zondag 18 november 2018

18de Trophée des Maitres André Lemarquis et Bernard Boudvin!

Chaumont vrijdagochtend 7 uur bij CFA.
De wekker ging om kwart voor vijf, nog snel de  pitabroodjes humus/chorizo met sla klaargemaakt, de paté, kipgrillworst, likkepot en toast stond al klaar. Netjes aangekleed en in de auto naar Chaumont. Maar oh verschrikkelijk wat een mist. Op sommige wegen kon ik niet harder dan 40 km per uur. Ik was ruimschoots op tijd, net als vele anderen.
Kennis gemaakt met een aantal hotemetoten en de leerlingen van de opleiding die deel namen aan het concours. (19 in het totaal) deze laatsten allemaal flink nerveus.
De schema's hingen klaar, nog een laatste briefing een kopje koffie en een croissant of pain au chocolat en het spektafel kon beginnen.
De leerlingen waren ingedeeld in groepjes van 3 met elk een serveerster, een kok en een banketbakker. Er was een banketbakker die geen groepje om zich heen had i.v.m. te weinig aanmeldingen.
Voor elke discipline waren er opdrachten.
De serveersters moesten aan een serveerwagen une Giboulée de Griottines bereiden; op een basis van karamel, de kersen marineren in Rode Port en dan flamberen met Kirsch en serveren met een bolletje vanilleijs.
Ook werd van hen verwacht een tafel te dekken met 4 verschillend gevouwen servetten, glazen depouilleren, en een bloemstukje te maken.
Tevens een beoordeling over de wijnkeuze bij het door de kok bereidde hoofdgerecht.
De banketbakkers: zij maakten gedurende  4 en een half uur ( schoonmaken daarbij inbegrepen) diverse mini hapjes op basis van soesjesdeeg. Met kant en klaar bladerdeeg maakten zij diverse kleine aperitief hapjes (hartig) een verrine met een mousse van citroen en hun hoofdopdracht was een Schwarzwalder Kirschtorte die ze naar eigen inzicht een twist mochten geven.
De koks kregen een geheime opdracht (dit hadden ze niet thuis kunnen uitproberen) te weten een "Risotto à la truffe" en maakten daarna het hoofdgerecht nl. een "Truite Saumonée à la Beauharnais" geserveerd met Flan de Courgette et Pommes soufflés geserveerd met bearnaisesaus.
De zalmforel moest op de rug worden opengesneden en dan de graat eruit halen en dit vullen met een mirepoix van diverse groentes en een mousseline van wijting! Dit alles moest volgens de methode cuite à court-mouillement bereid worden ( zie:https://www.youtube.com/watch?v=C5L-UbEEi0s)
Ik zat aan een tafel met een jurylid, de eerste ronde was dat Maître Bernard Boudvin, een gepensioneerde chefkok met een Michelin ster. Een hele sympathieke, gepassioneerde kok. We hebben leuk met elkaar gesproken en daarna mochten wij de risotto beoordelen. Niet iedere kok had hier iets van kunnen brouwen, er waren borden bij die echt niet te eten waren! We waren het eigenlijk gedurende alle 6 beoordelingen met elkaar eens. Hadden een lijst met criteria waar we punt voor punt een cijfer voor moesten geven tussen de 1 en de 10.
Toen schoof bij mij aan tafel een ander persoon een zeker Pierre André Galy, deze meneer is de uitgever en schrijver van diverse boeken en van het magazine "Toque d'Or" dat hij uitgeeft voor de Académie Nationale de Cuisine. Een vriendelijke man met een lastige echtgenote, die zich graag met alles bemoeide. Aan ons dus de eer om 6x de zalmforel te proeven met garnituur. Ook hier weer grote verschillen, maar over het algemeen toch knap gedaan van die koks.
Daarna de Schwarzwalder Kirschtorte, ik houd niet zo van donkere chocolade maar heb toch heerlijk kunnen proeven. De een lekkerder dan de ander en qua presentatie niet allemaal top. Een sprong er bovenuit, fantastisch opgemaakt zo mooi om te zien dat het bijna zonde was om erin te snijden.
De gasten aan tafel van het restaurant waren ook juryleden en beoordeelden de serveerster op haar kennis en haar manieren en gaven een cijfer voor het gerecht. In de twee keukens van de kookbrigade en de banketbakkers waren ook juryleden aanwezig die gaven hun beoordeling over de hygiëne, techniek, snijden e.d..
Toen alles klaar was, was het de lastige taak van de leiding om alles te tellen. Het buffet voor de leerlingen en hun begeleiders met het eten dat een ieder had meegebracht stond klaar. (grappige anekdote: de lastige echtgenote kwam weer even bijpraten bij ons aan tafel en zij dat ze net op tijd was geweest om een paté uit een klein potje te proeven dat iemand had opengemaakt, ze was erg aangenaam verrast vond het zo lekker, ik vroeg hoe het eruit had gezien en zei vol trots : "oh, dat heb ik meegebracht, is zelfgemaakt" Haar ogen spraken boekdelen!!! hahahah)

Om 17.00 uur was de prijsuitreiking met een aantal "V.I.P's waaronder de burgemeester van Chaumont. Iedere deelnemer kreeg een aantal goodiebags van diverse sponsors. De diploma's werden uitgereikt en de champagnekurken knalden. De lekkernijen hartig en zoet waren op een grote tafel uitgestald en ouders, leerlingen en genodigden proosten op een zeer geslaagde dag.


Het was een hele geslaagde en voor mij onvergetelijke dag en een  fantastische eerste medewerking bij de ANC!!!




zaterdag 3 november 2018

Landgenoten,

Dat er in sommige dorpjes hier in de streek veel landgenoten zijn neergestreken dat weten we. Wij zijn hier in het dorp de enigen en daar zijn we niet rouwig om. Tenslotte wonen we in Frankrijk en is het wel zo leuk om met Fransen in contact te komen. Het  is wel eens handig om landgenoten in de buurt te hebben. Ik ben niet zo van een bakkie thee hier en daar hoor, dat is niet echt mijn ding. Maar zo nu en dan even een praatje pot is wel gezellig. Soms kun je ze ook om een gunst vragen en er zijn er bij die ons voorzien van Allerhande's  en Jumboblaadjes, hè HJ ? of voor pindakaas zorgen als wij zonder zitten!!😊😊 D&H  met Libelle's en lege jampotjes ?.
Toen ik dus nog niet zo lang geleden benaderd werd door een landgenoot met ook nog eens dezelfde achternaam om in de wintermaanden in een clubje te komen knutselen/handwerken stond ik daar in eerste instantie nou niet echt om te springen. Mijn vraag was dan ook meteen of het alleen Nederlandse vrouwen waren , want dat zag ik niet echt zo zitten. Nee het was de bedoeling om dit samen met wat Franse dames te gaan doen. Ik mocht wel eerst een keertje proefdraaien als ik dat wilde en dat heb ik gedaan. En ik moet zeggen het bevalt me wel. De dame die haar huis ter beschikking stelt is super creatief: patchwork, quilten, haken, breien ze is van alle markten thuis. Ik ben best handig maar soms niet echt zelf de ideeën, ik kan dus veel van haar leren. Ik ben nu druk met het maken van een wandkleed, d.m.v. de techniek van het verven met behulp van roest. heel erg leuk om te doen. Ik heb bij Floriot Visto een bak met roestige scharen in diverse maten en modellen kunnen bemachtigen en heb deze op de stof gelegd, ik moet zeggen dat ik het erg leuk begin te vinden en er lekker mee bezig ben. Afgelopen vrijdagmiddag waren we met 4 (de Franse dames waren verhinderd) we hebben zooo enorm gelachen. ook wel eens heel erg lekker!!!!

