Coco''s capriolen.

Vandaag vroeg wakker coco heeft me voortijdig gewekt. We waren om half elf thuis gisteren avond na een hele enerverende dag. We reden hier om twaalf uur weg. Coco achterin. Rit van ruim anderhalf uur om bij W&H te komen. Coco was rustig in de auto. Wim vindt t altijd weer een pokken eind die rijdt 100 x liever naar Nederland. Dit is grotendeels kleine wegen. We waren er om iets voor twee uur. Coco aan de grote lijn van Matt eerst nog onrustig maar na een poos ging ze toch naast Wim liggen. We dronken thee gingen over op wat fris en hadden flink wat bij te praten.Konden lekker buiten zitten.

Angenietha

H en ik doken de keuken in en bereidden het eten voor. We aten het voorgerecht nog buiten. Omdat t toch kil werd wilden we naar binnen verkassen en keek ik samen met Wim waar we Coco neer konden zetten in de schuur met de deur naar de keuken open. We maakten de lange lijn vast en Coco kon zo of de keuken in of nog net de tuin in. We begonnen te eten en schoorvoetend wilde Coco toch even in de keuken kijken. Er gebeurde iets onverwachts in de keuken en Coco schrok stootte daarbij een krat met flessen om en dat maakte veel lawaai ze nam een run en hoe ze t voor elkaar kreeg , geen idee maar de lange lijn en haar harnais lagen bij de schuur deur en Coco was........... Nergens meer te zien.

Angenietha

Het terrein is niet omheind ze kon dus overal naar toe zijn in grote paniek. Wij naar buiten, we zagen haar nergens meer. Iedereen ging een kant op, tevergeefs geen spoor van Coco. Wim optimistisch als altijd (maar niet heus) zei dat we t wel konden vergeten. Hij pakte de auto en reed een rondje. Kwam terug hij had haar nergens gezien. Teneergeslagen overlegden we. Ik kon geen hap meer eten.

Angenietha

De wetenschap dat Coco daar de omgeving niet kent, haar enorme paniek kennende kwamen we tot de conclusie dat ze wellicht toch terug zou komen naar het huis van W&H. Desnoods kon Wim naar huis en zou ik blijven slapen. H zei zullen wij toch nog maar een eindje gaan lopen? Een van de buurkinderen had gezegd dat ze een blonde hond had gezien en in welke richting die was gerend. We zijn gaan lopen en ik heb iedere keer in mijn handen geklapt en Coco's naam geroepen. Precies zoals thuis als ze in de tuin is. We zagen haar nergens. Ik was ten einde raad.. Ineens zag ik iets rennen. Ik bleef roepen en klappen en kwam ze te voorschijn. Geloof dat zij net zo blij was als ik. Ik kon haar niet pakken en dus bleef ik haar naam noemen en zei kom maar Coco dan gaan we naar Wim. Ze volgde ons. Tot vlakbij het huis. Maar ze wilde t erf niet op.

Angenietha

Wim heeft de achterklep van de auto opengedaan en daar sprong ze uit zichzelf in. Klep meteen dichtgedaan. Wat een commotie!!!!!

Angenietha

Wim heeft haar riem om kunnen doen. En nog even mee kunnen nemen richting tuinstoelen. Daar hebben we nog het door mij gemaakte dessert op kunnen eten. Alle vier zo opgelucht. Gelukkige bijkomstigheid is dat W&H een poes hebben Siepie die dezelfde angst heeft als Coco en daardoor begrip hadden voor de situatie en onze enorme frustratie. Maar OMG wat waren we allemaal blij dat we Coco terug hebben. Want we weten zeker dat het niemand gelukt zou zijn haar te pakken te krijgen en wat zou er dan met Coco zijn gebeurd,?

Angenietha

Om iets over negen reden we met een versleten Coco achterin terug naar huis. Maar we weten zeker dat we Coco niet meer naar zo'n bezoekje mee zullen nemen.

Zo blij dat ze mijn stem heeft herkend en kennelijk toch mij zo vertrouwd dat ze me volgde die kilometer achter me aan! Het was een hard gelach maar ook een wijze les.

We moeten dus een ander harnais kopen. Snappen niet hoe ze hier uit is gekomen. Het lag aan die lijn en alles zat nog gewoon dicht en vast!!!!?

9 augustus 2019, om niet snel te vergeten.

