter de avond. Ik mocht het menu aankondigen en toen begon het eerste van vier opvoeringen van een echtpaar, hij met gitaar zij vooral met haar stem. Heel geanimeerd maar helaas had ik geen tijd om het te aanschouwen, we moesten de soep nog afmaken en zorgen dat het in de metalen schenkkannen zou klaarstaan. Het verhalen gebeuren liep uit en we vreesden dat de soep te veel zou zijn afgekoeld maar tijdens het opdienen bleek het nog steeds flink warm gelukkig. Toen de borden werden opgehaald stroomden ook de eerste complimenten binnen! Tweede acte: intussenmaakten wij 132 borden klaar voor de Tapas! het was flink aanpoten, maar het stond prima op tijd klaar om uit te serveren. Het bedienende klupje liep zich het rotjeknor, maar iedereen had binnen notime zijn/haar bord en kon het smullen beginnen. Wijzelf aten ook mee, en het sfeertje was prima. Wat een bof dat echt alles was gelukt! Het was een groot succes.
Derde acte: even meegeluisterd gekeken, erg humoristisch en heel goed gearticuleerd dus ik begreep de grappen ook! Tijd voor het dessert de tiramisu die ikzelf samen met ene Sophie had gemaakt. Het was mooi opgesteven en dus was het snijden een makkie. Er was genoeg, iedereen smulde! Vierde acte: Daar heb ik volledig van mee kunnen genieten. Wat een humor, wat een stem die vrouw, erg leuk en een aanrader om daar volgend jaar eens wat meer in te duiken. In tussen was het kwart voor twaalf en was ik echt op! Wim zou me ophalen dus hem gebeld. Hij kwam nog voordat de grootste troep in de keuken was opgeruimd, ik heb de boel de boel gelaten, niet netjes maar ik had naar mijn gevoel mijn bijdrage wel geleverd. Moe maar voldaan huiswaarts.
Ik kan terugkijken op een zeer geslaagde avond, samen met 131 anderen!!!!!!!!
Ik ben zo stout geweest mijn visitekaartje op alle tafels neer te leggen.

De winter komt er aan.....

Volgens de krant gaat het eind van deze week al erg koud worden ze voorspellen min13 dus dat is niet mis! Als er dan ook een zonnetje bijkomt is het niet zo erg, momenteel is het namelijk erg somber, grauw en nat. Met Floyd naar buiten is niet altijd even prettig, maar we hebben geen keus. Maandagochtend ging ik vol goede moed met hem het zgn. "grote rondje" lopen en liet ik hem loslopen. Op de training zondagochtend ging het niet allemaal even vlotjes, ja als je twee weken niet gaat ben je dus terug bij AF. Wim was mee maar die raakte in de war van de opdrachten van de trainster en gaf het al snel op. Maandag bleef F in eerste instantie netjes in mijn buurt, maar ineens bleef hij een heel stuk achter en was naar hartelust aan het graven in een vossenhol. Ik op mijn hurken en in mijn handen klappen maar géén F!
Ik had een dode das zien liggen en wilde absoluut niet dat F daar aan zou gaan staan peuzelen, dus werd ik een beetje geagiteerd. Klappen en roepen dus! Er kwam een pick-up aan en daar rende hij achteraan! Van de andere kant kwam ook een auto, dat bleek AC de zoon van wim's baas die kwam het land inspecteren ivm omploegen. Toen hij in zijn auto stapte en plankgas wegreed ging F er vol gas achteraan en was ie dus na een paar minuten in een velden of wegen meer te bekennen. Het regende en het weggetje was modderig. Ik aarzelde; teruggaan, of roepen en klappen? ik was een beetje hopeloos. Ineens zag ik hem stilstaan en om zich heen kijken; hij was mij kwijt en toen begon hij het op een lopen te zetten mijn richting op. D.m.v een koekje kon ik hem vastgrijpen en aanlijnen en heb hem naar huis gesleurd, hij wilde graven, snuffelen alles behalve naar huis. Jammergenoeg is er zondag geen training
i.v.m jaarvergadering en zaterdag ben ik bezig met de maaltijd voor ?? personen dus kan ik niet naar de les. Wim gaat er vast en zeker niet heen; onder het mom van "ik begrijp dat mens toch niet"
Na dit avontuur mocht ik naar de testmiep voor mijn bilan. Manon en PB haden beiden een vragenlijst ingevuld over mijn kwaliteiten en persoonlijkheid en ook IH had haar mening gemaild. Zelf had ik er meer dan 4 uur aan gewerkt en was eerlijk en openhartig.
Mevrouw A was onder de indruk en stak dat niet onder stoelen of banken!
Voor aanstaande maandag moet ik een lijst maken met beroepen die me leuk lijken, nou dat is niet moeilijk! Als het met eten en mensen te maken heeft, of met talen spreken en tourisme dan vind ik het al leuk. Het is alleen de vraag of daar hier in de buurt werk in te vinden zal zijn.

Wateroverlast en vriendschap.

