Kleine kinderen; kleine zorgen, grote kinderen;.............................

Soms zijn spreekwoorden en gezegden vaag en zet je er vraagtekens bij, maar deze uitspraak die ik als titel gebruik is wat ons betreft akelig van toepassing.
Ik zal er niet al te veel en breed over uitweiden, maar Marieke's toekomst baart ons zorgen!
Ze wil per 1 september op zichzelf en dat dat niet gemakkelijk zal zijn , daar wil ze niets over weten.
Maar ervaring zal het leren.
Je weet als ouder dat er een tijd komt dat je je kind(eren) los zal moeten laten, heb ooit eens gelezen dat men zegt: "je hebt ze slechts in bruikleen!" en dat is ook wel een soort van logisch. Er komt natuurlijk een moment dat ze hun eigen weg kiezen. Heel normaal vind ik dat. Ik was ook nog maar net achttien toen ik op mezelf ging wonen in een huisje onder de huurwaarde in Rotterdam Zuid in een achterstandswijk! Weet dat mijn ouders dat ook niet echt geweldig vonden, maar thuis ging het niet meer. ik had echter recht op kinderbijslag en dat was een leuk bedrag. Hier bestaat dat echter niet en is er slechts een kans op APL, dat wordt verstrekt als hulp voor de huur, dus zeg maar een vergelijkbaar iets als huurtoeslag voor studenten. Nadat ik stage had gelopen voor mijn opleiding en weer onder moeders vleugels terugkeerde, liep het spaak op alle fronten. Ik moest me weer aan regels houden en ik was weer terug in de rol van "kind" i.p.v. een zelfstandige tiener, die een jaar lang voor zichzelf had moeten zorgen. Dus de enige oplossing was: het nest verlaten!
Gelukkig hebben mijn vader en moeder me erg geholpen met het opknappen van het huisje e.d.. De relatie werd er uiteindelijk zelfs wat beter van.
Dus wat dat betreft vinden wij het ook redelijk normaal dat Marieke haar eigen weg wil gaan, maar hadden het fijner en reëler gevonden als ze haar lycée eerst had afgemaakt in Chaumont. Ze moet, als ze het dit jaar haalt, nog maar 1 jaar en dan als de keuze komt van een faculteit , moet ze so wie so naar een grote stad.
Ze is nu achttien en "volwassen" en kan niet wachten.
Financieel wordt het een zware dobber! Ons budget is beperkt en een appartement of zelfs een studio is al gauw 400 euro zonder bijkomende kosten per maand. Dus wij houden ons hart vast. de hamvraag is en blijft: wie is er verantwoordelijk als het mis gaat??????

Hemelvaartdag 2013

We zijn al  weer royaal een week geleden aan de meimaand begonnen, helaas zou je het als je naar buiten kijkt niet echt zeggen. Het is wisselvallig weer, de Maas is verschrikkelijk buiten haar oevers getreden en op de boerderij bij Wim zijn ze er erg mee behept want de koeien kunnen voor het mooi eigenlijk de stallen niet uit. Ze staan buiten tot aan hun knieën in het water, dus staan ze meer binnen dan buiten, ze blèren de hele dag want ze vinden het binnen zijn absoluut niet leuk.Als wij de richting van de boerderij oprijden dan zie je alleen maar water, net een heel groot meer! Vriend RH vertelde dat hij gras had gezaaid maar hij vreest dat die minuscuul kleine zaadjes met het water mee zijn gezogen en er vermoedelijk weinig graszaad zal ontkiemen. Nu klagen boeren ( net als de tuinders in het Westland) altijd, dat is geen nieuwtje, maar toch ik begrijp hun verontrusting!
Ook in de tuin zie je het verschil met vorig jaar, alles is laat en het is maar te hopen dat het niet meer gaat vriezen want dan hebben we ook dit jaar weinig of geen fruit. De fruitbomen staan in bloei, prachtig om te zien. Wim is begonnen met het verplaatsen van diverse struiken en vaste planten die op de grens stonden met onze buren. Als we echt aan het afwateringsprobleem moeten gaan werken dan is dat het eerste wat in de weg zou staan, helaas waren sommige struiken al te groot en groeien de wortels dermate dat eruit halen geen optie meer is. Hij heeft het worteldoek en de keitjes allemaal weggehaald en nu zou de buurvrouw dus het door hen geplaatste hek op de goede scheidingslijn kunnen zetten. De vraag is echter of ze dat ooit gaat (laten) doen. Tegelijkertijd zal er ook iets aan haar regenpijp gedaan moeten worden, want als we de officiële grens aan houden dan eindigt die pijp op ons terrein!!!! Maar aangezien ze dus geen woord meer met ons wisselt sinds haar klacht bij de burgemeester ligt het allemaal erg gevoelig. Ik ben overigens voornemens om zodra er een vergadering is van het gemeentebestuur er heen te gaan en eens te vragen hoe het nu allemaal zit, want er heerst nogal wat verwarring en onrust . Mijn brief is nooit in de vergadering besproken, blijkt en dat is al so wie so niet zo netjes.  Geen idee hoe dit allemaal zal eindigen maar het eind is denk ik nog niet in zicht. De kosten niet te overzien en de medewerking van de gemeente daar heb ik een hard hoofd in.
Vandaag ben ik in het museum, heb gelukkig wat bezoekers dus dan hoef ik me niet te vervelen.
Op het VVV kantoor werk ik deze maand maar een paar dagen, mede omdat de 1ste mei en de 8ste mei  (twee nationale feestdagen) op woensdag vielen, zijn de openingsdagen gewijzigd naar de dinsdag en de zaterdag. De stagiaire heeft het moeilijk, onze vice voorzitter is niet echt een katje om zonder handschoenen aan te pakken en kan behoorlijk dwarsliggen! WH heeft het daar flink moeilijk mee. Als PB echt af zal zwaaien weet ik niet hoe lang het VVV nog zal blijven bestaan, want de vv ligt nou niet echt zo goed in de markt qua reputatie! Vrees tegelijkertijd dat ze de hele boel overhoop zal halen en ik denk dat werken onder haar supervisie ook voor mij niet gemakkelijk zal zijn. Mijn contract daar loopt tot het einde van het toeristenseizoen, whatever that may be!!!!!!!!!!!!!!!!!

