Wim's vader is definitief uitgeschreven op zijn voormalige huisadres en staat nu op de wachtlijst voor plaatsing in Drie MaasHave. (op dit moment nog 6 wachtenden voor hem) Het was een hele klus voor Wim; huis leeg opleveren, alles een bestemming geven. Emotioneel natuurlijk ook, het huis waar hij ook heel wat jaren zijn jeugd heeft doorgebracht af te sluiten. Ik heb me bezig gehouden met de vele administratieve rompslomp. Fijn dat veel via internet kan.
Heel veel spullen vonden via "gratis afhalen" een nieuwe bestemming, veel moest ook naar het grof vuil. De woning bleek in erbarmelijke staat, heel veel vocht, verrotte grondbalken en pissebedden vierden er groot feest, jekkie bah!
Vader C zit nu tijdelijk op de longstayafdeling afdeling in het Zonnehuis, we hebben contact via mail met verpleging en maatschappelijk werk. Wim gaat als het enigszins kan, met zijn werk, een keer in de maand op en neer. Vermoeiend dat wel, hij heeft een van de laatste keren meer dan 3 uur in de file gestaan bij Brussel op zaterdagavond!! Hij vertrekt dan vrijdag ochtend na het melken en komt op zaterdagavond laat thuis, moet dan wel 's zondagsochtends weer gewoon om 5 uur opstaan! Ik geef het je te doen.
Ik ben vorig weekend meegeweest, we vertrokken vrijdagochtend en zijn zondag avond thuis gekomen, M paste samen met vriendin hier op huis en beesten.
We gingen zoals altijd op zaterdag naar de Rotterdamse markt, heerlijk vind ik dat! Wel verschrikkelijk druk, maar kom altijd ogen en boodschappentassen te kort. Groot verschil in prijzen als je dat vergelijkt met hier. Gelukkig wordt ik door Momo hier op de markt in Nogent ook altijd wel lekker gematst, maar als ik zie dat ik voor een grapefruit hier 0.79€ betaal en op de markt 6 grapefruits koop voor 1.50€, dan baal ik enorm dat ik niet meer mee kan nemen, want de auto staat altijd ver weg in de parkeergarage en we sjouwen ons een bult! Bij de kaasboer spenderen we het meest, kaas voor ons, voor M en voor ET. Heimweevoer is toch altijd weer van harte welkom, Wat zou Wim moeten beginnen zonder zijn pindakaas, M zonder mayonaise en ik zonder ketellapper en volkorenbrood
en krentenbollen!!! We zouden het echt wel overleven hoor, maar altijd weer leuk en lekker om het voorhanden te hebben.
zaterdag 18 februari 2017
dinsdag 7 februari 2017
Het is inmiddels alweer februari!
Als je me vraagt of ik erg productief ben (geweest) in mijn WW periode tot op de dag van vandaag, dan moet ik tot mijn grote schrik bekennen dat dat niet echt het geval is (was).
Okay, ik heb voor het museum de teksten van de nieuwe expositie (Horticultuur) vertaald, van Frans naar Nederlands, Engels en met hulp van een verre kennis naar Duits. Best een flinke klus en niet altijd gemakkelijk; LG heeft er nl.. een handje van om ellenlange zinnen te schrijven. Maar het is gebeurd en nu is het aan AM om het in een leuke lay-out te zetten en dan kunnen de bezoekers het allemaal wat beter begrijpen. LG heeft me vorige week gevraagd z.s.m. mijn sollicitatiebrief te schrijven, dus dat heb ik gedaan. (Van de burgemeester hoeft het niet, maar mijn bazin staat erop)
Ik heb me er met een Jantje van Leije afgemaakt en dezelfde brief als die van het vorige jaar geprint, alleen de datum veranderd. Het is meer een procedure kwestie, maar ik ben een volgzaam type!!!!!
Nu is het afwachten of de aanvang op 1 maart of op 15 maart 2017 zal zijn. Dat hangt allemaal van de burgemeester af, mij maakt het op zich niet veel uit.
De nieuwe expositie die in het teken staat van "tuingereedschap", ik heb van AM begrepen dat het net als twee jaar geleden allemaal helemaal niet vlot verloopt. Onze chef is bezig met het schrijven van een boek over de collectie die we in het museum hebben, dat wordt door Nogent betaald en heeft voor haar dus heel wat meer prioriteit (jammer genoeg). Ik ben dus heel nieuwsgierig wat we zullen aantreffen als FM en ik weer beginnen aan , voor mij, het een na laatste seizoen.
2017: Het jaar waarin ik 65 word, we 20 jaar getrouwd zijn (14 maart), en in juli zijn we al 10 jaar
in Frankrijk wonen! Alle reden voor een feestje, dat we hebben gepland op zaterdag 15 april as.(Paaszaterdag). We hopen dat velen deze kant op zullen kunnen komen vanuit Nederland, helaas hebben we niet voor iedereen slaapplaats maar als iemand tips wil, dan horen wij het graag.
Slapen op een luchtbed of matrasje in de feestzaal van Daillecourt is ook een optie.
Ik heb me nog niet op de officiële uitnodigingen gestort maar dat gaat nog komen.
Nu hopen dat LG met het maken van mijn werkrooster er rekening mee zal houden.
Wim heeft de tweede week van januari een mega klus gehad in het huis van zijn vader, dat moest leeg.
De woningbouw vereniging had een voorcontrole gedaan en een lijst doorgegeven van wat zij verwachtten: daar zijn we erg van geschrokken. Een totaalbedrag van dik 4500€ als wij het niet zelf konden doen en zij het uit moesten besteden!
Helaas was de kringloopwinkel in die periode gesloten dus dat kwam heel slecht uit. Op advies van iemand heb ik een advertentie gezet op een site "gratis af te halen", nooit gedacht dat dat iets zou opleveren maar de mailbox was in no-time propvol.
Wim had een dag of tien vrijgenomen en ik sprak met een meneer een dag en een uur af en deze meneer heeft dus inderdaad alles op gehaald, dat scheelde verschrikkelijk veel gesjouw en gedoe naar de stortplaats. Wim was dus royaal voor tijd klaar met alles.
Tot overmaat van geluk heeft de woningbouwvereniging zo tevreden dat de hele waslijst (+ het bedrag)
meteen werden geschrapt. Zij gaan de woning onder handen nemen, dat was heel hard nodig want de vloeren waren compleet verrot.
Applaus voor Wim dus.
Okay, ik heb voor het museum de teksten van de nieuwe expositie (Horticultuur) vertaald, van Frans naar Nederlands, Engels en met hulp van een verre kennis naar Duits. Best een flinke klus en niet altijd gemakkelijk; LG heeft er nl.. een handje van om ellenlange zinnen te schrijven. Maar het is gebeurd en nu is het aan AM om het in een leuke lay-out te zetten en dan kunnen de bezoekers het allemaal wat beter begrijpen. LG heeft me vorige week gevraagd z.s.m. mijn sollicitatiebrief te schrijven, dus dat heb ik gedaan. (Van de burgemeester hoeft het niet, maar mijn bazin staat erop)
Ik heb me er met een Jantje van Leije afgemaakt en dezelfde brief als die van het vorige jaar geprint, alleen de datum veranderd. Het is meer een procedure kwestie, maar ik ben een volgzaam type!!!!!
Nu is het afwachten of de aanvang op 1 maart of op 15 maart 2017 zal zijn. Dat hangt allemaal van de burgemeester af, mij maakt het op zich niet veel uit.
De nieuwe expositie die in het teken staat van "tuingereedschap", ik heb van AM begrepen dat het net als twee jaar geleden allemaal helemaal niet vlot verloopt. Onze chef is bezig met het schrijven van een boek over de collectie die we in het museum hebben, dat wordt door Nogent betaald en heeft voor haar dus heel wat meer prioriteit (jammer genoeg). Ik ben dus heel nieuwsgierig wat we zullen aantreffen als FM en ik weer beginnen aan , voor mij, het een na laatste seizoen.
2017: Het jaar waarin ik 65 word, we 20 jaar getrouwd zijn (14 maart), en in juli zijn we al 10 jaar
in Frankrijk wonen! Alle reden voor een feestje, dat we hebben gepland op zaterdag 15 april as.(Paaszaterdag). We hopen dat velen deze kant op zullen kunnen komen vanuit Nederland, helaas hebben we niet voor iedereen slaapplaats maar als iemand tips wil, dan horen wij het graag.
Slapen op een luchtbed of matrasje in de feestzaal van Daillecourt is ook een optie.
Ik heb me nog niet op de officiële uitnodigingen gestort maar dat gaat nog komen.
Nu hopen dat LG met het maken van mijn werkrooster er rekening mee zal houden.
Wim heeft de tweede week van januari een mega klus gehad in het huis van zijn vader, dat moest leeg.
De woningbouw vereniging had een voorcontrole gedaan en een lijst doorgegeven van wat zij verwachtten: daar zijn we erg van geschrokken. Een totaalbedrag van dik 4500€ als wij het niet zelf konden doen en zij het uit moesten besteden!
Helaas was de kringloopwinkel in die periode gesloten dus dat kwam heel slecht uit. Op advies van iemand heb ik een advertentie gezet op een site "gratis af te halen", nooit gedacht dat dat iets zou opleveren maar de mailbox was in no-time propvol.