Afgelopen weekend naar Gembloux geweest. Intussen was dit voor mij de derde keer, "times flies" als je het naar je zin hebt! Ieder jaar leer ik meer mensen kennen en zijn de begroetingen bij het weerzien altijd even hartelijk. We reisden dit keer met een busje en waren in het totaal met 7 personen. Een echtpaar die zich onlangs bij de confrèrie hebben aangesloten wilden ook mee en het was even afwachten of het zou klikken; maar het was echt weer heel erg gezellig. Het echtpaar is al met pensioen, zij is voor haar leeftijd erg charmant, hij mag er ook zijn. Je kunt aan hun kleiding ed. wel zien dat het hen aan niets ontbreekt. De gebroeders H hadden een plekje voor mij tussen hen beiden in en vanaf de eerste kilometers zat de stemming er in. Helaas regende het pijpenstelen. Het was vrij druk onderweg en de 450kilometers gingen nou niet echt vlotjes. We stopten in Luxemburg, dronken een wijntje, aten een stukje worst en een plak cake met tonijn en reden weer verder. We vertelden aan R&S dat er aan de weg van Namen naar Gembloux erg veel met neon verlichte vitrines zijn, waar "dames" zitten te wachten op klandizie, ze waren ( net als wij de eerste keer) erg verbaasd. Bij de eerste de beste vitrine werden alle ruiten schoongewist van de condens om beter te kunnen zien, chauffeur PB matigde de snelheid en alle ogen waren gericht op de zeer schaars geklede dame! Zo verliepen de laatste kilometers tot aan de foyer waar de beurs gehouden wordt in lacherige stemming met veel commentaar van de aanwezige heren. De begroetingen tijdens weerzien met vele bekenden was weer allerhartelijkst. Die avond pakten we niet alles uit want we arriveerden tegen zeven uur en de beurs sloot om negen uur dus dat leek ons niet de moeite. Naar het hotel om in te checken en een restaurant opgezocht waar we super lekker hebben gegeten. Met natuurlijk weer, zoals intussen de doen gebruikelijk, een prima wijntje en een amical sfeer. Bijtijds terug naar het hotel en de volgende ochtend om half negen na het ontbijt onze tafels ingericht, klaar voor de handel en de bezoekers. Helaas viel de verkoop tegen, er kwamen 2000 bezoekers en er waren 102 exposanten aanwezig. 's Avonds het avondeten in de kantine van een school, dit keer een smakelijke maaltijd en een gezellige ambiance. Zondag begon de beurs om 10 uur dus konden we het wat rustiger aan doen, het ontbijt viel ons allemaal zwaar tegen, maar ach je kan ook niet alles hebben toch? PH verkocht zondag toch nog een paar dure stukken en ik had de taak iedere exposant aan te spreken in hun, daar waar mogelijk eigen taal, om hen uit te nodigen voor 4 en 5 juni 2011 voor onze beurs in Nogent. Reacties waren erg positief, dus goede hoop dat we op wat meer exposanten kunnen rekenen. De Nederlandse ploeg organiseert 23 april 2011 een beurs in Tiel, ze zouden het super vinden als wij daar aanwezig zullen zijn. De confrères zijn nog niet wild enthousiast, het is alleen zaterdags en de afstand vinden ze toch wel een handicap. Ik ga aanstaande vrijdag, onder het genot van een glaasje Beaujolais primeur, proberen ze over te halen, lukt dat niet dan stel ik voor daar zelf naar toe te gaan onze president PB zei meteen dat een goed alternatief zou kunnen zijn. Ik zou dan vooral scharen meenemen, daarover weet ik inmiddels al aardig wat te vertellen en daar is in Nederland misschien wel een markt voor. We zullen wel zien, als er een aantal mee zouden gaan is het natuurlijk leuker dan kan ik meteen gidsje spelen en ze de tulpen en de molens laten zien!

Donkere tijden met een lichtpuntje in het verschiet,

Het is volop herfst, maandagavond zelfs natte sneeuw. Ik heb het geloof ik al eens eerder vermeld maar doe het vandaag nog eens dunnetjes over: De verlichting van sommige auto's en de onverlichte wegen 's avonds zeker als het regent of zoals maandag dus natte sneeuw, bezorgen mij grote ergernis! Ook de markering op de wegen is hier en daar zo versleten dat ik af en toe onzeker ben. De lampen van de tegenliggers veroorzaken dat je soms verblind wordt en op de ruit van de auto geeft dat een soort kringen. Zondagavond na een gezellig avondje bios in N. regende het en dan is het rijden niet altijd even prettig. Zondag was het de hele dag erg slecht en omdat het ook in de nacht van zaterdag op zondag erg hard had geregend kon ik niet de moed opbrengen om met Floyd naar de training te gaan, achteraf gezien zwak! Maar het is vooral de weg ernaartoe die normaliter al slecht begaanbaar is, die me tegenhield. Dit is een "drukke" week; veel afspraken, vergaderingen, twee ritten met mevrouw L. en vrijdag naar Gembloux met de confrèrie.
Maandag begon met mijn voorbereidend gesprek voor de competentietest. Een vriendelijke mevrouw van mijn leeftijd (altijd prettig want ik heb het gevoel dat die zich beter in mijn situatie kunnen verplaatsen dan iemand van 25!) ze heeft me alles uitgelegd en we hebben nu zes afspraken van steeds twee uur voor de eerstvolgende zes weken, vastgezet op de maandag. Maandagavond ouderavond op school van Marieke. Dit keer gelukkig slechts twee klassen van het derde en laatste leerjaar dat scheelde een hoop wachttijd. Prof. pricipal was niet ontevreden, M scoort voor Frans ( schriftelijk)geschiedenis/aardrijkskunde en wiskunde een onvoldoende. Docent Frans adviseerde om wekelijks een dictee met haar te doen, het gaat vooral om de spellingfouten, verder is hij dik tevreden. Geschiedenis/aardrijkskunde is een nieuwe docente, jong en vastberaden zich niet gek te laten maken, dus ze heeft hoog ingezet en straft onmiddellijk! Ze vindt Marieke, die is gekozen als klassenvertegenwoordigster, mede verantwoordelijk voor de sfeer in de klas en eist van Marieke meer discipline en inzet! En toen naar de docent van wiskunde, Marieke's zwakste vak. Meneer A denkt dat omdat Marieke een hekel heeft aan het vak en het moeilijk vindt, ze de kont tegen de krib gooit en er geen moeite voor doet, terwijl als ze de les goed zou volgen ze de helft al zou begrijpen. Dus afgesproken dat M zich positiever opstelt en er werk van maakt, vooral haar huiswerk!
Met deze cijfers zou ze het allemaal nèt kunnen halen, maar ze kan en moet net wat hoger scoren. We hebben samen afgesproken dat ze zich dus wat meer op school zal storten!!!!! Helaas zijn er vervelender dingen:
Pole emploi die zorg moet dragen voor mijn salaris had mij gezegd dat er rond de 2de november werd betaald, ik kijk dus dagelijks op de site van onze bank: tot gisteren nog niets gestort en ik begon hem dus te knijpen. Aflossing van de hypotheek is op de 5de van de maand en er staat geen geld dus die kon niet worden betaald. Ik bellen met mijn persoonlijk begeleider:"nee het is echt de deur uit", ik bellen met de bank:"Nee, het is niet binnen", ik weer bellen met PE: "heus mevrouw het is de deur uit", maar nee , niets dus. Wat blijkt! Mijn vorige werkgeefster moet kennelijk een gedeelte meebetalen en dat is niet voor de 10de binnen en dus kunnen ze mijn salaris niet storten voor de 12de! Het staat dus pas de 15de op de rekening. Vanaf 30 augustus zonder salaris, dat valt dus om de dooie dood niet mee! Het is vandaag de tiende dus nog vijf dagen een pas op de plaats hoopvol uitkijkend naar de 15de!