BIJNA 18!!!!!

27 april nadert met rasse schreden! Marieke's achttiende verjaardag! Een dag waar zij de laatste tijd heel erg naar uitkijkt omdat ze ervan overtuigd is dat ze dan eindelijk het "nest" zal kunnen verlaten! Zij wilde dit groots vieren en natuurlijk vinden ook wij dat je dat niet ongemerkt voorbij kan laten gaan, dus waren we al maanden tevoren bezig met het regelen van een verjaardagsfeest. Datum werd de 20ste omdat de 27ste te dicht bij de terugkeer naar school is na de vakantie. Dus zaal geregeld, hoe verder hoe liever van M vandaan, (althans zo voelden wij dat!) en uitnodigingen via Vistaprint besteld. Woensdag even snel een retourtje naar Parijs om AL op te halen. Vrijdag alle boodschappen gedaan en de sleutel van de feestzaal opgehaald. Spullen in de koelkast gezet en zaterdag nog een keer naar Chaumont om Manon en twee vriendinnen van Marieke op te halen op het station. Daarna haalde Wim de DJ en zijn vriendin op in Nogent. Ook in de zaal afgeleverd, zij zouden met elkaar voor de versiering zorgen. Manon reed nog even mee naar huis en ging met de saxo, slaapzak en matje richting feest. Wim had natuurlijk nauwelijks ergens last van, maar deze moeder had het toch wel een beetje benauwd. (zou het allemaal goed gaan, zou M het ook naar haar zin hebben, geen ongeregeldheden, geen burengerucht of overlast, noem maar op alles is wel zo ongeveer door mijn hoofd gegaan) Wij gingen op tijd naar bed, vanaf 2 uur heb ik alle uren op de klok zien verstrijken en sliep hazenslaapjes, terwijl de voordeur niet op slot was en we het buitenlicht hadden laten branden, Wim ging om 6 uur naar zijn werk en ik sliep met een oor open nog een beetje verder. Om 8 uur kwam Manon thuis, zij had in de saxo een beetje geslapen, bereidde mij voor op puinhoop in de zaal en ging naar bed met de mededeling nog maar even te wachten, want de feestgangers sliepen nog. Wim kwam thuis verkleede zich en ging op pad om de DJ naar huis te brengen en belde op dat ik kon komen om te helpen schoonmaken, het merendeel van de feestgangers was al opgehaald. Dus met emmer, doekjes, schoonmaakmiddel enz. me op het ergste voorbereid er heen. Moet zeggen: "het viel mij mee" behalve een verstopte wcpot en een plakkerige vloer was een groot gedeelte van de zooi al opgeruimd. Wim maakte de wc-pot los van de vloer en de verstopping bleek veroorzaakt door grote proppen keukenpapier! De vloer heb ik twee keer gedweild, maar die bleef plakken. Alle lege flessen, halfvolle flessen en de rest van de verjaardagstaart gingen de auto in, de meiden hadden geen fut meer en doken op de achterbank. De sleuteloverdracht was om 18.00 uur geplanned. De dames kropen meteen onder de wol en tegen half vier kwam Marieke even een pizza bakken die overgebleven was. Met veel pijn en moeite verschenen ze tegen 8 uur aan de eettafel, weinig trek en duidelijk nog niet erg uitgerust. (kater???) Iedere vraag die we stelden werd sumier beantwoord, dus veel wijzer zijn we niet geworden, maar geloof dat als ik het goed heb begrepen het een goed feest is geweest. Volgens zeggen, een goede sfeer, leuke muziek, zelfs een paar kadootjes. Of er ook fotoos in omloop zijn, geen idee!!! Misschien horen we er later nog iets meer over?

April doet wat ie wil.

