Het vriest buiten flink, vannacht in Levécourt bij de boerderij -13° dus dat is behoorlijk met een gevoelstemperatuur van -17/18°!!!!! Wim had het dus flink koud vanochtend. Gisterenavond hebben we voor het eerst sinds 2002 de luiken allemaal dicht gedaan, ongezellig dat wel, maar het scheelt toch binnen. We wachten met spanning op het glazen paneel voor de keukendeur, dat zal vast en zeker ook een hoop kou schelen. Aan de achterkant hebben we nu een rolluik ook dat scheelt tocht.
We zijn de 14de december naar Nederland gereden, samen, eerst Dunkan naar Neufchateau gebracht door Wim zaterdags, want ik stond op de Kerstmarkt met amuses. Geen klap verkocht, maar ook niets gekost en wie weet komt er ooit nog iets uit voort, je weet maar nooit! Wel veel positieve reacties gehad. We reden naar Tilburg voor een bezoek aan J&M vdB. we waren daar nog niet eerder geweest, troffen daar ook zus en zwager aan, voor ons bekend van zijn donderdagochtend programma de Toer van Frans op Radio extra Gold, waar we als het enigszins kan trouw naar luisteren. Ook zoon was er. M. had heerlijk Turks voor ons gekookt we hebben ervan genoten. Na de thee zijn we naar Maassluis gereden. TvW was niet thuis maar zoals altijd was ons bed gespreid! Volgende ochtend kwam zij thuis en hebben we heerlijk bijgepraat. Ik had voor haar een slowcooker op de kop getikt en heb meteen "draadjesvlees" voor haar daarin klaargemaakt dat ze 's avonds al kon eten. Wij gingen bij opa C op bezoek en ook daar kletsten we bij.Tegen vijven reden we richting S'dam, maar onderweg kregen we een sms van Manon dat ze uit moest wijken naar een andere "Chinees" want haar afhaalchinees is op maandag dicht. We deden intussen de boodschappen van ons lijstje bij Lidl en reden door naar haar. We aten met z'n drietjes lekkere Babi Pangang en Tjap tjoy. Dronken nog een glas thee en reden terug naar Maassluis.
Dinsdagochtend nog uitgebreid met T geleuterd en toen naar Rotterdam om naar de markt te gaan en de nieuwe markthal te bezoeken!!! Ziet er fantastisch uit, maar duidelijk voor een ander publiek dan de marktkramen buiten!!!!
We reden diezelfde dag nog terug naar huis, het was weer een kort maar aangenaam bezoek!
Wim had in de Scenic flink last van zijn rug, de stoel is voor hem niet comfortabel en dus stopten we bij Buffalo in Nancy, met onze bonnen hebben we even lekker gegeten en uitgerust en konden toen het laatste stuk van de reis voortzetten.
Ik moest de volgende dag werken en vrijdags had ik nog de laatste keer de kleuters voor een activiteit!
Ben blij dat het erop zit en hoop dat ik m.i.v. januari 2015 wat oudere kinderen krijg toegewezen.
Op dit moment heb ik "gedwongen" vakantie want en AM en LG hebben beiden twee weken vakantie dus haal ik in januari mijn uren in. Ben in strijd met het arbeidsbureau, ze hebben zoals ieder jaar natuurlijk niet alle papieren en dus kunnen ze mij nog niet het verschil betalen!!!!!! Vanochtend was er weer een brief met een verzoek voor een paar paperassen die "ontbreken", aan men hoela ;ik stuur iedere maand alles op per post en nu blijven ze zeggen dat ze dingen missen! Ieder jaar hetzelfde liedje en gezeik. Daar ben ik lekker mee, want we hadden van de week Marieke hier voor kerst (dus cadeautjes natuurlijk) en dat heeft ons weer het nodige gekost: kind had géén winterschoenen, ze liep op een paar compleet versleten zomerschoenen, dus zijn we naar Nancy gereden en hebben daar e.e.a voor haar gekocht! We hebben het gezellig gehad en zij had voor ons allebei een heel mooi dubbelwandig theeglas gekocht met een rvs theefilter erin, waar we verrast en blij mee zijn.
Ze wilde graag zaterdag terug naar huis maar toen we wakker werden bleek het enorm te hebben gesneeuwd! Haar terug laten rijden over de nationale wegen leek ons absoluut niet verstandig dus hebben we haar de tolkaart gegeven en geld voor diesel want de tank was bijna leeg. Ze heeft mazzel gehad met de weersomstandigheden onderweg, heeft er goed aan gedaan zaterdag weg te gaan, ook voor de poezen van AL en haar, want die zaten alleen! Als ze tot zondag had gewacht was het geen fijne rit voor haar geworden, de sneeuw was hard bevroren en het was hier spekglad! Ze is veilig thuis aangekomen met flink wat tassen proviand, serviesgoed, de cadeaus en nog wat spullen die ze kon gebruiken. Intussen leven wij deze week uit de vriezer en de voorraadkasten, even geen boodschappen doen en hopen dat het arbeidsbureau snel tot een beslissing zal komen!!!
maandag 29 december 2014
dinsdag 9 december 2014
N.A.P.
De naschoolse activiteiten met de kleuters vallen me zwaar. Het eerste groepje van 6 kindjes die net vijf zijn, gaat nog wel, die kunnen wel een beetje met de opdrachtjes overweg. Maar anderhalf uur is over het algemeen gewoon TE lang. Tot nu toe hebben we, broodrolletjes gemaakt, bloemen van marshmallows, egeltjes van babybelkaasjes, en de afgelopen week een kleine pizza. Met de allerkleinsten (15!) vanaf drie jaar die als ik kom, net hun middagdutje hebben gedaan is het een heel stuk lastiger. Ze zijn nog niet helemaal uitgeslapen en een beetje duf. Handig zijn ze al helemaal niet, ik weten niet of het een idee van mij is maar ik krijg de indruk dat de meeste ouders hun kindjes niet de tijd gunnen om zelf een boterhammetje te smeren, want zelfs dat is oh zo moeilijk voor ze. Ze vergen heel veel aandacht en ik ben blij dat de juf van school me bijstaat want ik weet niet hoe ik het anders voor elkaar zou moeten krijgen om ze iets "tastbaars/eetbaars" mee te kunnen geven. Ze willen intussen als je even niet kijkt hun ingrediënten opeten, hebben geen geduld en maken er een zooitje van!
Er zitten een paar scheetjes tussen, begin ze nu al een beetje te leren kennen en sommigen zijn echt zoo grappig!
Maar het verzinnen van een activiteit die echt de volle anderhalf uur duurt is en blijft lastig, want de outillage op de scholen is heel beperkt. collega AM heeft me voor aanstaande week een soort muffinapparaat geleend daarin zou je dus cakejes en taartjes kunnen bakken, maar wat ga ik doen, laat ik ze zelf deeg maken ( ik zie de troep al voor me) of neem ik kant en klaar (tegen mijn principes) ik ben er nog niet uit. en wat maak ik dan precies er kunnen 4 cakejes tegelijkertijd in! dus voor groep 1 geen probleem voor de kleintjes dus wel. via leboncoin heb ik voor een prikkie een soortgelijk geval kunnen kopen hoop dat dat nog deze week (met de post verstuurd) binnenkomt zodat ik dat deze komende vrijdag mee kan nemen dat is meer voor brownies enzo maar dat maakt niet uit het gaat erom dat het iets echtst wordt wat ook nog te eten is. Ik heb nog geen nieuws over de volgende module na de kerstvakantie maar ik hoop echt dat dat wat grotere kinderen zullen zijn, dan kost het me net iets minder energie en kopzorgen!
Er zitten een paar scheetjes tussen, begin ze nu al een beetje te leren kennen en sommigen zijn echt zoo grappig!
Maar het verzinnen van een activiteit die echt de volle anderhalf uur duurt is en blijft lastig, want de outillage op de scholen is heel beperkt. collega AM heeft me voor aanstaande week een soort muffinapparaat geleend daarin zou je dus cakejes en taartjes kunnen bakken, maar wat ga ik doen, laat ik ze zelf deeg maken ( ik zie de troep al voor me) of neem ik kant en klaar (tegen mijn principes) ik ben er nog niet uit. en wat maak ik dan precies er kunnen 4 cakejes tegelijkertijd in! dus voor groep 1 geen probleem voor de kleintjes dus wel. via leboncoin heb ik voor een prikkie een soortgelijk geval kunnen kopen hoop dat dat nog deze week (met de post verstuurd) binnenkomt zodat ik dat deze komende vrijdag mee kan nemen dat is meer voor brownies enzo maar dat maakt niet uit het gaat erom dat het iets echtst wordt wat ook nog te eten is. Ik heb nog geen nieuws over de volgende module na de kerstvakantie maar ik hoop echt dat dat wat grotere kinderen zullen zijn, dan kost het me net iets minder energie en kopzorgen!
maandag 1 december 2014
een "feest"maal voor 104 personen.
Jl zaterdag 29 november was het dan zover; na twee dagen een waslijstboodschappen te hebben afgewerkt in diverse supermarkten zoals Géant, Super U, Insolite (voor alle disposables) en uiteindelijk op advies van AM ook de grootste hoeveelheid via de Leclerc Drive. Dat was een ervaring op zich!
Ik had een account aangemaakt op internet en alvast een beetje bekeken wat ik daar allemaal kon krijgen, soms waren nl. de hoeveelheden niet op voorraad. Donderdagochtend kreeg ik via sms de update van het definitieve aantal aanwezige gasten: 104 in het totaal.
Ik had alle receptuur een beetje grof ingeschat voor een 100-tal (dit is echter de vervelendste klus en tevens de ook de moeilijkste) dus het was een beetje gokken hier en daar voor wat betreft de aantallen en de hoeveelheden van de diverse ingrediënten.
Het menu:
was goedgekeurd en ik zou worden geassisteerd door 8 dames 's-morgens en nog eens 8 voor de middagshift.
Ik ben donderdag na alle boodschappen meteen doorgereden naar de feestzaal, (dit keer was de beheerster gelukkig wel aanwezig!) alles een plek gegeven in de koelkasten en toen bleek dat zij niet gerekend had op het uitlenen van serviesgoed samen de spullen geteld en uit de kasten gehaald. (geen idee hoe we het anders hadden moeten behappen)
Zaterdagochtend 8.00 weggegaan, dikke mist en slecht zicht , dus koos ik voor de omweg via de nationale want binnen door was met goed zicht al niet echt geweldig en nu dus al helemaal niet.
Aangekomen rest van de spullen uitgeladen en op de dames gewacht.
Na te hebben kennisgemaakt de taken een beetje verdeeld, had niet de indruk dat het echte keukenprinsesjes waren, maar okay hulp= hulp, toch???
Tegen een uur of een, was er al een flinke start gemaakt en stond er al het een en ander in de koelkast.
We aten gezamenlijk en wachtten op de middagploeg, instructies uitgedeeld en weer verder met alle voorbereidingen, de meeste receptjes gingen redelijk goed, de tzatziki was rampzalig dun en met behulp van een doek en een zeef geprobeerd het vocht er een beetje uit te laten lekken!
Tegen 17.30 uur was het grootste gedeelte toch wel bereid, maar het grote probleem van het niet hebben van genoeg ovenruimte en het daardoor vermoedelijk uitserveren van koude pitabroodjes gaf toch wel enige commotie! We gingen in conclaaf en zochten naar oplossingen. De oven was gewoon te klein en had slechts een ovenrooster!!! Maar inventief samen met François, de enige mannelijk hulp, vonden we toch een oplossing. Ik kreeg mijn gage in handen (viel een beetje tegen, maar het was in ieder geval au-black)
We hielden een kleine briefing en besloten de borden alvast in de kleine zaal ernaast op te maken voor het entree, soep was klaar en smaakte perfect. de warme happen lagen klaar om te gaan afbakken. Alles was stand-by.
Tegen 20.00 uur kwamen de eerste gasten binnen en stond iedereen startklaar.
Het eerste spektakel kon beginnen, helaas dus niet kunnen meemaken.
We schonken de sangria en na het eerste theaterstukje serveerden de dames het entree.
De rest van de avond verliep in goede harmonie, eten werd met veel enthousiasme genuttigd, complimenten kwamen me in de keuken ter oren en we waren met z'n allen trots en tevreden op onze gigaklus.
Gelukkig heb ik toch nog twee keer de artiesten mogen en kunnen meemaken, super leuke verhalen.