Wintertijd en rompslomp.

We zouden naar NL gaan dit afgelopen weekend, dus afspraak gemaakt voor Floyd voor een verblijf in het pension en hem donderdagavond weggebracht. Dus even rust in de tent voor vertrek. Wim werkte nog vrijdagochtend en dus konden we tegen half elf vertrekken. Het was druk onderweg, veel vrachtwagens en diverse opstoppingen, we deden er dus beduidend langer over dan we hadden verwacht. Marieke zou het weekend met Manon en Gino meegaan naar een Tattoobeurs in Purmerend, dus was de afspraak haar in de zaak af te zetten. Daar troffen we J&L aan, altijd wel weer leuk om te zien wat een waardevolle vriendschap dat is! Het liep allemaal een beetje anders doordat wij later waren dan gepland en ook Manon's idee van samen een pizza eten liep dus volledig uit de hand. Vervelend voor J&L want die moesten bijtijds weer naar een volgende afspraak. We namen afscheid en ieder ging zijns weegs.
Wij bezochten TvW, aten een hapje bij de Chinees ( 17 jaar geleden hadden Wim en ik daar ons eerste afspraakje) en reden naar het huis van Manon. Zaterdagochtend eerst boodschappen in een steeds armoediger wordend Schiedam, toen naar Oma Bos. Achterdeur was op slot, tuin een grote bende, we gluurden door de gordijnen en zagen een opgeruimd huis. Dat was vreemd, normaal is het altijd een rommel van stapels kranten, een volle aanrecht en nu was alles bijna een soort van steriel! Paniek dus want het was zeker geen goed teken! Maar ja, wat zou er met oma zijn? Buurvrouw (ook al flink bejaard) zat op haar stoel te slapen en reageerde niet op aanbellen, andere buren waren niet thuis. Adres van"oom J" hadden we niet, Wim wist wel ongeveer waar hij woont maar geen huisnummer en over de straat twijfelde hij. We hebben dus alle flatgebouwen langsgelopen en op de naambordjes gekeken, maar helaas geen familie Bos te vinden. Toen maar naar Wim's vader, die ons wist te vertellen dat oma een knie had gebroken maar geen idee had waar ze nu zou revalideren. Telefoonboek gekeken, diverse keren geprobeerd maar steeds geen gehoor bij de overige familie. Kreeg een sms van H&E die ons uitnodigden om mee te eten, dus wij naar Schipluiden. Een vorkje meegeprikt van de preistampot en even gezellig bijgekletst. Daarvandaan eindelijk kontakt met de vrouw van JB. Oma had inderdaad een gecompliceerde been breuk opgelopen tijdens een val in huis eind augustus!!!!! en was opgenomen in Driemaashave. prettig om te weten ! 's avonds alle klokken en horloges aangepast naar wintertijd en dus een uurtje langer kunnen slapen.
Wim en ik waren het er beiden overeens dat onze auto prima rijdt, Cruise Control een heerlijke luxe is en je in Nederland in het verkeer ogen te kort komt vanwege alles waar je op moet letten: verkeersborden op elke 50 meter, fietsers, zijstraten, woonerven, de vele auto's en die verschrikkelijke verkeersdrempels.
Zondagochtend op bezoek gegaan, ze is verward en vertelt heel vaak hetzelfde, moet revalideren en wil natuurlijk terug naar haar eigen huis, maar of dat er nog in zal zitten?????? wij denken dat het beter zou zijn van niet, maar wie zijn wij????
Terug naar opa Kees, broodjes gesmeerd en de voor ons bestemde televisie in de auto gezet tussen het heimweevoer, de plantjes, de tijdschriften, de stoofperen van Els en naar het station in Schiedam gereden om Marieke op te halen. De terugreis liep een stuk vlotter dan de heenweg. Waren op redelijk tijdstip weer thuis. Maandagochtend Floyd opgehaald, die erg blij was ons te zien, gisteren naar het CTP bureau en daar afgesproken dat ik wacht op een telefoontje van het bureau wat mijn competenties gaat testen en dan nemen we weer kontakt op. Gisterenavond, dinsdag belde de mevrouw; afspraak voor aanstaande maandag. Het staat dus op de rails.