De eerste, echte mooie lentedag  terwijl het dus al de 14de is vandaag! Het werd wel tijd hoor! De winter heeft nu zo zoetjes aan wel lang genoeg geduurd. We hebben enorme hoeveelheden granules verstookt! Het was niet zo koud als vorig jaar, maar het stookseizoen is beduidend langer dan in 2012. Marieke is met haar kilometers al erg dichtbij de 3000 en kan niet wachten met het afrijden: de autorijschool heeft echter niet eerder dan in juni plaats voor een rijexamen en daar baalt ze dus verschrikkelijk van want ze wil natuurlijk zo snel mogelijk alleen op pad. ( eerlijk gezegd heb ik er ook wel schoon genoeg van om overal mee naar toe te moeten) Ze rijdt best goed, hier en daar nog wel af en toe even een diepe zucht van mijn kant. Je ziet het allemaal vanuit een ander perspectief en ik heb soms het idee dat ze rakelings ergens langs gaat. Ze heeft voor de maand juli en augustus een vakantiebaantje op een camping in de buurt van Lyon en zou dan natuurlijk ook graag de Saxo meenemen. We zien het wel!
Deze komende week is mijn verjaardag, morgen nog even snel een kleurtje in mijn haar want het grijs wordt met de dag grijzer. De zorgen over de toekomst van Marieke bezorgen Wim en mij dagelijks een paar grijze haren erbij.
Ze wordt de 27ste april , 18 jaar en dus VOLWASSEN. Zou het liefste zo snel mogelijk het nest verlaten. Wij denken alleen dat dat financieel niet haalbaar is. Aanstaande zaterdag geeft ze een feest.
We zijn al druk met de voorbereidingen. Manon komt ook, dit keer met de trein.
Onze werkzaamheden in de tuin zijn even op de langere baan geschoven; er zijn nogal wat tegenstrijdige verhalen omtrent het afwateringssysteem in Maisoncelles. Onze burgemeester heeft nooit de door mij geschreven brief in de gemeenteraad besproken. Hij beslist, zo lijkt het, alles alleen. De eerst volgende keer dat er een vergadering is van de gemeenteraad dan ga ik er heen. Wil wel eens weten hoe het nu allemaal echt zit! Er klopt toch e.e.a. niet. Volgens zeggen is alles op je terrein voor jou, maar alles op gemeentegrond voor rekening van de gemeente! En daar heeft monsieur le Maire een andere mening over. Dus we zullen in conclaaf moeten. Wim is gisteren en vandaag al begonnen met het uitgraven en verplaatsen van verschillende struiken en plante. De buurvrouw zal ook aan de bak moeten en het stuk grond wat officieel aan haar toebehoort moeten gaan onderhouden. Ook de hemelwaterafvoer van haar dak moet een afwatering krijgen op haar Eigen terrein. Hoe we dit aan haar moeten gaan vertellen: nog geen idee.

Retour op de werkvloer!

Misschien voor velen onder jullie onbegrijpelijk, maar ik ben dolblij dat ik weer terug ben op de werkvloer!
Al was het alleen maar om af te zijn van de traagheid en het gezeur van de uitkerende instantie van de WW want, ook al is het vandaag de 30ste maart mijn uitkering van februari is nog steeds niet gestort! Excuses hoef je niet op te rekenen, er zal wel weer een papiertje ergens ontbreken of een ander flauwekulletje. Hoe doen mensen dat die niet een werkende partner hebben en van die uitkering afhankelijk zijn????? De elektriciteitsleverancier, de telefoonrekening alles wordt automatisch geïncasseerd en als je rood staat bij de bank dan rekent men een vermogen voor het overschrijden van je kredietlimiet. Vanaf april heb ik dus weer een, nee eigenlijk twee salarissen die op tijd gestort worden. maar wat vooral zo heerlijk is, is het super interessante werk in het museum. Vanaf 18 maart mocht ik weer aantreden. 4 dagen in de week voor de laatste puntjes op de i m.b.t de nieuwe tijdelijke expositie. Het thema voor deze expositie, die twee jaar duurt, is Coutellerie de la table, oftewel alles waarmee de tafel wordt gedekt. Ik heb de teksten vanuit het Frans in het Nederlands, Engels, en Duits mogen vertalen (dat laatste , Duits, leverde de meeste stress op, ik heb dank zij FB iemand gevonden die het op zich heeft genomen) Samen met FM die ik anders eigenlijk tijdens mijn werk nauwelijks zie, heb ik de vitrines de laatste "touche" mogen geven. Zo leuk om te merken dat we op dezelfde golflengte zitten qua creativiteit en smaak. Onze "bazin" is wel een vreselijke pietlut hoor, handschoentjes aan, oei oei voorzichtig, nee geen contact met andere materialen alles in het kader van de conservatie van de stukken. Natuurlijk snappen wij echt wel dat er hele bijzondere en kostbare stukken liggen en dat we voorzichtig moeten zijn, maar soms gaat ze niet iets te ver!
Ook hebben we van de week kennis mogen maken met het fenomeen recollement, daar hebben we in het totaal een maand extra uren voor gekregen. Het is nogal omvattend dat werk maar ook dat is enorm interessant en divers. Donderdagavond hadden we de officiële opening van de nieuwe expositie, zoals altijd met bubbels en lekkers. Er waren 350 uitnodigingen verstuurd, helaas was de opkomst een beetje treurig. Denk dat we een kleine honderd personen over de vloer hadden. Maar we hebben gelachen, lekker geborreld en de hapjes waren erg smakelijk. Aanstaande maandag, geen 1 april grap, is de eerste openingsdag. Aan mij de eer om dan te werken, ben benieuwd of er bezoekers zullen zijn.
Gisteren heb ik de hele dag bij GvB doorgebracht om het buffet voor te bereiden voor haar verjaardagsfeest vanavond waar ik straks na mijn werk meteen heenrijdt. Hoop dat het in de smaak zal vallen.
En dan nog het laatste nieuwtje: Marieke heeft een baan voor de maand juli en augustus op een camping in de buurt van Lyon, op de receptie!!!! Weet niet wie hier blijer mee is, zij of wij.