Via onze (achter) naamgenoot heb ik een andere Nederlandse leren kennen die erg met privéproblemen kampt. Ik heb haar de afgelopen dagen kunnen helpen met  tolken bij de notaris, (koopcontract huis) bellen met energieleverancier enz.. Vandaag heb ik samen met haar in een van de toekomstige slaapkamers het behang afgestoomd, morgenochtend zal ik de badkamer nog voor haar doen. Wim is in Maassluis dus komt het goed uit dat ik haar kan helpen.

zondag 21 oktober 2018

Ons autopark.

We rijden met heel veel plezier in onze super de luxe Cadillac, zo comfortabel, automaat en zuinig. Ideaal voor het heen en terug naar Nederland rijden dat wel!
Maar ik voelde me in de tijd dat ik bij ET werkte toch wel een beetje opgelaten, kwam ik aan met mijn dikke vette Amerikaan, om te komen werken!
Als het enigszins ging nam ik de scooter, maar als ik iets mee wilde nemen op de terugweg ging dat niet. Dus moest ik soms noodgedwongen toch met die bak naar het werk.
We hadden al veel en vak op Leboncoin gekeken, Wim ziet dan van alles, wat ik niet zocht. net voordat ik met DB naar Limoges vertrok waren Wim en ik al twee keer tevergeefs naar twee autootjes wezen kijken. Allebei de keren was het niet wat er beschreven stond in de advertentie. eerste keer een kapotte voorruit, tweede keer een groot gat in de steunbalk onder de auto!
Kilometers voor niets en een flinke rekening van de tol.
Net voor vertrek zag Wim iets wat interessant leek, ik belde op en bleek de eerste beller. Maar we konden niet gaan kijken want ik zou de volgende dag met DB 3 dagen op pad gaan.
Spijtig hing ik de telefoon weer op.
Wim adviseerde terug te bellen en een voorstel te doen om een aanbetaling te doen!
De meneer vond het lastig maar stelde voor de advertentie te blokkeren en we maakten een afspraak voor de zaterdag na Limoges. Wim had echter niet gekeken waar dat C2-tje te koop stond!!!!
Jullie willen het niet weten......... het was onder Genève door weer omhoog dik 400km hiervandaan in de Haute Savoie.
na drie fantastische dagen met DB en dik 1500 km op de teller van de Cadillac erbij, stonden we de zaterdagochtend om half vijf op en in de stromende regen reden wij naar het adres in departement 74.
C2tje was van oma geweest. Samen met de kleinzoon maakte Wim een ritje, het is een semi automaat, blauw net als Manon's Saxo. Wim was enthousiast en we sloten de deal. We besloten dat hij het C2tje zou rijden, leek mij wel zo veilig.
Thuisgekomen heb ik even een klein ritje gemaakt. Ik ben er super blij mee.
Dit is sinds we in M'celles wonen al de tigste auto geloof ik.
Er stonden op dat moment 4 autos voor de deur.
Gelukkig hebben we in de afgelopen weken er een kunnen verkopen en is de gele Berlingo die compleet was opgereden, naar de sloop.
dat scheelt weer. de Cadillac is voor de grotere afstanden en ik ben echt superblij met mijn kleine C2tje.



woensdag 10 oktober 2018

De confrontatie,

Zondagavond 7 oktober 2018 half zeven.
Natuurlijk zoals altijd royaal op tijd stapte ik Hotel Herard in Bourbonne binnen, de receptioniste vroeg me even te wachten ze ging "de chef" halen.
Deze gaf mij een ferme hand en zei dat hij mij al verwachtte, maar er was nog niemand. Ik vroeg hem beleefd naar het verloop van de avond en kreeg van hem te horen dat er eerst vergaderd zou worden en daarna was er een diner. Ik zei er de voorkeur aan te geven nog even naar buiten te gaan zodat ik Wim kon laten weten dat het vermoedelijk een latertje zou worden. Terwijl ik door de hoofdstraat liep stuurde ik een sms naar Wim. Ik liep een rondje en stapte een 20 minuten later wederom het hotel binnen, daar bleek inmiddels al een klein groepje aanwezig te zijn van de Académie National de Cuisine. (ANC) O.B stelde mij voor en er werd wat over en weer met elkaar gesproken. Een aantal voor mij bekende gezichten w.o. de voormalige baas van Wim uit Coiffy, de wijnboer en zijn vrouw Pelletier. We werden gevraagd plaats te nemen in de royale zithoek van het hotel en waren met 12 in het totaal. OB leidde de vergadering en las mijn brief voor en stelde mij nog een paar vragen. Ik kreeg te horen dat ik een jaar mee mag lopen en dan zal er  beslist worden of ik kan/mag blijven. prima deal vind ik.
Het eerste evenement dat op de agenda staat is het concours bij de CFA, op 16/11, een wedstrijd voor jonge chefs die zullen strijden om een trofee en waar de ANC de leiding heeft en tevens zal jureren. Ik ben ook ingedeeld en we moeten om 7 uur 'ochtends aanwezig zijn. De twee dagen daarna is het het feest van La Truffe in Chaumont en daar zal de ANC de brunch verzorgen. Hoe dat zal gaan dat wacht ik keurig af , aanwezig zijn is wel gewenst.
De vergadering werd gesloten en we werden aan tafel verwacht.
Prachtig gedekt, mooi glaswerk en prachtig serviesgoed. Op houten planken ( happenplank!!) lagen kleine broodjes met falafel en curry saus, miniburgertjes met saucisse de morteau en miniquiches. Erg smakelijk, dit alles vergezeld door een Champagne van Daubanton.
Mijn tafelheer en tafeldame tegenover mij waren de eigenaars van een auberge in Vaux sur Aubigny en naast mij zat F. Pelletier, links van mij de echtgenoot van een leuk type dat docent is op de Hotelvakschool. We hadden een aangename conversatie gedurende het diner, over eten en van alles.
Voorgerecht: op een schattig bord dat leek op een zwarte steen, lag een accra de morue op een bedje van wortel. Een lekkere witte wijn erbij uit Coiffy.
Tweede voorgerecht: een plak foie gras, mi-cuit, met twee plakjes notenbrood en een verse vijg.  zooo lekker!
Hoofdgerecht: een moot gegrilde zalm op een prachtig bord met als garnituur allerlei minigroentes; w.o. prei, wortel, biet, artisjok in een saus met "yuzu" een citroenvariëteit uit Azië, mijn overbuurvrouw en ik vonden het beiden een beetje een onnatuurlijke smaak. Hierbij een droge witte wijn uit Coiffy.
Dessert: een chocolademousse, met een stoofpeer en een heerlijk krokant koekje. Vergezeld van een champagne doux uit Coiffy.
Daarna nog een potje thee.
Ik kan jullie dus vertellen dat ik zoo ontzettend lekker heb gegeten, dat ik in heel aangenaam gezelschap verkeerde en dat ik hoop dat mijn "kookkunsten" voldoende zullen zijn om mee te kunnen lopen met deze club!
Ze hebben, behalve OB, nog nooit iets van mij geproefd en dus heb ik geen idee hoe ik mezelf zal moeten bewijzen in dit komende jaar.
Maar dat ik mijn stinkende best ga doen, dat staat vast.
Ik kan er heel veel van leren denk ik.
Ik deel de passie en sta achter de doelstelling:



Promouvoir, préserver, enseigner et assurer la diffusion de la cuisine française de par ses régions dans la plus pure tradition de l'art culinaire et des arts de la table, tant en France qu'à l'étranger.

woensdag 3 oktober 2018

GROOT nieuws.........