We werden bedankt, (verder natuurlijk geen bloemetje of iets) en ook al was het nog niet geheel afgelopen, ik sjouwde mijn spullen naar de auto (het was echt pikkedonker voor de deur en weer dikke mist) en verliet tegen half één het gebeuren.
De weg was een verschrikking, zo'n enorme mist, kwam 3 x een vos op mijn pad tegen en een in de berm staande koe!!!!, was om iets na half twee thuis met stalbenen en een heel moe en onrustig hoofd.Maar het was een succes, nu wachten of de Journal de la Haute Marne er aandacht aan besteedt. Ben benieuwd naar de bevindingen van die en gene.
Ik had een account aangemaakt op internet en alvast een beetje bekeken wat ik daar allemaal kon krijgen, soms waren nl. de hoeveelheden niet op voorraad. Donderdagochtend kreeg ik via sms de update van het definitieve aantal aanwezige gasten: 104 in het totaal.
Ik had alle receptuur een beetje grof ingeschat voor een 100-tal (dit is echter de vervelendste klus en tevens de ook de moeilijkste) dus het was een beetje gokken hier en daar voor wat betreft de aantallen en de hoeveelheden van de diverse ingrediënten.
Het menu:
- Tapas froid :
- Cappucino à la betterave
- Rillettes de crabe au Kiri dans feuille d’endive
- Wraps aux épinards, thon et tzaziki
- Caviar de petits pois
- Entremet :
- Petit soupe de potiron
- Tapas chaud :
- Empanadas viande
- Tomate farci œuf/chèvre
- Brushetta Bresola/ cêpes
- Pita merguez/houmous
- Dessert :
- Mini tiramisu
- Milkshake Marrakech
- Bodino au cacao et dattes.
- Cafe ou Thé avec Rafaello Maison
was goedgekeurd en ik zou worden geassisteerd door 8 dames 's-morgens en nog eens 8 voor de middagshift.
Ik ben donderdag na alle boodschappen meteen doorgereden naar de feestzaal, (dit keer was de beheerster gelukkig wel aanwezig!) alles een plek gegeven in de koelkasten en toen bleek dat zij niet gerekend had op het uitlenen van serviesgoed samen de spullen geteld en uit de kasten gehaald. (geen idee hoe we het anders hadden moeten behappen)
Zaterdagochtend 8.00 weggegaan, dikke mist en slecht zicht , dus koos ik voor de omweg via de nationale want binnen door was met goed zicht al niet echt geweldig en nu dus al helemaal niet.
Aangekomen rest van de spullen uitgeladen en op de dames gewacht.
Na te hebben kennisgemaakt de taken een beetje verdeeld, had niet de indruk dat het echte keukenprinsesjes waren, maar okay hulp= hulp, toch???
Tegen een uur of een, was er al een flinke start gemaakt en stond er al het een en ander in de koelkast.
We aten gezamenlijk en wachtten op de middagploeg, instructies uitgedeeld en weer verder met alle voorbereidingen, de meeste receptjes gingen redelijk goed, de tzatziki was rampzalig dun en met behulp van een doek en een zeef geprobeerd het vocht er een beetje uit te laten lekken!
Tegen 17.30 uur was het grootste gedeelte toch wel bereid, maar het grote probleem van het niet hebben van genoeg ovenruimte en het daardoor vermoedelijk uitserveren van koude pitabroodjes gaf toch wel enige commotie! We gingen in conclaaf en zochten naar oplossingen. De oven was gewoon te klein en had slechts een ovenrooster!!! Maar inventief samen met François, de enige mannelijk hulp, vonden we toch een oplossing. Ik kreeg mijn gage in handen (viel een beetje tegen, maar het was in ieder geval au-black)
We hielden een kleine briefing en besloten de borden alvast in de kleine zaal ernaast op te maken voor het entree, soep was klaar en smaakte perfect. de warme happen lagen klaar om te gaan afbakken. Alles was stand-by.
Tegen 20.00 uur kwamen de eerste gasten binnen en stond iedereen startklaar.
Het eerste spektakel kon beginnen, helaas dus niet kunnen meemaken.
We schonken de sangria en na het eerste theaterstukje serveerden de dames het entree.
De rest van de avond verliep in goede harmonie, eten werd met veel enthousiasme genuttigd, complimenten kwamen me in de keuken ter oren en we waren met z'n allen trots en tevreden op onze gigaklus.
Gelukkig heb ik toch nog twee keer de artiesten mogen en kunnen meemaken, super leuke verhalen.
We werden bedankt, (verder natuurlijk geen bloemetje of iets) en ook al was het nog niet geheel afgelopen, ik sjouwde mijn spullen naar de auto (het was echt pikkedonker voor de deur en weer dikke mist) en verliet tegen half één het gebeuren.
De weg was een verschrikking, zo'n enorme mist, kwam 3 x een vos op mijn pad tegen en een in de berm staande koe!!!!, was om iets na half twee thuis met stalbenen en een heel moe en onrustig hoofd.Maar het was een succes, nu wachten of de Journal de la Haute Marne er aandacht aan besteedt. Ben benieuwd naar de bevindingen van die en gene.
zondag 23 november 2014
Er moet nog iets te wensen overblijven, toch???
Af en toe heb ik het gevoel getrouwd te zijn met een "rupsje nooitgenoeg", haha.
Mijn Wimmetje heeft nl.. nog aardig wat ideeën, wat er allemaal nog zou kunnen. Sinds gisteren kijkt ie op internet naar een insert een soort van inbouwkachel, op hout gestookt die hij in de hoek van de stalkamer zou willen plaatsen, dan zouden we ook af en toe daar eens lekker een filmpje kunnen kijken, er staan daar twee luie fauteuils (de relax fauteuil van oma A en mijn mooie opnieuw beklede design-relax fauteuil) en de hele mikmak van apparatuur met luidsprekers enz.. Nu zitten we daar nauwelijks want het is daar te koud en met een zibro niet echt behaaglijk te krijgen. Hij is al aan het kijken geweest naar de hoogte i.v.m. het maken van een rookkanaal. Maar tegelijkertijd heeft hij het ook over een aanbouw aan de keukenkant, ik zou een buitenkeuken en een soort serre-achtig iets geweldig vinden, maar de pergola staat er nu. Ook zou er nog steeds een soort deurpaneel of raam of rolluik voor de keuken buitendeur moeten aan de voorkant van ons huis want die oude (nog hele decoratieve) deur kiert en tocht bij het leven het zou denken wij heel veel koude schelen en energie besparen. Voor mij heeft dat prioriteit.
Maar bruin kan dat natuurlijk niet allemaal trekken en moeten we keuzes maken en concessies doen!
Straks komt er een meneer twee ton granules brengen voor de kachels, dan hebben we voorlopig een voorraadje. Geen idee wat voor winter het zal gaan worden, het is op het moment heerlijk weer. Hebben om half twaalf even het "grote" rondje gelopen met Dunkan, die mag na de nationaal los en hobbelt lekker mee.
Afgelopen week heb ik lekker geschnabbeld, ik had nl. drie kookworkshops op de basisschool in Nogent. Het was alle drie de keren een groot succes: moeders, juffen en kinderen enthousiast en alles is lekker opgegeten en dit keer werd ook de kindercocktail erg op prijs gesteld.
Ik hoop van ganser harte dat dit een jaarlijks terugkerend iets zal zijn, het was nu de derde achtereenvolgende keer dat ze mij gevraagd hebben. Het is een hele klus maar wel een dankbare.
Aanstaande zaterdag is dus het grote gebeuren in Corgirnon, een eind van huis en een vervelende rit er naar toe maar ik heb besloten om 's nachts op de terugweg de hoofdweg te pakken, dan maar een omweg maar dat is wel veiliger dan die kleine kronkelige B-weggetjes in het pikkedonker.
Ik hoor woensdagavond het definitieve aantal gasten, zal een flinke klus worden, vooral de boodschappen maar denk dat ik de Leclercq drive inschakelen zal dat scheelt een hoop tijd.
Afhankelijk van het aantal moet ik dan ook nog de receptuur en de boodschappenlijst aanpassen.
Heb wel duidelijk gemaakt dat ik niet wit betaald wil worden, want dan word ik meteen gekort op mijn te verwachte WW- uitkering. (ik schiet er dan niets mee op).
Het hele gedoe met de "pole-emploi" zal toch wel weer de nodige problemen opleveren vrees ik want omdat ik op de vrijdagmiddag nu ook de naschoolse opvang doe op de twee kleuterscholen (valt wel een beetje tegen de tweede groep zijn 3-4 jarigen en verre van handig, zal mijn ideetjes moeten herzien) zullen ze alles wel weer grondig doorspitten en ben ik heel benieuwd wanneer ik voor het eerst iets tegemoet zal kunnen zien. Vandaar dat die schnabbels heel goed van pas zullen komen.
In het museum zijn we grondig aan het schoonmaken en allerlei andere klusjes waar gedurende het seizoen geen tijd voor is. Ben blij om toch twee dagen per week actief te zijn.
Mijn Wimmetje heeft nl.. nog aardig wat ideeën, wat er allemaal nog zou kunnen. Sinds gisteren kijkt ie op internet naar een insert een soort van inbouwkachel, op hout gestookt die hij in de hoek van de stalkamer zou willen plaatsen, dan zouden we ook af en toe daar eens lekker een filmpje kunnen kijken, er staan daar twee luie fauteuils (de relax fauteuil van oma A en mijn mooie opnieuw beklede design-relax fauteuil) en de hele mikmak van apparatuur met luidsprekers enz.. Nu zitten we daar nauwelijks want het is daar te koud en met een zibro niet echt behaaglijk te krijgen. Hij is al aan het kijken geweest naar de hoogte i.v.m. het maken van een rookkanaal. Maar tegelijkertijd heeft hij het ook over een aanbouw aan de keukenkant, ik zou een buitenkeuken en een soort serre-achtig iets geweldig vinden, maar de pergola staat er nu. Ook zou er nog steeds een soort deurpaneel of raam of rolluik voor de keuken buitendeur moeten aan de voorkant van ons huis want die oude (nog hele decoratieve) deur kiert en tocht bij het leven het zou denken wij heel veel koude schelen en energie besparen. Voor mij heeft dat prioriteit.
Maar bruin kan dat natuurlijk niet allemaal trekken en moeten we keuzes maken en concessies doen!
Straks komt er een meneer twee ton granules brengen voor de kachels, dan hebben we voorlopig een voorraadje. Geen idee wat voor winter het zal gaan worden, het is op het moment heerlijk weer. Hebben om half twaalf even het "grote" rondje gelopen met Dunkan, die mag na de nationaal los en hobbelt lekker mee.
Afgelopen week heb ik lekker geschnabbeld, ik had nl. drie kookworkshops op de basisschool in Nogent. Het was alle drie de keren een groot succes: moeders, juffen en kinderen enthousiast en alles is lekker opgegeten en dit keer werd ook de kindercocktail erg op prijs gesteld.
Aanstaande zaterdag is dus het grote gebeuren in Corgirnon, een eind van huis en een vervelende rit er naar toe maar ik heb besloten om 's nachts op de terugweg de hoofdweg te pakken, dan maar een omweg maar dat is wel veiliger dan die kleine kronkelige B-weggetjes in het pikkedonker.
Ik hoor woensdagavond het definitieve aantal gasten, zal een flinke klus worden, vooral de boodschappen maar denk dat ik de Leclercq drive inschakelen zal dat scheelt een hoop tijd.
Afhankelijk van het aantal moet ik dan ook nog de receptuur en de boodschappenlijst aanpassen.
Heb wel duidelijk gemaakt dat ik niet wit betaald wil worden, want dan word ik meteen gekort op mijn te verwachte WW- uitkering. (ik schiet er dan niets mee op).
Het hele gedoe met de "pole-emploi" zal toch wel weer de nodige problemen opleveren vrees ik want omdat ik op de vrijdagmiddag nu ook de naschoolse opvang doe op de twee kleuterscholen (valt wel een beetje tegen de tweede groep zijn 3-4 jarigen en verre van handig, zal mijn ideetjes moeten herzien) zullen ze alles wel weer grondig doorspitten en ben ik heel benieuwd wanneer ik voor het eerst iets tegemoet zal kunnen zien. Vandaar dat die schnabbels heel goed van pas zullen komen.