Markt op dinsdag op de Blaak in Rotterdam.

Jl. maandag reden we naar het pension voor Floyd, lieten hem daar achter en vervolgden onze weg naar Nederland. De weersverwachtingen waren niet best: veel koud, sneeuw en vorst. Op het laatste moment kochten we via leboncoin nog een verwarmingselement voor het water van de kippen, maar de post deed er langer over dan gedacht. Gevolg het ding lag in de bus toen we thuiskwamen; mosterd na de maaltijd dus! Maar de kippen hebben het overleefd, gelukkig. Wijzelf hadden op zich een vlotte reis, het was niet extreem druk en hier en daar een sneeuwbui maar verder geen problemen. Op het Haringvliet waaide het verschrikkelijk hard en ik zag tot mijn grote schrik ineens een rubberen strip langs mijn raam schuiven. Het was een strip van de voorruit die ze ergens eind van de zomer vorig jaar hebben vervangen in de renault garage, vermoeden toen al dat het niet zo goed was gedaan, want de ruit lekte, nu liet de strip dus los. Als ex van een renault dealer dacht ik dan maar even bij hen langs te gaan in Vlaardingen. Toen de monteur echter met een ijzeren hamer op de ruit begon te tikken, besloot Wim het voor gezien te houden. We zochten ons heil bij autototaalglas, die de strip er weer tussen kreeg. De voorbumper was een grote bonk ijs dat langzaam in zijn garage begon te smelten, vond ie niet leuk!!! Omwille van zijn hulp kocht Wim meteen twee nieuwe ruitenwissers (was hard nodig). We reden even snel naar C1000 en waren tegen half zeven bij TvW. Ik kookte een recept van Jamie en we smulden met z'n drietjes van een lekkere maaltijd en een Mona toetje (daar we reden we blij van!!) Dinsdag stond Markt Rotterdam op het programma, we gingen met de auto, want je kunt zonder OV jaarkaart niet met de metro, op een dagkaart na maar dat kost veel geld. Op de markt was het echt verschrikkelijk koud, een straffe wind en een gevoelstemperatuur van min 7??? We kochten flink wat kaas, o.a. voor ET, werden ter plekke belazerd, maar ik had het op tijd door! en bij C&A voor mij een leuke voorjaarsbroek en een vestje en voor Wim een mooie spijkerbroek. We deden in die dagen flink wat boodschappen, bezochten Oma B, opa K en aten bij Manon en gingen op theevisite bij M&F in Schiedam. Hebben alles op ons gemakkie gedaan en reden donderdagochtend op ons akkertje terug naar hier. In Luxemburg belandden we in een hevige sneeuwstorm, maar we waren toch in 6 uur weer terug. De kippen hebben het overleefd, katten en hond ook. Het was voor mij de laatste vrije week, ik begin aanstaande maandag in het museum en heb misschien ergens in augustus nog een paar vrije dagen (?) Wim heeft nog heel veel vrije dagen maar hij zal er vermoedelijk een aantal op moeten nemen als er in de tuin begonnen moet worden. Zoals altijd nog geen details daaromtrent. Het is toch wel een probleem want onze burgemeester deed eerst vrij laconiek, maar nu komt hij toch met allerlei "eisen" en dat maakt het er niet gemakkelijker op!

Verplicht kilometers maken.

Na 25 autorijlessen en 1 uur samen met de rijinstructrice en een van ons beiden als begeleider, mag Marieke achter het stuur. Ze had de afgelopen twee weken voorjaarsvakantie en die vakantie stond dus dit keer geheel in het teken van autorijden.  Vanaf het moment dat ze carte blanche had om zelf te rijden, weliswaar met een van ons ernaast, rijden we nu iedere maandag en vrijdag van en naar Chaumont. Ze had altijd al een broertje dood aan de bus, sjouwen een zware tas met kleding, linnengoed en schoolboeken is volgens haar een regelrechte ramp! De bus komt ook op het nippertje bij school aan op maandagochtend en dan kan ze niet meer naar haar kamer in het internaat en sjouwt ze zich aan het eind van de maandag een bult van de ene kant van het terrein naar de ander. Het komt haar dus prima uit om niet meer van die bus gebruik te maken. Dat ik het verre van aangenaam vind, daar wordt niet naar gevraagd, maar op die manier gaat het maken van de verplichte 3000 kilometer best snel. Dan ook op vrijdagavond naar handbaltraining, dat is weer 25 km! We halen dus met gemak een 150km per week, zonder verdere aktiviteiten. Gedurende de vakantie hebben we de eerste 1500 km al overschreden, ik heb het gevoel dat ik in die weken niet veel meer heb gezien dan de departementale weggetjes, de nationaal en ook met Wim was ze via de tolweg naar Nancy op en neer. Moet eerlijk toegeven dat ze het best goed doet, alhoewel ik het af en toe niet helemaal kan volgen: ze rijdt over het algemeen best hard, maar af en toe verliest ze ineens snelheid. In het begin had ik het gevoel of ze overal het trottoir zou raken, de laatste dagen rijdt ze (vinden wij) te dicht tegen de streep in het midden van de weg. Ze wil het liefste de radio aan met flink volume, 's morgens om half zeven zit ik daar niet op te wachten. We moeten dus met z'n allen het juiste evenwicht vinden. Het is voor een bijrijder best gek, je kunt niets, we hebben geen dubbele pedalen en wij hebben natuurlijk na al die jaren dat je rijdt onze gewoontes!
Je moet het overgeven en dat valt niet mee. Marieke zou het liefste zo snel mogelijk haar rijbewijs halen. Begrijpelijk, want dan is ze niet meer afhankelijk van ons. Ze vergeet alleen dat diesel geld kost en dat ze van haar zakgeld net een volle tank kan betalen, nog geen idee hoe dat moet. Van later zorg denk ik. Hopelijk lukt het haar om een zomerbaantje te vinden, ze is aan het sollicteren. Duimen dus.