De voorbereidingen waren intensief, het uitzoeken van de gerechten, het maken van de enorme boodschappenlijst en daar waar nodig ook nog de vertaling(en) hebben me veel tijd gekost.
In eerste instantie een koud buffet voor ca.80/100 personen. Ik ging uit van 80 en vermenigvuldigde de receptuur daar waar nodig. Veel gereken, maar ik reken altijd ruim. Liever teveel dan te weinig.
Les Aiglons de Marac hadden mij 'carte blanche"gegeven voor wat betreft de samenstelling van het buffet, dat is altijd wel prettig. Toen ik op de woensdag  een week ervoor opbelde naar de voorzitter die de reserveringen opnam, vertelde hij me ongeveer 30 inschrijvingen te hebben, Daar schrok ik wel even van, maar de deadline was de 6de augustus. Dinsdagsavonds kreeg ik door dat er inclusief de vrijwilligers 96 mensen mee zouden eten.
De waslijst boodschappen bij de drive van Leclerc kon de deur uit, de bestelling bij Intermarche van de vleeswaren gaf ik door en via internet deed ik de bestelling voor de Aziatische producten en nog wat andere kleine dingen die ik nergens kon vinden kwamen via internet op tijd binnen.
Donderdagochtend om half zeven zou AvG aankomen met de Flixbus, zij wilde zo graag dit een keer van dichtbij meemaken dat ze een ticket voor de bus had gekocht en woensdagavond om 22.00 uur op Rotterdam CS op de bus stapte, ze zou een weekje blijven.
Dus die donderdagochtend vroeg op, op weg naar Langres Nord waar de bus zou stoppen.
(buschauffeur reed echter de afrit voorbij en moest omdraaien bij de volgende afrit, gevolg was dat de bus een dik kwartier later de tolpoortjes doorkwam).
Naar huis gereden, AvG haar spullen in de logeerkamer gezet, met elkaar geluncht en toen op pad voor het ophalen van de boodschappen, gelukkig had ik Wim's Berlingot en kon het er allemaal goed in, Het was echter behoorlijk warm dus koelelementen en koeltassen voor de zuivel en de vleeswaren.
Afgeleverd bij de salle de fetes in Marac. Stand van zaken opgenomen wat betreft potten en pannen, lijstje gemaakt wat ikzelf mee moest nemen. 10 Vrijwilligers waren gecharterd en afspraak stond voor 8 uur de volgende ochtend. Vrijdagochtend dus vroeg op, de rest van de boodschappen in de auto en op pad.

het menu

Daar aangekomen alles uitgestald, kennis gemaakt met de 10 vrijwilligers die in de vorm van een workshop onder mijn leiding zouden kokkerellen. 9 vrouwen en een man. Alles uitgebreid doorgenomen, taken verdeeld. Werkten in groepjes van twee. Helaas zit er altijd wel een zeikerd bij (uitspraak van een kookdocent van heel lang geleden!) en dat was ook dit keer het geval. Een lastige mevrouw, die al meteen zelf uitmaakte wat ze ging maken!
Maar goed verder verliep het eigenlijk best lekker en vlot, zodanig dat ik samen met AvG om een uur naar huis reed, daar even lekker een doucheje pikte en kon bankhangen. Afspraak om om 18.00 uur weer ter plekke te zijn beviel mij uitstekend. 80% van de gerechten was klaar, alleen hier en daar nog wat kleine dingen, w.o. sausjes maken en op schalen uitserveren.
Daar weer aangekomen werd er verteld dat het juiste aantal deelnemers was gestegen naar 104 personen en dat er voor de film/documentaire 130 mensen werden verwacht. We hielden een briefing en iedereen kende zijn taak. We spraken af het menu in drieën te splitsen. Ik kreeg onverwachts het verzoek mezelf aan de mensen voor te stellen en het menu aan hen uit te leggen m.b.v. de microfoon. Er werden foto's gemaakt en geapplaudisseerd. Ik had (mede omdat AvG er was) ,Wim ook zover gekregen dat hij aanwezig zou zijn, ik vind het iedere keer zo jammer dat hij niet meemaakt wat ik tijdens zo'n festijn allemaal presteer. Ik kon een paar keer even aan hun tafel aanschuiven.
Het buffet werd heel enthousiast ontvangen, kreeg verschillende mensen in de keuken en aan tafel met vragen en complimenten. Er werd nog een foto gemaakt voor de krant en we kregen een flinke staande ovatie.
De film/docu viel me tegen, Wim ging eerder naar huis vanwege Coco en AvG kon de film niet verstaan en was ook moe van de hele dag zo intensief te beleven. We pakten de spullen, en reden dus voortijds naar huis terug.

Het 'kookteam"

JHM ma.12-09-2019

koude soep van courgette, cappuccino van rode biet en komkommer-paprikaterrine

Het was een groot succes, ik ben onder het budget kunnen blijven qua onkosten en dankzij die kleine break in de middag was ik beduidend minder versleten. Dus dat is een ding om in de gaten te houden bij een volgend festijn van die omvang.

Het Chateau in Damblain..