Toen we in april onze jaarlijkse messenbeurs hadden in Langres, tijdens de dagen in het kader van "Les métiers d'art" verzorgden zoals gebruikelijk de "Academie Nationale de Cuisine" de lunches. Omdat hun voorzitter de buurman is van onze voorzitter wordt dit al jaren zo geregeld en maken zij dus terplekke een heerlijk driegangenmenu. ook dit keer was het eten weer voortreffelijk. Ik mocht zorgen voor het aperitief en de amuses en kwam dus meerdere keren in hun keukendomein en wisselden we e.e.a uit. Ik vroeg hem na afloop hoe je lid kon worden van hun brigade en hij zei dat ik dan een motivatiebrief moest sturen.Thuis had ik het er met Wim over, die had zo zijn bedenkingen maar ik dacht;" kan het allicht proberen".Na een week of wat schreef ik mijn brief .. Dat was begin mei 2018 daarna bleef het stil, heel erg stil. Vorige week dacht ik er ineens weer aan en overwoog om eens en visje uit te gooien bij PB.Dat is er echter nog niet van gekomen.                                                                                                                                                                                                                  Maandag 1 oktober kwamen H & D, hij zou bij ons de schoorsteen plaatsen voor de granulekachel in de achterkamer. Samen met H ging Wim aan de slag, D en ik kletsten een beetje bij met een bakkie thee. Postbode kwam dus haalde ik de post uit de brievenbus en daar zaten 2 enveloppen bij  één van le Four des Casseaux uit Limoges. Reactie op het stukje vertaalwerk wat ik voor hen had gedaan, met een klein presentje. En.................................................................................een brief van de Académie met de mededeling dat ze me aanstaande zondag om 18h30 verwachten in Hotel Hérard in Bourbonne les Bains! Ik ben door de ballotage.

dinsdag 25 september 2018

Einde van een "long, hot summer"

Vorige week op weg naar Nogent stonden ze weer, een weiland vol kleine roze herfststijlloos, hier heten die colchiques Iedere keer weer adembenemend om te zien hoe er vandaag nog niets staat en de volgende dag een weiland rose is van die krokusjes!! Zo prachtig!! ik pluk er altijd een paar, wel voorzichtig want ze zijn erg giftig. Ben ooit eens heel lang geleden terug gegaan naar een weiland compleet met schop om te proberen de bolletjes eruit te halen; vergeet het maar, die zitten meters diep en zijn onvindbaar, helaas.
De colchique is hier in Frankrijk voor de meeste mensen het teken dat de zomer ten einde is. En inderdaad een paar dagen later zakte de temperatuur aanzienlijk en werd het flink veel guurder. Tegenwoordig is het zo dat als het gaat regenen het meteen eerder een tropische regenbui lijkt. Het gaat zo tekeer, slagregens, en hele harde windstoten. Alles lijkt "extreem", is dat de klimaatsverandering?????
In de tuin zie je het ook veranderen, de laatste tomaten zullen wel niet meer rijpen, de appels vallen beurs uit de boom en de noten vallen dit jaar (ook zo vreemd) veel met schil en al er nog aan. We rapen in eerste instantie de kale noten, pellen is een heel gedoe en je krijgt zwarte handen. Zo lang het niet regent zorgt moeder natuur er wel voor dat de schillen eraf gaan. Inmiddels raapt Wim de meeste noten, ik kan slecht door mijn knieën en dat resulteert snel in rugpijn. Er staan al twee enorme bakken en aangezien ze erg droog zijn hoeven we niet erg moeilijk alles uit te spreiden. prettig dus! Ben benieuwd of mijn jaarlijkse afnemer nog zal bellen. Of ik begin volgend jaar nog olie zal gaan laten persen weet ik niet, het is heerlijk natuurlijk maar tegelijkertijd een verschrikkelijke klus om alles te pellen. En ik vergeet zo nu en dan dat ik het in de kast heb staan!!!!!!
Buiten staan nog een paar emmers appels, waarvan ik niet goed weet wat ermee te doen, ik heb al een tiental zakjes gedroogde appelringen/schijfjes en voor sap zijn ze niet zoet genoeg vrees ik. En als ik het goed begrepen heb zijn de condities anders geworden voor het persen. ik moet eens informeren.
100 kilo heb je nodig om te laten persen, maar of we dat halen? Iedereen barst van het fruit, maar ze hebben het daardoor bij de perserij enorm druk.Ook bij Mme L. ligt de tuin vol maar al die valappels laten zich slecht bewaren en zijn nog niet echt rijp........Ik weet het niet.
De eerste kweeperen zijn ook al aan het geel worden, dat wordt gelei. Dus nog genoeg te doen.


donderdag 6 september 2018

Een zomer vol fruit.

Gelukkig heb ik de tijd, de outillage en veelal ook wel zin om me met inmaken, wecken, drogen bezig te houden en dat moet ook wel want nog niet eerder hadden we zo ontzettend veel fruit.
De voedseldroger staat 's nachts aan vanwege goedkope stroom gedurende de nacht. Ik heb mirabellen en kerstomaatjes gedroogd en wil van de week ook de druifjes proberen, alhoewel ik denk dat daar niet veel van over zal blijven.
In de tuin staan inmiddels drie plastic tonnen, twee ervan vol met appelprut dat flink staat te gisten en sinds gisteren een derde vol pruimen. De opaalpruimen zijn zoet en sappig maar erg kwetsbaar, dus wel wat taart mee gebakken en ook een hele lekkere compote meegemaakt met walnoten en cognac.
Vijgen ook in grote hoeveelheden, daar heb ik in combinatie met geitenkaas en bladerdeeg hapjes van gemaakt en ingevroren. Ook vijgen op rodewijn gezet en vijgen op siroop. Mirabellen geweckt voor taart. Ik heb ontpit en de pitten weer gedroogd om "blind" mee te bakken. Iedere dag pluk ik vier of vijf augurkjes en die gaan in potten in zoetzuur. Tomaten daar heb ik tomatensaus van gemaakt en geweckt. De kelder begint goed vol te raken. Flessen aardbeiensiroop, cassissiroop en cassislikeur, vlierbloesemwijn en ......... vlierbloesemchampagne. Dat laatste (jammer genoeg maar 4 flessen) is zoo lekker, maar jammer genoeg zit er zo ontzettend veel koolzuur op de fles dat bij het openen er meer dan de helft uitspuit met een megakracht. De truc om beetje bij beetje de beugelklem los te laten helpt een piepklein beetje.
Vandaag probeer ik fruitleer te maken in de oven, ben benieuwd of dat gaat lukken, mijn voedseldroger zou dat ook kunnen maar ik heb nog geen speciale matjes daarvoor.
Dankzij mijn vacuumeerapparaat kan ik dingen dus ook sealen, scheelt ruimte. Zakjes gedroogde appelschijfjes, cherrytomaat en mirabellen voor later gebruik, ideaal.
Ik heb inmiddels dus aardig wat "gereedschap" en ik gebruik alles met regelmaat. Wim krijgt er een sik van, ik zou nog graag een rek of iets willen in de stal om dingen op te bergen en toch bij de hand te hebben. De duiventil is té lastig.
De vriezer zit nog vol varkensvlees voor paté en worst maar aangezien het nog steeds goed en warm weer is met vaak kans op onweer durf ik dat niet aan.
En de druiven zijn rijp dus is er nog wel wat te doen, ze zijn erg klein maar sap gaat wel lukken.
Gisteren zag ik dat ook de noten al uit de boom beginnen te vallen.
Vervelen zit er dus nog even niet in.