In het museum zijn we grondig aan het schoonmaken en allerlei andere klusjes waar gedurende het seizoen geen tijd voor is. Ben blij om toch twee dagen per week actief te zijn.
maandag 10 november 2014
Voor de zevende keer naar Gembloux.
Voordat ik aan dit stukje begon heb ik even stiekem gekeken op mijn oude blogs en terug kunnen vinden dat het de zevende keer was dat ik met de "vriendjes" meeging dit afgelopen weekend naar GEMBLOUX! België.
Zoals ieder jaar was mijn opstapplaats net voor de tolpoort van Montigny. Dit keer waren (voor het eerst!) de anderen in de gehuurde Renault Master op tijd. PB achter het stuur zijn vrouw AB er naast op de tweede bank RD en DM en achterin op de derde bank was een plek voor mij naast PH.
Voor het eerst in de zeven jaar was het goed weer, geen regen, hagel of ander winters weer! Dus we boften. Bij het tweede tankstation in Luxemburg (Capellen)voor een sanitaire stop en na een plastic bekertje met mijn door de anderen zeer gewaardeerde "vin de sureau" een blokje Gouda Old Master met gember en een plakje saucisson sec konden we de tweede helft van de rit weer vervolgen. DM had 6 grote bussen tabak gekocht en daar ging het het eerste halfuur over, ongezond, gevaarlijk, moet je mee stoppen: maar hij verblikte of verbloosde niet.
Ik kan de rijstijl van PB nog steeds niet echt waarderen, hij blijft onrustig, nerveus rijden en het was een zegen dat ik geen uitzicht had op de weg (hoofdsteunen belemmerden dat) want dan zou ik voortdurend mee hebben zitten sturen. Langs de paars en rood verlichte vitrines met de schaars geklede juffrouwen van lichte zeden ( de mannen keken hun ogen weer uit en maanden PB om langzamer te rijden) kwamen we bij de grote zaal aan, zochten de voor ons bekende parkeerplaats op en gingen we met volledige bepakking naar binnen. Zoals ieder jaar veel bekenden, dus handen schudden en zoenend naar het secretariaat en daarna naar de door ons gereserveerde tafels. PH had wat afspraken met wat winkeliers voor het afleveren van zijn epileerpincetten maar verder heeft niemand nog iets uitgestald die avond. We wilden weer bij ons "eigen" restaurantje eten maar dat werd in eerste instantie een sightseeing tour, want er waren twee doorgangswegen afgesloten, maar hebben het toch kunnen vind, al was het dan deels te voet.
Heerlijk gegeten, Aperitief, hoofdgerecht, dessert en thee! Met bijpassende wijn , natuurlijk.
Toen naar IBIS hotel en naar onze kamers.
De volgende ochtend niet zoals anders aan het ontbijtbuffet want we schrokken ons te pletter van de prijs: 14 € voor een ontbijt! dat vonden we allemaal gewoonweg absurd, dus het werd een kop koffie of thee met een croissant, ik bibberde een half uur later alweer van de "honger" maar heb het kunnen volhouden tot lunchtijd, AB en ik gingen de "stad" in om sandwiches te kopen, dat werd een stokbroodje filet americain!!! lekker lekker dus. We hebben stuk voor stuk die dag goede zaken gedaan, iedereen was dik tevreden. En zoals gebruikelijk beheerde ik voor 80% de tafel vanPascal!
's Avonds naar het Lycee Horticole voor het diner met de anderen, jammer genoeg voor de sympathieke kok kwamen meer dan de helft van de mensen die gereserveerd en betaald hadden niet opdagen, dus de amuses werden rijkelijk geserveerd!een superlekker soesje gevuld met ham en kaas, daarna een nog lekkerder klein kroketje met een ragout van witlof, hoofdgerecht ragout van hert en wildzwijn met krenten en een appel gevuld met cranberry's, gecarameliseerde witlof en een gevulde aardappel en als toetje een tarte tatin van appel met ijs van karamel au beurre salé!!!! Witte en rode wijn en thee met koekjes toe! EN................. bij de verloting heb ik een prachtig modern vormgegeven zakmes gewonnen, gemaakt door een Italiaan, met een lederen etui! We rolden met een gevulde buik ons mandje weer in! Zondag was het druk met bezoekers maar dat bleken meer kijkers dan kopers, de echte diehards komen meteen al zaterdags met een tiet centen zo vroeg mogelijk, volgens mij. Het enige nadeel voor iedereen is echter wel dat op zo'n salon met een 100tal exposanten is er zoveel keus dat je blij mag zijn als je iets verkoopt. Ik heb de Italiaan een centje gegeven, zoals de traditie betaamd (om de vriendschap niet te verbreken)
Einde van de dag heb ik in 4 talen onze beurs van 28 en 29 maart 2015 in Langres aan mogen kondigen, kreeg bij terugkomst van de vriendjes een luid applaus! Om 5 uur alles ingepakt, auto ingeladen en terug naar Nogent. Het was weer een supergezellig, aangenaam weekend. Gembloux tot volgend jaar maar weer of tot ziens bij ons in maart in Langres!
Zoals ieder jaar was mijn opstapplaats net voor de tolpoort van Montigny. Dit keer waren (voor het eerst!) de anderen in de gehuurde Renault Master op tijd. PB achter het stuur zijn vrouw AB er naast op de tweede bank RD en DM en achterin op de derde bank was een plek voor mij naast PH.
Voor het eerst in de zeven jaar was het goed weer, geen regen, hagel of ander winters weer! Dus we boften. Bij het tweede tankstation in Luxemburg (Capellen)voor een sanitaire stop en na een plastic bekertje met mijn door de anderen zeer gewaardeerde "vin de sureau" een blokje Gouda Old Master met gember en een plakje saucisson sec konden we de tweede helft van de rit weer vervolgen. DM had 6 grote bussen tabak gekocht en daar ging het het eerste halfuur over, ongezond, gevaarlijk, moet je mee stoppen: maar hij verblikte of verbloosde niet.
Ik kan de rijstijl van PB nog steeds niet echt waarderen, hij blijft onrustig, nerveus rijden en het was een zegen dat ik geen uitzicht had op de weg (hoofdsteunen belemmerden dat) want dan zou ik voortdurend mee hebben zitten sturen. Langs de paars en rood verlichte vitrines met de schaars geklede juffrouwen van lichte zeden ( de mannen keken hun ogen weer uit en maanden PB om langzamer te rijden) kwamen we bij de grote zaal aan, zochten de voor ons bekende parkeerplaats op en gingen we met volledige bepakking naar binnen. Zoals ieder jaar veel bekenden, dus handen schudden en zoenend naar het secretariaat en daarna naar de door ons gereserveerde tafels. PH had wat afspraken met wat winkeliers voor het afleveren van zijn epileerpincetten maar verder heeft niemand nog iets uitgestald die avond. We wilden weer bij ons "eigen" restaurantje eten maar dat werd in eerste instantie een sightseeing tour, want er waren twee doorgangswegen afgesloten, maar hebben het toch kunnen vind, al was het dan deels te voet.
Heerlijk gegeten, Aperitief, hoofdgerecht, dessert en thee! Met bijpassende wijn , natuurlijk.
Toen naar IBIS hotel en naar onze kamers.
De volgende ochtend niet zoals anders aan het ontbijtbuffet want we schrokken ons te pletter van de prijs: 14 € voor een ontbijt! dat vonden we allemaal gewoonweg absurd, dus het werd een kop koffie of thee met een croissant, ik bibberde een half uur later alweer van de "honger" maar heb het kunnen volhouden tot lunchtijd, AB en ik gingen de "stad" in om sandwiches te kopen, dat werd een stokbroodje filet americain!!! lekker lekker dus. We hebben stuk voor stuk die dag goede zaken gedaan, iedereen was dik tevreden. En zoals gebruikelijk beheerde ik voor 80% de tafel vanPascal!
's Avonds naar het Lycee Horticole voor het diner met de anderen, jammer genoeg voor de sympathieke kok kwamen meer dan de helft van de mensen die gereserveerd en betaald hadden niet opdagen, dus de amuses werden rijkelijk geserveerd!een superlekker soesje gevuld met ham en kaas, daarna een nog lekkerder klein kroketje met een ragout van witlof, hoofdgerecht ragout van hert en wildzwijn met krenten en een appel gevuld met cranberry's, gecarameliseerde witlof en een gevulde aardappel en als toetje een tarte tatin van appel met ijs van karamel au beurre salé!!!! Witte en rode wijn en thee met koekjes toe! EN................. bij de verloting heb ik een prachtig modern vormgegeven zakmes gewonnen, gemaakt door een Italiaan, met een lederen etui! We rolden met een gevulde buik ons mandje weer in! Zondag was het druk met bezoekers maar dat bleken meer kijkers dan kopers, de echte diehards komen meteen al zaterdags met een tiet centen zo vroeg mogelijk, volgens mij. Het enige nadeel voor iedereen is echter wel dat op zo'n salon met een 100tal exposanten is er zoveel keus dat je blij mag zijn als je iets verkoopt. Ik heb de Italiaan een centje gegeven, zoals de traditie betaamd (om de vriendschap niet te verbreken)
Einde van de dag heb ik in 4 talen onze beurs van 28 en 29 maart 2015 in Langres aan mogen kondigen, kreeg bij terugkomst van de vriendjes een luid applaus! Om 5 uur alles ingepakt, auto ingeladen en terug naar Nogent. Het was weer een supergezellig, aangenaam weekend. Gembloux tot volgend jaar maar weer of tot ziens bij ons in maart in Langres!
zondag 26 oktober 2014
Eind oktober 2014,
Het is vandaag 26 oktober en de laatste keer op mijn blog begon ik aan een reisverslag van onze geweldige vakantie in Portugal, helaas er niet meer aan toe gekomen om het af te maken. Geen tijd, zin en gelegenheid gehad. Maar als iemand de foto's wil zien ze staan allemaal op mijn FB pagina!
Dit is de laatste maand van mijn seizoencontract in het museum, nog 3 officiële "recolement dagen" en het seizoen zit erop. M.i.v. 1 november zal ik tot en met januari 2014 elke woensdag van 8-12 en van 14-18 uur werken en de vrijdagochtend van 8-12 in museum en dan vanaf 14 november de vrijdagmiddag op de kleuterschool voor de naschoolse activiteiten. Dat het uiteindelijk de kleuterschool is geworden, viel me wel een beetje tegen, maar we gaan ervoor en ik doe m'n best met iets zinvols op de proppen tekomen onder het motto " koken zonder pannen"! ik heb een paar leuke ideetjes gevonden op internet en moet een lijstje maken met de benodigdheden.
De eerste sessie kan ik er niet bij zijn, want dan ben ik ( zoals inmiddels ieder jaar) met de mannen mee naar Gembloux! Daarna dus 6 weken op twee verschillende kleuterscholen.
In het museum zijn FM en ik heel veel bezig in de "reserves", onze "bazin" die niet echt goed kan managen heeft ons voor de derde keer bij dezelfde kasten gezet en dit keer moeten we ieder stuk nameten en het merk omschrijven. Dit is dus de derde keer dat we dezelfde stukken in onze handen hebben. Zoooo zonde en onlogisch, maar wat Wim wel vaker zegt : de meeste Fransen kunnen niet logisch nadenken" maar zij al helemaal niet! We hebben geen van allen enig idee hoever het staat met de nieuwe expositie die het thema "La toilette" zal hebben (Verzorging hè niet de WC!)
Ze heeft niets op papier, geen planning gemaakt (althans naar ons weten, dan) en er moet nog heel veel gedaan worden. Er zou een nieuwe aangepaste balie moeten komen, de hal moet geverfd, de skydome moet gerenoveerd en dan moeten natuurlijk alle vitrines van de " tijdelijke" tentoonstelling leeg, schoongemaakt en opnieuw ingericht worden, maar eerst moet het grafische gedeelte nog worden goedgekeurd.
AM en ik worden een beetje kriegel van al dat geleuter, FM kan er makkelijker mee om gaan maar die werkt niet deze winter dus die heeft gemakkelijk praten!
Wim heeft al tegen me gezegd of het wel verstandig is om deze winter te blijven werken, voor de WW is het geen vooruitgang want ik word natuurlijk gekort, maar ik vind het wel erg fijn om a) onder de mensen te blijven, b) op de hoogte en betrokken te blijven van de nieuwe tentoonstelling c) niet al die weken in een isolement van alleen maar M'celles!
