Ik heb goed en slecht nieuws welke doen we eerst?

Laat ik mar met het slecht beginnen......
Vanochtend is er een foto van mijn hiel gemaakt: ik heb dus een hielspoor een klein kalkachtig uitgroeiseltje dat ergens in de pees drukt en enorm pijn veroorzaakt. Vooral 's nachts dan is het bijna onmogelijk om er op te staan. Ik heb aanstaande dinsdag een afspraak met de huisarts en ben heel benieuwd wat hij eraan zal gaan doen: ik vrees een injectie en dat is enorm pijnlijk! ik wacht het dus af, helaas dus nog een aantal dagen pijn in het vooruitzicht, ondanks zalf en homeopatische geneesmiddelen.
Gisteren heb ik even met Wim's bazin gebeld, had eigenlijk even langs willen gaan maar dat kwam er niet van ik werk de hele week en heb slechts een keer in de drie weken een vrije maandag!!!!
Wim had weer eens vergeten om vrij te vragen voor aanstaande zaterdagavond. We gaan nl. naar Nancy naar het uitgestelde concert van........ je houdt het niet voor mogelijk... André Rieu en we nemen onze buurjongen HG mee, die helemaal vol is van dit soort muziek. Hij is nu al opgewonden, kan wat worden!!!!
Maar even terug naar mevr.C., zij had het moelijk want ze werkt 24 uur van de 24 en is een beetje op, de compagnon van e GAEC neemt het niet zo nauw en komt en gaat wanneer hij wil en is weer naar het ziekenhuis. Hij heeft een drank en eetprobleem maar ziet dat zelf niet in. Ze klaagde steen en been. Ik had uiteindelijk lef om haar te vragen naar de plannen voor de aanschaf van de ROBOT.......en kreeg als antwoord dat dat idee van de baan is!!!!! Het is te kostbaar en dus is het gecanceld!!! YEAHHHHHHHHHH!Dat betekent dus een eind aan de vraag hoe het met Wim zou gaan als enz. enz. Een hele last van onze schouders dus. Ze hebben een dame gevonden die m.i.v. maandag komt helpen zodat mevrouw C het wat rustiger aan kan gaan doen. Ze zei nog wel even dat ze Wim hoog heeft zitten: altijd op tijd iemand die dit werk nooit van zijn leven gedaan heeft en dan zich zo heeft aangepast: CHAPEAU! Ze is zich ervan bewust dat hij veel meer uren maakt dan de 130 van zijn contract. (die niet betaald worden)en had het erover hem tzt wat extra vrije dagen te geven. (hebben liever centjes maar dat kan je niet zeggen natuurlijk)dus al met al is ze zeer tevreden en had ze zelfs al geregeld dat als ze gebruik zouden maken van de robot van een andere boer Wim daar zou worden aangenomen!!!! Maar dat is dus nu niet meer aan de orde. Gelukkig maar!

Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid!

Een prachtige leus maar of dat hier in Frankrijk ook opgaat????? Je moet overal zelf achteraan; maar je wilt ook weer niet té nadrukkelijk laten merken dat je graag wilt weten hoe het allemaal verder zal verlopen dus ben je voorzichtig.
Ik weet dat het hier in het museum te doen gebruikelijk is om aan het einde van februari een briefje te schrijven naar het gemeentebestuur om je beschikbaar te stellen voor een reeds eerder beklede functie als ambtenaar. FM doet dit al sinds jaar en dag en mag dan eind maart weer aantreden. Omdat ik nog van niemand heb gehoord of ik mijn werk naar behoren doe en of men tevreden met mij is heb ik vorige week, in een hele andere context mijn bazin er even naar gevraagd. Zij gaf aan geen aanmerkingen te hebben op mijn gedrag/werk (integendeel) en adviseerde mij om hetzelfde te doen als FM. Ja leuk, maar dan zit ik dus tot eind februarie te wachten op............. dat lijkt me nou niet echt ideaal. Ik werk in het museum nog tot eind september en op het VVV kantoor tot eind oktober en dan gaat voor de winterperiode het vvv dicht.
(vreselijk stom overigens want wie checkt de mail? wie houdt de site up to date? wie haalt de post van het postkantoor????) Het zal dan vermoedelijk dus een uitkering zijn tot en met eind maart. PB heeft aangegeven dat hij graag wil dat ik dan weer op het VVV-kantoor kom werken maar mijn voorkeur gaat eerlijk gezegd meer uit naar het museum: interessanter, leuke collegae en een goede sfeer! het VVV kantoor heeft een staf die bestaat uit een aantal vrijwilligers (pittige tantetjes met haar op hun tanden en geldingsdrang) en dan mijn "vriend" + baas PB en dat is niet allemaal rozengeur en maneschijn onderling. Het liefst houd ik me afzijdig van al hun getwist en gekibbel, daar heb ik niets mee te maken zeker niet als invalkracht.Ik zou het echter wel heel prettig vinden als mijn rooster een beetje regelmatiger zou zijn, maar dat is iets waar ik me niet in kan mengen. Ik heb een telefoontje gepleegd naar de secretaresse van de burgemeester en een gesprek aangevraagd. Ik wil graag een beetje meer zekerheid en voel er eigenlijk weinig voor om af te gaan zitten wachten. Ik verwacht een telefoontje van haar begin van de week.
En dan ook nog een röntgenfoto laten maken van mijn hiel. Ik heb al maanden last, denk een "hielspoor" maar het is af en toe niet uit te houden, heb medicijnen en inlegzooltjes maar vooral in rust is het onzettend pijnlijk, alsof er met messen (toepasselijker kan het niet denk ik) in word gestoken. Vrees dat ik in de kassen mijn voeten heb overbelast en dat dit een gevolg daarvan is.(?)