dinsdag 21 augustus 2018

Burenleed,

Sinds het heengaan van de twee buurjongens (resp.2011/2012) ging het met onze overbuurman (de vader van de jongens) bergafwaarts. Hield hij altijd al van een neut, in de loop der jaren werd het drankgebruik, drank mis bruik. Hij rookte ook stevig en nadat hij half 2016 met pensioen ging, werd zijn leven zonder echte hobby's en aandacht voor zijn kleine gezin beduidend minder interessant. Hij las veel en keek dagen televisie. Zijn vrouw MC had het niet gemakkelijk, aan rouwen is zij niet toegekomen. Ze moest sterk zijn en doorgaan. De zwakbegaafde zoon H, 27 jaar, met het verstand van een kind van ongeveer 10, beseft gelukkig niet alles. Hun dochter die in Orleans woont en 3 kinderen heeft woont samen met een aardige vent uit Guadeloupe. Zij komt met regelmaat met de 3 kids hierheen en laat dan nagenoeg alles over aan moeder, die zichtbaar geniet van het zorgen voor en het aanwezig zijn van haar kleinkinderen. S bemoeide zich nauwelijks met hen. Het ging met zijn longen steeds verder achteruit en een zuurstoffles was het gevolg. Een  fles met een snoer van ca.. 15 meter zodat hij "vrij" kon bewegen in huis en een kleintje voor als hij op stap ging........ en dat laatste deed hij op een gegeven moment vrijwel iedere dag, hoedje op , zuurstoffles onder zijn arm achter het stuur naar het kleine buurtwinkeltje in Bourmont om zijn drankvoorraad aan te vullen. Meestal een soms twee flessen whiskey. (we hebben van MC begrepen dat er per maand voor een klein 700€ aan shag en drank uitgegeven werd!) Het buurtwinkeltje floreerde, Bien sûr.
Een kleine anderhalve maand geleden na een bezoek aan de huisarts vertelde zijn vrouw dat er longkanker was geconstateerd, hij verloor zijn eetlust maar ging door met drinken en roken. Zij was het helemaal zat en wilde het liefste vertrekken, maar zat met zichzelf in tweestrijd want hem zo achterlaten wilde ze natuurlijk in haar hart ook niet. 36 jaar getrouwd, heel wat meegemaakt dus hield  ze vol. Soms met grove tegenzin. In de zomer zitten Wim en ik vaak 's avonds voor de deur thee te drinken en dat is vaak het moment dat we elkaar wat uitgebreider spreken. Ze liet dan ook wel merken dat het geen leven meer was zo in huis, hij bracht 99% van de dag door in de voorkamer, kwam wel aan tafel maar de rest van de dag en de nacht lag hij op de click-clac. Geen of weinig eetlust. Dus van een gezinsleven was nauwelijks meer sprake.  Na een nieuwe scan werd besloten om hem toch een chemotherapie via de bloedbaan te geven en werd er een port-a -cath ingeplant maar wat dat was en waarom dat gebeurde daar had niemand iets over gezegd(??) De verpleegkundige kwam iedere dag voor de wondverzorging. Ik keek op internet en zag d.m.v. een videootje wat het was en waar het voor diende 6 augustus kreeg hij zijn eerste chemokuur toegediend, het leek goed te gaan. 13 augustus de tweede, tijdens het toedienen kreeg hij een hartstilstand en was reanimatie tevergeefs. Wij waren die maandag, dinsdag en woensdag in Nederland en hoorde ik het donderdagochtend zodra ik de deur opendeed van H. die meteen voor de deur stond. Tuurlijk schrik je, maar het is een pijnloze dood, zonder lijdensweg.
De crematie vond gisteren plaats, geen rouwkaarten of advertentie, slechts telefonisch contact met hun familie en bekenden, dit alles vanwege de zus van MC met wie ze al een aantal jaren geen contact mee hebben ook al woont zij met haar man in onze straat. Maar helaas was onze buurvrouw van 85 zo slim om die zus per telefoon op de hoogte te brengen van het overlijden!!!!!
Omdat wij nog niets niet alle gebruiken en rituelen kennen tijdens een overlijden, ben ik gaan vragen wat ze verwachtte van ons, wij konden indien we dat wensten natuurlijk naar het crematorium komen in Dyon. Dat hebben Wim en ik gedaan, maar wat was dat een koude kille bedoening: H was niet mee, ook de kleinkinderen en schoonzoon niet. Slechts 11 mensen in een vrij grote zaal. Moeder en dochter zaten niet naast elkaar. Er werd slechts door de uitvaartleider een gedicht voorgelezen er was panfluitmuziek en men mocht als je dat wilde met een viltstift iets op de kist schrijven. Daar hebben Wim en ik geen gebruik van gemaakt. En toen stonden we weer buiten, een beetje beduusd. Wij reden terug naar M'celles waar om 16.00 uur de urn zou worden bijgezet in het graf van de jongens.
Om iets voor drieën kwamen de eerste mensen al aan, tegen vieren was het behoorlijk druk en liepen we in stoet naar de begraafplaats. Gelukkig voor MC waren er veel mensen, van zijn werk, familie en vrienden, buurtbewoners waren er nauwelijks. Het werd een korte plechtigheid waar MC zelf nog iets heeft gesproken, daarna werd iedereen uitgenodigd voor koffie of iets fris in de salle des fêtes. Haar zus en zwager konden het niet laten voor de deur te staan en diverse familieleden te begroeten, daarna ging hij zijn gras maaien!!!! de kl. zak.
Gisterenavond hebben we voor de deur dochter, schoonzoon en kleinkinderen uitgezwaaid die toch de laatste dagen van de vakantie in de door hen gehuurde mobilhome wilden doorbrengen ergens in het zuiden. MC en H blijven dus samen achter. Ze weet dat als ze ons nodig heeft wij er voor haar zullen zijn.
                                                           

donderdag 16 augustus 2018

Het weer en zijn gevolgen.