En dan nog zaterdag 29 november, dat komt met grote sprongen steeds dichterbij, iets waar ik wel een beetje onrustig van word. Ik mag net als drie jaar geleden op de slotavond van de verhalenvertellers in Corgirnon de maaltijd verzorgen, men verwacht 100 mensen en het is de bedoeling om in de vorm van een workshop overdag alles voor die avond klaar te maken, We zullen Tapas serveren, drie koude en drie warme hapjes en dan nog een toetjesassortiment. Ik heb de boodschappenwaslijsten al min of meer klaar maar hoor van de organisatie niets en wil natuurlijk ook wel erg graag de keuken eerst gaan bekijken dus ik ga daar van de week achteraan. Ook zal men een deadline moeten stellen voor de inschrijvingen. Ik heb 6€ p.p. te besteden en dit keer zal ik betaald worden voor al het werk! Dat was toen niet zo en kon er zelfs geen bloemetje vanaf. Ik ga z.s.m. kontakt opnemen met de organisatie want de tijd dringt en er moet nog veel duidelijk worden.
Ik was jl. vrijdagavond naar een voorstelling en heb het erg naar mijn zin gehad. Twee verhalenvertelsters die het verhaal vertelde van een houtbewerker van 30 jaar die in een kamp te werk wordt gesteld en zijn beide armen verliest en terugkeerd in zijn dorp en zijn werk niet meer kan doen en afhankelijk wordt van anderen. Het leven van Firmin werd zo verteld dat ik het zo voor me zag gebeuren! je kon een speld horen vallen, iedereen zat zo in het verhaal! Knap als je dat kunt mensen zo meevoeren zodat je het beleeft alsof je naar een film kijkt.
Dit is de laatste maand van mijn seizoencontract in het museum, nog 3 officiële "recolement dagen" en het seizoen zit erop. M.i.v. 1 november zal ik tot en met januari 2014 elke woensdag van 8-12 en van 14-18 uur werken en de vrijdagochtend van 8-12 in museum en dan vanaf 14 november de vrijdagmiddag op de kleuterschool voor de naschoolse activiteiten. Dat het uiteindelijk de kleuterschool is geworden, viel me wel een beetje tegen, maar we gaan ervoor en ik doe m'n best met iets zinvols op de proppen tekomen onder het motto " koken zonder pannen"! ik heb een paar leuke ideetjes gevonden op internet en moet een lijstje maken met de benodigdheden.
De eerste sessie kan ik er niet bij zijn, want dan ben ik ( zoals inmiddels ieder jaar) met de mannen mee naar Gembloux! Daarna dus 6 weken op twee verschillende kleuterscholen.
In het museum zijn FM en ik heel veel bezig in de "reserves", onze "bazin" die niet echt goed kan managen heeft ons voor de derde keer bij dezelfde kasten gezet en dit keer moeten we ieder stuk nameten en het merk omschrijven. Dit is dus de derde keer dat we dezelfde stukken in onze handen hebben. Zoooo zonde en onlogisch, maar wat Wim wel vaker zegt : de meeste Fransen kunnen niet logisch nadenken" maar zij al helemaal niet! We hebben geen van allen enig idee hoever het staat met de nieuwe expositie die het thema "La toilette" zal hebben (Verzorging hè niet de WC!)
Ze heeft niets op papier, geen planning gemaakt (althans naar ons weten, dan) en er moet nog heel veel gedaan worden. Er zou een nieuwe aangepaste balie moeten komen, de hal moet geverfd, de skydome moet gerenoveerd en dan moeten natuurlijk alle vitrines van de " tijdelijke" tentoonstelling leeg, schoongemaakt en opnieuw ingericht worden, maar eerst moet het grafische gedeelte nog worden goedgekeurd.
AM en ik worden een beetje kriegel van al dat geleuter, FM kan er makkelijker mee om gaan maar die werkt niet deze winter dus die heeft gemakkelijk praten!
Wim heeft al tegen me gezegd of het wel verstandig is om deze winter te blijven werken, voor de WW is het geen vooruitgang want ik word natuurlijk gekort, maar ik vind het wel erg fijn om a) onder de mensen te blijven, b) op de hoogte en betrokken te blijven van de nieuwe tentoonstelling c) niet al die weken in een isolement van alleen maar M'celles!
En dan nog zaterdag 29 november, dat komt met grote sprongen steeds dichterbij, iets waar ik wel een beetje onrustig van word. Ik mag net als drie jaar geleden op de slotavond van de verhalenvertellers in Corgirnon de maaltijd verzorgen, men verwacht 100 mensen en het is de bedoeling om in de vorm van een workshop overdag alles voor die avond klaar te maken, We zullen Tapas serveren, drie koude en drie warme hapjes en dan nog een toetjesassortiment. Ik heb de boodschappenwaslijsten al min of meer klaar maar hoor van de organisatie niets en wil natuurlijk ook wel erg graag de keuken eerst gaan bekijken dus ik ga daar van de week achteraan. Ook zal men een deadline moeten stellen voor de inschrijvingen. Ik heb 6€ p.p. te besteden en dit keer zal ik betaald worden voor al het werk! Dat was toen niet zo en kon er zelfs geen bloemetje vanaf. Ik ga z.s.m. kontakt opnemen met de organisatie want de tijd dringt en er moet nog veel duidelijk worden.
Ik was jl. vrijdagavond naar een voorstelling en heb het erg naar mijn zin gehad. Twee verhalenvertelsters die het verhaal vertelde van een houtbewerker van 30 jaar die in een kamp te werk wordt gesteld en zijn beide armen verliest en terugkeerd in zijn dorp en zijn werk niet meer kan doen en afhankelijk wordt van anderen. Het leven van Firmin werd zo verteld dat ik het zo voor me zag gebeuren! je kon een speld horen vallen, iedereen zat zo in het verhaal! Knap als je dat kunt mensen zo meevoeren zodat je het beleeft alsof je naar een film kijkt.
donderdag 2 oktober 2014
Een week Portugal.
We zijn inmiddels twee dagen terug, na een formidabele week in Portugal.
Waren een beetje bang voor de staking van Air France waar Transavia deel van uit maakt maar gelukkig hebben wij er helemaal niets van gemerkt. Zondag voor vertrek arriveerden Ellen en Chris royaal op tijd, ze hadden gedacht er veel langer over te doen, maar de reis was erg meegevallen. We konden op die manier elkaar even bijpraten en dingen doornemen over de dieren, de apparaten en alles wat ik op papier had gezet doornemen. We aten gezamenlijk, een hertenbout die in de slow cooker was gegaard en erg op prijs werd gesteld.
De volgende ochtend , maandag om 9 uur vertrokken Wim en ik naar Parijs Orly, hadden een plek voor de auto gereserveerd bij een hotel in een zone industrieel. We hadden een beetje moeite om het hotel te vinden, maar uiteindelijk hebben we het gevonden. We parkeerden de auto en hebben even op de "navette" moeten wachten. Deze werd door een pittige tante bestuurd en die scheurde in het busje richting Orly Sud. We hadden 's zondags via internet al ingecheckt dus dat bleek heel handig, want we hoefden dus niet in de rij te staan. Koffers werden gewogen (samen nog net geen 30 kilo) en wij gingen door de douane waar we zelfs ons plastic waterflesje moesten inleveren!!!
Vliegtuig was keurig op tijd en we boarden en vertrokken keurig op tijd. Een rustige vlucht en een perfecte zachte landing in Faro. Daar hadden we vrij snel onze koffers en zochten we naar de afgifteplaats voor de huurauto. Ook dit ging allemaal vlotjes. Een Seat Ibiza break met airco stond voor ons klaar, koffers ingeladen onze eigen Tomtom ingesteld en op naar onze eerste B&B.
Daar aangekomen werden we begroet door S&B en installeerden we ons in hun zg. "annexe" een keline aanbouw met een woonkamer, slaapkamer, keuken en piepklein badkamertje. Eten konden wij niet bij hen, dus stuurde B ons naar Alfontes naar een klein familierestaurantje waar we voor een luttel bedrag heerlijk hebben gegeten!
Waren een beetje bang voor de staking van Air France waar Transavia deel van uit maakt maar gelukkig hebben wij er helemaal niets van gemerkt. Zondag voor vertrek arriveerden Ellen en Chris royaal op tijd, ze hadden gedacht er veel langer over te doen, maar de reis was erg meegevallen. We konden op die manier elkaar even bijpraten en dingen doornemen over de dieren, de apparaten en alles wat ik op papier had gezet doornemen. We aten gezamenlijk, een hertenbout die in de slow cooker was gegaard en erg op prijs werd gesteld.
De volgende ochtend , maandag om 9 uur vertrokken Wim en ik naar Parijs Orly, hadden een plek voor de auto gereserveerd bij een hotel in een zone industrieel. We hadden een beetje moeite om het hotel te vinden, maar uiteindelijk hebben we het gevonden. We parkeerden de auto en hebben even op de "navette" moeten wachten. Deze werd door een pittige tante bestuurd en die scheurde in het busje richting Orly Sud. We hadden 's zondags via internet al ingecheckt dus dat bleek heel handig, want we hoefden dus niet in de rij te staan. Koffers werden gewogen (samen nog net geen 30 kilo) en wij gingen door de douane waar we zelfs ons plastic waterflesje moesten inleveren!!!
Vliegtuig was keurig op tijd en we boarden en vertrokken keurig op tijd. Een rustige vlucht en een perfecte zachte landing in Faro. Daar hadden we vrij snel onze koffers en zochten we naar de afgifteplaats voor de huurauto. Ook dit ging allemaal vlotjes. Een Seat Ibiza break met airco stond voor ons klaar, koffers ingeladen onze eigen Tomtom ingesteld en op naar onze eerste B&B.
Daar aangekomen werden we begroet door S&B en installeerden we ons in hun zg. "annexe" een keline aanbouw met een woonkamer, slaapkamer, keuken en piepklein badkamertje. Eten konden wij niet bij hen, dus stuurde B ons naar Alfontes naar een klein familierestaurantje waar we voor een luttel bedrag heerlijk hebben gegeten!
zaterdag 13 september 2014
Eindelijk vakantie?
Vandaag zaterdag de 13de en ik werk in museum, het seizoen raakt teneinde en het bezoekersaantal is duidelijk stukken minder geweest dan vorig jaar. Gisteren bijvoorbeeld de hele dag geen mens gezien tot iets over vijven, toen stapten er nog snel twee Belgen binnen. Zo'n dag duurt dan wel verschrikkelijk lang, maar ja je kunt de mensen moeilijk van de straat plukken!
Vanochtend is het wel ene beetje druk, een groep van 20 personen en zo meteen nog ene groep van om en nabij de 15. Zij wilden eigenlijk ook om 10 uur komen, maar ik heb aan de telefoon netjes uitgelegd dat dat wat moeilijk is, twee groepen op dezelfde tijd. Dus hoop dat ze inderdaad doen wat er is afgesproken en tegen 11 uur hier zullen zijn. (heb een poosje geleden een keurig geformuleerde zin opgeschreven om duidelijk te maken dat twee groepen op hetzelfde tijdstip de kwaliteit van het bezoek niet echt bevordert, het is een prachtige volzin geworden die ik dan even spieken kan als het euvel zich voordoet!)
Dit is mijn laatste echte werkweek van het seizoen, de maand oktober is het museum voor individuele bezoeken gesloten en ontvangen we slechts groepen op afspraak. Daarna gaan de deuren dicht en moet alles in het werk gesteld worden om de nieuwe "tijdelijke" expositie op te zetten. Ik heb het lichtblauwe vermoeden dat onze "conservatrice" nog weinig concreets op papier heeft voor het wijzigen van decor, het afbreken van de oude en het inrichten van de nieuwe tentoonstelling. Maar dat is niet mijn probleem. Ze is niet echt sterk in het maken van een planning en AM maakt zich wel verschrikkelijk veel zorgen want zij is vaak degene die dan de klappen op moet vangen. Tegelijkertijd gaat ASdC natuurlijk met zwangerschap verlof dus dat scheelt haar ook een hoop hulp. Ik heb nog steeds geen antwoord of ik in de winterperiode terug mag komen voor bijvoorbeeld twee dagen per week. Het gemeentebestuur werkt niet echt zo vlotjes. Ik wacht het af, financieel gezien is het geen vooruitgang en zal de WW wel weer lekker moeilijk gaan doen, hen kennende!
Voor mezelf zou ik het wel fijn vinden om te helpen inrichten, maar af en toe is "mevrouw" heel erg lastig. Dus of het altijd mee zal vallen??????