Wim had een dag of tien vrijgenomen en ik sprak met een meneer een dag en een uur af en deze meneer heeft dus inderdaad alles op gehaald, dat scheelde verschrikkelijk veel gesjouw en gedoe naar de stortplaats. Wim was dus royaal voor tijd klaar met alles.
Tot overmaat van geluk heeft de woningbouwvereniging zo tevreden dat de hele waslijst (+ het bedrag)
meteen werden geschrapt. Zij gaan de woning onder handen nemen, dat was heel hard nodig want de vloeren waren compleet verrot.
Applaus voor Wim dus.
vrijdag 13 januari 2017
de 400 ste keer in bijna 10 jaar Frankrijk.
Best een mijlpaal, toch?????
Ik heb me niet altijd gehouden aan het voornemen van iedere twee weken een blog, maar 400 blogjes is toch best een boel.
Er zijn in die afgelopen jaren (in juli is het echt 10 jaar Frankrijk!) heel veel gebeurd; van een saai leven kunnen we niet spreken, dat staat vast.
Veel ups en downs op alle fronten: bureaucratie, financiën, werk, een moeilijke puber, maar ook veel mooie herinneringen.
Iemand zei me een keer: "emigreren, is vaak de droom van een van de twee partners", dat is in ons geval zeker waar. Het was mijn droom, maar we hebben samen de beslissing genomen. De toekomst van onze tiener stond op de eerste plaats. Dat we zelf een grote stap terug zouden doen, was geen verrassing. Ook dat was een bewuste keuze. Gemakkelijk was het tot op heden niet altijd.
Je raakt vrienden kwijt, daar komen anderen voor in de plaats. Familiebanden verslappen. Het gemis van mijn grote dochter is een pijnpuntje.(tegelijkertijd besef ik donders goed, dat ook al waren wij in Schiedam gebleven, zij een eigen leven heeft en ik misschien dan ook daar niet altijd deel van uit zou maken).
Intussen is er in het leven van ons kind heel erg veel veranderd, ook die heeft nu een eigen stek, een eigen leven in Epinal. En het gaat goed, wat de toekomst brengen zal, dat is nog een groot vraagteken.
Ons huis daar hadden we in de tijd van het verbouwen misschien wat intensiever over moeten nadenken. Het was in eerste instantie natuurlijk een vakantiehuis en daar lopen we af en toe een beetje op stuk. Sommige voorzieningen hadden wellicht anders gemoeten, maar al doende leer je.
Dit jaar wordt ik 65, nog geen pensioengerechtigde leeftijd voor mij. Ik "mag" nog twee jaar en hoop van ganser harte dat ik die twee jaar op mijn stek in het museum mag volmaken. Wat er daarna gaat gebeuren? Het pensioentje wat ik heb opgebouwd is nagenoeg niets! Van de AOW gaat voor ieder jaar dat we uit Nederland weg zijn 2% af. Het zal een mager loontje zijn. Misschien als mijn lijf en leden het toelaten, ik zo nu en dan kan schnabbelen? om iets extra's eraan te kunnen toevoegen. We zien het wel. Loop maar niet teveel op de dingen vooruit.
Hoop dat mevrouw L. het ook nog een poosje volhouden zal, dan heb ik daar in ieder geval wel een kleine wekelijkse taak.
Mensen vragen vaak: "zou je niet terug willen?" Mijn antwoord is altijd: " Nee, voor geen goud, ik zou niet meer kunnen wennen". Waar moeten we heen? we hebben geen huis, er zijn enorme wachtlijsten, zodra we een weekend in Nederland zijn overvalt ons meteen de drukte, de stress, het gebrek aan ruimte. Wim zou geen werk meer vinden in Nederland en wie gaat er ons huis kopen in Maisoncelles (pays de merde). Het huis is op een leuk bedrag getaxeerd, maar wie koopt het? Nederlanders die naar Frankrijk willen, die tijd is wel voorbij. Okay je hebt maar een iemand nodig, en dan?
Dat het leven niet eenvoudig zal zijn als je niet meer kunt autorijden of hulpbehoevend wordt, dat staat vast. Het klinkt misschien als struisvogelpolitiek, maar ik wil daar nu nog niet over wakker liggen.
Voor het moment zijn we beiden nog redelijk goed gezond, hebben we elkaar en wonen we in een prachtig gebied , is er rust en ruimte. En last but not least: er is overal wel wat, toch?????
Ik heb me niet altijd gehouden aan het voornemen van iedere twee weken een blog, maar 400 blogjes is toch best een boel.
Er zijn in die afgelopen jaren (in juli is het echt 10 jaar Frankrijk!) heel veel gebeurd; van een saai leven kunnen we niet spreken, dat staat vast.
Veel ups en downs op alle fronten: bureaucratie, financiën, werk, een moeilijke puber, maar ook veel mooie herinneringen.
Iemand zei me een keer: "emigreren, is vaak de droom van een van de twee partners", dat is in ons geval zeker waar. Het was mijn droom, maar we hebben samen de beslissing genomen. De toekomst van onze tiener stond op de eerste plaats. Dat we zelf een grote stap terug zouden doen, was geen verrassing. Ook dat was een bewuste keuze. Gemakkelijk was het tot op heden niet altijd.
Je raakt vrienden kwijt, daar komen anderen voor in de plaats. Familiebanden verslappen. Het gemis van mijn grote dochter is een pijnpuntje.(tegelijkertijd besef ik donders goed, dat ook al waren wij in Schiedam gebleven, zij een eigen leven heeft en ik misschien dan ook daar niet altijd deel van uit zou maken).
Intussen is er in het leven van ons kind heel erg veel veranderd, ook die heeft nu een eigen stek, een eigen leven in Epinal. En het gaat goed, wat de toekomst brengen zal, dat is nog een groot vraagteken.
Ons huis daar hadden we in de tijd van het verbouwen misschien wat intensiever over moeten nadenken. Het was in eerste instantie natuurlijk een vakantiehuis en daar lopen we af en toe een beetje op stuk. Sommige voorzieningen hadden wellicht anders gemoeten, maar al doende leer je.
Dit jaar wordt ik 65, nog geen pensioengerechtigde leeftijd voor mij. Ik "mag" nog twee jaar en hoop van ganser harte dat ik die twee jaar op mijn stek in het museum mag volmaken. Wat er daarna gaat gebeuren? Het pensioentje wat ik heb opgebouwd is nagenoeg niets! Van de AOW gaat voor ieder jaar dat we uit Nederland weg zijn 2% af. Het zal een mager loontje zijn. Misschien als mijn lijf en leden het toelaten, ik zo nu en dan kan schnabbelen? om iets extra's eraan te kunnen toevoegen. We zien het wel. Loop maar niet teveel op de dingen vooruit.
Hoop dat mevrouw L. het ook nog een poosje volhouden zal, dan heb ik daar in ieder geval wel een kleine wekelijkse taak.
Mensen vragen vaak: "zou je niet terug willen?" Mijn antwoord is altijd: " Nee, voor geen goud, ik zou niet meer kunnen wennen". Waar moeten we heen? we hebben geen huis, er zijn enorme wachtlijsten, zodra we een weekend in Nederland zijn overvalt ons meteen de drukte, de stress, het gebrek aan ruimte. Wim zou geen werk meer vinden in Nederland en wie gaat er ons huis kopen in Maisoncelles (pays de merde). Het huis is op een leuk bedrag getaxeerd, maar wie koopt het? Nederlanders die naar Frankrijk willen, die tijd is wel voorbij. Okay je hebt maar een iemand nodig, en dan?
Dat het leven niet eenvoudig zal zijn als je niet meer kunt autorijden of hulpbehoevend wordt, dat staat vast. Het klinkt misschien als struisvogelpolitiek, maar ik wil daar nu nog niet over wakker liggen.
Voor het moment zijn we beiden nog redelijk goed gezond, hebben we elkaar en wonen we in een prachtig gebied , is er rust en ruimte. En last but not least: er is overal wel wat, toch?????
donderdag 29 december 2016
N° 399 nog net geen 400!
Het verschil met toen we het voor het eerst zagen is ongelofelijk! Wat heeft Wim een boel werk verzet.
Over werk verzetten gesproken, deze afgelopen twee weken heeft hij ook niet stil gezeten; via een marktplaats-achtige pagina op internet hebben we een blauwe Saxo gevonden, zelfde bouwjaar als die van Manon. Hij stond te koop voor onderdelen, helaas geen Apk en geen verzekering dus konden wij hem niet ophalen, dat was te riskant. Een oplegger huren werd veel te kostbaar en dus belden we op om te zeggen dat het niet door kon gaan, twee dagen later belden zij op of we de auto nog steeds wilden want ze waren bereid hem te brengen! Nou dat aanbod hebben we niet afgeslagen. Dus stond vorige week dinsdagavond een tweede blauwe Saxo voor de deur. Wim is de volgende dag meteen begonnen met die onderdelen er af te halen die hij nodig had voor de reparatie van de schades. Nu een royale week verder is de Saxo gerapareerd en kunnen we er mee rijden. We wachten de keuring in april af om te zien of er nog verborgen gebreken te voorschijn komen en dan zien we wel verder.