Le C.T.P en mijn persoonlijk begeleider,

Maandag om 13.30 uur had ik dus mijn eerste gesprek met mijn persoonlijk begeleider op het Arbeidbureau in Neufchateau. Eerst auto weggebracht om de winterbanden eronder te zetten en nog een of twee andere kleine dingetjes, te voet dus naar centre ville een afstand van een minuutje of 15. Mijn persoonlijk begeleider is een jonge man en hij heeft me eerst van alles en nog wat uitgelegd over hoe zo'n CTP functioneert en wat de mogelijkheden allemaal zijn. Nou die zijn er genoeg: cursussen volgen, omscholing, sollicitatietraining enz. enz. Na een dikke drie kwartier hebben we overeengekomen om eerst een soort van test te doen wat mijn competenties zijn. Ik had nl. in het vakje "wat zoek je voor werk"een heel scala van beroepen opgeschreven. Alles wat me leuk lijkt en dat is nogal wat. Meneer vond dat te breed en stelde dus voor om eerst maar eens uit te zoeken wat er het beste bij me past. Ik vind alles okay dus laat het over me komen. Volgende week is meneer vrij dus mijn eerstvolgende afspraak is over twee weken. Het is de bedoeling iedere week een afspraak te hebben, dus koppel ik dat voortaan aan de wekelijkse boodschappen bij de Lidl. Heb ik twee vliegen in een klap.
Ik ben van het arbeidbureau gelopen naar Leclerc en dat was een pittige wandeling berg op. Als je dit normaliter met de auto doet, zie je niet dat er nauwelijks rekening is gehouden met wandelaars dus het was hier en daar akelig dicht langs de weg, een trottoir is er niet. Best gevaarlijk dus. Na mijn inkopen, ik had begrepen dat er ook een bus rijdt, liep ik dus naar de bushalte en keek op het schema. Bus was 3 minuten geleden langsgeweest en de eerstvolgende ging royaal een uur later. Dus op mijn gemak de stoute schoenen aangetrokken en de terugweg aanvaard! In de hoofdstraat van N. even bij de tearoom gestopt voor een kopje thee en een taartje en toen op naar de Renaultdealer. Auto was nog niet klaar. De receptioniste zei dat ik gerust had mogen bellen, hadden ze me opgehaald!!!!!! Ik was flink moe dus snel naar huis en bijtijds naar bed maar de slaap die kwam helaas niet. Vermoeide benen en een vol hoofd. Dus een pilletje; gevolg vanochtend een houten kop.

Dubbele betekenis.

Jl woensdag even eruit met G en I naar Troyes, de moeite van een bezoekje waard! Wilden ook nog naar de Outletwinkels en dachten er slim aan te wezen om daarvoor met de bus te gaan. Dus naar de halte en een kaartje gekocht bij de buschauffeur. We zeiden na een x aantal haltes tegen elkaar dat het best een eind van het stadscentrum af lag en waren daarover verbaasd, bij het eindpunt geen winkel te zien! Buschauffeur vertelde ons dat we die winkels allang gepasseerd waren! dus bleven we zitten en reden de route weer terug, stapten uit bij de outlet en keken even rond. De prijzen vielen ons erg tegen. I kocht iets voor haar zoon en ik iets voor Marieke en lieten verder de boel de boel, want het werd intussen al aardig laat en we wilden op een redelijk tijdstip weer thuis zijn. Al met al dus weer gezellig om zo een stad te verkennen; ga zeker nog een keer terug.
Zaterdag en Zondag was de gastronomische beurs en de confrèrie was "eregast" dus wilde ik ook even mijn neus laten zien en ging er heen, in de veronderstelling daar heel wat culinairs aan te treffen. Ik vond het een tegenvaller, veel producenten van streekproducten stonden er opgesteld in kleine klaslokaaltjes. De confrèrie stond in het gedeelte carrosserie en iedereen was dik ingepakt, het was er frisjes! Helaas erg weinig bezoekers. Ik had n.a.v. ons uitstapje van twee weken geleden de vier heren een kaart gestuurd om te bedanken voor alle verwennerijen en gezelligheid. PH begroette me en bedankte voor de kaart, had hem echter direct in zijn bureaulade gestopt omdat hij bang was dat zijn vrouw de kaart zou lezen(?) ik begreep niet waar hij op doelde, dus vroeg om tekst en uitleg.
Ik had de heren bedankt voor alle verwennerijen en wat bleek het woord "gaterie" (opgezocht in het woordenboek) heeft dus een dubbele betekenis! En als je het dus anders opvat is het nl. tamelijk plat. Wist ik veel. Er werd dus hartelijk om gelachen en de opmerkingen bleven natuurlijk niet uit.
Zondag eerst puppytraining. Wim en ik zagen er geen gat meer in; Floyd is erg actief en eigenwijs. Dus raad gevraagd en veel advies gekregen, o.a. dat hij erg veel energie heeft en die minstens 1 x per dag kwijt moet kunnen en dus moet rennen, hij is al zo aan mij gewend dat ik hem volgens de trainers gemakkelijk los kan laten lopen dus na de les bleef ik achter met een mevrouw met een schat van een herderspup, de trainster maakte beiden los en toen was het een geren van jewelste, ze genoten beiden, Floyd was duidelijk de mindere en op mijn commando kwam Floyd netjes terug. Dus 's-middags nog een keer geoefend en het ging best wel goed. Hij bleef toch steeds in mijn gezichtsveld en genoot. Was 's -avonds kapot en sliep prima. Tegen twee uur even naar Semilly voor de foire de potirons en daar wat kalebasjes en pompoentjes gekocht voor decoratie. Het was koud. Iedereen was diep in zijn kraag gedoken en aan de warme wijn. Ik was met de auto dus maar niet gedaan.
Vandaag naar het arbeidsbureau maar daarover morgen meer, ga nu naar een kopje thee. Het is alweer bijna bedtijd.