Het is volop winter!

Gedurende een week of wat is het echt volop winter! Het sneeuwt met regelmaat, weinig zon te zien en zo nu en dan ook strenge vorst. Ik moet het afkloppen maar met de waterhuishouding gaat het tot nu toe nog zonder problemen. Hopelijk heeft alle isolatie zin! De wegen worden matig onderhouden en het is niet altijd even prettig om de weg op te moeten. Marieke is niet echt onder de indruk van sneeuw of ijs en maakte al flink wat kilometers heen en terug naar lycée en handbal, vanaf vrijdagavond heeft ze twee weken vakantie en wil dan graag naar Dijon. We zien het wel of dat haalbaar is.
Twee weken geleden gingen Manon en haar paps naar wintersport in La Plagne en zijn ze op de heenweg hier gestopt, ik kon mijn culinaire uitspattingen erop loslaten:
menu: * eendenlever op een plakje ontbijtkoek met uiencompôte en kweepeergelei
           * lasagne met verse zalm
           * limoncello trifle
we hebben gezellig gegeten en zij zijn na de koffie doorgereden naar een Logis de France  hotel in Bannes.Heerlijk om mijn grote kind weer in de armen te kunnen sluiten, ik mis haar! Zaterdags was het mijn eerste werkdag, van het nieuwe kalenderjaar, op het VVV kantoor, niet veel te doen gehad en het was er onaangenaam koud. Vrijdag 1 februari ging ik met een touringcar mee naar de Creativa in Metz, een beurs voor handenarbeid. Mijn opstapplaats was Rolampont, ik vertrok dus al tegen half zes van huis; wat schertst mijn verbazing? de buschauffeur had nog twee andere opstapplaatsen: Montigny en Neufchateau. Ik kwam dus ook nog langs ons huis en had me heel wat minuten en kilometers kunnen besparen. Op de terugweg was het nog veel erger!

Ik heb op de beurs twee workshops gevolgd. De eerste: een buste van karton beplakt met prachtig papier uit Nepal en een tafelbloemstuk met tulpen en rozen. Bij de laatste workshop heb ik regelmatig aan moeten geven dat ik het zelf wilde doen, de leerling van de bloembindschool had het liefst haar tafelstuk gemaakt. Verder heb ik rondgelopen, heel veel stands met stofjes voor quilten en scrapbookingspullen en ook wat op het gebied van koken en bakken. Ik vond veel dingen erg duur. Was blij dat ik zelf voor een fles water en een lunchpakket had gezorgd, ik betaalde voor een plastic bekertje thee €3.25!!!!! Maar het was leuk om dit een keer te doen. Het meest vervelende van handarbeid is dat hier in de buurt nergens een winkel is waar je iets behoorlijks kunt kopen. Er schijnt een hele grote winkel te zijn in Dijon, dus als Marieke daar naar toe wil, ga ik daar in ieder geval even kijken. Zaterdag op het VVV kantoor kwam PB met de vraag of ik de 25ste februari mee wil naar een beurs in Parijs, nou graag! Leuk dat hij me weer mee wil nemen (dat zijn toch wel de kersjes op de taart!) er was weinig te doen, slechts  twee mensen gezien gedurende de hele dag. Ik mocht van PB eerder naar huis en dat kwam goed uit want Manon (en paps) zouden wederom hier eten.
Dit keer had ik me minder uitgesloofd maar de raclette viel in de smaak! Ook nu weer was het fijn mijn Manon even in de buurt te hebben en lekker te kunnen knuffelen en haar stoere ski avonturen mee te kunnen beleven! ( ja ik mis haar, maar mis ook de wintersport). Kreeg tegen zes uur een sms dat ze weer veilig terug waren in Schiedam. Ook prettige om te horen.