Wim is er iedere dag mee bezig geweest, petje af hoor! Af en toe viel het niet mee, maar het is hem gelukt.
Volgende week gaat hij naar Maassluis om het huis leeg te ruimen, dat is niet niets, de woningbouwvereniging stelt hele hoge en absurde eisen. Lastig allemaal want het merendeel zal hij alleen moeten doen. De kringloop winkel is dicht to 10 januari as. dus dat komt verschrikkelijk slecht uit. Wel hebben we de opleverdatum uit kunnen stellen, maar Wim kan natuurlijk ook niet onbeperkt zijn vrije dagen opnemen! Vanwege het weer en de beesten blijf ik thuis. Ik zou hem denk ik ook nog verschrikkelijk in de weg lopen.
vrijdag 16 december 2016
De dagen zijn om, voordat je het weet.
En ondanks dat komt er niet echt veel uit mijn handen. Wel hebben we vorige week zaterdag een paar messenvriendjes aan tafel gehad. PH had een week of twee geleden een groot wild zwijn geschoten en kwam een groot stuk bout en ribben brengen en heeft dat terplekke staan villen en portioneren. De afspraak was dat ik het zou bereiden, (zijn vrouw houdt niet van wild en wil het ook niet klaarmaken) dus een rondje gebeld met de confrères en Y&BV uitgenodigd, AV en PH en wij samen.
YV zorgde voor het entree, PH bracht de wijn mee. Zowel AV als PH kwamen zonder echtgenoot, beiden waren verhinderd. Van AV kreeg ik (eindelijk) het beloofde kettinkje " een mini mesje van parelmoer ingelegd met zilver" , beeldschoon en als kers op de taart ook nog een klein canifje met een heft van donker hout en een gezandstraald lemmet. Zo prachtig van vorm. Ik gaf hem een muntje van 1 centimes om de vriendschap niet te verbreken. (een oud gebruik) Y had een mooie schotel met visterrine en gerookte zalm meegenomen en ik had in de slowcooker de bout gestoofd met donker bier en ontbijtkoek, stoofperen gekookt, aardappel puree met knolselderij erbij en roergebakken witlof. Het was een feestmaal. helaas werd PH door zijn vrouw gebeld en verliet nog voor het hoofdgerecht de tafel om toen wij al aan het toetje waren weer binnen te stappen. De wijn, een dure Chateauneuf du Pape uit 2011, paste er uitstekend bij. Mijn dessert was een trio zoete amuses en een brownie en een maid of honour voor een ieder. Daarna een kopje koffie en iedereen kon voldaan naar huis. Over een poosje de tweede ronde!
Dinsdagavond nam FB afscheid, na dik 15 jaar gewerkt te hebben in de "salle de spectacle" van Nogent. We werden door haar uitgenodigd voor ene aangeklede borrel. Ik had ook voor haar wat zoete hapjes klaargemaakt. Die vielen goed in de smaak.
Ik kreeg een leuk compliment van de mannen van de technische dienst!
In huis heb ik nog niets aan Kerstversiering gedaan, heb er ook eigenlijk niet zo'n zin in. Met z'n tweetjes is het toch niet zoals ik me Kerstmis voorstel.(mijn droom is een tafel met mensen geen overdadigheden maar gewoon gezellig met elkaar eten en drinken, in goede harmonie) Maar voor alle Franse vrienden is Kerst echt een familieaangelegenheid en die zijn dus allemaal bezet) Helaas komt er niemand deze kant op ook niet met Oud en Nieuw. Matt heeft zijn eigen plannen. Wim is te druk met op en neer rijden naar Maassluis en daar de boel te regelen. Pa moet definitief geplaatst worden met een 24uurs zorgindicatie. Staat op de wachtlijst voor Drie Maas Have, dus zijn woonhuis moet ontruimd!!! En dennengroen en spulletjes voor ene kerststuk zijn hier of niet te krijgen of onbetaalbaar. Misschien als Wim zondag terug is van zijn bezoek aan pa, dat we de spullen naar beneden kunnen halen?
YV zorgde voor het entree, PH bracht de wijn mee. Zowel AV als PH kwamen zonder echtgenoot, beiden waren verhinderd. Van AV kreeg ik (eindelijk) het beloofde kettinkje " een mini mesje van parelmoer ingelegd met zilver" , beeldschoon en als kers op de taart ook nog een klein canifje met een heft van donker hout en een gezandstraald lemmet. Zo prachtig van vorm. Ik gaf hem een muntje van 1 centimes om de vriendschap niet te verbreken. (een oud gebruik) Y had een mooie schotel met visterrine en gerookte zalm meegenomen en ik had in de slowcooker de bout gestoofd met donker bier en ontbijtkoek, stoofperen gekookt, aardappel puree met knolselderij erbij en roergebakken witlof. Het was een feestmaal. helaas werd PH door zijn vrouw gebeld en verliet nog voor het hoofdgerecht de tafel om toen wij al aan het toetje waren weer binnen te stappen. De wijn, een dure Chateauneuf du Pape uit 2011, paste er uitstekend bij. Mijn dessert was een trio zoete amuses en een brownie en een maid of honour voor een ieder. Daarna een kopje koffie en iedereen kon voldaan naar huis. Over een poosje de tweede ronde!
Dinsdagavond nam FB afscheid, na dik 15 jaar gewerkt te hebben in de "salle de spectacle" van Nogent. We werden door haar uitgenodigd voor ene aangeklede borrel. Ik had ook voor haar wat zoete hapjes klaargemaakt. Die vielen goed in de smaak.
In huis heb ik nog niets aan Kerstversiering gedaan, heb er ook eigenlijk niet zo'n zin in. Met z'n tweetjes is het toch niet zoals ik me Kerstmis voorstel.(mijn droom is een tafel met mensen geen overdadigheden maar gewoon gezellig met elkaar eten en drinken, in goede harmonie) Maar voor alle Franse vrienden is Kerst echt een familieaangelegenheid en die zijn dus allemaal bezet) Helaas komt er niemand deze kant op ook niet met Oud en Nieuw. Matt heeft zijn eigen plannen. Wim is te druk met op en neer rijden naar Maassluis en daar de boel te regelen. Pa moet definitief geplaatst worden met een 24uurs zorgindicatie. Staat op de wachtlijst voor Drie Maas Have, dus zijn woonhuis moet ontruimd!!! En dennengroen en spulletjes voor ene kerststuk zijn hier of niet te krijgen of onbetaalbaar. Misschien als Wim zondag terug is van zijn bezoek aan pa, dat we de spullen naar beneden kunnen halen?
dinsdag 29 november 2016
Slapeloze nachten 2.
Aangekomen bij de zaal, was er verder niemand aanwezig dus belde ik de voorzitter op van het plaatselijke bestuur. Zij vertelde me dat de deuren openstonden en ik m'n gang kon gaan, ze kwam eraan! Heb dus helaas alleen alles uit moeten laden, maar 't was niet anders.
De hulptroepen, bestaande uit 8 vrijwilligers, zouden er tegen 9.30 uur zijn. Een voor een druppelden zij binnen. Er waren drie kinderen bij die graag een handje wilden helpen. Al snel bleek dat NM aan niemand het lijstje met benodigdheden had doorgegeven en dat de voorraadkast met attributen nou niet echt zo rijkelijk was gevuld met keukengerei. Niet echt handig dus. het ontbrak aan scherpe messen, pannen, mixer en blender. Een aantal reden dus terug naar huis om het gewenste materiaal te gaan halen.
Ik legde uit wat de bedoeling was, en verdeelde de taken voor de ochtend.
het knippen van de bladeren deden 2 kinderen. De dames zouden de twee dranken maken, de hummus en de salade en als er genoeg tijd zou zijn alvast een begin maken met de fruitsalade.
Het liep gesmeerd, iedereen had er plezier in en ook een meisje van een jaar of 11 was enthousiast bezig. Tegen een uur of half elf, zag ik ineens de wereld aan voor een doedelzak, voelde me dizzy en moest even naar lucht happen. (ik had 's ochtends om iets voor 7 gegeten mijn halve grapefruit en yoghurt met cornflakes) Had ik een tekort aan suiker?, was het de stress?, vermoeidheid? geen idee ik heb een glaasje fanta gedronken , wat ik helemaal niet lust en een Madeleine gegeten en voelde het ellendige gevoel langzaam weer zakken. Niemand had gedacht aan koffie of thee, goede les voor de volgende keer dus.
Om iets over half een was er een maaltijd voor ons geregeld en gingen we aan tafel, de Senegalezen arriveerden ook en aten mee. Om half twee kwam de tweede ploeg vrijwilligers om te helpen en gingen we snel aan de slag. Er was een hoop snijwerk en voorbereiding nodig voor het vlees- (Mafé) en het visgerecht (la Thiéboudienne) nodig dus aan de slag. De sfeer was perfect en in overleg met hen, bespraken we mijn "visprobleem". Er was een man in het gezelschap, een vriendelijk hobbykok, toen ik voorstelde de vis in de oven te garen kwam hij op het lumineuze idee om onder de vis een bed van uiringen te leggen en wat ik zelf al had bedacht er visfond over heen te gieten. De vis waren grote moten die we eerst in stukken hebben gesneden (46 mensen hadden voor vis gekozen) en toen op die manier op de uiringen gelegd.