Puppy training,

Vandaag bijtijds opstaan want ik had met de eigenaar van de "club canin" een afspraak om 9.00 uur in Neufchateau het was volgens hem lastig te vinden dus hij zou me er naar toe begeleiden. Marieke wilde toch ook mee en dus gingen we op pad. Floyd vindt tot nu toe autorijden geen pretje en hij jankt dan ook de gehele weg. Muziek aan of uit maakt niets uit hij blijft piepen. Op de parkeerplaats van de Match was het al druk, deze super is 's zondags ochtend geopend. Meneer F was keurig op tijd en hij reed voorop, ben benieuwd of ik het de volgende keer zelf zal kunnen vinden. Het is nogal in een uithoek. We waren te vroeg dus stelde hij voor even een ommetje te maken, zo gezegd zo gedaan, helaas liepen we na een aantal meters in een soort van openbaar toilet!!!! Het was me vies, een en al wc papier en grote hopen, van mensen afkomstig, we waren er allebei een beetje naar van en ontdeketen al snel dat er een groot woonwagenkamp stond. We hadden dus meteen het lichtblauwe vermoeden dat die in hun caravans dus geen toilet hebben en dat zij dus de bossages als zodanig gebruiken!!!!! We liepen snel terug, kwamen bij de auto en begrepen dat we achter een mevrouw aanmoesten rijden. We reden langs het kamp en kwamen op een onverharde weg met veel kuilen en hobbels terecht bij een groot veld helemaal omheind. We waren niet de enigen. Ik vermoed dat er zeker een dikke 40 honden van alle soorten en maten aanwezig waren incl. baas of bazin. Wat lijken sommigen op elkaar! hahahaha
We hadden veel bekijks en men wilde weten wat floyd voor ras is, wij uitgelegd 3/4 terrier 1/4 beagle. Oja dat was te zien. De honden waren verdeeld in 3 groepen en wij werden toegevoegd aan de jongsten. Floyd was zenuwachtig en vond alle anderen enorm spannend. We kregen eerst tekst en uitleg van een cordate tante. Ten eerste: de hond is in ons gezin ondergeschikt, dat houdt o.a. in; hij eet als laatst ( doe ik dus fout!) hij slaapt apart ( tweede fout) hij bepaalt niet wanneer er gespeeld wordt, enz. enz. enz. We moeten dus hier en daar wat gaan aanpassen in de reeds ontstane gewoonten! We voegden ons in de groep en daar leerde ik eerst hoe hem aan de lijn te houden, daarna liepen we tussen andere honden door ( socialisatie training) toen werd hij aangelijnd en stond ik aan de andere kant van het veld en mocht ik hem roepen. Alle commando's kort maar krachtig. En geen woord te veel dus! "Assis", "Au pieds" "Plus bougé" Ik moet zeggen dat het niet eens zo slecht ging. Belonen is een flinke stevige aai/knuffel en straffen is een vette "Non" Na dik drie kwartier, mochten naar het veld met de obstakels, door de tunnel, door een band, over een wip, over een evenwichtsbalk en een koekje als beloning. Hij deed het allemaal! Er is dus nog hoop. De andere gezinsleden zijn van harte welkom dus als Wim vrij is kan hij mee! Gaat ie leuk vinden. Vanmiddag ben ik aan het knutselen geweest met kippengaas en purschuim, morgen ga ik met CD wandelen en neem meteen mos mee uit het bos voor het afmaken van het geval. Morgen mag ik ook voor de tweede keer chauffeur spelen voor mevrouw L. die zelf op het moment niet mag autorijden, (ze is een klant van de hapkar en vindt mij/ons zielig en heeft me aangesteld als privéchauffeur, ze heeft begrepen dat wij dat extraatje best kunnen gebruiken)morgen naar Chaumont naar het ziekenhuis voor haar schouder, vrijdag jl. tandarts en aanstaande vrijdag ook weer.

J'ai bien bu, j'ai bien mangé !!!!!