Een scherpe prijs!

Jl. vrijdag had ik onverwacht een vrije dag en dus belde ik naar W&H en die reageerden spontaan door een afspraak te maken en langs te komen die vrijdag. Om iets over elf zaten we met z'n allen aan de koffie en taart in de tuin. Prachtig weer. We hadden het zoals altijd heel gezellig met elkaar, toen Wim naar de boerderij ging om te gaan melken zijn wij naar Nogent gereden en heb ik hen het museum laten zien. Ze waren onder de indruk! Van het ene kwam het andere en zo kwam ik erachter dat vader J zich amuseert met het maken van houten doosjes ed. hij was op zoek naar kleine stukjes hout van diverse soorten en had er moeite mee die te vinden. Hier in het museum en bij mijn vriendjes is dat er natuurlijk volop, dus kon ik H alvast blij maken met een paar kleine stukjes en beloofde voor hen op zoek te gaan. Thuis gekomen heb ik hen ook nog een noix de tagua gegeven ( zogenaamd het plantaardige ivoor) ze waren erg enthousiast. De volgende dag heb ik meteen gebeld met RD en gevraagd of hij niet wat restantjes had, ik kreeg een grote doos met heel veel verschillende houtsoorten , de meesten tropisch. Ik mailde naar H en die was in de gloria. Heb een doosje klaargemaakt en dat alvast opgestuurd naar hun adres in de Meuse. De doos is te zwaar om op te sturen dus gaan we het misschien wel brengen of komen J&A het bij ons halen. De verjaardagscentjes van H&W die hebben een goede bestemming gekregen:

Want zondag gingen Wim en ik naar een rommelmarkt helaas was dat niet veel

bijzonders. We kwamen vriendje GG tegen en die vertelde dat er in Millières een grotere en interessantere vide grenier was, dus via de mij bekende weggetjes (ik reed daar met de hapkar iedere week in die contrijen) kwamen we in M aan. Inderdaad een drukte van belang en vele, vele kraampjes. We liepen een rondje en kochten voor 2 euro twee gebouwtjes voor Wim's modelspoorbaan. Liepen verder en zagen op een tafel een grote mand met kleermakersscharen en daaronder verstopt een paar messen. We bekeken ze nader en het waren echte "Mongin" messen, er lagen verschillende modellen en gemaakt van verschillende houtsoorten en van hoorn van een hert. De prijskaartjes vertoonden geen enorme bedragen dus was ik alerte! We bekeken ze aan alle kanten, maar ik was er heilig van overtuigd dat het echte waren. Er kwam een mevrouw aanlopen die zich voegde bij de jongelui achter de kraam; ik kende deze vrouw! Had niet echt geweldige herinneringen aan haar want ze had me in Meuvy bij ET het leven aardig zuur gemaakt; zeurde over korting ed. dus ik had haar meteen tuk! Ik vroeg haar of ze niet wat van de prijs af kon doen ik was tenslotte een bekende van haar! Ze keek me aan en na tekst en uitleg van mij ging ze overstag. Ik sloot een perfecte deal en toen ze me de naam zei die ik op de cheque moest schrijven ging er ineens een lichtje branden. De dame die in het museum werkte en die mij ooit erop wees dat er een plek te vergeven was in het museum, dat bleek dus de verkoopster van de messen. Helemaal in de gloria gingen we met onze aanschaf terug naar huis, ik heb hier in het museum gekeken naar de officiële verkoopprijzen en we hebben een spotprijs betaald!!!! Marieke wilde ze meteen op internet plaatsen om ze weer in geld om te zetten. Maar voorlopig laten we het even zoals het is en liggen ze te pronken in het hoekkastje van oma.