Al weken lang is het prachtig weer, eigenlijk voor het mooi soms echt gewoon "te" heet. Het gazon is inmiddels veranderd in een droge steppe! In Langres zijn we al weken niet geweest omdat én de weg is afgesloten vanwege werkzaamheden (dus omrijden) maar ook omdat er daar geen water is en dus vermoedelijk alles wel verschrikkelijk verdroogd zal zijn. Denken dat de aardappels niet eens zullen zijn gegroeid!!! Zo zonde. En door Wim's werk is er voor hem ook nauwelijks tijd meer om tussen de twee melkshifts door even op en neer te rijden. Jammer jammer. We zouden een keer daarheen moeten met zo'n mannetje met een wichelroede want iedereen beweerd dat er in elke tuin een bron aanwezig is!
Maar goed de dagen met mooi weer zijn natuurlijk heerlijk, nog nooit aten we zo vaak buiten!
's Avonds geen televisie maar op onze stoelen voor de deur, met een bakje thee. Heerlijk zo!
Maar anderhalve week geleden werd er onweer voorspeld en gaf de weersverwachting code Oranje door, dus dat is altijd linke soep.
We gingen op normale tijd naar bed en schrokken om iets over een wakker van een donderslag en was er geen elektriciteit meer. Dus met telefoon en zaklamp kaarsen opgezocht want we hoorden zo'n giga storm dat we vreesden dat onze stoelen wel weggewaaid zouden zijn. We hebben nog niet eerder zo'n storm meegemaakt, het was beangstigend, het ging zoo te keer!
Het goot tegelijkertijd bakken uit de hemel en het was aardedonker buiten.  We konden weinig doen, dus besloten terug naar bed te gaan. Op de mobiele telefoon de wekker voor Wim gezet.
Ik ben met hem tegelijk opgestaan, het stormde en regende nog steeds. Wim is snel even naar buiten gegaan en zag dat de stoelen aan het eind van onze straat lagen en dat de bloembakken met geraniums van het rek af waren gewaaid, het was aan de voorkant een grote puinhoop. het was nog te donker om de tuin aan de achterkant te bekijken, binnen gelukkig nergens lekkage.
Wim vertrok naar zijn werk en ik besloot toch maar weer in bed te kruipen. Ik stond om half acht op en keek naar buiten en wist niet wat ik zag..................
De appelboom was bezweken onder het gewicht van de appels en een hele grote zijtak was gebroken, overal lagen de appels op de grond, ook flink wat dode takken van de notenbomen en toen ik verder keek zag ik dat er van het kweekkasje alleen nog maar het geraamte stond, alle plexiplaten van dak en zijkanten waren weg!!! Oh jeh, wat een ellende, waar begin je???
Ik heb snel iets gegeten, ben naar buiten gegaan en begonnen met appels op te rapen. Eerst nog met het idee van die zijn voor de composthoop want ze zijn nog niet rijp en natuurlijk beurs van het vallen. Ik vulde de ene emmer na de andere, het was echt zo enorm veel!!! Wat zonde! (appelmoes van onrijpe appels is ook niet echt zo lekker). Toen Wim thuiskwam is hij meteen begonnen met het opruimen van alle dode takken en zijn we samen op zoek gegaan naar alle plexiglas platen. Die lagen echt overal, zelfs in de greppel en bij de buurvrouw in haar tuin. We hebben alles teruggevonden.
Ik had me inmiddels bedacht dat ik misschien die appels wel zou kunnen gebruiken om t.z.t. alcohol van te stoken. Dus de tonnen gepakt en omdat ik weet dat heel nooit zal verteren begonnen met ze in vieren te snijden, wat een gedoe dat schoot niet op.
Ik weet dat er speciale "broyeurs" voor appels bestaan en ik plaatste een oproep op FB. Helaas weinig respons. Toen dacht ik aan A.V. die hebben bij hem thuis echt alles voor noem het maar op, dus hem gebeld. Ja hoor pas de problème die had hij wel, moest alleen even een slinger aan gemaakt worden want zij hebben een klein motortje er aan/opgemaakt. Hij zou het wel komen brengen.
Dat deed hij inderdaad vrijdag middag. Samen met een appelpers! Loeizwaar en antiek.

zaterdagmiddag begonnen met het proberen de appels te vermalen, jemig zeg dat is me een loodzware klus! We merkten al snel dat de hele appels niet echt werkten, dus toen maar aan het snijden begonnen.  Dat ging beter, maar het bleef een zwaar werk. Er kwam behoorlijk wat sap uit de onrijpe appels en ik heb stiekem 3 kilo suiker erbij gedaan en ben nog snel 3 liter bio-appelsap gaan kopen. de ton gesloten en geduimd. Reacties van mensen (volgens mij gewoon jaloerse mensen) kwamen meteen, dat het zo nooit zou werken enz.. ik heb niets te verliezen, lukt het niet dan is het jammer. Maar nadat we nu na drie dagen even in M'sluis te zijn geweest terug zijn en ik vanochtend de ton opende zag ik dat het wel degelijk zonder enige toevoeging aan het gisten is!!!!! Yeahhhhh. Maar we zijn er nog niet want intussen vallen er nog steeds appels dus gaan we van de week nog een keer malen. Nu moet ik de tomaten, de augurken en de vijgen verwerken die er in de afgelopen drie dagen gegroeid waren of gerijpt zijn. Dus vervelen hoef ik me niet.


dinsdag 31 juli 2018

Limoges+ porselein.