Nog een beetje brak,dus vanavond op tijd naar bed, schrijf ik mijn blogje want ik begreep dat er al onrust heerst onder lezers.( als het langer duurt dan een week, worden sommigen al ongerust en beginnen ze zich af te vragen of er iets aan de hand is) Nee dus! Maar ik heb dus wel een heleboel te vertellen.
Vrijdagmiddag verzamelen in MlR om kwart voor twee. Ik verwachtte een personenbusje, maar er bleek een toyota gehuurd met 5 zitplaatsen. AB kon niet mee en dus was ik de enige vrouw in het gezelschap. Ik werd hartelijk ontvangen, nam afscheid van Wim en werd op de achterbank tussen JMR en GH gezet. Iedereen had er zin in en al na een 10tal kilometers begon de pret. Zoals altijd is de sfeer heel geanimeerd. JM verraste me met een klein verguld schaartje wat ik ergens op een sjaal of revèrs kan clipsen.
Hij is een van de meest gerenommeerde scharenmakers van Frankrijk, met een hele bijzondere collectie die op het moment in het Museum van Nogent wordt getoond. Hij is nog steeds, ondanks zijn leeftijd actief en heeft in zijn carrière al heel wat meegemaakt.Hij neemt geen blad voor zijn mond, wat af en toe niet door iedereen in dank wordt afgenomen. We maakten een sanitaire stop en kwamen tegen sluitingstijd van de eerste beursdag via een bochtige route van pakweg 20 kilometer La M. aan. Ik zag groen van misselijkheid. PB, een prima chauffeur maar een schichtige rijder, houdt van het pakken van scherpe bochten en dat was voor mijn maag iets teveel van het goede.De champagne bij ontvangst heb ik afgeslagen, dat zegt genoeg! Het dorp ligt in de buurt van Thiers, we bespraken met de organisatoren e.e.a. over de zaterdag en gingen naar ons hotel. Een hotel van Logis de France wat was besproken, was enorm luxe. We hadden ieder een eigen kamer met een pracht van een badkamer, in een annex van het hotel wat nog maar een jaar geleden was opgeleverd. Voorzien van de nieuwste snufjes. We sparaken af voor het diner om half negen in de eetzaal. De menukaart loog er niet om, ikzelf vond de combinaties een beetje maar heb uiteindelijk toch te veel gegeten. De wijnen, uitgekozen zoals gebruikelijk door GH waren een echte tongstreling. Laat naar bed, met een te volle maag en bijtijds weer op. Het zetten van een wekker met mijn mobiel kreeg ik niet voor elkaar dus aan PH gevraagd of hij me wilde waarschuwen. Na een karig ontbijt, want we hadden ingeschreven voor een maaltijd om tien uur, bestaande uit tripes!!!! gingen we naar de beurs. Tafels geïnstalleerd en diverse bekenden begroet op andere stands. Het was niet echt meegadruk maar de sfeer was aangenaam en de contacten zijn altijd erg leuk.
We sloegen de tripes toch maar over en aten stokbrood met div. worst en kaas en een plasticbekertje wijn. We hebben al met al niet echt veel zaken gedaan, maar het leggen van contacten ed. is zeker ook interessant. 's Avonds na geborreld en weer in ons hotel gegeten, dit keer in gezelschap van SB uit België. JMR maakte het de serveester niet gemakkelijk, maar ze kon er aardig mee uit de voeten. We hebben heel wat afgelachen. Ik koos dit keer voor een minder copieus diner, het smaakte voor-treffelijk en ook de wijnen waren weer heerlijk. Het bleek de naamdag van GH te zijn de volgende dag en daar moest dus al op gedronken worden. Dat heb ik geweten! Zondagochtend na een ontbijt, ik hoefde slechts een nacht zelf te betalen, de diners en de wijn werd door de heren voor hun rekening genomen en nadat we de koffers hadden ingepakt, stonden we startklaar om te vertrekken maar........... toen wilde de Toyota niet starten!!!!!! Alles nagekeken, dubbelgecheckt maar helaas er was geen beweging in te krijgen. Europacar gebeld en de situatie uitgelegd, zij zouden assistentie sturen. PH had het idee dat hij het wel zou kunnen oplossen; maar niet dus! Na dik anderhalf wachten, een rondje om en in de kerk, zitten wachten op een bankje, verhalen van JM aanhorend, kwam er een voiture de dépannage, waarop de auto eventueel ook kon worden meegenomen. Dit bleek dus niet nodig want...... de Toyota had een beveiligingssysteem, dat onder het koppelingspedaal bleek te zitten en als je het koppelingspedaal niet of niet ver genoeg indrukte dat startte de auto niet!!!! Jemig wat een afgang! We vertrokken dus dik twee uur later dan de planning. Tegen het middaguur knorden de magen van de meesten onder ons en ja wat doe je dan..... Dan zoek je dus een restaurant, want een maaltijd overslaan daar doen de heren niet aan. Het restaurant in een hotel, wederom van LdF, was eigenlijk wat te chique, maar dat doet de heren niets; we komen om te eten, we hebben een portemonnee of credit card dus aan tafel en kom maar op met de menukaart. We kregen een amuse van kleine zeeschelpen met een boter/sinaasappelsausje wat zo goed beviel dat JM het serveerstertje (nauwelijks 16) voor het blok zetten nadat hij haar had gevraagd ons nog een keer hetzelfde te serveren want we waren vergeten te proeven! De dames van de bediening waren uiterst aimabel en zullen wel gedacht hebben; wat een bijzonder gezelschap. GH zocht 3 super wijnen uit en we namen het er ook dit keer weer goed van. Ik voel me dan toch altijd wel weer wat on gemakkelijk, als ik de prijzen op de menukaart zie dan vind ik het eigenlijk te gek voor woorden en kan het me niet permitteren. Toen na de koffie en thee de rekening kwam, werd me meteen verteld dat omdat zij op superbenzine rijden en ik op slaolie, ik niets hoefde te betalen!!!! Ze kennen onze situatie en hebben het allemaal gewoon erg erg goed en doen dus niet moeilijk. Ze vinden het erg gezellig dat ik mee ga en hebben het er dus blijkbaar voor over. Ik heb ze buiten allemaal met een dikke zoen bedankt en nodig iedereen binnenkort uit om hier een keer te komen eten, het minste wat ik terug kan doen. Ik heb JMR gezegd dat hij zijn annekdotes op moet schrijven, zijn verhalen zijn ongekend. Wat heeft die man een hoop meegemaakt, rijk geworden door soms op een slinkse manier te profiteren van de simpelheid van mensen, zijn know-how over messen en scharen en zijn vakkundigheid. Maar hij is niet te beroerd om dat met anderen te delen. Ik kreeg van hem een schattig ivoren zakmesje waar ik superblij mee ben en heb hem volgens gebruik daarvoor een muntje van 2 eurocent in ruil gegeven! om de vriendschap niet af te snijden. Het was dus weer genieten van al het lekkers, het gezelschap, de grappen en grollen en de broederschap.

Ieder pondje, door het mondje.....