Beestjes.....beestjes allemaal beestjes,

Ja dat liedje dat kennen mijn leeftijdsgenoten vast nog wel!!! Marieke, die dat deuntje niet kent, heeft intussen echter wél kennisgemaakt met beestjes!
Zij wordt namelijk al een paar weken geplaagd door rupsen op haar kamer!
Vieze zwarte harige rupsen die over haar muren en plafond kruipen. Smerig en onaangenaam en niet weg te krijgen. Wim heeft al met een spuitbus in alle hoeken en kieren huis gehouden maar ze zijn nogal resistent. Na een kleine twee weken last er van te hebben heb ik ten einde raad ET opgebeld die is geweest met een insecticide maar ook dat levert nauwelijks resultaat. Hij heeft vooral rondom het velux raam gekeken en gespoten en zelfs nog onder de dakpannen gekeken maar een nest heeft hij niet gevonden. Marieke vindt het meer dan vies en is ook tegelijkertijd bang dat ze een allergische reactie er van zal krijgen, dus moeten we op zoek naar een ander middel. Ze ligt er letterlijk en figuurlijk wakker van! Er zouden een soort blikjes bestaan met een lontje die moet je aansteken en dat verdrijft al het ongewenste ongedierte. Hoop dat Wim het gevonden heeft, via internet is het te bestellen, maar de portokosten zijn exorbitant in verhouding met het blikje!
En dan nog een ander beestje: Een van de twee fretten, de witte, werd vorige week niet goed. Had last van verlammingsverschijnselen aan zijn achterlijfje en was erg mager en gaf veel over. Nu was hij natuurlijk al best oud, dik negen jaar, maar toch.....
Marieke werd doordat wij Boefie de kat boven ons hoorden lopen en Wim daar op af ging, wakker en zag dat het echt niet goed met hem ging, ze nam hem op een handdoek op schoot en zo hebben we saampies een poosje gezeten, hij ademde erg moeilijk en is overleden. Ze heeft hem diezelfde dag nog samen met Wim in onze tuin begraven. Nu hebben we dus nog maar een rommelmakertje. Wim is altijd meteen op dreef om misbruik te maken van de situatie en heeft al een andere bestemming voor het geval nummer twee er niet meer zal zijn: hij maakt er vast en zeker een vogelkooi van de frettenkooi. Maar ik ben vastbesloten: alles wat doodgaat zal niet meer worden vervangen! Het is en blijft erg leuk dieren in en om het huis, maar het heeft allemaal een bek/mond en ze hebben allemaal graag een gevulde maag. En dan hebben we het nog mùaar niet over een bezoek aan de veearts, daar hangt nl. ook een leuk prijskaartje aan.

Blaaspijpjes!

Per 1 juli 2012 jl. is er een nieuwe regel toegevoegd aan de lijst van artikelen die je verplicht in de auto bij je moet hebben met name dus de "platgezegd" blaaspijpjes; in het Frans de "ethylotests". Iedere auto moet er twee aan boord hebben. Vanaf 1 november is het echt verplicht, nu is het nog niet strafbaar. Helaas door alle media over dit fenomeen waren ze dus nergens verkrijgbaar.
In mijn mailbox zag ik begin juli een aanbieding: twee tests voor slechts de portokosten t.w. 0.99€! dat was dus wel erg aantrekkelijk en meteen bestelde ik twee keer (we zijn in het gelukkige bezit van twee auto's). Ik betaalde twee keer 0.99 cent met mijn creditcard. Na een dag of zes waren de tests nog steeds niet in onze brievenbus beland en kreeg ik toch wel argwaan. Ik keek nog een keer naar de bevestiging en tot mijn grote schrik bleek ik dus een abonnement te hebben afgeloten, zonder dat ik dat had gezien en zonder dat ik dat wilde! 8 maanden lang iedere maand 8 tests!!!!!! Meteen ben ik op zoek gegaan naar een lijk om dit abonnement stop te zetten, maar wat bleek...... onze bankrekening was inmiddels al royaal benut!
Wat een verschrikking!
Behalve je abonnement opzeggen kon ik op dat moment weinig. Bij de bank vertelde de bediende dat ik, omdat ik met de creditcard had betaald, vrijwillig toestemming had gegeven voor een automatische incasso. Ik baalde stevig!!! Toen ik Marieke wegbracht naar Neufchateau heb ik meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om naar het politiebureau te gaan; ik wilde nl. aangifte doen. Maar dat was niet mogelijk!
De enige oplossing was onze creditcards blokkeren. Dat hebben we dus gedaan. Lastig is dat wel want nu zijn we gedurende minimaal 10 dagen genoodzaakt om op ouderwetse wijze met cheques af te rekenen. Geld opnemen is niet mogelijk.
Intussen zijn de ethylotests nog steeds niet geleverd. Zal ook wel nooit gebeuren vrees ik. Ik heb een brief geschreven naar de Franse consumentenorganisatie "60 millions de consommateurs" zijn zijn dus volledig op de hoogte van deze oplichterij maar doen er vooralsnog niets aan dan er ruchtbaarheid aan geven via radio en krant. Maar ja ik ben er toch met open ogen ingestonken en met mij nog vele vele anderen!

Kan Bruin het nog trekken???