En dan de week van de 21ste september eindelijk na zo veel jaar eens samen echt op vakantie. Met het vliegtuig naar Faro Portugal en staat er ene bezoekje aan W&M vB op het programma. Ook zij zijn in 2007 geëmigreerd, dus ben nieuwsgierig naar hun verhalen en nieuwe woonplaats.
Wim ziet een beetje op tegen het vliegen, vooral na het verschrikkelijke ongeval van de MH17.
(Maar als we gaan gaan we in ieder geval samen) Zijn blij dat C&EV in ons huis zullen zijn om de beestenboel te verzorgen. Wel ben ik bezig alles op papier te zetten voor hen, want zij komen zondag pas erg laat aan en wij vertrekken per auto naar Orly maandagochtend dus veel tijd voor een uitgebreide overdracht zal er niet zijn.
Maar CV is vaker bij ons geweest, dus ik heb er het volste vertrouwen in dat het goed zal gaan.
Wij gaan proberen even alles te "vergeten" en tijd te maken voor ontspanning, cultuur snuiven en misschien ook wel lekker eten? Eigenlijk kunnen we het ons niet permitteren, maar we zijn er zooo aan toe! We hebben onszelf vanaf 2007 niet echt veel gegund, vorig jaar het reisje naar Marieke in Vernioz en omstreken en het bezoek aan de vrienden in Zwitserland, maar verder niet echt iets schokkends. Nu dus met het vliegtuig (een supergoedkoop ticket, maar het addertje onder het gras van de bagage die je apart moet betalen) naar Orly, auto daar parkeren want op de terugweg komen we zo laat aan dat een trein niet meer rijdt. Een auto huren en B&B voor de overnachtingen op het verblijf bij W&M na. Wim heeft nog zo ontzettend veel vakantiedagen staan, die hij nooit en te nimmer op zal kunnen nemen en die op een gegeven moment ook verjaren, dus gevraagd er een aantal uit te betalen. Hebben we in ieder geval een beetje zakgeld.
Marieke's verhuizing heeft toch wel een flinke aanslag op onze portemonnee gepleegd. Maar ach je gunt het eerder je dochter dan jezelf, toch?
Vanochtend is het wel ene beetje druk, een groep van 20 personen en zo meteen nog ene groep van om en nabij de 15. Zij wilden eigenlijk ook om 10 uur komen, maar ik heb aan de telefoon netjes uitgelegd dat dat wat moeilijk is, twee groepen op dezelfde tijd. Dus hoop dat ze inderdaad doen wat er is afgesproken en tegen 11 uur hier zullen zijn. (heb een poosje geleden een keurig geformuleerde zin opgeschreven om duidelijk te maken dat twee groepen op hetzelfde tijdstip de kwaliteit van het bezoek niet echt bevordert, het is een prachtige volzin geworden die ik dan even spieken kan als het euvel zich voordoet!)
Dit is mijn laatste echte werkweek van het seizoen, de maand oktober is het museum voor individuele bezoeken gesloten en ontvangen we slechts groepen op afspraak. Daarna gaan de deuren dicht en moet alles in het werk gesteld worden om de nieuwe "tijdelijke" expositie op te zetten. Ik heb het lichtblauwe vermoeden dat onze "conservatrice" nog weinig concreets op papier heeft voor het wijzigen van decor, het afbreken van de oude en het inrichten van de nieuwe tentoonstelling. Maar dat is niet mijn probleem. Ze is niet echt sterk in het maken van een planning en AM maakt zich wel verschrikkelijk veel zorgen want zij is vaak degene die dan de klappen op moet vangen. Tegelijkertijd gaat ASdC natuurlijk met zwangerschap verlof dus dat scheelt haar ook een hoop hulp. Ik heb nog steeds geen antwoord of ik in de winterperiode terug mag komen voor bijvoorbeeld twee dagen per week. Het gemeentebestuur werkt niet echt zo vlotjes. Ik wacht het af, financieel gezien is het geen vooruitgang en zal de WW wel weer lekker moeilijk gaan doen, hen kennende!
Voor mezelf zou ik het wel fijn vinden om te helpen inrichten, maar af en toe is "mevrouw" heel erg lastig. Dus of het altijd mee zal vallen??????
En dan de week van de 21ste september eindelijk na zo veel jaar eens samen echt op vakantie. Met het vliegtuig naar Faro Portugal en staat er ene bezoekje aan W&M vB op het programma. Ook zij zijn in 2007 geëmigreerd, dus ben nieuwsgierig naar hun verhalen en nieuwe woonplaats.
Wim ziet een beetje op tegen het vliegen, vooral na het verschrikkelijke ongeval van de MH17.
(Maar als we gaan gaan we in ieder geval samen) Zijn blij dat C&EV in ons huis zullen zijn om de beestenboel te verzorgen. Wel ben ik bezig alles op papier te zetten voor hen, want zij komen zondag pas erg laat aan en wij vertrekken per auto naar Orly maandagochtend dus veel tijd voor een uitgebreide overdracht zal er niet zijn.
Maar CV is vaker bij ons geweest, dus ik heb er het volste vertrouwen in dat het goed zal gaan.
Wij gaan proberen even alles te "vergeten" en tijd te maken voor ontspanning, cultuur snuiven en misschien ook wel lekker eten? Eigenlijk kunnen we het ons niet permitteren, maar we zijn er zooo aan toe! We hebben onszelf vanaf 2007 niet echt veel gegund, vorig jaar het reisje naar Marieke in Vernioz en omstreken en het bezoek aan de vrienden in Zwitserland, maar verder niet echt iets schokkends. Nu dus met het vliegtuig (een supergoedkoop ticket, maar het addertje onder het gras van de bagage die je apart moet betalen) naar Orly, auto daar parkeren want op de terugweg komen we zo laat aan dat een trein niet meer rijdt. Een auto huren en B&B voor de overnachtingen op het verblijf bij W&M na. Wim heeft nog zo ontzettend veel vakantiedagen staan, die hij nooit en te nimmer op zal kunnen nemen en die op een gegeven moment ook verjaren, dus gevraagd er een aantal uit te betalen. Hebben we in ieder geval een beetje zakgeld.
Marieke's verhuizing heeft toch wel een flinke aanslag op onze portemonnee gepleegd. Maar ach je gunt het eerder je dochter dan jezelf, toch?
vrijdag 5 september 2014
Wat een vooruitgang.
Zaterdagochtend nam ik afscheid van Manon want die wilde na wat boodschappen in de supermarkt toch ook op huis aan. En ik moest dat weekend werken. Vond het jammer maar het was niet anders.
Halverwege de ochtend kreeg ik een telefoontje van haar, ook zij vond het uiteindelijk niet leuk om zo weg te gaan zonder een momentje voor onszelf, dus stelde ze voor naar Nogent te komen en samen ene hapje te eten. Zo gezegd, zo gedaan. We gingen naar "le Campagnard" en omdat we beiden niet echt erg veel eetlust hadden bestelden we een pizza roquefort/rauweham en deelden we die. Het was echt super lekker! Tegen mijn principes een glas thee erbij i.p.v. een wijntje en konden we toch nog fijn even samen kletsen. Om vijf voor twee stonden we weer voor het museum en vertrok ze naar Schiedam. Altijd weer fijn om haar in mijn buurt te hebben.
De rest van de week verliep rustig, wel stond de achterkamer inmiddels vol met spullen voor Anne-Laure en Marieke. Donderdag bracht Wim Dunkan, met de Renault vier, naar het pension en 's-avonds pakten we de auto in. Vrijdagochtend om half zes eruit en om kwart over zes op weg naar Marquette-lez-Lille, dat is dus weer een paar kilometers meer dan het oude adres.
De sleuteloverdracht in aanwezigheid van een "huissier" zou om 10 uur plaats hebben. Omdat we toch best wat spullen hadden, waaronder Marieke's matras reden we dus meteen nar het nieuwe optrekje van de dames! Leuke buurt, voor Marieke een eigen parkeerplaats op ene klein binnenplaatsje en in het pand twee trappen op en dan ben je bij hen. Wat een verschil!!!!! het is niet echt enorm veel ruimer, maar er zijn veel veluxramen, dus veel licht, het is er schoon, je kunt luchten en op de een of andere manier is het er ook knus, met de eiken balken en de indeling.
We begonnen met sjouwen, want ook de saxo zat vol! Van pa B geen spoor! (hadden dat ook eigenlijk niet verwacht) De poesjes (3) zaten in hun vervoermandjes en bleven redelijk rustig. Na veel , trappen op en af was alles boven en vertrokken Wim en Marieke en ik beiden weer naar het oude huisje. Daar was het onaangenaam benauwd en een grote puinhoop. Auto's weer vol en op nieuwe adres alles weer uitgeladen. Pa B kwam met een nieuwe koelkast met vriesgedeelte en samen met Wim brachten ze die naar boven. Ook wilde hij per se het oude, vieze, niet uitziende matras per se naar het nieuwe apart brengen. Marieke was in alle staten, het was vies en ze hadden het niet meer nodig. Pa B had in z'n hoofd het op de mezzanine te leggen voor logees (zijn andere dochter zeker!) nou echt niet, wij waren er alledrie faliekant op tegen. Het heeft heel erg veel voeten in de aarde gekost hem ervan te overtuigen dat hij het beter mee terug kon nemen. Ook zijn vriendin was erbij, maar handjes uit de mouwen nee dat was er niet bij. Ze haalden nog de wasmachine op en brachten weer de lattenbodem mee van het te grote ledikant, maar ook dit ging hier weer niet de trap op naar boven, dus wat moest er dan mee??????? Meenemen wilde hij niet, dus aan het eind van de dag stond het nog steeds beneden in het pand en heeft Marieke er een papier opgeplakt dat het tijdelijk daar staat. Nu hopen dat het verkocht kan worden of weggehaald want huiseigenaar gaat dit vast niet leuk vinden. Wasmachine was natuurlijk een k....klus, maar het is gelukt en een kwartiertje later draaide ik de eerste was! Meneer B en zijn vriendin hadden geen tijd meer dus vertrokken (?) Meisjes hadden het overzicht een beetje verloren! maar er kwam schot in de dozen en de tassen, alles kreeg een plek
en nadat we met z'n viertjes het houten ledikant hadden neergezet, restte nog het opmaken van het bed. helaas bleek er geen schoon linnen goed voorhanden en toen ik het dekbedhoes verwijderde schrok ik me een hoedje! Het dekbed en de kussens zagen er niet erg fris meer uit. Wassen en op laten drogen was geen optie dus het werd vuilnisbak en zijn we met twee autoos naar IKEA gereden. die zit vlakbij en daar hebben Wim en ik voor de dametjes een nieuw dekbed, dekbedhoes, matrasbeschermer, twee nieuwe kussens gekocht en nog wat kleine losse spulletjes. Zo konden ze 's avonds in een schoon fris huis in een schoon bed slapen! We hebben met z'n viertjes in de cafetaria gegeten en op de parkeerplaats elkaar gedag gezegd. We reden om 21.00 uur weg uit Lille en op de Tom tom zagen we dat we niet voor 2.00 uur thuis zouden zijn. Onderweg, we waren bijna halverwege, typte ik een smsje in voor Marieke en toen voelde en hoorde ik een enorme klap: een vos op de bumper, maar schade valt gelukkig mee, je schrikt je kapot! Gelukkig is en blijft Wim een super chauffeur, hij bleef kalm en beheerst, ik weet niet hoe mijn reactie geweest zou zijn! We waren om kwart voor twee thuis, moe en versleten. Gelukkig waren we zaterdags beiden vrij en konden we het er 's ochtends even van nemen.
De meisjes hadden de eerste nacht niet echt geweldig geslapen, dankzij de poesjes die nog aan de nieuwe situatie moesten wennen, maar ze zitten er keurig bij. Nu hopen dat A-L met het anti-wagenziek bandje van de Hema niet al te veel last zal hebben van wagenziekte tijdens de dagelijkse rit van en naar de faculteit!
Halverwege de ochtend kreeg ik een telefoontje van haar, ook zij vond het uiteindelijk niet leuk om zo weg te gaan zonder een momentje voor onszelf, dus stelde ze voor naar Nogent te komen en samen ene hapje te eten. Zo gezegd, zo gedaan. We gingen naar "le Campagnard" en omdat we beiden niet echt erg veel eetlust hadden bestelden we een pizza roquefort/rauweham en deelden we die. Het was echt super lekker! Tegen mijn principes een glas thee erbij i.p.v. een wijntje en konden we toch nog fijn even samen kletsen. Om vijf voor twee stonden we weer voor het museum en vertrok ze naar Schiedam. Altijd weer fijn om haar in mijn buurt te hebben.