Niet werken, gezellig samen lunchen, kaakje(s) bij de thee, de flavour wave die ik op de rommelmarkt voor een prikkie kocht uitproberen; dit alles is o.a. de oorzaak van het krijgen van zwembandjes! Vroeger bekeek ik mijn moeder en zag hoe ze met een zg. corselet alle overtollige vetrandjes keurig kon verbloemen. Ik heb me er onlangs op betrapt dat mijn figuur op dat van haar begint te lijken: daar waar je borsten ophouden, begint meteen de maag die zonder enig teken meteen doorgaat in de buik. Als ik mezelf in de spiegel bekijk ben ik daar dus absoluut niet blij mee en ik moet dus nodig wat gaan doen. (Wim overigens ook hoor, maar dat is zijn verantwoording!) Dus....... sinds jl. maandag weer naar de gymclub van "Mado" een 72jarige zeer energieke dame, die zo lenig is dat ze haar benen ongeveer in haar nek kan leggen, met een figuur van een meid van 30, strak in het gympak. Daar kan je een voorbeeld aan nemen! Het viel vies tegen. De opwarmronde met een balspel ging nog, toen wat warming-up oefeningen ook nog een soort van te doen. Daarna een matje pakken en op de grond, voor bil, borst en buik! Dat was me errug.........Ben zo stijf als een plank, spieren zijn niet meer in vorm en ik al helemaal niet. Dus dat werd natuurlijk dinsdag en woensdag flinke spierpijn. CD is op vakantie naar Nederland dus die kon ik niet opbellen, toen WS gebeld en daar een afspraak meegemaakt voor een wandeling. WS en man A hebben een vakantiehuis hier vlakbij. Leuke mensen van mijn leeftijd. Ik ging met de R4, zij zaten met kennissen in de voortuin en keken stomverbaasd op, dat ik het was die eruit stapte. We hebben een flinke tocht gemaakt, eerst een steile klim omhoog, toen over een onverhard bospad en aan het einde daarvan stuitten we op een privébegraafplaats van 5 tombes, helaas met een hek afgesloten, want we hadden graag willen weten wie daar begraven liggen.(ik vraag dat nog wel een keertje na, ben te nieuwsgierig!) Het pad hield daar op, we zijn omhoog geklommen en kwamen bij de rand van een maïsveld, W wilde eigenlijk terug maar ik wilde verder en zo zijn we , met af en toe gehinderd door hoge brandnetels helemaal langs en af en toe door het maïsveld gelopen en kwamen uit op een grasveld en konden toen de verharde weg weer oppakken. Al met al een wandeling van dik 2 uur. Een glaasje fris bij haar gedronken, een rondleiding door het huis, een voormalige pastorie en toen weer met de R4 naar huis. Voor de volgende week als CD weer terug is staat zwemmen op het programma. Ik wil echt een paar kilo kwijt,want als zelfs veters vastmaken al niet meer zonder truccendozen gaat wordt het toch wel HOOOOOG tijd!

Per 8 september 2010 een nieuwe status.

11 september is intussen een datum die bij iedereen in het geheugen is gegrift. 8 september daarentegen zal ik zelf niet op de kalender zetten als zijnde te memoreren! Nee, want het is de datum van mijn definitieve ontslag bij de firma Disal!
Alle papieren zijn binnen, mijn aanvraag bij de Pole Emploi is ingediend en vanaf de 8ste ben ik dus niet meer in dienst, mag nog wel gedurende 9 maanden gebruik maken van de aanvullende verzekering via het bedrijf maar daar houdt het dan ook wel bij op. De "solde de tout compte" is binnen en ze heeft zich daadwerkelijk aan de afspraak gehouden! Dus dat is een meevaller. Verder gaat het dus als een kaarsje uit. Idioot hoor, niks getuigschrift of zo. Niets persoonlijk, ja in Frankrijk ben je als werknemer echt geen knip voor de neus van de werkgever waard! Helaas dus.
Sinds 15 mei dus thuis, eerst ziektewet, toen 15 dagen vakantie en nu dus de status van "stagaire/ demandeur d'emploi". Ik verveel me niet, ga me ook niet echt haasten om iets anders te zoeken. Kijk welregelmatig op de site van het arbeidbureau, maar zie tot nu toe niet echt iets wat me aanspreekt. Droom van een tweedehands winkeltje, huren vallen in Neufchateau erg mee. Een winkel tweedehands dameskleding (alias Kiek van vroeger) bestaat daar nog niet. Men kent wel een voor- en najaarbeurs tweedehands kleding maar dat is een Leger des Heils sfeertje. Ik ga het allemaal tijdens het intakegesprek kenbaar maken. Het is nu wachten op de uitnodiging. Intussen doe ik niet echt veel, er zijn dagen dat ik een heleboel aan zou willen pakken en uiteindelijk aan het eind van de dag denk: wat heb ik nu gedaan?, eigenlijk dus nauwelijks iets. We worden weer dikker en dat is niet de bedoeling. Heb met CD afgesproken een keer per week te gaan zwemmen. Gisteren hebben we een pittige wandeling van ca. 10km gemaakt. Voel de beentjes, maar dat kan geen kwaad. De gym is ook weer begonnen dus vanaf maandag er tegen aan, zal enorm tegenvallen, want ik ben zo stijf als een plank. Zal wel spierpijn worden. De wandeltochtjes met Floyd zijn nu nog niet erg lang, maar ook daar zal ik de nodige energie aan kunne wijden in de toekomst. Nu ben ik nog vooral bezig met plasjes in de kamer en de keuken opruimen, want zindelijk worden kost heel veel tijd en moeite.

Een noodzakelijk kwaad of een luxe probleem?