Om jullie eerlijk de waarheid te zeggen; nou eigenlijk niet maar je moet jezelf toch af en toe eens iets gunnen?
We hadden tenslotte allebei een royale week vakantie en om dan thuis te blijven plakken is ook zo wat. Het leven gaat dan gewoon z'n gangetje en profiteer je nergens van. Dus mijn plannetje om een paar daagjes erop uit te trekken nam vastere vormen aan en zodoende zijn we uiteindelijk donderdagochtend samen naar Zwitserland vertrokken. Marieke had nauwelijks last van een jetlag en we lieten haar, samen met onze beestenboel, met een gerust hart achter. Het is eigenlijk helemaal niet zo ver weg, jammer alleen dat de TomTom ons het eerste stuk helemaal binnendoor liet rijden, dat kost veel tijd, maar nauwelijks drie uur later passeerden wij de Frans/Zwitserse grens. We parkeerden de auto in een parkeergarage in Basel en liepen een paar uurtjes door de stad. Toen verder op weg naar Zürich.
E&A hadden voor ons de gastenkamer in orde gemaakt en zouden de toegang open laten.
Helaas bij aankomst bleek het niet het geval te zijn: zij hadden door een overvol programma (op het bureau ligt een maandplanner en het is onbegrijpelijk hoe vol hun programma is) de deur toch dichtgetrokken. Een heel behulpzame buurvrouw deed het nodige en binnen afzienbare tijd konden we de kamer binnen. 's-Avonds aten we met elkaar en het weerzien was allerhartelijkst. We hadden elkaar al meer dan 15 jaar niet meer gezien! Volgende dag ondernamen Wim en ik samen, dank zij een vrij-reizen kaart, een treinritje naar Zürich centrum. Daar stapten we op de boot die ons Zûrichsee vanaf het water liet ontdekken. Onvoorstelbaar hoeveel er om dat meer werd en nog steeds wordt gebouwd. Ieder vrij plekje wordt benut en sommige gebouwen zijn meer dan verschrikkelijk, van de oude echte Zwitserse huisjes is nauwelijks meer iets te zien. Doodzonde! Ook de familie B heeft het ouderlijk huis af moeten breken en nieuwbouw gepleegd; een prachtig huis met een super uitzicht maar ook dit is van buiten gezien net een blokkendoos. Het avondeten hebben we met z'n viertjes genuttigd en onverwachts kondigde zich via de telefoon ook nog hun dochter I. aan. Aangezien de agenda van de familie B meer dan vol is hadden we in onderling overleg met elkaar besloten dat wij na een gezamelijk ontbijt op weg zouden gaan naar de dames F. in Fraubrunnen. Samen met A stippelden we een route uit zodat we nog iets van het Zwitserse landschap zouden zien. Het was een prachtige tocht, we namen allereerst de pont naar de overkant van het meer en toen over landweggetjes naar Fraubrunnen. Daar is het even hele andere koek. HF is intussen 92 jaar, vergeetachtig en niet meer goed ter been, dochter R (mijn leeftijd) heeft een vreselijk hectisch leven; haar tweelingdochters wonen met haar in huis. Beide dochters (ook niet getrouwd), hebben allebei een kind. Dus al met al een heel huishouden, waar de beide dochters een beetje maling hebben aan de huishouding en dergelijke en de kleindochters vast en zeker ADHD hebben. Ik heb meelij met R. Zij draait overal alleen voor op. Ze had er min of meer op gerekend dat wij zouden blijven slapen, maar eerlijk gezegd zagen wij dat niet zo zitten en hadden we een goed excuus om diezelfde middag nog naar huis te rijden. Thuisgekomen was alles goed gegaan, helaas heeft een van onze katten de kattenbak niet kunnen vinden en konden we op zoek naar iets wat vreselijk stonk en smerig was om op te ruimen. Maar ook dat hebben we voor elkaar gekregen. Daarna nog een drietal daagjes samen en vanaf gisteren ben ik weer in het museum. Wim moet maandag weer aan de bak! Maar voor hoelang???? De baas heeft besloten over te stappen op een melkrobot! Hoe lang hebben ze Wim nog nodig? Wat hangt hem boven het hoofd?? We weten niets en durven eerlijkheidshalve ook niet te vragen hoe dat zal zijn in de nabije toekomst!

Net als in de film........