De vis was ingekerfd en daarin zat een laagje farce van lenteuitjes knoflook en pepers.
We spraken met elkaar af dat we de vis in een hete oven op 180° zouden garen, maximaal 20 minuten!
Het vleesgerecht was eenvoudiger qua bereiding, daar hadden we twee hele grote pannen voor!
Om een uur of vijf was het hele gebeuren eigenlijk zo goed als klaar. Sommigen gingen naar huis om zich op te frissen en te verkleden, ik had daar niet meer aan gedacht. We hebben opgeruimd, spullen klaargezet zoals alle borden voor de "salatu niebe" en de kinderen hebben de mandjes van het bananenblad afgemaakt. De koelkasten puilden uit en hadden moeite om de temperatuur op een graad of 4 te houden. Om een uur of zeven druppelden de gasten binnen. Tafels waren gedekt en de drankjes zaten in de karaffen. We waren startklaar en ik nam nog even de routing met iedereen door, voor het serveren. We zouden alles op het bord serveren en de rijst in een kom erbij zetten. De hummus zat samen met de rauwkost en het cassavebrood op schalen en het zag er mooi uit.
MM sprak de mensen toe en vroeg mij uit te leggen wat we hadden voorbereid. Ik deed mijn zegje, kreeg applaus en ben teruggegaan naar de keuken. Na het uitserveren van de salade hebben we de vis in de oven gezet. (fingers crossed!). Precies op tijd haalden we de vis eruit en.....................?????
geweldig, subliem, parfait, De vis was voortreffelijk gegaard, viel niet uiteen en de eiwitten waren niet afgebroken! Het perfecte mootje "merlu=heek, kon worden geserveerd. High five!!!!!!!
De Senegalezen kwamen op het podium en we kregen een schitterende , emotionele voorstelling te zien.
Wat een gratie, geweldige muziek en een prachtig verhaal.
Daarna het dessert en heel veel complimenten, de Senegalezen kwamen naar me toe ik kreeg een paar flinke zoenen en ze zeiden dat het eten was bereid met liefde en ook zij genoten hadden.
Een beter compliment had ik me niet kunnen wensen.
Om iets na 24.00 uur had ik de spullen in de auto en ging ik op weg. Het was echt zooo verschrikkelijk mistig dat ik niet verder kon kijken dan een meter op 20! Akelig en doodvermoeiend om zo te rijden, thuisgekomen zette ik de auto in de garage en ben gaan douchen ik had het gevoel dat ik van onder tot boven naar eten rook.
Het was enerverend, vermoeiend, veel werk en veel voorbereiding, maar ik kan met heel veel trots terugkijken op een avond met een goud randje.
Mede dankzij de vrijwilligers hebben én zijzelf én de 119 eters het allemaal heel erg gewaardeerd.
Ook via mail heb ik van de voorzitter van de FR, de voorzitter van Sarrey en diverse anderen een vette pluim gekregen. (en ik ben royaal onder het budget gebleven!!!!)
Volgend jaar weer??????
De hulptroepen, bestaande uit 8 vrijwilligers, zouden er tegen 9.30 uur zijn. Een voor een druppelden zij binnen. Er waren drie kinderen bij die graag een handje wilden helpen. Al snel bleek dat NM aan niemand het lijstje met benodigdheden had doorgegeven en dat de voorraadkast met attributen nou niet echt zo rijkelijk was gevuld met keukengerei. Niet echt handig dus. het ontbrak aan scherpe messen, pannen, mixer en blender. Een aantal reden dus terug naar huis om het gewenste materiaal te gaan halen.
Ik legde uit wat de bedoeling was, en verdeelde de taken voor de ochtend.
het knippen van de bladeren deden 2 kinderen. De dames zouden de twee dranken maken, de hummus en de salade en als er genoeg tijd zou zijn alvast een begin maken met de fruitsalade.
Het liep gesmeerd, iedereen had er plezier in en ook een meisje van een jaar of 11 was enthousiast bezig. Tegen een uur of half elf, zag ik ineens de wereld aan voor een doedelzak, voelde me dizzy en moest even naar lucht happen. (ik had 's ochtends om iets voor 7 gegeten mijn halve grapefruit en yoghurt met cornflakes) Had ik een tekort aan suiker?, was het de stress?, vermoeidheid? geen idee ik heb een glaasje fanta gedronken , wat ik helemaal niet lust en een Madeleine gegeten en voelde het ellendige gevoel langzaam weer zakken. Niemand had gedacht aan koffie of thee, goede les voor de volgende keer dus.
Om iets over half een was er een maaltijd voor ons geregeld en gingen we aan tafel, de Senegalezen arriveerden ook en aten mee. Om half twee kwam de tweede ploeg vrijwilligers om te helpen en gingen we snel aan de slag. Er was een hoop snijwerk en voorbereiding nodig voor het vlees- (Mafé) en het visgerecht (la Thiéboudienne) nodig dus aan de slag. De sfeer was perfect en in overleg met hen, bespraken we mijn "visprobleem". Er was een man in het gezelschap, een vriendelijk hobbykok, toen ik voorstelde de vis in de oven te garen kwam hij op het lumineuze idee om onder de vis een bed van uiringen te leggen en wat ik zelf al had bedacht er visfond over heen te gieten. De vis waren grote moten die we eerst in stukken hebben gesneden (46 mensen hadden voor vis gekozen) en toen op die manier op de uiringen gelegd.
We spraken met elkaar af dat we de vis in een hete oven op 180° zouden garen, maximaal 20 minuten!
Het vleesgerecht was eenvoudiger qua bereiding, daar hadden we twee hele grote pannen voor!
Om een uur of vijf was het hele gebeuren eigenlijk zo goed als klaar. Sommigen gingen naar huis om zich op te frissen en te verkleden, ik had daar niet meer aan gedacht. We hebben opgeruimd, spullen klaargezet zoals alle borden voor de "salatu niebe" en de kinderen hebben de mandjes van het bananenblad afgemaakt. De koelkasten puilden uit en hadden moeite om de temperatuur op een graad of 4 te houden. Om een uur of zeven druppelden de gasten binnen. Tafels waren gedekt en de drankjes zaten in de karaffen. We waren startklaar en ik nam nog even de routing met iedereen door, voor het serveren. We zouden alles op het bord serveren en de rijst in een kom erbij zetten. De hummus zat samen met de rauwkost en het cassavebrood op schalen en het zag er mooi uit.
MM sprak de mensen toe en vroeg mij uit te leggen wat we hadden voorbereid. Ik deed mijn zegje, kreeg applaus en ben teruggegaan naar de keuken. Na het uitserveren van de salade hebben we de vis in de oven gezet. (fingers crossed!). Precies op tijd haalden we de vis eruit en.....................?????
geweldig, subliem, parfait, De vis was voortreffelijk gegaard, viel niet uiteen en de eiwitten waren niet afgebroken! Het perfecte mootje "merlu=heek, kon worden geserveerd. High five!!!!!!!
De Senegalezen kwamen op het podium en we kregen een schitterende , emotionele voorstelling te zien.
Wat een gratie, geweldige muziek en een prachtig verhaal.
Daarna het dessert en heel veel complimenten, de Senegalezen kwamen naar me toe ik kreeg een paar flinke zoenen en ze zeiden dat het eten was bereid met liefde en ook zij genoten hadden.
Een beter compliment had ik me niet kunnen wensen.
Om iets na 24.00 uur had ik de spullen in de auto en ging ik op weg. Het was echt zooo verschrikkelijk mistig dat ik niet verder kon kijken dan een meter op 20! Akelig en doodvermoeiend om zo te rijden, thuisgekomen zette ik de auto in de garage en ben gaan douchen ik had het gevoel dat ik van onder tot boven naar eten rook.
Het was enerverend, vermoeiend, veel werk en veel voorbereiding, maar ik kan met heel veel trots terugkijken op een avond met een goud randje.
Mede dankzij de vrijwilligers hebben én zijzelf én de 119 eters het allemaal heel erg gewaardeerd.
Ook via mail heb ik van de voorzitter van de FR, de voorzitter van Sarrey en diverse anderen een vette pluim gekregen. (en ik ben royaal onder het budget gebleven!!!!)
Volgend jaar weer??????
maandag 28 november 2016
Slapeloze nachten.
Eerst even over opa C, die in het Zonnehuis zit; hij ziet zijn beperkingen niet in en werkt niet mee aan welke vorm van therapie dan ook. In overleg met behandelend arts hebben we afgesproken hem op een wachtlijst te laten zetten voor overplaatsing naar Maassluis. Hij heeft 24uur hulp nodig en nu is het dus wachten op een 24uurs-zorg indicatie. Betekent dan ook dat we t.z.t zijn woning zullen moeten leeghalen! Triest allemaal dus.
Maar nu de afgelopen week:
De week voorafgaande aan de slotavond van het 26ste festival "Diseurs d'histoires".
Ik ben zelf naar drie voorstellingen geweest, alle drie bijzonder. De eerste was vooral voor kinderen, maar was erg leuk, zang en verhaal verteld door twee dames. De tweede voorstelling ging over het leven na Oradour. Heel erg indrukwekkend, We zaten in een kring en de vertelster stond in het midden. Met heel veel expressie en emotie vertelde zij het verhaal van Robert een van de weinig overlevenden na de vernietiging van de bewoners en de stad Oradour sur Glane. (als je dit verhaal niet kent kijkt dan eens op Google!). het was adembenemend. na afloop was er nog een drankje en toen ik richting auto liep, vond ik (dat gebeurt wel vaker) mijn autosleutel niet. Paniek allover!!!