Woensdagochtend 08.00 uur hadden we afgesproken bij oprit/afrit 24 van de A5 richting Orleans.
Het was prachtig weer en D&H stonden me al op te wachten. Tassen overgeheveld H gedag gezegd en op pad. Het was een dikke 600 kilometer en aangezien D niet rijdt, had ik de eer. Airconditioning aan, cruise control aan, Tom Tom die ons de weg wees, wat wil een mens nog meer?
Het was niet druk onderweg dus we konden lekker doortuffen. Namen geregeld even pauze en lunchten in de bloedhitte, waar we met een fles eigengemaakte vlierbloesem champagne een toast uitbrachten op ons tripje. (helaas stond er zoveel druk op de fles dat ik met 2/3de fles op de grond nog een klein slokje over had om te proosten)  Lekker spul zeg!!!
Doordat alles zo vlot verliep kwamen we al om 14.00 uur aan bij Limoges en besloten we maar meteen de stad te bezoeken i.p.v. naar het B&B te gaan. We vonden een plekje om te parkeren onder de stadswallen en maakten kennis met een prachtige stad. Niet erg druk en heel gevarieerd. Van kleine schattige vakwerkhuisjes tot hele imposante gebouwen. Helaas was het erg warm en dat is vermoeiend maar desalniettemin namen we de tijd en hebben we die middag al veel gezien. Om een uur of vijf ging mijn mobieltje, de gastheer van de B&B vroeg wanneer wij van plan waren in te checken. We stonden op dat moment klaar om erheen te rijden. Het lag niet erg ver van de stad vandaan, maar nergens een aanduiding in de vorm van een bordje of een huisnummer te bekennen. Later vertelde meneer ons dat hij dat graag zo liet ;wat men niet weet daar kan men ook niets over zeggen! Ik zette de auto voor zijn garage en hij bracht de tassen naar onze kamer onder het schuine dak, zag er keurig uit. Hij stelde ons voor aan zijn vrouw en we zagen in onze ooghoeken een keurig zwembad! yeah! Ze hadden mijn mail met reservering voor het avondeten niet gekregen en daarom waren we genoodzaakt om met de auto naar een zone commerciale te rijden en daar een eettent op te zoeken. We vonden een limousin vlees restaurant en aten daar een flinke burger. Terug naar B&B gereden en moe naar bed. De volgende ochtend (donderdag) kwamen wij in badkleding naar beneden en hebben voor het ontbijt heerlijk gezwommen. Meneer liep mee naar buiten om de poort open te doen en gaf mij aanwijzingen hoe ik achteruit er uit moest rijden, hij gebaarde zo heftig dat ik helemaal van slag raakte en niet meer wist wat te doen, terwijl ik woensdagavond zonder een centje pijn, zo achteruit was weggereden. Op het programma hadden we le Four des Casseaux, het museum en een porseleinfabriek op ons programma staan. Ook bij le Four vonden we snel een parkeerplek. Het was een indrukwekkende stenen oven met 8 vuurplaatsen en twee verdiepingen. Eerste verdieping kon men tot 900° C verhitten, beneden tot 1400°. Erg interessant. We keken ook even in de winkel, maar de prijzen waren schrikbarend hoog. Van daar door met de auto de stad in om in een parkeergarage de auto te stallen. Poeh dat viel vies tegen, zoo smal en zulke kleine plaatsen, maar met een beetje manoeuvreren lukte het me, weliswaar met zweetdruppeltjes op het voorhoofd! We namen de plattegrond mee en liepen naar het museum, helaas sloot dat tussen de middag. We namen ons voor om eerst een porseleinfabriek te bezoeken en dan onze rondgang in het museum voort te zetten. Zo gezegd , zo gedaan. Onderweg kwamen we een bar-tabac tegen die ons echter niets te eten aan kon bieden maar wel het terras aanbood om te lunchen, we kochten bij Carrefour city een stokbrood, wat fruit en voor beiden een kant en klare lunchsalade. Liepen terug naar het cafeetje en al babbelend aten we onze lunch. Ineens ontdekten we dat we onze tijd aan het vergeten waren, pakten snel alles in, betaalden en stapten flink door naar BERNARDAUX want daar was volgens zeggen om 13.30 uur een rondleiding. We kwamen iets over half twee binnen en vreesden dat de rondleiding al begonnen was...... Nee gelukkig niet dat was om 13.45 uur! mazzel dus.
Een schattig kittig juffie (zomerbaantje) nam ons samen met nog twee bezoekers mee voor een hele indrukwekkende, interessante en educatieve rondleiding. We hebben genoten! Wat een moois, wat een handarbeid, fantastisch. Weer terug naar het museum, helaas niet op alle afdelingen was airco.
We hebben verschrikkelijk veel moois gezien.
Tegen vijven gingen we terug richting auto, D wilde nog graag het stadhuis zien, dus nog even sightseeing-en daar, fotootjes maken en op weg naar Verneuil sur Vienne, daar zou die avond volgens zeggen een "Marché festive"zijn.
Daar aangekomen was men bezig lange tafels neer te zetten, werden de grillen en bbq's net aangestoken en zagen we diverse "hapkarren" van o.a. de slager, de kippenboer, de kaasboer, de bakker en de ijscoman staan.Ook was er een stel dikke dames (OMG een was echt zoo schaamteloos dik en dan ook nog met een split in haar rok en een immens decolleté) frites aan het bakken. We snapten het niet helemaal en zijn dus maar een plekje gaan zoeken aan een van de lange tafels. We hadden een paar gezellige buurmannen die al aan het aperitief zaten. Zij legden ons het gebeuren uit. Het was dus de bedoeling dat je vlees of iets kocht en daarmee naar de grill ging het laten bereiden en dan kon je dat dus aan de tafels opeten. We besloten een spies met eendenvlees te kopen en een bakje frites, haalden drankjes (mojito zonder alcohol) en lieten het bereiden. Terug aan tafel was het inmiddels al erg veel drukker geworden en speelde er een bandje. We hebben het super gezellig gehad en hadden met onze buren een leuke conversatie.
We hoopten dat we bij thuiskomst nog even een duik konden nemen....... nou niet dus alles was donker en op onze kamer was het zooo allemachtig vies heet dat we ons even geen raad wisten. Er stond gelukkig een ventilator en in ons ondergoed hebben we afgewacht tot het met geopende ramen en die ventilator wat aangenamer werd. D schreef in haar dagboekje ik whatsappte even naar huis en toen toch maar geprobeerd te slapen.
Vrijdagochtend zelfde ritueel eerst zwemmen ,dan ontbijten. Mevrouw was een gezellige kletskous en kwam er bij zitten. We poetsten onze tanden, pakten onze tassen en wilden gedag zeggen. Meneer gaf aan dat hij ons uitgeleide zou doen. ( ik had al tegen D gezegd de avond te voren dat als hij dat voor zou stellen, ik beleefd maar dringend zou vragen dat liever maar niet te doen!)
Ik durfde hem daarbij niet aan te kijken, maar heb hem op mijn allerbeleefdst verzocht maar liever binnen te blijven. Hij reageerde uiterst verbaasd en D zei later dat hij keek alsof hij water zag branden! tant pis!
Ik reed in een keer van de oprit af en hij deed de poort achter me dicht met een schraal lachje.
aan het ontbijt

zomaar een straatje in Limoges

de ongebakken porseleinen voorwerpen, klaar om gedecoreerd te worden.











Op weg naar Oradour sur Glane.
Daar aangekomen was de parkeerplaats al behoorlijk vol, het opent om 10 uur en dat was het net geweest. We gingen door het herdenkingscentrum, D kocht een plattegrond en we gingen op pad.
In de allee richting het dorp hangen portretfoto's van de mensen die omgekomen zijn 642 in het totaal, de stichting zoekt nog naar foto's want men is er nog niet in geslaagd die van iedereen te hebben gevonden. Door die foto's krijgen de slachtoffers van dit verschrikkelijke drama een "gezicht" en word je vanzelf steeds stiller. We voelden beiden hetzelfde en hadden geen behoefte om foto's te maken van de verwoestingen, de restanten van huizen e.d.. Als je dit ziet, staat het voor altijd in je geheugen gegrift en heb je die beelden al zelf in je hoofd opgeslagen.
We begrepen ook geen van twee, dat sommige bezoekers echt alles fotograferen en naar ons gevoel zich zelfs oneerbiedig gedragen.
Het is goed om het gezien te hebben. Als je met je eigen ogen dit ziet, doet je dat des te meer beseffen dat zoiets nooit meer mag gebeuren.
"Ceux qui oublient le passé, se condamnent à le revivre" Georges Santanyana