De 7 magere jaren van de emigrant,

We gaan in juli het zevende jaar in van onze emigratie. Tot nu toe zijn het zeven magere jaren met veel ongemakken, teleurstellingen en een ding is zeker leven als God in Frankrijk is er voor ons tot op heden niet bij! Maar dat wil niet zeggen dat er spijt is, integendeel (dat geldt vooral voor mijzelf, Wim heeft het nog wel eens moeilijk vooral als het gaat over werk en Franse bazen!) Teruggaan is geen oplossing, we hebben in Nederland niets meer. ( in de zin van huis ed). Zouden dan overnieuw moeten beginnen, maar ook daar is het momenteel geen rozengeur en maneschijn. Zonder woning (wachtlijsten voor een huurwoning), zonder werk (werkeloosheid), hoge ziektekosten enzovoorts. En dan ons huis hier verkopen, terwijl er zo ontzettend veel leegstand is (ook hier!) Nee, allemaal dus geen optie! We hebben een mooi huis, mede door alle renovatie door vooral Wim's handen, maar we hebben het idee dat we bezig blijven. Onze voordeur is echt kuis verrot, wachten op een offerte, vrees dat we gaan schrikken. Maar een voordeur die niet meer gemakkelijk opengaat vanwege vocht en heel veel tocht doorlaat is in de winter niet echt ideaal. Stoken op de kamer van Marieke valt ook niet mee, het is daar erg hoog, groot oppervlak en warmte stijgt! Maar vorige week werden we met iets onaangenaams geconfronteerd: ons afvalwater verdwijnt, weliswaar gedeeltelijk via de septic tank, in de hemelwaterafvoer. Een gezamenlijke afvoer met onze buurvrouw. Sinds de buurvrouw's dochter een vriend heeft, die daar tegenwoordig het huishouden bestiert, is ze niet meer zo amicaal met ons als vroeger. Ze klaagt al maanden dat ze water hoort lopen als ze in haar stal is en dat het daar stinkt. Vertelt dat aan iedereen, behalve aan ons. Gevolg: jl. zondagochtend, ik stond onder de douche, belde meneer de burgemeester aan. Hij wilde iets met ons bespreken. Magarite had ook bij hem aangeklopt (achter onze ruggen om) en heel toevallig kwamen er woensdag mensen van een bedrijf dat zich bezig houdt met afwatering en riolering. Brandende vraag of wij akkoord gingen met een onderzoekje  van het hoe, wie, wat en waarom . "Pas de problème Monsieur le Maire, allez zi!"

Zodoende kregen we dus gisterenochtend, meneer de burgemeester met twee meneren, compleet met schep en ander gereedschap. De septic tank werd uitgekleed (isolatiemateriaal), buizen werden nagelopen, waar vandaan, waar naartoe. Ik mocht kraan aanzetten, wc's doortrekken en daarna ging men naar buiten. Putdeksel werd gelicht en al snel bleek dat de afwateringskanaal ergens halverwege het terrein van de buuf is gebroken. (dat wisten wij al, maar okay!), het water kiest nu de gemakkelijkste weg en dat is dus niet de bedoeling! Aangezien Maisoncelles nog lang niet toe is aan een collectief rioleringssysteem en er niemand in het dorp afwatert volgens de normen, kan men ons niets maken. Maar we zullen zelf een buis aan moeten leggen naar de achterkant van de tuin en die buis aan moeten sluiten op een put! Op zich niet echt verschrikkelijk moeilijk ware het niet dat ons terrein meer steen dan aarde is en het graven van een geul voor die buis met een schep geen doen is! We moeten dus op zoek naar iemand met een mini-pelle! De rest kan Wim zelf, dat is geen punt. We hebben een aantal jaren geleden bij de burgemeester al eens gevraagd hoe het zou moeten, wilden toen eigenlijk een soort van autonoom systeem, maar hij raadde ons dat af, niet wetende wat er t.z.t. geëist zal gaan worden. Bij verkoop van je huis is de koper aansprakelijk voor het aanleggen van een systeem volgens de norm. Wij moeten dus z.s.m. dit oplossen, hopen maar dat de vorst nog even uitblijft, des te eerder kunnen we eraan beginnen. Ben alleen bang voor het prijskaartje wat eraan zal hangen.

Onze bezittingen, erfrecht en erfgoed!

Buiten is het nu echt winter: sneeuw en vorst en slechte wegen. Sta niet echt te trappelen om Marieke op te gaan halen en ben heel blij dat Wim vanavond niet hoeft te werken, nu kan hij de honneurs waarnemen. Geen idee of hij in deze omstandigheden Marieke achter het stuur zal laten, maar dat zoeken ze maar samen uit. Ik zit bij de warme kachel en er komt niet echt veel uit mijn handen. Ik moet nog een heel stuk vertalen uit het Frans in het Nederlands, in het Engels en in het Duits en omdat ik weet dat het geen gemakkelijke klus is stel ik het voortdurend uit. Slechte zaak natuurlijk want ik zal er toch een keer aan moeten geloven!
Mijn taguanoten uit Peru zijn eindelijk aangekomen en de kleuren zijn fantastisch, ik heb alleen niet echt veel materiaal om ermee aan de slag te gaan, moet even geduld hebben om kralen en dingen te bestellen, want hier is het wat dat betreft heel rampzalig: er is nauwelijks iets op dat gebied te vinden dus is de enige optie via internet.
Vorige week waren Wim en ik voor een informatief gesprek bij de notaris. Ons testament is hier niet geldig, omdat we nu ingezetenen zijn van Frankrijk geldt het Franse erfrecht als eerste! Dat is een vervelende bijkomstigheid want dat betekent dat we een en ander opnieuw vast moeten laten leggen. (kassa!!) Het zou toch treurig zijn als een van ons komt te overlijden en de meiden erven onze bezittingen en de langstlevende moet toestemming vragen om in dit huis te kunnen blijven wonen.
We hebben dus alles goed doorgesproken en hij gaat alles vorm geven.
Toen kwamen we ook tot de ontdekking dat de voordeur op instorten staat. Het hout is dermate verrot dat de gaten erin vallen. Ik heb AV gevraagd langs te komen om te kijken of het te repareren valt, maar helaas dat is een veel te kostbare geschiedenis. Oud hout, foute lijm en dan zou het meer kosten dan een nieuwe deur.  We hebben dus samen met de overburen een offerte aangevraagd voor een nieuwe deur. Vrees dat dat schrikken wordt. Het nieuwe jaar is dus leuk begonnen.