Drie keer mijn tas omgedraaid en uiteindelijk terug gegaan naar de zaal om daar nog een keer te zoeken. Bleek, het is geen sleutel maar een kaart, tussen de voering en de tas in te zitten, ergens was dus een scheur in de voering maar die vond ik niet. Gelukkig natuurlijk mijn zakmes bij me dus een naad losgesneden en...... had ik de kaart!!! Opluchting en de adrenaline zakte meteen.
Derde voorstelling was jl donderdag in Nogent, Boubacar Ndiaye een Senegalees vertelde een prachtig verhaal over zijn dorp en het leven in Senegal. Humor, drama, zang, dans wisselden zich af. Wat een man! wat een expressie, wauwwww. Ik was de hele week al flink ziek, zwak en misselijk en maakte me verschrikkelijke zorgen over het krijgen van een hoestbui. ik wilde kostte wat het kost geen storende factor zijn in zijn verhaal. Het is me gelukt om behalve toen hij ging zingen en trommelen het bij een flinke hoestbui te laten.
Al een maand of wat geleden was ik begonnen met het samenstellen van het menu, de recptuur en de boodschappenlijst voor de slotavond van het festival.
Les Foyers Ruraux hadden mij gevraagd om, net als 2 jaar geleden, het diner voor mijn rekening te nemen! Dit keer moest het dus een Senegalees menu worden! ( wat een geluk dat we internet hebben voor ideeën en recepten) en werden er 120 personen verwacht.
Vrijdag ging ik dus al vroeg op pad om bij de kas van de stad Nogent de door mij bestelde bananenbladeren te halen, ik wilde daar een mandje van maken voor het dessert!
DD knipte voor mij ter plekke supergrote prachtige bladeren af, die ik meteen naar de feestzaal in Sarrey bracht. Daarna de boodschappen ophalen bij o.a. de Leclerc Drive in Neufchateau.
In de winkel zelf haalde ik de 80 kippendijen op en 50 moten vis! ik had gekozen voor merlu (volgens google translate heek).
Ik bracht alle boodschappen naar Sarrey. De nacht van woensdag op donderdag en die van donderdag op vrijdag kon ik niet slapen, het garen van de vis baarde me verschrikkelijk zorgen. Ik wilde persé dat de vis heel zou blijven, volgens het recept moest de vis garen in de saus, maar ik was TE bang dat de vis dan uit elkaar zou vallen. Ik besloot na lang wikken en wegen om de vis in de oven te garen, ook i.v.m. met het niet hebben van veel plek op de "kachel" oftewel fornuis!
Zaterdag ochtend naar Nogent naar mijn groentemannetje Momo, die alles had besteld en me per sms laten weten dat hij alles behalve peterselie en munt had. De auto zat overvol! Het festijn kon beginnen.
Maar nu de afgelopen week:
De week voorafgaande aan de slotavond van het 26ste festival "Diseurs d'histoires".
Ik ben zelf naar drie voorstellingen geweest, alle drie bijzonder. De eerste was vooral voor kinderen, maar was erg leuk, zang en verhaal verteld door twee dames. De tweede voorstelling ging over het leven na Oradour. Heel erg indrukwekkend, We zaten in een kring en de vertelster stond in het midden. Met heel veel expressie en emotie vertelde zij het verhaal van Robert een van de weinig overlevenden na de vernietiging van de bewoners en de stad Oradour sur Glane. (als je dit verhaal niet kent kijkt dan eens op Google!). het was adembenemend. na afloop was er nog een drankje en toen ik richting auto liep, vond ik (dat gebeurt wel vaker) mijn autosleutel niet. Paniek allover!!!
Drie keer mijn tas omgedraaid en uiteindelijk terug gegaan naar de zaal om daar nog een keer te zoeken. Bleek, het is geen sleutel maar een kaart, tussen de voering en de tas in te zitten, ergens was dus een scheur in de voering maar die vond ik niet. Gelukkig natuurlijk mijn zakmes bij me dus een naad losgesneden en...... had ik de kaart!!! Opluchting en de adrenaline zakte meteen.
Derde voorstelling was jl donderdag in Nogent, Boubacar Ndiaye een Senegalees vertelde een prachtig verhaal over zijn dorp en het leven in Senegal. Humor, drama, zang, dans wisselden zich af. Wat een man! wat een expressie, wauwwww. Ik was de hele week al flink ziek, zwak en misselijk en maakte me verschrikkelijke zorgen over het krijgen van een hoestbui. ik wilde kostte wat het kost geen storende factor zijn in zijn verhaal. Het is me gelukt om behalve toen hij ging zingen en trommelen het bij een flinke hoestbui te laten.
Al een maand of wat geleden was ik begonnen met het samenstellen van het menu, de recptuur en de boodschappenlijst voor de slotavond van het festival.
Les Foyers Ruraux hadden mij gevraagd om, net als 2 jaar geleden, het diner voor mijn rekening te nemen! Dit keer moest het dus een Senegalees menu worden! ( wat een geluk dat we internet hebben voor ideeën en recepten) en werden er 120 personen verwacht.
Vrijdag ging ik dus al vroeg op pad om bij de kas van de stad Nogent de door mij bestelde bananenbladeren te halen, ik wilde daar een mandje van maken voor het dessert!
DD knipte voor mij ter plekke supergrote prachtige bladeren af, die ik meteen naar de feestzaal in Sarrey bracht. Daarna de boodschappen ophalen bij o.a. de Leclerc Drive in Neufchateau.
In de winkel zelf haalde ik de 80 kippendijen op en 50 moten vis! ik had gekozen voor merlu (volgens google translate heek).
Ik bracht alle boodschappen naar Sarrey. De nacht van woensdag op donderdag en die van donderdag op vrijdag kon ik niet slapen, het garen van de vis baarde me verschrikkelijk zorgen. Ik wilde persé dat de vis heel zou blijven, volgens het recept moest de vis garen in de saus, maar ik was TE bang dat de vis dan uit elkaar zou vallen. Ik besloot na lang wikken en wegen om de vis in de oven te garen, ook i.v.m. met het niet hebben van veel plek op de "kachel" oftewel fornuis!
Zaterdag ochtend naar Nogent naar mijn groentemannetje Momo, die alles had besteld en me per sms laten weten dat hij alles behalve peterselie en munt had. De auto zat overvol! Het festijn kon beginnen.
zaterdag 29 oktober 2016
Slecht nieuws.
In de tweede week van oktober kregen wij een verontrustend telefoontje van de buurvrouw van Wim's vader. Het ging daar niet goed! De buurman die een oogje in het zeil houdt had alarmerend nieuws, pa lag al drie dagen in bed en het zag er niet goed uit. In overleg met buurvrouw heeft Wim zijn spullen ingepakt en is midden in de nacht vertrokken, ik heb om 8 uur nar de huisarts gebeld om te vragen een huisbezoek in te plannen. Wim en de dokter kwamen ongeveer gelijktijdig aan. het zag er inderdaad allemaal niet best uit. Dokter constateerde niets bijzonders!!!! Maar wilde toch dat pa werd opgenomen voor wat routineonderzoekjes en belde dus een ambulance. Omdat het niet urgent was, liet deze nog even op zich wachten. Toen ambulance broeder binnenstapte, zei deze meteen dat het toch wel wat ernstiger was dan de dokter dacht! en zij begonnen meteen met van alles, de brancard ging niet door de deur van de slaapkamer. Het was volgens Wim een heel gedoe. Pa werd opgenomen in het nieuwe Vlietlandziekenhuis in Maassluis en daar bleek al vrij snel dat hij een beroerte had gehad en aan zijn linkerkant verlamd was. Wim keerde terug naar zijn ouderlijk huis en is naarstig gestart met puin ruimen! Het was naar zijn zeggen heel erg, heeft matras en beddengoed weg moeten gooien. Daarna is hij begonnen met schoonmaken. Wist in eerste instantie niet waar te beginnen. Het was overal erg vervuild en al snel begreep hij dat zijn vader de laatste dagen (weken? maanden?) niet echt goed meer voor zichzelf had kunnen zorgen. Hij had van een van de buurtjes een rollator geleend want lopen kon hij nauwelijks meer vanwege de pijn in zijn voeten. Zijn boodschappen deed hij via internet bij AH en daar bestelde hij heel veel van hetzelfde om aan het bedrag te komen zodat ze gratis leveren! Zijn boodschappenlijstje bestond dus uit veel limonade, veel koffiepads en veel schoonmaakartikelen. Wim kwam naar huis en we besloten om het vorige weekend naar Nederland te rijden, Pa was inmiddels overgeplaatst naar het Zonnehuis in Vlaardingen op de "stroke-afdeling". We troffen hem aan in een rolstoel, hij mompelde in zichzelf en was erg onrustig. We zijn daarna naar huis gegaan en hebben wederom puin geruimd en dingen bij elkaar neer gezet. Ik ben geschrokken van de hoeveelheid wc-papier, koffiepads en blikjes limonade enz..! ook heel veel nieuwe kleding, ondergoed en beddengoed, nog nieuw in de verpakking. Helaas rook alles verschrikkelijk naar de indringende geur van zware shag en moest alles gewassen. We zijn met het Zonnehuis overeengekomen dat zij dat voor hun rekening zouden nemen! Dat was al een hele geruststelling. We sliepen bij TvW en hebben nog wat boodschapjes kunnen doen, M was mee met een vriend en die sliepen bij Manon, zij zouden Rotterdam bezoeken. Zondag hebben we wederom pa bezocht, situatie was nog het hetzelfde. We hebben M & A opgehaald bij Manon en zijn naar huis gereden. Volgende dag moesten we beiden werken. Voor mij was dat de laatste werkweek. Voor het eerst in 5 jaar was ik blij dat het seizoen erop zat, FM ook!