dinsdag 24 juli 2018

Vakantie, althans ,

Zo voelt het een beetje nu ik hele dagen thuis ben en mijn ei niet kwijt kan. E heeft mij niet meer nodig, zijn dochter wilde ook graag een zakcentje verdienen. Ik draai dus een beetje verloren in het rond. Genoeg te doen in huis hier hoor, daar niet van, maar nu de temperatuur zo stijgt heb ik daar niet echt zin in. Wim wilde perse de witte regen snoeien want die groeit zo dat het meer lijkt op verwildering dan op gevelversiering, dus dat deed hij even tussendoor, maar toen bleek de muur eronder wel erg lelijk dus meteen volgende dag tussen zijn toch al erg zware werk door geplamuurd en de afgelopen twee dagen is hij aan het verven, ziet er stukken beter uit. Ook hij heeft het zwaar op de boerderij, hij maakt lange dagen en heeft weinig fut tussen de twee melkbeurten door. De maandagen is hij vrij en een keer per twee weken het weekend, maar dan kan hij moeilijk stilzitten.
De moestuin ziet er goed uit, in het kastje groeien de augurken, komkommer en tomaten planten prima, ik pluk bijna iedere dag 5 of 6 augurkjes, die borstel ik (haartjes eraf) dan zet ik ze 24 uur in het zout en dan afspoelen en in het zoetzuur in de weckpot, al een pot is vol, twee maanden geduld en ze kunne gegeten worden. De kerstomaatjes heb ik gedroogd en daarna in de olijfolie gezet. Courgettes groeien ook en van de week nieuwe sla en andijvieplantjes gekocht en neergezet. Iedere avond moeten alle planten water want er staat/stond veel wind en dat maakt de aarde erg droog. Dat is een flinke klus van dik een half uur. Maar de planten staan er prachtig bij.
De kippen en konijnen hebben het ook warm, dus veel water en extraatjes.
Helaas hebben wij nog maar twee katten; ongelukkigerwijze is Spark de kat van M&E bij mij onder de auto terechtgekomen en vermoedelijk aan een hartstilstand een minuut of wat later overleden. Een drama dus en "Hoe vertel ik het aan hen???" Maar gelukkig namen ze het beiden sportief op. Een groot schuldgevoel minder voor mij.
Wel hebben we er af en toe een kostganger bij die we gemakshalve maar BOB hebben genoemd, een bruine  cyperse kater, niet gecastreerd, heel aanhankelijk en geen vriendjes met Emo!!
Hij komt nu een week of 6 af en toe buurten maar is flink afgevallen en miauwt voortdurend , wij denken dat hij is afgedankt en dat hij loopt te zoeken naar zijn baasje. Lief beest hoor, dat wel.

Morgen ga ik samen met DBV naar Limoges met de auto, niet echt super dat het nu zoo warm is, maar het is gepland, chambre d'hote gereserveerd en wij verheugen ons erop. We zien het wel, maken ervan wat we ervan maken kunnen. Een flink eind rijden, iets wat Wim en ik de afgelopen tijd al vaker hebben gedaan, op zoek naar een autootje voor mij, i.p.v. de Calibra. Die staat te staan en er wordt nauwelijks gebruik van gemaakt, duur in gebruik en ik rijd daar niet in. het was natuurlijk een beetje decadent om te gaan werken 7 kilometer hiervandaan met als vervoermiddel de Cadillac. Menig commentaar opgekregen o.a. van E zelf die tegen klanten zei dat zijn werkneemster het beter had dan hij met zijn Nemo!!!! Het is een heerlijke auto, rijdt als een zonnetje, maar om even een boodschap mee te doen, natuurlijk wel een beetje overdreven. (toen we de Scenic in wilden ruilen, wilde ik al een klein autootje, kun je nagaan!! toen werd het deze luxe Cadillac BLS)
Tot nu toe echter steeds van de koude kermis thuisgekomen want er zit iedere keer wel ergens iets wat ons niet aanstaat en niet in de advertentie was vermeld, balen dus. Maar we hebben nu waarschijnlijk wel iets gevonden, zaterdag gaan we daar op af, niet naast de deur helaas!!!!!


zondag 8 juli 2018

Auto entrepreneur/zzp-er.

Ik wilde het al langer maar het kwam er niet van, kleine zelfstandige worden om zo moeilijkheden met workshops en vertalingen te voorkomen. PG van het Office de Tourisme du Pays de Langres was een van de velen die me hadden gevraagd of ik er niet voor kon zorgen een inschrijvingsnummer te hebben bij de Kamer van Koophandel. Dat zou minder gedoe geven bij het betalen van diverse activiteiten en voor o.a. het Office gemakkelijker om van mijn diensten gebruik te kunne maken.
half april jl. ben ik er achteraan gegaan. het kostte zoals gebruikelijk weer erg veel paperassen en uitzoekerij maar het is gelukt. Mijn status was echter voor de kamer van Beroepen en kunstenaars lastig om onder een titel te vangen, maar ze hebben er gemakshalve " multi-services" van gemaakt en per 1 mei ben ik dus officieel zzp-er.
Sindsdien krijg ik erg veel reclamepost en aanbiedingen van Jan Rap en zijn maat, maar dat verdwijnt al  snel in de prullenbak.
Gelukkig kan ik voor diverse vragen ook bij mijn messenvriendjes terecht, zij hebben dit parcours ook afgelegd.
Ik kan en mag dus nu al mijn activiteiten uitoefenen maar moet dat natuurlijk declareren en daar hangt een prijskaartje aan. (af en toe zwart iets doen kan dus voordelig zijn!!!!)

Met het oog op die activiteiten heb ik twee weken geleden een shafing-dish aangeschaft met de bijbehorende gastro norm bak. Leek mij erg handig.
En dat kwam heel goed van pas afgelopen weekend.
Eric vertelde mij dat zijn familie een "cousinnade" organiseerde op zaterdag 7 juli (neven en nichtendag) en zij zochten iemand voor het hoofdgerecht, hij had aan zijn neef voorgesteld met mij contact op te nemen.
Diverse keren per dag worden wij echter lastig gevallen per telefoon door onbekende figuren die bellen met de meest vreemde nummers veelal uit het buitenland voor allerlei en nog wat onzin, dus wij hebben eigenlijk steevast het antwoordapparaat aanstaan. We hebben ook nummervermelding en als het een nummer is wat ons niet bekend voorkomt nemen we niet op.
Ook op de mobiele telefoon begint dit fenomeen sinds een poosje. Was ik vorige week bij M in hun nieuwe huisje ging de telefoon, ik zag een voor mij onbekend nummer en weigerde. Tien minuten later belde dit nummer weer. Ik weigerde nog een keer, toen het echter voor de derde keer verscheen nam ik toch maar op.................. was het meneer T, de neef van Eric!
Hij legde uit wat hij wilde, een hoofdgerecht voor 30 personen en vroeg mijn voorwaarden en wat ik kon voorschotelen. Ik had al in mijn gedachten een lijstje gemaakt en stelde hem diverse gerechten voor. nu zijn Fransen niet echt van zoet/zout combi's en nog niet echt erg gecharmeerd van exotische gerechten dus Thaise curry, nee dat was te riskant, iets met cocosmelk, Oei??? Hij wilde toch liever eerst met zijn vrouw overleggen en zou me z.s.m. terugbellen. Ik moet me inderdaad beter indekken en een schriftelijke bevestiging vragen bij een opdracht en een voorschot, dat zijn dingen waar ik nog niet zakelijk genoeg in ben!!
Halverwege de week belde neef op het moest Moussaka worden!