Ik heb het gevoel dat ik in een film ben beland; een soort van Peyton Place! Ik was dus gevraagd om de dagen dat ik niet in het museum werk, op het office te komen werken. Kreeg ik vrijdagochtend via via te horen dat er een juffie was aangenomen en ik niet meer nodig bleek te zijn!Ik was in alle staten en ben op hele hoge poten naar het bureau gegaan van PB! In tranen, witheet en heel heel erg teleurgesteld in hem, heb ik uiteindelijk voor elkaar weten te krijgen dat ik die 8 dagen toch kon komen werken.
Ging ik maandag de 2de juli voor het eerst naar mijn nieuwe baan, kom ik daar is het office gesloten. Niemand te zien! Een minuut of tien staan wachten, maar er kwam niemand. Omdat ik wist dat de heren van de confrérie nog op moesten ruimen in de zaal, ging ik daar nog even heen. Bleek dat ik de tijd verkeerd had begrepen: het was niet half negen, maar open vanaf tien uur!
Ik weer terug, weer niemand. Een kopje thee gedronken met de meiden van het museum. Weer voor de gesloten deur en toen besloten maar naar huis terug te rijden.
Daar wat huishoudelijk, achterstallig onderhoud gepleegd en tegen twee uur ging de telefoon: een misverstand, office was die maandag dicht i.v.m de salon van de afgelopen twee dagen, maar het werd beschouwd als een gewone werkdag.
Dinsdag werkte ik in het museum, er lag wat documentatiemateriaal en dat ging ik naar het office brengen. Wat schets mijn verbazing: loopt MF daar dus rond! Ze vertelde dat de arts zich vergist had in de datum en zij dus weer hersteld was. Ik terug naar het museum en uitgbreid met AM overlegd. Een mail gestuurd aan het betsuur met de vraag hoe nu verder. Antwoord was: gewoon komen werken. Donderdag zaten we dus met z'n drietjes. Het juffie en ik hebben een paneel gerestaureerd. Opnieuw gestoffeerd, de scharen en messen in de olie gezet en alles er opnieuw aan bevestigd. Een lastige klus, maar wel een dankbare, want het resultaat is om eerlijk te zijn erg netjes.
Gisteren begon de tekst en uitleg over de internetsite, dus samen met MF achter de pc. Toen kwam er een mailtje of zij kontakt op wilde nemen met haar huisarts. Toen begon de ellende. Haar terugkeer op de werkplek kost het office meer dan 1200 euro en de huisarts is aansprakelijk. Deze wil echter die schade niet betalen, dus vroeg hij aan MF of zij niet toch maar weer naar huis kon gaan en "ziek"te blijven tot eind juli. Dat was voor alle partijen de beste oplossing: alleen niet voor haar! 's Middags kwamen twee dames van het bestuur voor wat klusjes en toen barstte de bom. Een enorme felle woordenwisseling tussen de dames en een handgemeen waren het gevolg. En daar zit je dan middenin!
Heel prettig, maar niet heus. MF wilde persé toch nog een aantal dingen afronden dus is er vandaag en m.i.v. maandag dus weer "ziek". De maand september werk ik weer half half museum/office hoe augustus zal gaan geen idee.
Ik heb eerst vanaf maandag 9 dagen aaneengesloten vrij. Om bij te komen. Dinsdag halen we Marieke van het vliegveld na haar enerverende reis naar Canada, ben benieuwd naar haar belevenissen.

Einde contract in de kas.

Deze week eindigt mijn contract van 3 maanden in de kassen bij ET. Ook al was het af en toe en zeker in het begin flink zwaar ik heb het erg leuk gevonden en ben weer een ervaring rijker. Officieel moet ik ook aanstaande zaterdag werken, maar aangezien het dan Salon de la Coutellerie is, heb ik hem gevraagd of ik daar vrij voor kan krijgen. Ik heb nog geen definitief antwoord maar ga er eigenlijk al een beetje vanuit dat het goed zal zijn. Van de week kreeg ik de flyers voor de salon om in onze omgeving te verspreiden, maar overal waar ik kwam was men al voorzien! Iemand had zich in mijn "wijk" uitgeleefd, dus zit ik nu met een stuk of 50 flyers waar ik niets mee kan! Omdat de datum meerdere malen is verschoven ivm de verkiezingen ed is het aantal exposanten beduidend minder dan vorige jaren, vandaar dat het nu is aangevuld met een gastronomisch tintje! Zeker weten dat we lekker zullen smikkelen en smullen!
Vandaag werk ik in het museum. Ik heb geruild met AM i.v.m. de datum van de vide grenier in M. op 29 juli. Ik wilde graag die dag vrij om te proberen nog wat van onze rommelzolder kwijt te geraken. Tevens wil ik proberen reklame te maken voor de zpagetti garens die ik via VR heb aangeschaft. Ik ga nog wat spulletjes maken als voorbeeld en wie weet levert het nog iets op.
Morgen rijden we naar Parijs om Marieke naar het vliegveld te brengen voor haar vakantiereis naar Canada! Ze is redelijk nerveus: de eerste keer vliegen in haar eentje!!, begrijpelijk dus. Wim en ik willen een paar daagjes naar ZwitserlanD. Ik heb met FM en AM kunnen schuiven en heb 9 dagen aaneengesloten vrij. Ik heb me wel een beetje vastgelegd in het museumpje van meneer en mevrouw B, maar aangezien ik in het museum van N een keer in de drie weken werk kan ik dit jaar slechts zeven van de veertien daar aanwezig zijn, ze zitten er dus mee in hun maag want waar vind je iemand die zijn zondag er aan op wil offeren??? Vanaf 2 juli ga ik MF vervangen op het Office de Tourisme, de dagen die ik anders in de kas werkte, zodoende heb ik straks toch weer een fulltime baan, ook al is het tijdelijk ivm een ziekteverlof. Het zal vreemd zijn om hier in Nogent dan rond te lopen met twee petten op! Maar beiden zijn me toevertrouwd en beiden vind ik erg leuk.

Facebook!