Notre chère chef, is de laatste tijd niet te genieten, delegeert al haar werk aan ons en legt het niet geweldig uit en komt er dan nog vijf zes keer op terug en wil het uiteindelijk dan toch net weer even anders! Wij zijn de laatste drie weken alleen maar bezig geweest met het kauwen en herkauwen van een 200 tal chirurgische instrumenten. Opzoeken wat het is, waarvoor het gebruikt wordt, of het een merkteken heeft, of we er al een in de collectie hebben enz.. enz.. enz.. Na een week kwam ze even kijken, had nog een paar extra kanttekeningen en hop...... daar gingen we weer!
We werden het allebei zooo zat! LG is een boek aan het schrijven, door de stad Nogent gefinancierd, ze heeft daar veel tijd voor nodig en zet al het andere dus even aan de kant. Zij heeft echter niemand die haar werk controleert dus dat is erg handig. AM neemt haar (te)veel werk uit handen en daar profiteert ze voor de volle 100% van! Dus hebben FM en ik woensdag jl. gezegd dat we aan de 40/50 stukken die we niet hadden kunnen vinden niets meer konden doen. Daar was ze natuurlijk niet blij mee, jammer dan! We hebben donderdag met een paar gezellige mensen in de Salle de spectacle geraclet, was dikke pret. Aan het eind van de dag hebben we met z'n viertjes nog genoten van een zelfgebakken appeltaart van FM en ene glaasje cider en ik moet zeggen : het was nog een soort van gezellig ook!
Dus een mooie afronding na een paar maanden gehakketak met onze chef! beter zo dan weggeaan met een enorme kater, toch???????
Notre chère chef, is de laatste tijd niet te genieten, delegeert al haar werk aan ons en legt het niet geweldig uit en komt er dan nog vijf zes keer op terug en wil het uiteindelijk dan toch net weer even anders! Wij zijn de laatste drie weken alleen maar bezig geweest met het kauwen en herkauwen van een 200 tal chirurgische instrumenten. Opzoeken wat het is, waarvoor het gebruikt wordt, of het een merkteken heeft, of we er al een in de collectie hebben enz.. enz.. enz.. Na een week kwam ze even kijken, had nog een paar extra kanttekeningen en hop...... daar gingen we weer!
We werden het allebei zooo zat! LG is een boek aan het schrijven, door de stad Nogent gefinancierd, ze heeft daar veel tijd voor nodig en zet al het andere dus even aan de kant. Zij heeft echter niemand die haar werk controleert dus dat is erg handig. AM neemt haar (te)veel werk uit handen en daar profiteert ze voor de volle 100% van! Dus hebben FM en ik woensdag jl. gezegd dat we aan de 40/50 stukken die we niet hadden kunnen vinden niets meer konden doen. Daar was ze natuurlijk niet blij mee, jammer dan! We hebben donderdag met een paar gezellige mensen in de Salle de spectacle geraclet, was dikke pret. Aan het eind van de dag hebben we met z'n viertjes nog genoten van een zelfgebakken appeltaart van FM en ene glaasje cider en ik moet zeggen : het was nog een soort van gezellig ook!
Dus een mooie afronding na een paar maanden gehakketak met onze chef! beter zo dan weggeaan met een enorme kater, toch???????
zaterdag 8 oktober 2016
Franse bureaucratie.....................een regelrechte ramp.
Naast het huis staan sinds 1 oktober 2016 twee Saxo's geparkeerd; de een afgeschreven en niet meer bruikbaar, de ander in perfecte staat maar nog niet gereed om mee te kunnen rijden!
Dochterlief heeft na 18 jaar te hebben gereden in haar eerste en enige auto een nieuwer exemplaar gekocht en wil graag dat haar oude trouwe karretje in de familie blijft en heeft hem in de laatste week van september hierheen gereden. We hebben alle paperassen in orde gemaakt voor het overschrijven op Frans kenteken, maar het wil allemaal voor geen meter vlotten. De prefectuur vraagt het bijna onmogelijke en houdt zich aan de letter (men heeft lak aan het Europese hof/wet en regelgeving; nee wij zijn in Frankrijk en wij hebben onze regels!!) Dus zijn alle documenten niet in orde en wachten we nu vol spanning op de Conformiteitsverklaring! We hebben nog tot 17 oktober, is die verklaring er niet op tijd dan moeten we frauderen en nieuwe verkoop papieren opstellen. Gedoe over het kentekenbewijs, waarvan ik hoop dat ik ze kan overtuigen dat deel II niet meer bestaat!
Intussen zit M in Epinal zonder vervoer en dat wordt niet echt op prijs gesteld! Ergens begrijpelijk, maar aan de andere kant mag M nog blij zijn dat hij al die tijd een autootje voor de deur had staan sinds zijn vertrek uit de Haute Marne. Maar de jongelui van tegenwoordig vinden alles bijna normaal dus moppert hij en is het allemaal een beetje zat.
M moet ook op zoekt naar een stageplek en dat valt ook niet mee, hij wil het liefste iets in zijn omgeving zodat hij gewoon in zijn eigen appartement kan slapen. Dan is het ook voor kater Spark aangenamer. Hopelijk lukt het hem voor 15 november. Duimen dus allemaal.
Na de slacht van een aantal kippies hebben Wim en ik gisteren 8 nieuwe kippen gehaald uit de legbatterij, vanochtend al 4 eitjes. Emo hersteld van haar verwonding, Dunkan knapt dankzij (heel wat goedkopere, bij de reguliere apotheek gekochte) medicijnen op en wordt weer wat actiever. Kruimel en Boef hebben beide een enorme verkoudheid en lopen te snotteren.
Mijn seizoenswerk in het museum zit er bijna op, museum is al dicht voor individuele bezoekers en dus zijn we allerlei andere klusjes aan het doen. Niet altijd de leukste maar het is niet anders.
Het weer is omgeslagen, koude ochtenden en avonden en zo nu en dan moeten we echt de kachel even aan zetten. We hebben al royaal 15 kilo noten geraapt. Morgen komt er iemand, die vorig jaar ook is geweest, noten kopen. Dus dat is fijn, bewaren is geen optie, maar we houden wel een aantal kilo's achter voor die en gene om weg te geven als we naar Nederland komen. Het is de bedoeling dat Wim mij het weekend van Gembloux ophaalt en dat we samen doorrijden naar Maassluis.
Er staat o.a. een bezoekje aan mijn buurmeisjes van vroeger op het programma, ben benieuwd.
Dochterlief heeft na 18 jaar te hebben gereden in haar eerste en enige auto een nieuwer exemplaar gekocht en wil graag dat haar oude trouwe karretje in de familie blijft en heeft hem in de laatste week van september hierheen gereden. We hebben alle paperassen in orde gemaakt voor het overschrijven op Frans kenteken, maar het wil allemaal voor geen meter vlotten. De prefectuur vraagt het bijna onmogelijke en houdt zich aan de letter (men heeft lak aan het Europese hof/wet en regelgeving; nee wij zijn in Frankrijk en wij hebben onze regels!!) Dus zijn alle documenten niet in orde en wachten we nu vol spanning op de Conformiteitsverklaring! We hebben nog tot 17 oktober, is die verklaring er niet op tijd dan moeten we frauderen en nieuwe verkoop papieren opstellen. Gedoe over het kentekenbewijs, waarvan ik hoop dat ik ze kan overtuigen dat deel II niet meer bestaat!
Intussen zit M in Epinal zonder vervoer en dat wordt niet echt op prijs gesteld! Ergens begrijpelijk, maar aan de andere kant mag M nog blij zijn dat hij al die tijd een autootje voor de deur had staan sinds zijn vertrek uit de Haute Marne. Maar de jongelui van tegenwoordig vinden alles bijna normaal dus moppert hij en is het allemaal een beetje zat.
M moet ook op zoekt naar een stageplek en dat valt ook niet mee, hij wil het liefste iets in zijn omgeving zodat hij gewoon in zijn eigen appartement kan slapen. Dan is het ook voor kater Spark aangenamer. Hopelijk lukt het hem voor 15 november. Duimen dus allemaal.
Na de slacht van een aantal kippies hebben Wim en ik gisteren 8 nieuwe kippen gehaald uit de legbatterij, vanochtend al 4 eitjes. Emo hersteld van haar verwonding, Dunkan knapt dankzij (heel wat goedkopere, bij de reguliere apotheek gekochte) medicijnen op en wordt weer wat actiever. Kruimel en Boef hebben beide een enorme verkoudheid en lopen te snotteren.