2013, mijn eigen BOB en goede voornemens!

2013 is al een paar dagen oud, dus aan iedereen die ik nog niet heb gehoord of gezien bij deze alsnog de allerbeste wensen! Gezondheid staat bovenaan de lijst, hier zegt men in een adem:"Bonne Année, Bonne Santé" en dat is ook inderdaad de hoofdzaak voor zowel jong als oud.
Wij hebben de feestdagen in alle rust doorgebracht. Niet mijn ding ik hunker nog steeds naar een tafel voor gasten en uitgebreid van alles genieten. helaas ook dit jaar weer niet voor ons weggelegd. Wim moest gewoon werken, we aten dus tegen half drie de belangrijkste maaltijd en deden het tegen negenen's avonds met wat hapjes dunnetjes over. Oud en Nieuw was Marieke al vroeg vertrokken naar een feest met vrienden. We waren dus samen en keken televisie en aten de zelfgebakken oliebollen. Had nog stille hoop dat de overburen er zouden zijn maar die vertrokken tegen tienen en die zagen we die nacht niet meer terug. Het was dus niet echt zo' n festijn. Vuurwerk of iets is er hier niet bij en voor de meeste dorpsgenoten is het een dag als alle anderen; dus gaan ze gewoon naar bed!
Wie weet zal het dit jaar met Kerst en Oud en Nieuw wat feestelijker aan toe gaan in huize Bos(?)
Marieke had in de laatste week van december nog haar laatste 5 rijlessen. De rijinstructeur adviseerde om nog twee extra lessen te nemen en toen werden we uitgenodigd voor een evaluatie i.v.m de "conduite accompagnée". Wim zat natuurlijk weer moeilijk met zijn werk en dus was ik alleen de klos. Ik nam plaats achter Marieke en de rij instructrice zette in die twee uur nog even de puntjes op de i! Straatje keren, parkeren, en een paar kleine andere manoeuvres. Ik had de indruk dat ze erg dicht langs de stoeprand reed; maar de juf maakte me er op attent dat dat gezichtsbedrog is als je achterin zit.  Marieke reed terug naar de rijschool, nog een paar administratieve handelingen en we mochten gaan. We dronken wat in het stadscafé en gingen naar de parkeerplaats naar de auto, ik gaf haar de sleutels en liet haar op het parkeerterrein even aan deze auto wennen. Ze gaf aan het wel aan te kunnen en dus reed ze naar de supermarkt en parkeerde de auto. We deden de nodige boodschappen ( je zou niet zeggen dat het crisis is, zo net na de feestdagen hadden de meeste mensen karren vol en was het enorm druk) intussen was het donker geworden en miezerde het. Marieke wilde toch graag rijden, want het is de bedoeling dat ze voor juli 1000km rijdt! Ik voelde me even een beetje ongemakkelijk maar het moest toch een keer gebeuren en zo reed ze naar huis. Ik moet zeggen ze doet het goed, is best zeker achter het stuur en ik heb zonder kromme tenen en commentaar als bijrijder me er niet ongemakkelijk bij gevoeld! Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen rijstijl, maar ze schat situaties goed in. Zondag zijn we op visite geweest bij GvB in VsA. Marieke reed heen en terug en vanochtend heeft ze zichzelf naar school gereden. Haar tassen had ze gisterenavond al in de auto gezet en ze was er helemaal klaar voor. Jammer alleen dat we halverwege de route een aangereden hert (of ree) zagen liggen die nog lag te stuiptrekken; daar waren we allebei even een beetje van ondersteboven. Ik heb dus vanaf jl. zaterdag een privé chauffeur en BOB tegelijkertijd. Marieke maakte me er wel op attent dat ik "nuchter" moet zijn om ten allen tijde het stuur over te kunnen nemen; dus meer dan 1 glaasje zit er niet in!!!!!

Plunderingen in de provisiekast.

We wonen toch wel vrij ver van de supermarkt en daarom proberen we ( het lukt echter toch vaker niet dan wel) om een voorraad basis artikelen in huis te hebben. Het meest lastige is groente. Onze stal is best vochtig en een aantal dingen blijven ook daar niet echt goed. De kelder is te lastig, de trap vaak nat en glad en er zit nog steeds een beest; Wim gooit regelmatig het gat dicht, maar een aantal dagen later is het gat weer terug. We weten nog steeds niet wat voor dier daar rondhuppelt, wil het geloof ik ook maar liever niet weten. Onze koelkast heeft rare kuren, soms begint ie ineens te vriezen en dan is de sla of de komkommer ook al zit het in de groentela bevroren. Ook geen goede oplossing dus. Ik wil toch graag meerdere keren per week verse groenten eten, niet altijd blik of diepvries en dan heb ik dus een probleem. Bij sommige supermarkten is de verse groente niet echt top. Als ik werk heb ik in Nogent 3 mogelijkheden: de Aldi, de Super U en de Leader Price. De laatste heeft geen goede kwaliteit groenten, de S.U is erg duur en Aldi is altijd beperkt in zijn aanbod.
Misschien moet ik toch net als onze buurvrouw e.e.a. inkuilen????? zij heeft de hele winter door wortels, prei en uien in een oude wasmachinetrommel ingegraven. Maar dat lijkt me zo' n gedoe.