Komt het door facebook of door het hebben van een meer dan fulltime baan? Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik de schuld bij beiden leg, maar ik kom er niet toe om wekelijks op mijn blog te schrijven. Niet dat er niets gebeurt hoor; zo is het niet! ons leven is verre van saai! maar ik ben na een dag werken in de kas best moe en heb, nu de pc in de andere kamer staat ook niet altijd zin om er achter te kruipen. Als ik in het museum werk in het weekend is het een mooi tijdsverdrijf, maar door de week met de collegae op mijn lip kan ik het natuurlijk niet maken. Dus vandaag zaterdag, de eerste van drie dagen in het museum heb ik tijd genoeg. Het is lekker weer en ik heb slechts twee bezoekers dus neem ik de tijd om een blog te schrijven.
Dik tien dagen geleden kwamen er drie kuikentjes uit het ei gekropen; de laatste had het moeilijk en al snel bleek dat hij/zij een ongelukkig pootje had dat steeds gestrekt bleef en waar hij/zij niet op kon staan. We hebben het apart gezet in de hoek-vitrinekast met de spot dag en nacht aan voor wat extra warmte. Moeder kip was nou niet echt erg zorgzaam dus leek het ons verstandiger het kuikentje niet onder haar hoede te laten. Het was best actief, at en dronk goed en ondanks allerlei trucjes met draadje ed. bleef het pootje stijf. Helaas is het van donderdag op vrijdag toch doodgegaan. De natuur selecteert dan kennelijk toch zelf!! De andere twee lopen intussen met moederkip samen in het hok buiten. Ze groeien goed. De haan, de vader van dit spul, hebben we noodgedwongen afgevoerd. Hij was te dominant en de hennen hadden zichtbaar onder hem te lijden. Ze hebben allemaal een hele kale, tot bloedens toe open rug en dat geneest heel heel langzaam. Waarschijnlijk belandt hij uiteindelijk in de pan; iets dat waar wij geen voorkeur aan gaven maar ook in zijn nieuwe onderkomen hebben de hennen het dermate moeilijk dat dit waarschijnlijk zijn lot zal zijn.
Bij ET ben ik toe aan de laatste werkdagen.(contract is tot eind juni) De grootste voorraad eenjarigen begint flink te slinken. Diverse tunnels zijn omgeploegd en daar staan nu tomatenplanten, courgettes en komkommers. Buiten op het land zijn de aardappels, de bonen, de uien, sjalotten en knoflook flink aan het groeien. Het zijn nu de koolplanten in alle soorten die nog gekocht worden en af en toe een geraniumpje of iets, verder ben ik druk aan het opruimen geweest. De meeste klanten brengen nl. de potjes en rekjes terug voor hergebruik. Het werden ondertussen flinke stapels en de rommelhoek werd steeds onoverzichtelijker. Dus donderdagmiddag kreeg ik toestemming om dat alles af te voeren met de C15. Een flinke klus maar na afloop zag het er weer uit om door een ringetje te halen. Via sms liet ET mij 's avonds weten blij te zijn dat al die rotzooi weg was! Ik had ook wel het gevoel dat ik eer had van mijn werk!!!

Oude bekenden.

Ik heb er nu dik 2 maanden opzitten in de kas bij de familie T. Ik schrijf nadrukkelijk familie want ook al zijn ze op leeftijd vader en moeder T. werken nog daglijks mee. Vooral vader is nog heel erg actief, hij gaat bijna iedere ochtend met zijn kleine busje naar de diverse plaatsen in onze omgeving en verkoopt dan zijn handelswaar vanuit de auto. Hij doet dit al meer dan 30 jaar en heeft zo zijn vaste klanten. Als je hem ziet lopen, zou je medelijden krijgen. Kromme beentjes en een gebogen rug. Ik denk dat hij zijn leven lang in de tuinderij heeft gewerkt en vrees dat als hij er morgen mee moet stoppen, hij het niet zal overleven. Dit zijn van die mensen die niet met werken kunnen stoppen! Nooit tijd voor hobbies gehad.
Ik begin ook aan het "zware" werk te wennen. Waar ik alleen nooit aan zal wennen dat zijn die klanten die al je energie, die je in je hebt uit je zuigen. In de kas vertaalt zich dat in het hobbelen met de kruiwagen van de ene tunnel naar de andere met een geraniumpje om te zoeken naar die kleur petunia die er bij zou kunnen passen!
Vaak resulteert het in en terug naar af omdat ze toch maar liever die andere kleur geranium mooier vinden! brrrrrrr ik heb al een keer geopperd om een stappenteller om mijn pols te doen want ik loop wat af op zo'n dag. In de maand mei werkte ik 8 uur per dag en had ik twee uur pauze tussen de middag en ben ik eigenlijk steevast iedere keer thuis gaan eten. Nu het juni is werk ik de eerste helft van de maand nog 7 uur per dag en de laatste 2 weken 6 uur per dag: we zijn dus aan het afbouwen.
Ik kom heel veel oude bekenden tegen: klanten van het hapkarcicuit. Sommigen blij verrast, anderen uiterst verbaasd mij hier aan te treffen. Met velen is het weerzien allerhartelijkst. Tot nu toe heb ik nog maar twee keer een standje gehad van de "baas", een keer omdat ik het stempel omgekeerd op de cheques had gestempeld, en een keer omdat ik een bedrag in de agenda was vergeten op te schrijven. Waar ET veel moeite mee heeft dat is mijn manier van het schrijven van een 8, voor hem moeilijk te lezen. De sfeer is nog steeds prima en we hebben af en toe tijd voor een praatje pot. Ook met die vele bekenden is het leuk even van gedachten te wisselen en soms wordt er hevig gegrapt over het "hollands" zijn! Ben van de week (ik had het aan het begin van mijn loopbaan in de kas al beloofd) op bezoek geweest bij de oom en tante van ET, een hele lieve meneer die een aantal jaren geleden een herseninfarct heeft gehad en nog steeds niet goed kan spreken, eenzijdig verlamd sindsdien. Hij stond altijd, als ik met de hapkar tutterde, voor het raam om naar me te zwaaien. Het was na mijn werk tegen zeven uur en hij was zo verrast me te zien, kreeg twee dikke zoenen en meteen kwam zijn vrouw met een fles eigengemaakte aperitiefwijn aanzetten. We hebben heel geanimeerd zitten praten (voor zover als voor hem mogelijk) en toen ik gedag zei moest ik beloven snel nog eens langs te komen. Zo lief en hartverwarmend.