Mijn seizoenswerk in het museum zit er bijna op, museum is al dicht voor individuele bezoekers en dus zijn we allerlei andere klusjes aan het doen. Niet altijd de leukste maar het is niet anders.
Het weer is omgeslagen, koude ochtenden en avonden en zo nu en dan moeten we echt de kachel even aan zetten. We hebben al royaal 15 kilo noten geraapt. Morgen komt er iemand, die vorig jaar ook is geweest, noten kopen. Dus dat is fijn, bewaren is geen optie, maar we houden wel een aantal kilo's achter voor die en gene om weg te geven als we naar Nederland komen. Het is de bedoeling dat Wim mij het weekend van Gembloux ophaalt en dat we samen doorrijden naar Maassluis.
Er staat o.a. een bezoekje aan mijn buurmeisjes van vroeger op het programma, ben benieuwd.
zaterdag 24 september 2016
Sportiviteit, activiteit en vrije tijd (2)
Donderdagavond had ik een vergadering van de confrérie (die liep overigens zwaar uit de hand, door een fel en onaangenaam optreden van de secretaris!!!) Ik sprak nog even met AV die mij woensdagavond opbelde over mijn vraag of hij zou kunnen helpen onze kippies te slachten. Hij bood aan vrijdagochtend langs te komen met alle materiaal om de klus te klaren, ik moest wel even zorgen voor een grote kookketel en twee of drie emmers. De kippies moesten dus verplicht in het binnenhok blijven vrijdagochtend. Ik heb 's morgens alles klaargezet voor het slachten. Ooit heel lang geleden heb ik een tweedaagse cursus gehad, "hoe slacht ik een kip". Ik vond het toen noodzakelijk en school betaalde dus heb ik die cursus gevolgd, ik vond het niet echt geweldig hoor, ze gaven toen 3 methodes om te doden, die ik geen van allen zo super vond. Pluimen en schoonmaken daar heb ik geen moeite mee. Vandaar mijn verzoek aan AV om me te komen helpen. Ik dacht nog donderdags,< ik moet een goed mes meenemen uit de boetiek>, maar dat had ik compleet vergeten. Dus plastic handschoenen, theedoeken een tafel op schragen en de messen en de hakbijl klaar voor gebruik. A kwam tegen tienen en hing in de appelboom een kegel op om de kip ondersteboven in te stoppen en kan/kon dan op die manier een flinke tip op de kop geven en dan met behulp van een mes twee steken geven zodat ze leeg bloedt. Daarna gaan ze in een ketel kokend water en bevestigt hij in de garage een paar touwtjes om ze een voor een op te hangen om ze te pluimen. Dat was een flinke klus, ze waren niet meer zo jong dus dat pluimen viel vies tegen. Het leeghalen van alle ingewanden viel ook tegen want bij hen doet normaliter oma dat samen met zijn moeder dus dat was nog even tobben. Maar het verliep allemaal keurig naar wens. We hebben in het totaal 7 kippen en de haan geslacht, twee waren niet echt meer voor consumptie geschikt een was bij voorbaat al op sterven na dood en de andere zooo broodmager! niet de moeite waard dus. Ik besloot na veel tobben toch maar van ieder kip het velletje eraf te halen er bleven zoveel donsjes en pennetjes zitten dat vond ik niet echt zo geweldig. Wim had de benen genomen naar zijn tuin in Langres, niets voor hem dat slachten; die doodt nog geen spin!!!! Hij kwam thuis toen we aan de haan bezig waren. Inmiddals zitten ze keurig verpakt , schoon en wel in de vriezer. Even laten betijen en dan kunnen ze gebruikt worden voor een soepje of een stoofpotje in de slowcooker.
 |
| bijna klaar |
 |
| klaar om te pluimen |
 |
| toch maar het vel eraf halen! |
Sportiviteit, activiteit en vrije tijd.(1)
In de JHM, krant van onze regio had ik een artikel zien staan over gymles op maandagavond in Breuvannes en dat leek me wel iets; nu het zwembad (ondanks het prachtige weer) sinds 30 augustus gesloten is, moest ik wel iets gaan doen van mezelf want ik word stijf. Dus besloot ik er vorige week maandagavond heen te rijden meteen uit mijn werk. Het werd een leuk ritje door het platteland, met voor mijn gevoel een omweg, bereikte ik B.en Bassigny. Ik was redelijk vroeg en bleef even in de auto zitten, maar zag al vrij snel andere auto's arriveren. Dus stapte ik uit en voegde me bij het groepje dames dat ook stond te wachten. We maakten een praatje en een van de dames nam me even apart. Ze wilde me ergens van op de hoogte brengen: ze vertelde dat ik niet vreemd op moest kijken dat er straks een flink aantal verstandelijk gehancicapten zouden arriveren met een busje van de CAT van Breuveannes! "Zij doen ook mee met de gym", vertelde ze. Ik antwoordde dat ik dat geen punt vond. Ze zei dat het een hele bijzondere sfeer gaf aan het gymuurtje. Ik wachtte dus vol spanning af. De groep bleek te bestaan uit een grote groep verstandelijk gehandicapten , minstens een stuk of 15! en vrouwen van allerlei pluimage, verschillend in leeftijd. De gymjuf een tante van begin 50, pittig, vriendelijk en een goede gymlerares! Iedereen gaf iedereen keurig een hand en zei Bonjour! De juf installeerde zich op het podium, zette een muziekje op en iedereen verspreidde zich in de zaal. Ik zocht ook een plaatsje en we begonnen op de plaats met oefeningen, regelmatig afgewisseld met rek en strekoefeningen. Ik herkende overigens twee van de mensen van de CAT, de een de dochter van onze gezellige buren! de tweede is Franck een jongen die samen met zijn ouders regelmatig het museum komt bezoeken op zon- en feestdagen. Grappig! We hebben hard gewerkt, tweede helft is op een matje, grondoefeningen voor bil, buik, benen....... poeh viel vies tegen.
Maar ik vond het super, de sfeer is zooo leuk, iedereen doet mee naar eigen kunnen. Echt iets voor mij, ik heb me afgelopen maandag meteen in laten schrijven. Ook toen was het weer gezellig en tegelijkertijd wordt er flink gewerkt.
Donderdag was ik aan het werk en tegen half twaalf stapten, onverwacht,W en M binnen in het museum. Ze waren op de terugweg van hun Spaanse vakantie en hadden op de tolweg het bord gezien van Nogent en de messen- en scharen industrie. Dachten bijzichzelf:"hé dat is toch waar Angenietha werkt???en besloten even langs te rijden in de hoop mij te zien. Ik was echt blij verrast, M kocht even snel wat kaarten en een mooi mes voor een neefje! (we verkopen de laatste twee weken echt zo ontzettend goed, gewoon bizar.) M stelde voor ergens koffie te gaan drinken, W. zei meteen :"kunnen we beter meteen een hapje eten". Dat hebben we toen dan ook maar gedaan, een menuutje bij Cheval Blanc, ik met een lekker wijntje zij met een glaasje water want ze wilden toch doorrijden terug naar Nederland. Het was echt supergezellig, hadden een leuk gesprek en ze waren ook erg geinteresseerd in mijn hebben en houwen! M vroeg zomaar ineens tussen alles door:"Wanneer heb jij voor t laatst iets voor jezelf gekocht?" Ik antwoordde dat ik me dat niet kon heugen, M, de kosten van de dierenarts voor Dunkan (en nu ook nog Emootje die ergens achter is blijven hangen en een grote buikwond heeft en geopereerd moest worden!) gaan toch veelal voor!
Daar wilden ze dus iets aan doen en bij de auto stopte ze iets in mijn tas."koop dit keer lekker iets voor jezelf, doen hoor!!" zeiden ze erbij. In het museum terug schrok ik van hun gulle gave en heb ze via Whatsapp bedankt en gezegd dat ik het goed zal besteden, in ieder geval een paar goede schoenen, die ik echt hard nodig heb.
Maar ik vond het super, de sfeer is zooo leuk, iedereen doet mee naar eigen kunnen. Echt iets voor mij, ik heb me afgelopen maandag meteen in laten schrijven. Ook toen was het weer gezellig en tegelijkertijd wordt er flink gewerkt.
Donderdag was ik aan het werk en tegen half twaalf stapten, onverwacht,W en M binnen in het museum. Ze waren op de terugweg van hun Spaanse vakantie en hadden op de tolweg het bord gezien van Nogent en de messen- en scharen industrie. Dachten bijzichzelf:"hé dat is toch waar Angenietha werkt???en besloten even langs te rijden in de hoop mij te zien. Ik was echt blij verrast, M kocht even snel wat kaarten en een mooi mes voor een neefje! (we verkopen de laatste twee weken echt zo ontzettend goed, gewoon bizar.) M stelde voor ergens koffie te gaan drinken, W. zei meteen :"kunnen we beter meteen een hapje eten". Dat hebben we toen dan ook maar gedaan, een menuutje bij Cheval Blanc, ik met een lekker wijntje zij met een glaasje water want ze wilden toch doorrijden terug naar Nederland. Het was echt supergezellig, hadden een leuk gesprek en ze waren ook erg geinteresseerd in mijn hebben en houwen! M vroeg zomaar ineens tussen alles door:"Wanneer heb jij voor t laatst iets voor jezelf gekocht?" Ik antwoordde dat ik me dat niet kon heugen, M, de kosten van de dierenarts voor Dunkan (en nu ook nog Emootje die ergens achter is blijven hangen en een grote buikwond heeft en geopereerd moest worden!) gaan toch veelal voor!