Het chateau in Damblain is van beheerder gewisseld per 1 juli en daardoor zijn er op dit moment geen reserveringen. Het nieuwe beheerdersechtpaar, hij Nederlands , zij Frans hebben hun intrek in het bijgebouw genomen. De eigenaresse belde me op en vertelde me dat de dame wel voor kleine groepjes wil en kan koken maar boven 6/7 personen durft ze dat niet aan, dus zal er misschien ooit een beroep op mij worden gedaan. MB vertelde me dat het echtpaar een stel is van 12 ambachten, 13 ongelukken; dat gaat mij verder niet aan. Ik zie wel of ze ook nog een beroep op me doen. Voor CvO is het balen. Maar die heeft inmiddels ook andere dingen in het vooruitzicht.

Ik kreeg begin juli een telefoontje van de FR52 met de vraag of ik de slotavond van "Les Diseurs D'Histoire" dit jaar weer voor mijn rekening wil nemen! Yes!! met alle liefde!! Dit jaar is het in Marnay sur Marne, m.b.v. 10 vrijwilligers het menu maken! Leuk!
En.....
9 augustus is er een avond in Marac, daar wordt een film/documentaire gedraaid in de openlucht op groot scherm en voorafgaand wil men een koud buffet voor 80/100 personen en aan mij is gevraagd of ik op dezelfde manier als op de slotavond een workshop wil geven aan 10 vrijwilligers en zo het koud buffet bereiden. Ook leuk dus!!
Ben de afgelopen week bezig geweest met de receptuur uitzoeken, in het net (Frans) uitwerken en de boodschappenlijst aan het samen stellen! Valt niet mee is een flinke klus.
Leuk menu uitgezocht, niet al te ingewikkeld.
Het merendeel van de boodschappen doe ik bij Le drive van Leclerc, dan heeft M ook wat te doen!!
Sommige dingen blijken wat lastig verkrijgbaar ,dan maar via internet, zo jammer dat de verzendkosten iedere keer zo tegen vallen. Ik heb een royaal budget. Komt goed!

Er even tussenuit met DB.

Na het zien van de prachtige film " Le palais idéale du facteur Cheval"  had ik iets van dat zou ik in het echt willen zien. Het uitje vorig jaar samen met DB naar Limoges was een succes en voor herhaling vatbaar. Zodoende overlegde ik met haar en planden we drie dagen tijdens hun vakantie in Frankrijk. Ik zocht een B&B met zwembad en reserveerde een kamer met twee aparte bedden.
We spraken af bij de oprit van de péage in Langres Sud en vertrokken zondagochtend 7 juli richting de Drôme.
Eerste stuk via de péage en daarna namen we de Nationale. Het was erg warm en het gebied adembenemend mooi. Genieten dus. De eigenaar van de B&B had gevraagd om indien mogelijk voor 18.00 uur ons te melden i.v.m. zijn afwezigheid later op de avond.
We stopten regelmatig onderweg, picknickten bij een dorpje waar alle bomen aangekleed waren met diverse breisels, erg leuk.
We waren netjes op tijd en vonden het adres zonder al te veel moeite.
Een hele aardige man met een accent uit de Midi liet ons de kamer zien. keurig netjes. Samen met zijn vrouw maakte hij nog snel het tweede bed op.
We vroegen of we na het eten nog mochten zwemmen:" pas de problème"
Toen op zoek naar een restaurantje....... helaas dat viel zwaar tegen, alles was dicht. We vonden na veel heen en weer rijden een pub met daarnaast een afhaal pizzeria. De pub eigenaar vond het prima dat wij bij hem op het terras een pizza nuttigden mits we bij hem een drankje bestelden.
Dat was geen punt. Het smaakte voortreffelijk.
Daarna terug naar het B&B en daar namen we een heerlijke duik in het overdekte zwembad!
Goed geslapen want we waren best moe.
Volgende ochtend voor het ontbijt stonden we om 7 uur in badpak klaar voor een duik, daarna een douche en aan de ontbijttafel.
Daar stonden 4 borden gedekt en zaten we aan tafel met een echtpaar uit Nord Pas de Calais. De jammetjes op tafel waren home made.
Eenvoudig ontbijt met croissantje en stokbrood. Maar smaakte verder okay.
Op tijd in de auto om naar Hauterives te vertrekken.
Daar aangekomen kochten we een kaartje en stapten de wondere wereld van Facteur Cheval binnen. Wat fantastisch, wat bijzonder, wat een werk van een enkel mens.
Prachtig beeldhouwwerk, mooi indrukwekkende in het steen gegraveerde teksten!!
We waren er stil van.

het palais idéale

de graftombe van de familie Cheval

pizza op het terras van de pub

Daarna reden we naar Tain l'Hermitage en bezochten we met
veel plezier het Cité du Chocolat. Daar was het lekker koel en erg educatief en interessant.