De rest van de week verliep rustig, wel stond de achterkamer inmiddels vol met spullen voor Anne-Laure en Marieke. Donderdag bracht Wim Dunkan, met de Renault vier, naar het pension en 's-avonds pakten we de auto in. Vrijdagochtend om half zes eruit en om kwart over zes op weg naar Marquette-lez-Lille, dat is dus weer een paar kilometers meer dan het oude adres.
De sleuteloverdracht in aanwezigheid van een "huissier" zou om 10 uur plaats hebben. Omdat we toch best wat spullen hadden, waaronder Marieke's matras reden we dus meteen nar het nieuwe optrekje van de dames! Leuke buurt, voor Marieke een eigen parkeerplaats op ene klein binnenplaatsje en in het pand twee trappen op en dan ben je bij hen. Wat een verschil!!!!! het is niet echt enorm veel ruimer, maar er zijn veel veluxramen, dus veel licht, het is er schoon, je kunt luchten en op de een of andere manier is het er ook knus, met de eiken balken en de indeling.
We begonnen met sjouwen, want ook de saxo zat vol! Van pa B geen spoor! (hadden dat ook eigenlijk niet verwacht) De poesjes (3) zaten in hun vervoermandjes en bleven redelijk rustig. Na veel , trappen op en af was alles boven en vertrokken Wim en Marieke en ik beiden weer naar het oude huisje. Daar was het onaangenaam benauwd en een grote puinhoop. Auto's weer vol en op nieuwe adres alles weer uitgeladen. Pa B kwam met een nieuwe koelkast met vriesgedeelte en samen met Wim brachten ze die naar boven. Ook wilde hij per se het oude, vieze, niet uitziende matras per se naar het nieuwe apart brengen. Marieke was in alle staten, het was vies en ze hadden het niet meer nodig. Pa B had in z'n hoofd het op de mezzanine te leggen voor logees (zijn andere dochter zeker!) nou echt niet, wij waren er alledrie faliekant op tegen. Het heeft heel erg veel voeten in de aarde gekost hem ervan te overtuigen dat hij het beter mee terug kon nemen. Ook zijn vriendin was erbij, maar handjes uit de mouwen nee dat was er niet bij. Ze haalden nog de wasmachine op en brachten weer de lattenbodem mee van het te grote ledikant, maar ook dit ging hier weer niet de trap op naar boven, dus wat moest er dan mee??????? Meenemen wilde hij niet, dus aan het eind van de dag stond het nog steeds beneden in het pand en heeft Marieke er een papier opgeplakt dat het tijdelijk daar staat. Nu hopen dat het verkocht kan worden of weggehaald want huiseigenaar gaat dit vast niet leuk vinden. Wasmachine was natuurlijk een k....klus, maar het is gelukt en een kwartiertje later draaide ik de eerste was! Meneer B en zijn vriendin hadden geen tijd meer dus vertrokken (?) Meisjes hadden het overzicht een beetje verloren! maar er kwam schot in de dozen en de tassen, alles kreeg een plek
en nadat we met z'n viertjes het houten ledikant hadden neergezet, restte nog het opmaken van het bed. helaas bleek er geen schoon linnen goed voorhanden en toen ik het dekbedhoes verwijderde schrok ik me een hoedje! Het dekbed en de kussens zagen er niet erg fris meer uit. Wassen en op laten drogen was geen optie dus het werd vuilnisbak en zijn we met twee autoos naar IKEA gereden. die zit vlakbij en daar hebben Wim en ik voor de dametjes een nieuw dekbed, dekbedhoes, matrasbeschermer, twee nieuwe kussens gekocht en nog wat kleine losse spulletjes. Zo konden ze 's avonds in een schoon fris huis in een schoon bed slapen! We hebben met z'n viertjes in de cafetaria gegeten en op de parkeerplaats elkaar gedag gezegd. We reden om 21.00 uur weg uit Lille en op de Tom tom zagen we dat we niet voor 2.00 uur thuis zouden zijn. Onderweg, we waren bijna halverwege, typte ik een smsje in voor Marieke en toen voelde en hoorde ik een enorme klap: een vos op de bumper, maar schade valt gelukkig mee, je schrikt je kapot! Gelukkig is en blijft Wim een super chauffeur, hij bleef kalm en beheerst, ik weet niet hoe mijn reactie geweest zou zijn! We waren om kwart voor twee thuis, moe en versleten. Gelukkig waren we zaterdags beiden vrij en konden we het er 's ochtends even van nemen.
De meisjes hadden de eerste nacht niet echt geweldig geslapen, dankzij de poesjes die nog aan de nieuwe situatie moesten wennen, maar ze zitten er keurig bij. Nu hopen dat A-L met het anti-wagenziek bandje van de Hema niet al te veel last zal hebben van wagenziekte tijdens de dagelijkse rit van en naar de faculteit!
zondag 24 augustus 2014
Een huis vol.
Wim is het er nog steeds niet mee eens. Hij vindt het niet fijn mensen boven zijn hoofd. Ik begrijp het wel; je hoort de krakende vloer, de sanibroyeur, de deuren van de douche enz. enz. Dat is als je zelf wilt slapen niet altijd even prettig, zeker als je zoals hij vroeg op moet! Afgelopen maand was het toch even een komen en gaan van bezoek. Eerst AR die vanuit Duitsland terug naar huis reed en bij ons zou slapen, bedoeling was dat ze rond half acht aan zou komen, maar ze kwam veel wegwerkzaamheden tegen, vertrok later dan de bedoeling was en arriveerde in het pikkedonker tegen 23.00 uur! Ze had nog niet gegeten en ik had een bord voor haar apart gezet. omdat we elkaar alleen via mail en Facebook kenden, maakten we dus vrij laat echt kennis met elkaar. Ze had haar kleine oude, blinde hondje Sammy bij zich, daar was Dunkan niet echt blij mee. Vrij laat naar bed, terwijl Wim al in bed was gekropen voor zij was gearriveerd. 's Ochtend samen met haar ontbeten en omdat ze helaas geen tijd om mee te gaan naar museum (zij had mij geholpen met de Duitse vertalingen) vertrok ze tegelijkertijd met mij richting Lyon.
De 11de augustus kregen we W&H H op bezoek, samen met CS en haar leuke hond Borre. De laatste een jonge bordercollie moest even wennen aan Dunkan, maar dat ging uiteindelijk vrij snel, we maakten 's middags een flinke wandeling en Dunkan (ik zeg al een hele tijd dat hij best los kan lopen, maar Wim wilde dat niet) mocht los en amuseerde zich samen met Borre, was wel heel erg moe en heeft heel weinig uithoudingsvermogen maar heeft het wel gered! En hij bleef keurig in de buurt, keek af en toe even of wij nog in de buurt waren.
Wim was 's avonds ook vrij dus konden we bijtijds met elkaar aan tafel en deden zij mijn uitgebreide diner alle eer aan. De lamsbout van het door ons gekochte en geslachte lam was meer dan lekker in mijn slowcooker gestoofd. Bijna 10 uur opgestaan en viel helemaal uit elkaar! We aten vijgen uit eigen tuin met geitenkaas als voorafje. W&H hebben een 60-tal boeken achtergelaten, ik heb daar een lijst van gemaakt en wil proberen ze te verkopen, heb de lijst aan diverse Nederlanders in Frankrijk gestuurd via mail en wacht het af. Anders toch nog een keer een dagje op een brocante staan?????
Dinsdagavond belde Marieke op ze was de week ervoor geslaagd voor haar rijbewijs en was niet in erg in haar hum, had een beetje genoeg van hun logee (zusje AL) en dus stelde ik haar voor donderdags de trein te pakken en naar ons toe te komen! Was wel even een duur treinkaartje maar we hadden haar ook alweer een tijd niet gezien. Ze was duidelijk opgelucht en kwam even bijtanken.
terwijl Marieke er dus al was kregen we bezoek van J&M v.d.B, hun kleine autootje puilde uit van de spullen: boodschappen, kleding voor mij, schoenen voor mij, cadeautjes! Vorige jaar na een periode van dik 40 jaar uit beeld, bezochten zij ons en dat was zo goed bevallen dat ze het leuk vonden een paar dagen bij ons door te brengen. Dit keer was ik vrij en kon ik met hen op pad.
Zaterdag gingen we naar Dijon, gelukkig troffen we het met het weer! Zondag lekker van het uitgebreide ontbijt genoten. Vervolgens naar Emmaus in foulain, daar kochten zij een oude radio, J was er mee in zijn sas, Marijke kocht likeurglaasjes en een heel leuk theeserviesje voor Marieke en AL. Zelf kocht ik een lamp voor haar voor boven de eettafel, moeten alleen even het snoer verlengen! Maandag na het ontbijt vertrokken ze, bed netjes afgehaald door M en we hadden een flinke was.
Marieke reed in die dagen dagelijks flink wat kilometers met de Saxo en gaf aan dat ze graag "haar" Saxo mee nam naar Lille en niet wilde wachten tot wij volgende week haar met de verhuizing gaan helpen. In eerste instantie vonden wij het nogal wat: net je rijbewijs en dan dik 400 kilometer naar Lille. Aan de andere kant, we weten dat ze goed rijdt, serieus is en dus besloten we dat het okay was; maar dan wel via de nationale en geen tolwegen! Met haar A op de auto mag ze niet harder dan 110 km/uur. Ze besloot, na overleg met ons op vrijdagochtend te vertrekken. Kwart voor negen toeterde ze en reed de straat uit! Ze hield mij via telefoon en sms op de hoogte en alles ging voorspoedig om 16.00 was ze thuis! Ook haar bed weer verschoond want Manon zou op de terugweg van haar trip door Slovenië, Kroatië, Venetië, Milaan, Turijn en Lac de Monteynard bij ons langskomen.
Dat werd een dag eerder, haar Fransoos kwam niet opdagen en ze had het koud in haar tentje. Het zat tegen onderweg en ze kwam pas tegen 21.00 uur aan dus samen gegeten en naar bed, bij het ontbijt elkaar gedag gezegd want ik moest werken. In de loop van de ochtend belde ze en stelde voor tussen de middag samen te ten, dat hebben we gedaan en zodoende konden we nog even gezellig samen babbelen tijdens het genot van een pizza met rauweham en roquefort!
Heerlijk om de meiden dus weer even te hebben kunnen knuffelen! Marieke zien we komende week, Manon dat zal wel weer even duren (jammer genoeg)
De 11de augustus kregen we W&H H op bezoek, samen met CS en haar leuke hond Borre. De laatste een jonge bordercollie moest even wennen aan Dunkan, maar dat ging uiteindelijk vrij snel, we maakten 's middags een flinke wandeling en Dunkan (ik zeg al een hele tijd dat hij best los kan lopen, maar Wim wilde dat niet) mocht los en amuseerde zich samen met Borre, was wel heel erg moe en heeft heel weinig uithoudingsvermogen maar heeft het wel gered! En hij bleef keurig in de buurt, keek af en toe even of wij nog in de buurt waren.
Wim was 's avonds ook vrij dus konden we bijtijds met elkaar aan tafel en deden zij mijn uitgebreide diner alle eer aan. De lamsbout van het door ons gekochte en geslachte lam was meer dan lekker in mijn slowcooker gestoofd. Bijna 10 uur opgestaan en viel helemaal uit elkaar! We aten vijgen uit eigen tuin met geitenkaas als voorafje. W&H hebben een 60-tal boeken achtergelaten, ik heb daar een lijst van gemaakt en wil proberen ze te verkopen, heb de lijst aan diverse Nederlanders in Frankrijk gestuurd via mail en wacht het af. Anders toch nog een keer een dagje op een brocante staan?????
Dinsdagavond belde Marieke op ze was de week ervoor geslaagd voor haar rijbewijs en was niet in erg in haar hum, had een beetje genoeg van hun logee (zusje AL) en dus stelde ik haar voor donderdags de trein te pakken en naar ons toe te komen! Was wel even een duur treinkaartje maar we hadden haar ook alweer een tijd niet gezien. Ze was duidelijk opgelucht en kwam even bijtanken.
terwijl Marieke er dus al was kregen we bezoek van J&M v.d.B, hun kleine autootje puilde uit van de spullen: boodschappen, kleding voor mij, schoenen voor mij, cadeautjes! Vorige jaar na een periode van dik 40 jaar uit beeld, bezochten zij ons en dat was zo goed bevallen dat ze het leuk vonden een paar dagen bij ons door te brengen. Dit keer was ik vrij en kon ik met hen op pad.