Daar wilden ze dus iets aan doen en bij de auto stopte ze iets in mijn tas."koop dit keer lekker iets voor jezelf, doen hoor!!" zeiden ze erbij. In het museum terug schrok ik van hun gulle gave en heb ze via Whatsapp bedankt en gezegd dat ik het goed zal besteden, in ieder geval een paar goede schoenen, die ik echt hard nodig heb.
zondag 11 september 2016
Je deteste!! ofterwel ik baal als een stekker!
Vandaag zondag de 11de september en ik ben in het museum! Deze maand werk ik behalve zaterdag de 17de, ieder weekend, i.v.m het inhalen van uren staan er dus twee extra weekends op mijn planning!
Leuk? nou nee niet echt. Vandaag is het echt een verschrikking, het is prachtig weer en ik heb behalve onze "dorpsidioot" (die komt iedere zondag even langs om te kijken wie er achter de balie zit, hij is helemaal wezenloos van hoge hakken, maar die draag ik niet!) nog niemand gezien. Geen enkele bezoeker. Ik kan jullie vertellen dat een dag als deze eindeloos lijkt. Vanochtend had ik nog wat klusjes en ik ben tussen de middag naar huis gereden, daar kwamen W&A langs op hun e-bike ze staan met hun kleine camper op de camping in Bourg Sainte Marie en hadden tijd voor een kort bezoekje ze reizen morgen verder. (ze hebben beslist geen spijt van de verkoop van hun vakantiehuis en genieten van de vrijheid en het reizen en trekken van plek naar plek).
Ik was dus keurig op tijd weer terug op mijn post, heb een beetje geknutseld maar verder dus weinig activiteit en dat terwijl er thuis best een hoop gedaan zou kunnen worden. We hebben vrijdag op het landje in Langres de aardappels gerooid, best een goede oogst. In onze tuin staat een Opal pruimenboom en die zit echt zoo ontzettend vol, ik heb al taarten gebakken, crumble gemaakt, ze op rode wijn gezet en nu stond er tussen de middag weer een grote slakom vol. ook de tomaten hebben het in Langres goed gedaan, dus er staat een grote kan vol pittige gazpacho in de koelkast en drie dozen tomatensaus in de vriezer. We zitten nog met een probleem, want sinds een week of twee vinden we geen eieren meer, nu weten we niet of de kippies niet meer leggen f dat de kuikens ( ze zijn al verschrikkelijk groot) ze kapotpikken en opeten, of dat er een ander wezen ze gesnaaid. In ieder geval zijn we er wel van overtuigd dat de laatste kippen uit de legbatterij, geen succes zijn, ze pikken elkaar en de haan heeft geen veer meer op zijn kont. De Sussex kuikens (6) daarvan weten we niet of het nou hanen of hennen zijn. We denken 3 om 3 maar niets is zeker. we zoeken dus met spoed iemand die de bruine kippies en de haan kunnen slachten. zelf zou ik het kunnen, maar wil het eigenlijk liever niet doen!! Veel vlees zit er niet op hoor, ze zijn alleen geschikt voor soep!
Dunkan blijft ondanks voor ene tweede keer een medicijnenkuur prednison en iets anders toch sukkelen en we kunnen hem eigenlijk ook niet meer in de tuin loslaten want hij vreet de kattenpoep op en andere smerigheid, ook tijdens het uitlaten op straat. Dus heb ik een neusband gekocht bij de dierenarts maar die is te klein, moet omgeruild worden. Hij loopt op die manier nog een vergiftiging op of zo. Zo sneu om hem zo te zien strompelen, als zijn poten het weer niet doen. De dierenarts maar weer bellen, want dit is zoo zielig, het is zo'n lieverd, willen hem niet missen.
Leuk? nou nee niet echt. Vandaag is het echt een verschrikking, het is prachtig weer en ik heb behalve onze "dorpsidioot" (die komt iedere zondag even langs om te kijken wie er achter de balie zit, hij is helemaal wezenloos van hoge hakken, maar die draag ik niet!) nog niemand gezien. Geen enkele bezoeker. Ik kan jullie vertellen dat een dag als deze eindeloos lijkt. Vanochtend had ik nog wat klusjes en ik ben tussen de middag naar huis gereden, daar kwamen W&A langs op hun e-bike ze staan met hun kleine camper op de camping in Bourg Sainte Marie en hadden tijd voor een kort bezoekje ze reizen morgen verder. (ze hebben beslist geen spijt van de verkoop van hun vakantiehuis en genieten van de vrijheid en het reizen en trekken van plek naar plek).
Ik was dus keurig op tijd weer terug op mijn post, heb een beetje geknutseld maar verder dus weinig activiteit en dat terwijl er thuis best een hoop gedaan zou kunnen worden. We hebben vrijdag op het landje in Langres de aardappels gerooid, best een goede oogst. In onze tuin staat een Opal pruimenboom en die zit echt zoo ontzettend vol, ik heb al taarten gebakken, crumble gemaakt, ze op rode wijn gezet en nu stond er tussen de middag weer een grote slakom vol. ook de tomaten hebben het in Langres goed gedaan, dus er staat een grote kan vol pittige gazpacho in de koelkast en drie dozen tomatensaus in de vriezer. We zitten nog met een probleem, want sinds een week of twee vinden we geen eieren meer, nu weten we niet of de kippies niet meer leggen f dat de kuikens ( ze zijn al verschrikkelijk groot) ze kapotpikken en opeten, of dat er een ander wezen ze gesnaaid. In ieder geval zijn we er wel van overtuigd dat de laatste kippen uit de legbatterij, geen succes zijn, ze pikken elkaar en de haan heeft geen veer meer op zijn kont. De Sussex kuikens (6) daarvan weten we niet of het nou hanen of hennen zijn. We denken 3 om 3 maar niets is zeker. we zoeken dus met spoed iemand die de bruine kippies en de haan kunnen slachten. zelf zou ik het kunnen, maar wil het eigenlijk liever niet doen!! Veel vlees zit er niet op hoor, ze zijn alleen geschikt voor soep!
Dunkan blijft ondanks voor ene tweede keer een medicijnenkuur prednison en iets anders toch sukkelen en we kunnen hem eigenlijk ook niet meer in de tuin loslaten want hij vreet de kattenpoep op en andere smerigheid, ook tijdens het uitlaten op straat. Dus heb ik een neusband gekocht bij de dierenarts maar die is te klein, moet omgeruild worden. Hij loopt op die manier nog een vergiftiging op of zo. Zo sneu om hem zo te zien strompelen, als zijn poten het weer niet doen. De dierenarts maar weer bellen, want dit is zoo zielig, het is zo'n lieverd, willen hem niet missen.
zaterdag 3 september 2016
Mijn recept in de Yaqouilà 52!!!
(ik verdenk hem ervan heel erg veel mest te geven, vandaar die grote verschillen!)
De nieuwe manier van het bereiden van courgettes is het snijden in spaghettisliertjes, ik heb de eerste keren dat uiteindelijk gedaan met een zesteur van groot formaat, maar er is ook een speciaal apparaatje voor in de handel een zgn "spiralizer". Het ziet er dan inderdaad net uit als spaghetti. Je kunt het dan rauw eten of even opbakken in een wok!
Dat is dan weer eens totaal iets anders dan gevulde courgettes. Dus het leek me leuk dit te proberen, hebben het ook gemaakt toen E&I er waren en dat beviel goed.
Twee weken geleden belde CB van het tijdschrift de "Yaquoilà 52" op want ze had voor de maand september nog geen recept, of ik haar uit de brand wilde helpen? Ik vind dat altijd superleuk dus met liefde Ja gezegd. 3 voorstellen aan haar gedaan en zij koos voor........ spaghetti van courgettes, oftewel courgetti!
Afspraak gemaakt voor woensdag de 24ste. Even leek het erop of het niet door kon gaan want FM, mijn collega, had wat privégedoe en wilde ruilen, maar dat ging (gelukkig) niet door.
Ik ben 's morgens als een speer naar Neufchateau gereden om in de kookwinkel ( het paradijs voor mij) zo'n spiralizer te gaan kopen. CB zou er rond 14.00 uur zijn. Ik het ding gepakt en geprobeerd maar Marcel's courgettes zijn te dik, dus die gingen er niet in. dan toch maar weer met de hand aan de slag. tegen twee uur was er een flinke portie gesneden en kon ik aan CB laten zien wat ik ermee van plan was. De "mis en place" was gedaan en het bereiden kon beginnen. CB maakte foto's en wilde jammer genoeg toen het gerecht klaar was alleen even proeven want ze had tussen de middag uitgebreid gegeten in een restaurant en het was ook nog eens een snikhete dag!
Het eindresultaat is gisteren verschenen en ik vind het er goed uitzien. Heb al wat opmerkingen gehad. ook via Facebook.
Abonneren op:
Posts (Atom)