In blijde verwachting van de "oprotpremie", eigenlijk niet de juiste benaming, want van een extraatje omdat ik zonder overlast het bedrijf verlaat kan je niet spreken, zijn we dus op zoek gegaan naar een andere auto. Wim had de illusie dat de BMW toch nog wel een leuke inruilpremie zou opleveren......vergeet het maar!
Particulier verkopen is geen optie, want dan lopen we de kans dat de koper ons nog een proces aandoet omdat de auto verborgen gebreken vertoont en dat is het laatste wat we willen. Dus dan maar naar de diverse dealers in de omgeving. Intussen er al van overtuigd dat we maar beter op zoek kunnen gaan naar een Frans merk, dan weet je zo goed als zeker dat er altijd wel een garage in de buurt zit en dus viel Wim's oog op een Renault. Allereerst naar een dealer in Neufchateau, daar stond genoeg op het terrein om een keus uit te maken, maar de prijzen van occasions liggen hier duidelijk hoger dan in Nederland. We hebben wel degelijk een max. prijs in ons hoofd en dat willen we persé niet overschrijden. Toen nog naar een dealer in Nogent, daar reden we proef met 3 verschillende modellen, de een te klein voor Wim's postuur, de ander een fijne royale auto, maar Wim wil toch liever een stationcar en de derde ver boven het budget.Deze dealer wilde ons voor de BMW 800 euro teruggeven! de aflegger! daarvoor rijden we hem liever zelf op! Dus dan toch maar weer terug naar de eerste, die bood overigens voor de BMW nog de netste inruilprijs; zij doen veel zaken met de Oostbloklanden en die hebben interesse in dat type auto. Dat komt goed uit. Er stond een nette break uit 2004, we hebben daarmee proefgereden en die heeft ruimte genoeg, is dus 5 jaar jonger en slechts 125.000 km op de teller. We denken er dus nog even over na. In ons straatje staan, als alle jongelui thuis zijn tegenwoordig 11 auto's,merk: óf Renault, óf Peugeot, óf Citroën dus dan valt een ander merk wel erg uit de toon! We kunnen absoluut niet zonder auto en naar Nederland met de R4 is geen optie! Helaas zullen we de HY of de ID/DS even in de koelkast moeten zetten, we kunnen niet alles tegelijk.
Wim is druk met het opbouwen van de tweede garage, die wordt een flink stuk groter dan de eerste en biedt straks voldoende ruimte.

Back home........

Donderdag gingen we naar Luxemburg om Marieke op te halen van het station. Het was erg warm en zonder airco erg onaangenaam. Halverwege de route, bemerkten we dat de BMW geen power meer had en de hellingen nauwelijks meer op kwam. Holletje af kregen we wel snelheid, maar hol op was het echt rampzalig, zelfs toen we op de rijstrook voor langzaam verkeer reden, redden we het niet en de vrachtwagens achter ons gingen zelfs zo veel harder dat Wim moest uitwijken! Volgens hem heeft de turbo het begeven. Dat is dus niet best. hadden we pas een grote reparatie voor het ABS en antislip systeem,(dat intussen weer precies dezelfde foutmelding geeft) nu dus dit weer. Airco stuk, uitlaat aan vervanging toe en dan nu ook nog iets met waarschijnlijk dus de turbo. 300.000km op de teller, 11 jaar oud.............. wat moet je dan? Wim kijkt regelmatig op alle sites en zoekt dan naar een HY of een ID van Citroën omdat hij dat leuk zou vinden om aan te klussen, maar nu moeten we dus iets waarmee we ook veilig mee naar Nederland kunnen. We moeten dus op zoek.

Marieke kwam op station Luxemburg aan, had zich in Brussel even vergist,er is bestaat dus ook een station dat de naam Brussel-Luxembourg draagt en de trein die daarheen ging was ze ingestapt! maar het is toch goed gekomen. Ze heeft een nieuwe look: een kort geknipt koppie met een hanenkam, wijde broeken, die laag hangen in het kruis en een stoer t-shirt! Niet helemaal zoals ik me mijn dochter graag zou zien, maar ja ik ben tenslotte al een oud mens! Ze heeft bij BL lekker verdiend en door wat bij te klussen op het werk bij Manon is ze met een leuk spaarcentje naar huis gekomen. De 4 weken bij haar zus zijn goed verlopen, regels werden gerespecteerd en weinig onaangenaams gebeurd. Dus dat is top. Hier thuis is het dus allemaal heel anders en moeten we weer duidelijke lijnen uit gaan zetten! Het is al weer een paar keer flink geëscaleerd. Helaas.
Vanavond moeten we dus even om de tafel. Ze moet aanstaande vrijdag weer naar collège. Ze vindt Floyd heel leuk, maar verwend hem vreselijk! Op schoot, op een kussen op de bank, niet alleen laten want dat is zielig enz. Dat is dus ook een aandachtpuntje. Hij is af en toe erg wild en had al een overbelaste knie! Heeft donderdag de hele dag bij de dierenkliniek doorgebracht in het kennel, want kon nog niet gevaccineerd, is nog iets te jong. We hadden dus een probleem met de opvang van Floyd, dierenarts bood dus deze oplossing aan, heel aardig dus. Krijgen daar intussen kwantumkorting! Vanmiddag kwamen R,N en K. hadden een poosje geleden afgesproken voor een maaltijd op deze zondag, vergeten af te bellen en niet meer aan gedacht. Snel een geimproviseerde maaltijd in elkaar getoverd, het smaakte goed en werd op prijs gesteld. Een aangenaam stel vrienden! Een miskleun dus van mijzelf om het helemaal te hebben vergeten. De aanrecht staat vol afwas. Vanavond dus maar iets simpels. Wim werkt bij hoge uitzondering vandaag.