Hamsteren!!!!!!

Ook al wonen we dus al lang niet meer in Nederland, we kijken nog steeds (en naar mijn zin véél te veel) Nederlandse televisie. Voor Wim zou het stukken beter zijn om naar de Franse uitzendingen te kijken, vooral voor de taal. Helaas is het tegenovergestelde het geval. We zijn dus ook op de hoogte van de reklameboodschappen en zodoende kennen we ook de uitspraak van AH als het gaat over de hamsterweken!
JL maandag had Marieke dé afspraak bij de kaakchirurg voor het onder volledige narcose laten verwijderen van haar 4 verstandskiezen. Zij had daar zelf voor gekozen omdat ze best huiverig is voor prikken. Alle voorbereidende dingen waren gedaan: bloedonderzoek, bezoek aan de anesthesist en het wachten was dus op de opname jl. maandag in het ziekenhuis van Chaumont.
Afspraak om 7 uur, nuchter verschijnen dus vroeg op.
Toen de chirurg kwam, bleek haar dossier niet compleet. Bloedgroepkaart ontbrak en ook de foto van haar gebit was nergens te vinden. Hij was een beetje geagiteerde en wilde me naar huis sturen om e.e.a op te halen. Ik vertelde hem dat ik om 10 uur op mijn werk moest zijn en dat het dik 90km vv is en dat ik dat niet echt zag zitten. Ook dat er een kopie van de foto in zijn praktijk aanwezig was, want die hadden we niet teruggekregen. Hij beende weg en liet ons in vertwijfeling achter. Ik was daardoor best aangedaan en Marieke werd met de minuut nerveuzer. Ik ben een verpleegkundige op gaan zoeken omdat ik wilde weten hoe het verder moest. Zij stelde me gerust en vertelde dat het niet ernstig was en dat er een oplossing gezocht zou worden.
Naast Marieke kwam een ander meisje en al heel snel kwamen wij erachter dat ook zij Nederlandse was! Wat is de wereld toch klein; we hadden gemeenschappelijke kennissen!
De meisjes hadden aanspraak aan elkaar en ik heb haar veel sterkte gewenst en ben naar het museum gereden. De afspraak was dat ik Marieke na mijn werk kon ophalen tegen zessen. Tussen de middag ben ik toch snel heen en weer gereden, ik vond het allemaal best ingrijpend en was blij haar even tot steun te kunnen zijn. Ze had het niet gemakkelijk, was duizelig, misselijk en had pijn. Het buurmeisje was al een poos terug van de ok en marieke werd net wakker. Het viel vies tegen. Toen ik om half zeven weer op haar kamer stond was ze niet in orde, had een erge lage bloeddruk en was nog steeds misselijk! Ze mocht niet mee naar huis. We kregen instructies en er werd verteld dat we in ieder geval tot negen uur moesten wachten en kijken of haar toestand verbeterde.
Dit was dus helaas niet het geval en werd er besloten dat ze de nacht moest blijven.
Daar hadden we niet op gerekend. Ik mocht de volgende morgen om 9 uur terug komen.
Maar ook toen mocht ze nog niet mee naar huis. Ik was blij dat ik vrij had die dag doordat er in het museum iets was verschoven op de planning. Kon dus bij haar blijven en na een bezoekje van de kaakchirurg en een laatste controle mocht ik haar mee naar huis nemen. Haar wangen waren inmiddels ongeveer twee keer het formaat van normaal.Vandaar dat het ons even deed denken aan de hamsters van de hamsterweken van AH! Eten en drinken was/is lastig; hele kleine hapjes en drinken met een rietje.
Nu het einde van de week nadert gaat het dagelijks een beetje beter. We zijn blij dat ze heeft gekozen voor het verwijderen van allevier tegelijk, ik vrees dat ze anders nooit terug zou gaan voor de volgende twee kiezen!