Maar het is niet alleen de groente hoor. Manlief heeft af en toe, eerlijk gezegd toch wel vrij vaak, enorme vreetbuien! Voorraad "kaakjes" zie je zienderogen slinken: hij loopt naar de keuken, propt zijn mond vol en stopt er twee in zijn broekzak, gaat weer terug naar zijn bank en neemt zijn broekzakvoorraad in z'n mond. Tien minuten later zelfde ritueel! Af en toe is het echt té erg!Je ziet hem de hele dag kauwen. Brengt iemand een zak zoete zachte drop mee vanuit Nederland en voor ik er ook maar één kan eten, heeft hij de zak al zo goed als leeg! Ik heb dan ook de neiging om dingen te verstoppen. Maar als hij op de normale plek niets meer van zijn gading vindt, dan gaat ie op zoek. Veelal met het gevolg dat ook die voorraad op is, of ik het weken later toevallig weer tegenkom omdat ik ben vergeten waar ik het ook al weer had verstopt. Word wat dat betreft best wel vergeetachtig!!!! (oh jee, de leeftijd????) Marieke kan zich er ook erg druk over maken, zij zou het liefst iedereen een eigen la of doos geven en de lekkere dingen verdelen: dat werkt dus niet! Jaloezie speelt een grote rol hierbij. Iedere keer neem ik me voor niets meer in huis te halen. Jammergenoeg houd ik zelf ook erg van iets lekkers, vooral zoet. Dan ga ik dus maar weer cupcakes of iets anders bakken. Maar nu heb ik voor het nieuwe jaar een goed voornemen: geen zoetigheid meer door de week, ook geen kaakjes! Wim denkt dat dat niet slecht is, nee; niet als je er twee per dag eet, wel als het een pakje kaakjes in twee dagen wordt. Dus met een grote boog langs het schap van de zoetigheid in de supermarkt en geen voorraad meer in huis.
Het is niet anders, we zullen er aan moeten geloven.

Cre-Ange en de natte dagen voor Kerst.

Half twee zaterdagmiddag; zit op het Office, nog twee zaterdagen restten er voordat het VVV kantoor zijn deuren sluit tot de eerste week van februari 2013. Ik mag  ook in de maanden februari en maart de zaterdagen werken! Hoera, maar niet heus. Niet dat het vervelend is hoor daar niet van, maar het is een heel gedoe m.b.t. mijn uitkering. Ze moeten kennelijk zo vreselijk rekenen , rekening houdend met het riante salaris van het office, om te weten op hoeveel uitkering ik recht heb, dat ik tot de 15de moet wachten voor ik het bedrag op onze bankrekening gestort krijg. Dat is dus heel vervelend want normaliter ontvang ik zo rond de 2de of 3de van de maand mijn salaris. Bankkosten in Frankrijk zijn verre van normaal als je je limiet overschrijdt, dus dat doet echt pijn in onze portemonnee. Maar ik mag al lang blij zijn dat ik recht heb op die uitkering. Dus moet ik niet moeilijk doen.
Ik heb hier op het VVV kantoor behalve veel administratieve klussen niet veel te doen, omdat we nu al royaal 3 weekenden ingesloten zitten, kan niemand zien dat ik hier zit en zie ik dus nauwelijks iemand.
Vorig week heb ik me nogal vergaloppeerd met het geven van toestemming aan de standhouder van de paintball om zijn apparatuur hier te stallen: gevolg was een heel hinderlijk in en uit geloop van diverse gastjes van een jaar of 12! Die maakten dus, maar dat had te laat in de gaten, misbruik van mijn aanbod!
De vloer was een baggerbende en zij gooiden iedere keer de deur wagenwijd open en daardoor zat ik te vernikkelen. Geen succes dus en een hele goede les dit niet meer te doen. Tegelijkertijd heeft PB gelijk als er iets met die zuurstofflessen zou zijn misgegaan dan hadden we een groot probleem gehad. Ik heb dus niet goed nagedacht toen ik het spontaan aanbod. Dom en voormalig blond hè!!!
Dinsdag ben ik nog bij SC geweest en zij heeft me geleerd hoe ik de veterklemmen moet bevestigen aan de kettingen, nog een aantal kleine dingen samen met haar gedaan en nu is iedere ketting voorzien van een slotje en een prijskaartje klaar voor zondag. Bedacht me zojuist dat het niet handig is dat ik alleen zal zijn, i.v.m. het installeren van de kraam. De door mij bestelde tagua noten zijn er nog niet, jammer hoor.
Sinds jl. donderdag is alle sneeuw door enorme regenbuien van de straat en zitten we nu met temperaturen tussen de 2 en de 7 graden en heeft het verschrikkelijk geregend met enorme windstoten. Woensdag hebben we een pallet granules voor onze kachels naar binnen gesjouwd. ( 1 ton in zakken van 15kg!) maar we hebben nu dus een voorraadje.
Het zou natuurlijk heel fijn zijn als we het deze winter niet zo koud zullen krijgen als vorig jaar. Denk niet graag terug aan de bevroren leidingen en de vreselijke gevolgen daarvan. Wie weet zit het mee: tenslotte is de aarde aan het opwarmen, toch?????