Ik werkte de laatste week in de kassen, we spraken er samen nog over en E. zei me, toen ik zei dat ik niet echt commercieel was bezig geweest met de onderhandeling, dat hij garant zou staan (de schat). Zaterdag de 30 ste werkte ik dus officieel voor het laatst, het was een bijzonder moment toen ik klaar stond om in de autio te stappen. opa C en oma N waren best emotioneel en bedankte mij voor mijn werk en mijn amicalitiet. Eric sprak ook nog wat lovende woorden, mijn goede humeur, altijd optijd, mijn contact met de klanten enz. Hartstikke lief allemaal. Ik heb ze gezegd hen binnekort uit te nodigen om met bij ons te komen eten. maar ik denk dat E mij in de loop van de maand nog wel met regelmaat op zal bellen voor een dagje oppotten, zaaien en watergeven!!!!

De gastronorm bakken waren dus bijtijds besteld (een jammer genoeg veel te diep, maar terugsturen kost mee aan kosten dus die houden we maar). Snel regelde ik een tweede bak bij de Mairie van Biesles. Donderdagochtend deed ik de boodschappen. En vrijdagochtend ben ik met de stopwatch op de tafel begonnen met snijden van 12 aubergines, in het zout zetten van de plakjes, daarna afspoelen en bakken in de olijfolie, 3 kilo aardappels schillen en koken en in plakjes snijden, de kaassaus maken met 2,5 liter melk. Een flinke klus dus.
Zaterdagochtend vroeg op en begonnen met de vleessaus maken, daarna beetje voor beetje de bakken opgebouwd. Het was al snel en vroeg warm, dus was ik bezorgd over het bakken en warm houden van de bakken. Besloot om ze naar de feestzaal te brengen en ze daar af te maken.............. Jammerdan, daar was slechts een heel klein oventje, dat kon dus niet. Bij E. thuis..... ook te klein de bakken pasten er niet in. Stress...........
Mee terug naar huis genomen, nagedacht, tijdsplanning gemaakt en ze toen maar een voor een in onze oven gezet. Een oud dekbed opgezocht, naar E. gesms-t dat ze de bain marie klaar moesten zetten en aansteken en dan kwam ik met een bak eraan. Het diner was geplanned om 13.30 uur het hoofdgerecht. De eerste bak was er om 12.30uur, terwijl de tweede in onze oven stond! In de bain-marie gezet en terug naar huis, een boterhammetje gegeten en de twee dabk naar hen gebracht, ze waren juist aan het opdienen en de eerste bak was leeg! Wat een timing!!!
Ze wilden persé dat ik mijn gezicht liet zien, hadden al zoveel over die Hollandse gehoord!!
Dus ik maar mee naar binnen, alle ogen gericht op Kwatta.
Ik zag in mijn ooghoek meneer J.M  T. zitten, hem kende ik nog van mijn hapkar tijd, een hele aandoenelijke lieve man die niet meer kon praten slecht klanken en altijd naar mij voor het raam stond uit te kijken en dan lachttte en zwaaide. Ik voeg aan zijn dochter of ik even naar hem toe mocht, hij lachtte naar me gaf me zijn hand! zooo lief. Ik kustte ook opa C en oma N en ben snel vertrokken.
Was toch wel spannend; zouden ze het eten lekker vinden? was het niet te vet van de olijfolie, was het genoeg? De hele dag spookte die vragen door mijn hoofd, ik had het liefst willen bellen maar dat doe je toch niet?
Om 20.00 uur kwam het verlossende sms-je van E.
Men had zoo lekker gegeten het was voortreffelijk en ik was een hele aardige Hollandse vnden de nichten! Ik was zo opgelucht.
de bakken met als laatste de kaassaus en de mozarella klaar om in de oven te gaan.

de twee bakken gevuld met laagje aubergine, vleessaus, aardappel, aubergine.


de aubergines in plakjes 1









dinsdag 26 juni 2018

het zit er bijna op.....

De zes weken werken in de kassen bij Eric zitten er bijna op; het is inmiddels de laatste week. Het is omgevlogen, wat heb ik het leuk gehad, af en toe best zwaar, warm en druk, maar zo leuk!!
Het werk is heel erg gevarieerd, klanten helpen, de camion klaarmaken voor opa C. (die vier keer per week vanuit zijn camionette bloemen, aardappels en groenten verkoopt), zaaien, stekkies verpotten,  plantjes oppotten, water geven, er is heel veel te doen.
In het begin was het vooral verkopen van eenjarige zoals geraniums, petunia's, begionia's, vlijtige liesjes, fuchsia's enz.. Nu is de periode aangebroken dat mensen koolplantjes komen kopen, witte kool, spitskool, savooi kool, rode kool, bloemkool, broccoli, spruitjes, knolselderij en sla. Ik vind het nog steeds moeilijk daar het verschil in te zien de blaadjes lijken zo verschrikkelijk op elkaar, ik vrees dat er een paar klanten zullen zijn die straks i.p.v. savooiekool ineens bloemkool zien groeien! hahaha, jammer dan! De sperziebonen, twee soorten en bonen die je moet doppen (demi-sec) heb ik in kleine plastic tray-
tunnel van begonia's/dahlia's

alle diverse tomaten

kleine eenjarigen

geraniums hang/ en staand

de glazen kas vol geraniums en hangplanten

buiten

tjes gelegd op de aarde en daarna  weer bedekt , 8/9 stuks per holletje en dan zet Eric later die "mottes" meteen in de volle grond, dat werkt uitstekend. (goede tip voor moestuinliefhebbers). Water geven aan alle planten is een dagtaak, een zware klus en een gevecht met slangen, koppen en koppelingen. In het begin was ik zelf natter dan de planten, maar heb het nu wel door blijf met een paar laarzen redelijk droog.
Tussen de middag ga ik naar huis om samen met Wim te eten, dat is wel zo gezellig.
Het zal dus best gek zijn vanaf volgende week niet meer dagelijks er heen te gaan. Wel blijf ik standby, opa C  moet geopereerd worden aan zijn hand en dan moet Eric de marktjes doen. Hij gaat me vast en zeker daarvoor nog bellen. We hebben af en toe flinke discussies, hij wil graag Nederlands praten en vraagt mij dan zinnetjes op te schrijven. het is echt de bovenste beste.
Wim begrijpt het geloof ik niet helemaal dat ik het werk graag doe en daar zelfs als gepensioneerd zijnde ieder dag naar toe ga. Maar mijn motto: Liever tussen de geraniums, dan erachter" daar sta ik volledig achter. Ondanks lage rugpijn, mijn spataderen en sinds van de week ook een zonallergie!
Ik heb een contract getekend tot 30 juni en ik maak dat vol/af. Dat was de afspraak en mocht E me verder nog nodig hebben dan mag hij altijd bellen. het enige nadeel is mijn vuile handen iedere dag weer, met handschoenen werken kan ik niet.
Ik heb een week of wat geleden, toen de verkoop van planten langzaam aan terugliep de suggestie gedaan om een dag "uitverkoop" te houden, om op die manier aan vaste klanten toch nog wat te kunnen slijten, anders staat het daar in de kassen weg te kwijnen en dat is toch erg zonde vind ik. Maar E is niet overtuigd en wil ook geen aasgieren die even de boel komen opkopen. Ik blijf erbij dat er nog veel geld in de diverse planten zit en het aantrekkelijk zou kunnen zijn er een dag voor uit te trekken en uitverkoop te houden. Misschien lukt het me toch nog om hem te overtuigen?
de glazen kas vol met prachtige geraniums diverse kleuren + soorten