Zaterdag gingen we naar Dijon, gelukkig troffen we het met het weer! Zondag lekker van het uitgebreide ontbijt genoten. Vervolgens naar Emmaus in foulain, daar kochten zij een oude radio, J was er mee in zijn sas, Marijke kocht likeurglaasjes en een heel leuk theeserviesje voor Marieke en AL. Zelf kocht ik een lamp voor haar voor boven de eettafel, moeten alleen even het snoer verlengen! Maandag na het ontbijt vertrokken ze, bed netjes afgehaald door M en we hadden een flinke was.
Marieke reed in die dagen dagelijks flink wat kilometers met de Saxo en gaf aan dat ze graag "haar" Saxo mee nam naar Lille en niet wilde wachten tot wij volgende week haar met de verhuizing gaan helpen. In eerste instantie vonden wij het nogal wat: net je rijbewijs en dan dik 400 kilometer naar Lille. Aan de andere kant, we weten dat ze goed rijdt, serieus is en dus besloten we dat het okay was; maar dan wel via de nationale en geen tolwegen! Met haar A op de auto mag ze niet harder dan 110 km/uur. Ze besloot, na overleg met ons op vrijdagochtend te vertrekken. Kwart voor negen toeterde ze en reed de straat uit! Ze hield mij via telefoon en sms op de hoogte en alles ging voorspoedig om 16.00 was ze thuis! Ook haar bed weer verschoond want Manon zou op de terugweg van haar trip door Slovenië, Kroatië, Venetië, Milaan, Turijn en Lac de Monteynard bij ons langskomen.
Dat werd een dag eerder, haar Fransoos kwam niet opdagen en ze had het koud in haar tentje. Het zat tegen onderweg en ze kwam pas tegen 21.00 uur aan dus samen gegeten en naar bed, bij het ontbijt elkaar gedag gezegd want ik moest werken. In de loop van de ochtend belde ze en stelde voor tussen de middag samen te ten, dat hebben we gedaan en zodoende konden we nog even gezellig samen babbelen tijdens het genot van een pizza met rauweham en roquefort!
Heerlijk om de meiden dus weer even te hebben kunnen knuffelen! Marieke zien we komende week, Manon dat zal wel weer even duren (jammer genoeg)
vrijdag 8 augustus 2014
Een "geslaagd" jaar voor onze dochter!
Vorig jaar om deze tijd, werkte Marieke op de camping in de buurt van Lyon (blindedarmontsteking e.d.. dat herinneren jullie je vast nog wel) en trof ze voorbereidingen om definitief uit huis te gaan.
Haar karakter maakte het haar en ons vaak erg moeilijk en ook al hadden wij moeite met haar beslissing en adviseerden wij haar toch haar laatste schooljaar op het lyceum in Chaumont af te maken: haar besluit stond vast ze was 18 en wilde het huis uit!
Begin september verhuisden wij haar spulletjes en ging ze samenwonen met Anne-Laure.
Het was voor ons allemaal erg wennen. Ons leven als koppel , Wim en ik, werd beduidend anders. Het was best gek ineens weer samen te zijn, zonder ruzies in de weekenden als ze thuis was, het werd een compleet ander gezinsleven. Maar ook voor haar was het duidelijk een heel ander leven. Voor jezelf zorgen, je minimale budget in de gaten houden, de eindjes aan elkaar knopen, het samen redden, het appartementje op orde houden en studeren! We kregen af en toe een noodkreet; geld tekort, probleempjes op lossen of een melding van het je niet lekker voelen, die telefoontjes kregen we zo nu en dan.
We hebben elkaar gedurende het eerste jaar slechts nog 2x gezien, in begin december en recent om een nieuw, ruimer, gezelliger en gezonder appartement te zoeken, want het krot waar de meiden nu zitten is verre van leefbaar. Ramen sluiten nauwelijks, veel ruimte is er niet en overal komt schimmel en vocht te voorschijn. En inmiddels hebben ze ook nog eens 3 poezen.
Gelukkig hebben we een keurig nieuw appartement gevonden, wij hebben het nog niet gezien, maar alles staat op stapel om hen samen op 29 augustus samen te verhuizen.
Ook met de studie ging het goed, Anne-Laure slaagde voor license1 psychologie en Marieke haalde haar BAC S! Echt ongelofelijk knap van beide meiden! Het veranderen van school, het autonoom zijn en het dan ook nog redden met keurige cijfers en slagen voor een einddiploma wetenschap waar wiskunde een hoofdvak is! Chapeau als de juf van de basisschool dit hoort, gaat ze het niet geloven, vroeger had Marieke enorme moeite met rekenen). Ze heeft zich inmiddels ook ingeschreven op de faculteit en gaat net als Anne-Laure ook psychologie doen. Wij vinden dat best wel jammer want in onze optiek zou ze er verstandiger aan doen om talen te doen, ze is best goed in Engels en had op eindexamen 20/20 voor Nederlands!!! maar zij heeft een andere keus in gedachten en dat respecteren wij.
En jl. dinsdag slaagde ze ook voor haar rijbewijs, gevolg dat wij als we eind van de maand die kant oprijden tegelijkertijd de SAXO meenemen. Die had Wim voor haar gekocht en die zullen we dus (vooral ik) gaan missen. Aanstaande dinsdag gaat ie nog even naar de apk in de hoop dat er geen gekke dingen opduiken en dan kan het autootje mee naar Lille, ze hebben naast het huis een eigen parkeerplaats en dan kunnen ze een keer per week naar de Lidl uitgebreid boodschappen doen, want dat is lopend een beetje erg ver weg. Auto is niet bedoeld om mee naar de uni te rijden want zoveel centjes hebben ze niet te makken en de diesel is tegenwoordig ook niet echt goedkoop, denk dat een studenten kaart openbaar vervoer voordeliger zal zijn.
Haar karakter maakte het haar en ons vaak erg moeilijk en ook al hadden wij moeite met haar beslissing en adviseerden wij haar toch haar laatste schooljaar op het lyceum in Chaumont af te maken: haar besluit stond vast ze was 18 en wilde het huis uit!
Begin september verhuisden wij haar spulletjes en ging ze samenwonen met Anne-Laure.
Het was voor ons allemaal erg wennen. Ons leven als koppel , Wim en ik, werd beduidend anders. Het was best gek ineens weer samen te zijn, zonder ruzies in de weekenden als ze thuis was, het werd een compleet ander gezinsleven. Maar ook voor haar was het duidelijk een heel ander leven. Voor jezelf zorgen, je minimale budget in de gaten houden, de eindjes aan elkaar knopen, het samen redden, het appartementje op orde houden en studeren! We kregen af en toe een noodkreet; geld tekort, probleempjes op lossen of een melding van het je niet lekker voelen, die telefoontjes kregen we zo nu en dan.
We hebben elkaar gedurende het eerste jaar slechts nog 2x gezien, in begin december en recent om een nieuw, ruimer, gezelliger en gezonder appartement te zoeken, want het krot waar de meiden nu zitten is verre van leefbaar. Ramen sluiten nauwelijks, veel ruimte is er niet en overal komt schimmel en vocht te voorschijn. En inmiddels hebben ze ook nog eens 3 poezen.
Gelukkig hebben we een keurig nieuw appartement gevonden, wij hebben het nog niet gezien, maar alles staat op stapel om hen samen op 29 augustus samen te verhuizen.
Ook met de studie ging het goed, Anne-Laure slaagde voor license1 psychologie en Marieke haalde haar BAC S! Echt ongelofelijk knap van beide meiden! Het veranderen van school, het autonoom zijn en het dan ook nog redden met keurige cijfers en slagen voor een einddiploma wetenschap waar wiskunde een hoofdvak is! Chapeau als de juf van de basisschool dit hoort, gaat ze het niet geloven, vroeger had Marieke enorme moeite met rekenen). Ze heeft zich inmiddels ook ingeschreven op de faculteit en gaat net als Anne-Laure ook psychologie doen. Wij vinden dat best wel jammer want in onze optiek zou ze er verstandiger aan doen om talen te doen, ze is best goed in Engels en had op eindexamen 20/20 voor Nederlands!!! maar zij heeft een andere keus in gedachten en dat respecteren wij.
En jl. dinsdag slaagde ze ook voor haar rijbewijs, gevolg dat wij als we eind van de maand die kant oprijden tegelijkertijd de SAXO meenemen. Die had Wim voor haar gekocht en die zullen we dus (vooral ik) gaan missen. Aanstaande dinsdag gaat ie nog even naar de apk in de hoop dat er geen gekke dingen opduiken en dan kan het autootje mee naar Lille, ze hebben naast het huis een eigen parkeerplaats en dan kunnen ze een keer per week naar de Lidl uitgebreid boodschappen doen, want dat is lopend een beetje erg ver weg. Auto is niet bedoeld om mee naar de uni te rijden want zoveel centjes hebben ze niet te makken en de diesel is tegenwoordig ook niet echt goedkoop, denk dat een studenten kaart openbaar vervoer voordeliger zal zijn.
vrijdag 1 augustus 2014
Wat een geluk om een handige man te hebben.
JL.. maandagavond was inderdaad de geul gedicht en was het aan Wim om alles aan te sluiten, maar omdat monsieur le maire het anders wilde hadden we er een probleem bij. Dinsdagochtend na zijn werk in de stromende regen wilde Wim beginnen met de aansluitingen, bij onze muur was het even wringen, maar dat lukte, beneden bij de put mocht het dus niet rechtstreeks in de put, zoals ze bij de buuf hadden gedaan. (i.v.m. stank van de septic tank???). Als je een rondje door het dorp loopt, kom je echter veel ergere dingen tegen , maar ja dat zijn Fransen hè???? Dus we moesten persé aansluiten direct op de collector en dan moest dus de straat open. Dat betekent asfalt eraf, graven, aansluiten= een gat boren in een betonnen put (dat doe je ook niet even zomaar!) en dan weer dicht en opnieuw asfalteren. Wim en ik vreesden met grote vreze.
Mannetje groef ene gat naast de put voor ons en Wim begon te graven met de schop, hij stuitte op een oude aansluiting, die met de graafmachine was geraakt en gebroken. Ineens kreeg ik een helder moment; als die buis daar zit dan moet er ook een buis zitten aan de andere kant en waar gaat die dan heen??????
Toen de schoonzoon van de buuf de muur had hersteld vond hij een stukje betonnen afvoerbuis, voor de sier metselde hij dat tussen de stenen. Ik bedacht dat dat dus waarschijnlijk de officiële aansluiting was die we zagen zitten, de vraag alleen bleef: waar gaat dat afvalwater dan naartoe????? Het enige wat we nog konden doen was zoeken naar de deksel van de collector, maar die zat onder het asfalt verstopt, mannetje ging op de grond liggen en wij schonken 10 liter water in de buis, je hoorde het lopen maar waar het heen ging???? Burgemeester kwam natuurlijk nét even langs en bemoeide zich ermee, hij liep naar beneden en opende daar ook een deksel, maar we zagen geen water lopen.
Niemand begreep er iets van, we stopten de tuinslang in het gat en lieten het water lopen, nergens zag je het terug (?) bizar dus. Er restte ons dus niets anders dan het asfalt weg te schrapen door de werklui met graaf-machine en toen we de deksel open hadden begrepen we het; er was wel degelijk een afvoerbuis vanaf onze put en die liep, (niet zoals we verwachtten) naar de straat tegenover ons i.p.v. naar beneden.
We konden dus zonder verdere capriolen onze buis daar meteen op aansluiten. Dat scheelde een enorme klus!!!! Je wil niet weten hoe blij we hiermee waren!
Meneer de burgemeester liet nog wel even weten dat ie een aansluiting van diameter 80 een beetje klein vond, nou jammer dan. ;zo of anders niet!
Woensdag heeft Wim het voor elkaar gekregen en kon de straat en het gat dicht. Gisteren heeft hij de afvoer van de badkamer en de septic tank aangesloten en vandaag zou hij de regenpijp gaan doen. met een beetje geluk is het dus klaar als ik straks thuis kom!