La Nuit des musées,

Na weken van voorbereiding en afstemmen was het dus gisteren de nacht van het museum. Affiches waren verspreid, folders uitgedeeld, media op de hoogte gesteld en de theatergroep gereserveerd. Het wachten was dus op de inschrijvingen van bezoekers. Helaas liep dat niet echt storm. Er zouden drie ballades door het museum zijn; een om 20.00 uur, een om 21.00 uur en een om 22.00 uur. Ik werkte overdag in de kas. Door het redelijk goede weer was het daar enorm druk en ik denk gezien te hebben in de agenda dat we een topomzet hadden. Maar owee wat is het soms zwaar: lastige klanten, zware kruiwagen, heel veel meters lopen en er zijn mensen die zuigen al de energie die je in je hebt op. Het gemakkelijkste zijn de klanten met een lijstje, 20 hanggeraniums, 10 afrikaantjes enz, maar ojee wat een ramp zijn mensen die het niet weten en je dus van hot naar her slepen op zoek naar die ene kleur die hun aanspreekt en matched bij die ene geranium!
Ik mocht van ET een uurtje eerder naar huis en daar was ik erg blij mee; mijn voeten zijn een beetje versleten en ik verlangde naar een warme douche. Ik kon zodoende ook op mijn gemak even bijkomen van de slopende dag.
Mezelf opgetut en opgepept en op weg naar Nogent. Het was daar minder druk dan ik verwachtte. Mijn collegae stonden in de startblokken. Iets voor tijd kwam de theatergroep binnen en kon het spektakel beginnen. LG was een tikkie nerveus maar alles liep op rolletjes, het publiek deed leuk mee aan het theaterstukje en toen ikzelf de tweede versie meemaakte was ook ik blij verrast. De groep had zich erg ingeleefd in het leven van een messenmaker uit het verleden. Iedereen zong met het door hun gecomponeerde lied en het sfeertje was erg leuk.
In het totaal ontvingen we 190 bezoekers. Buiten stond een grote feesttent en daar verkocht de vereniging L'Encyclopedie vivante wafels, pannekoeken en warme wijn, zij hadden het niet extreem druk maar ook zij waren tevreden. F en A hadden van alles te eten ingeslagen en er waren vleeswaren, kaas, brood en chips in overvloed. Na afloop werd alles verdeeld want het kon niet hier blijven; zodoende eet ik zometeen een broodje kaas en rillettes op kosten van de baas. Vandaag een 8 tal bezoekers tot nu toe en ik heb hen de gelegenheid geboden om tijdens de middagpauze hier te blijven, mijn broodje daar heb ik geen twee uur pauze voor nodig!

Fulltime is geen kattepis!

Sinds 1 april dus meer dan fulltime aan de slag en dat is best pittig.
Ik werk in het museum gemiddeld zo'n 90 uur per maand (15 dagen van 6 uur) en in de kas in eerste instantie ook 6 uur per dag maar nu de IJsheiligen er bijna aankomen en iedereen zich op zijn moestuin en bloembakken zal gaan storten is de werkdag uitgebreid naar 8 uur op een dag met ook hier jammergenoeg een middagpauze van 2 hele uren! Nu het weggetje om op de fiets te gaan niet haalbaar is ga ik met de auto, ik had eigenlijk Marieke's skooter in gedachten maar volgens iemand zou de vork gebroken zijn en ik wil absoluut geen risico lopen om een ongeluk te krijgen, mijn gebroken pink is al éen handicap te veel!!! Ik zal zo nu en dan tussen de middag naar huis rijden want in mijn eentje daar in dat antieke keukentje is nou niet echt zo gezellig. De dagen dat ik dus niet in het museum werk ben ik bij ET en daardoor heb ik af en toe een zondag vrij. Deze maand is dat er slechts één! De verleiding om mijn salaris om te zetten in planten is veel te groot en ik moet me inhouden. We hebben van iemand een grote doos gekregen met zakjes zaad en vorige week dinsdag (1 mei)heb ik diverse dingen gezaaid in bakken, nu afwachten wat er op zal komen. Ik zou het liefste de moestuin een beetje uitbreiden maar Wim heeft daar weinig oren naar. Hij heeft wel een beetje gelijk want het nadeel is altijd dat veel dingen allemaal te gelijk geschikt zijn om te oogsten en oogsten betekent ook dat het verwerkt moet worden.
Ik wil graag wat snijbloemen in de volle grond er is nl. wel het nodige kapotgevroren deze afgelopen winter. En ik mis de bloemen in huis verschrikkelijk dus knip ik af en toe onderweg wat ik tegenkom af en zet dat in de vaas. Het is nu seringentijd maar ik weet nergens een seringenstruik waar ik dat ongestraft zal kunnen doen, dus ik geef mijn ogen goed de kost.
In de kas, bij al die kleuren en soorten geraniums, begonias en andere plantjes word je hebberig. Alles is mooi en de diversiteit is enorm. Veel zaailingen komen uit Nederland vanwege de kwaliteit en dat kun je goed zien. Bijvoorbeeld alleen al de dubbele geraniums die zijn er wel in 6 kleuren, allemaal even mooi. Tot nu toe zijn het veelal "grote" klanten. Het is wel vervelend als ze zakken potgrond willen want ik blijf het knap zwaar vinden hoor zo'n lompe zak van 50 liter. het helpen uitzoeken van diverse kombinaties voor in potten en dat soort dingen is erg leuk. Tevreden klanten net zoals in het museum geeft je een prettig gevoel. Door doe je het tenslotte voor!
Ik ben wel blij met de afwisseling van beide banen; het contrast is erg groot: de ene dag in je kloffie door de bagger en met vieze handen in de aarde, de volgende dag in keurige kleren, een beetje make-up en een glimlach van oor tot oor. Maar bij beiden geldt de klant is koning!!!!!