Een hoop ellende en gezeur minder en van de winter geen bevroren afvoerleidingen meer??????
Wat hebben wij geboft zeg!
Mannetje groef ene gat naast de put voor ons en Wim begon te graven met de schop, hij stuitte op een oude aansluiting, die met de graafmachine was geraakt en gebroken. Ineens kreeg ik een helder moment; als die buis daar zit dan moet er ook een buis zitten aan de andere kant en waar gaat die dan heen??????
Toen de schoonzoon van de buuf de muur had hersteld vond hij een stukje betonnen afvoerbuis, voor de sier metselde hij dat tussen de stenen. Ik bedacht dat dat dus waarschijnlijk de officiële aansluiting was die we zagen zitten, de vraag alleen bleef: waar gaat dat afvalwater dan naartoe????? Het enige wat we nog konden doen was zoeken naar de deksel van de collector, maar die zat onder het asfalt verstopt, mannetje ging op de grond liggen en wij schonken 10 liter water in de buis, je hoorde het lopen maar waar het heen ging???? Burgemeester kwam natuurlijk nét even langs en bemoeide zich ermee, hij liep naar beneden en opende daar ook een deksel, maar we zagen geen water lopen.
Niemand begreep er iets van, we stopten de tuinslang in het gat en lieten het water lopen, nergens zag je het terug (?) bizar dus. Er restte ons dus niets anders dan het asfalt weg te schrapen door de werklui met graaf-machine en toen we de deksel open hadden begrepen we het; er was wel degelijk een afvoerbuis vanaf onze put en die liep, (niet zoals we verwachtten) naar de straat tegenover ons i.p.v. naar beneden.
We konden dus zonder verdere capriolen onze buis daar meteen op aansluiten. Dat scheelde een enorme klus!!!! Je wil niet weten hoe blij we hiermee waren!
Meneer de burgemeester liet nog wel even weten dat ie een aansluiting van diameter 80 een beetje klein vond, nou jammer dan. ;zo of anders niet!
Woensdag heeft Wim het voor elkaar gekregen en kon de straat en het gat dicht. Gisteren heeft hij de afvoer van de badkamer en de septic tank aangesloten en vandaag zou hij de regenpijp gaan doen. met een beetje geluk is het dus klaar als ik straks thuis kom!
Een hoop ellende en gezeur minder en van de winter geen bevroren afvoerleidingen meer??????
Wat hebben wij geboft zeg!
vrijdag 25 juli 2014
Een brutaal mens heeft de halve wereld:
Al maanden wachten we op offerte(s) van de diverse aannemers die langs zijn geweest voor de aansluiting van de afwateringsbuizen op de "collecteur" achter ons huis in de straat.
Ze komen na drie keer bellen eindelijk hun afspraak na en nemen dan alles door en beloven ene offerte uit te brengen en vervolgens hoor je dus nooit meer iets, er achteraan bellen heeft weinig zin! Wat ik nog steeds niet kan begrijpen is , waarom komen ze en laten ze je daarna aan je lot over, als je er geen tijd, zin of gelegenheid voor hebt zeg het dan gewoon maar laat klanten niet in het ongewisse!
Dus wisten we het niet zo goed meer en belde toch weer naar LL met de vraag of hij het anders wilde doen, maar die had het druk met het oogsten van tarwe en graan! Hij zou z.s.m. iets laten weten, inmiddels 6 weken verder nog steeds ook van hem geen nieuws.
Van de week hoorde ik een ongewoon geluid in de straat en toen ik naar buiten ging met Dunkan zag ik 4 heren bezig de straat open te breken en bleek al gauw dat ze werkzaamheden uitvoerden voor de elektriciteit. Ik zei 's avonds tegen Wim, waarom vragen we hen niet of zij die klus kunnen klaren, maar Wim vond het geen goed idee. Vond het ook een beetje gênant. De volgende ochtend donderdag dus, waren ze weer druk aan het werk en stond onze gezellige buurvrouw in kamerjas over haar hekwerk heen te hangen om te kijken wat er gebeurde , net op het moment dat ik ze aan wilde spreken om te vragen wie de "baas" was. Daarom maakte ik rechtsomkeert, ik had geen zin in bemoeienissen van haar kant, ze is nieuwsgierig genoeg. Ik ging na een kwartiertje weer naar buiten
(buuf was terug naar binnen) en met mijn allerliefste glimlach vroeg ik wie het aanspreekpunt was en een gezellig gezet mannetje met en vriendelijke kop vroeg me wat ik wilde. Ik legde hem de situatie uit en liet hem zien wat en hoe er gebeuren moest. Hij gaf aan dat het mogelijk was en dacht even na over wat hij ervoor moest rekenen, hij noemde het bedrag en ik reageerde meteen dat dat prima was
(een héél ander prijskaartje dan de vorige keer toen LL de 17meter in de tuin opende en wij het zelf met de schop moesten dichten) stukken schappelijker in ieder geval. Hij vroeg of het dan goed was dat ze het meteen nog dezelfde avond aan zouden pakken. Geen bezwaar, integendeel. Ik moest wel even de burgemeester ervan op de hoogte stellen, die bleek niet thuis dus antwoordapparaat ingesproken.
Ik belde Wim en vertelde dat hij moest zorgen voor het materiaal zodat we dat dan aansluitend aan zouden kunnen pakken, buizen neerleggen, aansluiten en weer dichtgooien de volgende dag.
Donderdag middag had ik een afspraak met PvS en Mevrouw de Burgemeester van Nogent m.b.t. zijn bouwplannen. Om strategie te bepalen ging ik voor de afspraak bij hen langs op hun landje. Ik deelde onmiddellijk mijn blijdschap over de gevonden oplossing en zei dat Wim om 14.00 uur de materialen zou gaan halen. Toen zei P:" kom even kijken wat er in mijn vrachtwagen ligt", wij erheen en toen hij de deuren van de container opendeed zag ik dat er wel 60 pvc buizen in allerlei verschillende diameters op elkaar gestapeld lagen. precies wat we nodig hadden.
Wat heb je nodig vroeg hij dan breng ik het straks even bij je!!!! Jij doet zoveel voor mij dat heb ik er graag voor over! Dat was een super geste! Zodoende kwam hij gisterenavond samen met vrouw en zoon, in de vrachtwagen en laadde hij samen met Wim 8 versterkte pvc buizen van 5 meter lang uit en aten we samen en hadden een hele gezellige avond, toen zij huiswaarts gingen hebben Wim en ik 5 buizen in de geul gelegd. en konden we met een gerust hart naar bed. Ik was zo blij ik had dat kleine dikke gezellige mannetje willen zoenen! Vanochtend bijtijds op, geld in een envelop en naar t beste mannetje. Daar stond, hoe kon het ook anders, meneer de burgemeester. Die gaf even aan in duidelijke taal dat het niet zo kon als wij wilden, het moest anders. De galbak.
t Mannetje zei dat dat ook mogelijk was ( denk alleen dat er nog een prijskaartje aan hangen zal, maar okay dan maar). maar dat zouden ze dan aanstaande maandag aanpakken, Wim kon da alvast beginnen met het aansluiten e.d..
Ik belde net naar huis, Wim was versleten, had in de felle zon geklust en gestopt omdat het regent.
De mannen hebben de geul gedicht, daarna aangetrild en met witte steentjes afgewerkt. Morgen maakt Wim de aansluiting vanuit de tuin en maandag maken zij het gat in de straat en in de collecteur en dan kan het aangesloten en is de klus geklaard! Wat een opluchting, geen gezeik meer van buuf, geen bevroren afvoeren meer in de winter.
Ze komen na drie keer bellen eindelijk hun afspraak na en nemen dan alles door en beloven ene offerte uit te brengen en vervolgens hoor je dus nooit meer iets, er achteraan bellen heeft weinig zin! Wat ik nog steeds niet kan begrijpen is , waarom komen ze en laten ze je daarna aan je lot over, als je er geen tijd, zin of gelegenheid voor hebt zeg het dan gewoon maar laat klanten niet in het ongewisse!
Dus wisten we het niet zo goed meer en belde toch weer naar LL met de vraag of hij het anders wilde doen, maar die had het druk met het oogsten van tarwe en graan! Hij zou z.s.m. iets laten weten, inmiddels 6 weken verder nog steeds ook van hem geen nieuws.
Van de week hoorde ik een ongewoon geluid in de straat en toen ik naar buiten ging met Dunkan zag ik 4 heren bezig de straat open te breken en bleek al gauw dat ze werkzaamheden uitvoerden voor de elektriciteit. Ik zei 's avonds tegen Wim, waarom vragen we hen niet of zij die klus kunnen klaren, maar Wim vond het geen goed idee. Vond het ook een beetje gênant. De volgende ochtend donderdag dus, waren ze weer druk aan het werk en stond onze gezellige buurvrouw in kamerjas over haar hekwerk heen te hangen om te kijken wat er gebeurde , net op het moment dat ik ze aan wilde spreken om te vragen wie de "baas" was. Daarom maakte ik rechtsomkeert, ik had geen zin in bemoeienissen van haar kant, ze is nieuwsgierig genoeg. Ik ging na een kwartiertje weer naar buiten
(buuf was terug naar binnen) en met mijn allerliefste glimlach vroeg ik wie het aanspreekpunt was en een gezellig gezet mannetje met en vriendelijke kop vroeg me wat ik wilde. Ik legde hem de situatie uit en liet hem zien wat en hoe er gebeuren moest. Hij gaf aan dat het mogelijk was en dacht even na over wat hij ervoor moest rekenen, hij noemde het bedrag en ik reageerde meteen dat dat prima was
(een héél ander prijskaartje dan de vorige keer toen LL de 17meter in de tuin opende en wij het zelf met de schop moesten dichten) stukken schappelijker in ieder geval. Hij vroeg of het dan goed was dat ze het meteen nog dezelfde avond aan zouden pakken. Geen bezwaar, integendeel. Ik moest wel even de burgemeester ervan op de hoogte stellen, die bleek niet thuis dus antwoordapparaat ingesproken.
Ik belde Wim en vertelde dat hij moest zorgen voor het materiaal zodat we dat dan aansluitend aan zouden kunnen pakken, buizen neerleggen, aansluiten en weer dichtgooien de volgende dag.
Donderdag middag had ik een afspraak met PvS en Mevrouw de Burgemeester van Nogent m.b.t. zijn bouwplannen. Om strategie te bepalen ging ik voor de afspraak bij hen langs op hun landje. Ik deelde onmiddellijk mijn blijdschap over de gevonden oplossing en zei dat Wim om 14.00 uur de materialen zou gaan halen. Toen zei P:" kom even kijken wat er in mijn vrachtwagen ligt", wij erheen en toen hij de deuren van de container opendeed zag ik dat er wel 60 pvc buizen in allerlei verschillende diameters op elkaar gestapeld lagen. precies wat we nodig hadden.
Wat heb je nodig vroeg hij dan breng ik het straks even bij je!!!! Jij doet zoveel voor mij dat heb ik er graag voor over! Dat was een super geste! Zodoende kwam hij gisterenavond samen met vrouw en zoon, in de vrachtwagen en laadde hij samen met Wim 8 versterkte pvc buizen van 5 meter lang uit en aten we samen en hadden een hele gezellige avond, toen zij huiswaarts gingen hebben Wim en ik 5 buizen in de geul gelegd. en konden we met een gerust hart naar bed. Ik was zo blij ik had dat kleine dikke gezellige mannetje willen zoenen! Vanochtend bijtijds op, geld in een envelop en naar t beste mannetje. Daar stond, hoe kon het ook anders, meneer de burgemeester. Die gaf even aan in duidelijke taal dat het niet zo kon als wij wilden, het moest anders. De galbak.
t Mannetje zei dat dat ook mogelijk was ( denk alleen dat er nog een prijskaartje aan hangen zal, maar okay dan maar). maar dat zouden ze dan aanstaande maandag aanpakken, Wim kon da alvast beginnen met het aansluiten e.d..
Ik belde net naar huis, Wim was versleten, had in de felle zon geklust en gestopt omdat het regent.
De mannen hebben de geul gedicht, daarna aangetrild en met witte steentjes afgewerkt. Morgen maakt Wim de aansluiting vanuit de tuin en maandag maken zij het gat in de straat en in de collecteur en dan kan het aangesloten en is de klus geklaard! Wat een opluchting, geen gezeik meer van buuf, geen bevroren afvoeren meer in de winter.
Abonneren op:
Posts (Atom)