De bijbehorende winkel was  een waar chocolade paradijs. Gelukkig ook volop witte en blonde chocolade!
We reden door naar Romans sur Isere, kregen bij de VVV een  kaart met een stadswandeling die hebben we een stuk gelopen, erg leuk oud centrum. We vonden een leuk restaurant en aten daar erg lekker. Terug naar B&B en daar nog weer heerlijk gezwommen. De volgende ochtend op advies van de andere gasten reden we voordat we daadwerkelijk op de terugweg gingen naar huis lang Pont en Royans met de bekende hangende huisjes.  Nadat we een parkeerplaats hadden gevonden en we naar de rivier liepen had ik ineens een bijzondere déjà-vu ervaring. Zo gek.... ik was hier al geweest, kon me op dat moment totaal niet herinneren wanneer, met wie ??? Smsde naar Wim en vroeg of hij het herkende op de foto die ik mee stuurde maar hij wist het ook niet!(????) Het bleef echter in mijn hoofd spoken. De terugreis verliep traag, jammer genoeg bleek dat H, D niet op kon halen op de afgesproken afrit en moest ik doorrijden naar AsA. Daarvandaan reden we naar hun tentje op de camping 6 km verder anders hadden ze dat nog moeten gaan lopen. Ik kwam tegen 22.00 uur thuis moe maar wat was het weer gezellig, wat hebben we het weer leuk gehad , hoop mooie dingen gezien. We hebben dezelfde interesses, vinden veel leuk, houden van lekker eten, dus...... volgend jaar tijdens de zomervakantie een nieuwe reisje van 3 dagen. Staat al in onze agenda's! Er is nog genoeg moois te zien.                                                                                                                                                                                                                       

En dit is het stukje verslag van Debbie:

Zondag 7 juli

Vandaag ga ik op pad met Angenietha naar een B&B in de Drome. Angenietha heeft de film gezien van de postbode die tijdens zijn rondes mooie stenen verzamelde en daar in zijn vrije tijd gedurende 30 jaar een prachtig bouwwerk maakte. En dat willen we graag met eigen ogen gaan zien. We spreken om 7.30 af bij de tol Langres Sud.

Angenietha heeft gereserveerd. We gaan tot Dijon op de tolweg en daarna binnendoor omdat de streek erg mooi is en omdat het druk is bij Lyon want de finale WK wordt daar gespeeld vanavond om 17.00.  Nederland speelt tegen USA. Het is een prachtige route, veel hoogteverschil, walnoten, abrikozenbomen en wijngaarden. We stoppen 3 keer onderweg. Eerst voor een theetje en croissantje, dan voor een heerlijk ijsje aan een recratiemeertje, pff het is inmiddels tropisch warm en we lunchen op een pleintje in een dorpje op de stoep van de Marie, in de schaduw want het is echt te warm om in de zon te gaan zitten. We zijn op tijd bij de B&B waar we hartelijk worden ontvangen door de eigenaar en zijn vrouw.

Nadat we onze kamer hebben gezien en onze spullen hebben neergezet gaan we in badkleding naar buiten om te zwemmen, het is heerlijk na zo’n rit in de warmte. Als we boven komen kijken we nog even naar de 2^e helft van de voetbalfinale Nederland tegen USA. Helaas kunnen we niet van ze winnen maar we zijn supertrots op ons damesvoetbalteam ! We gaan op weg naar het stadje voor een lekkere maaltijd. Helaas is het enige restaurant wat open is op deze zondagavond geheel gereserveerd en kunnen wij er niet eten. Dus op naar een pizza afhaalpunt en daar 2 heerlijke pizza’s besteld en ernaast op het terras van een barretje iets te drinken besteld en daar de pizza’s opgegeten. Het smaakte ons heerlijk. Moe maar voldaan gaan we terug naar de B&B en slapen al snel.

Maandag 8 juli

We staan vroeg op om te gaan zwemmen voor het ontbijt. De eigenaar is al bezig met tafel dekken. Het zwembad is weer heerlijk en we zijn klaar voor een nieuwe dag ! We krijgen een echt Frans ontbijtje, stokbrood, croissantjes en koffie of thee. Jus d’orange en zelfgemaakte jammetjes. En we ontmoeten de andere Franse gasten uit Nord Pas De Calais. We eten in een ontbijtruimte die gezellig is ingericht met allerlei antique spulletjes.

Na het ontbijt gaan we op pad naar Le palais ideale du facteur Cheval, in Hauterives. We zijn erg onder de indruk van zoveel moois, deze man heeft helemaal alleen een droompaleis gemaakt met stenen die hij dagelijks vond tijdens zijn rondes en inspiratie opgedaan van de ansichtkaarten die hij zag en kunstijdschriften over allerlei mooie gebouwen en beeldhouwwerken. Echt heel indrukwekkend om te zien. We nemen ruim de tijd om alles goed te bekijken. Er zijn ook veel spreuken op de muren aangebracht, gedachten van de postbode die hij ook wilde nalaten. Ook nog naar de graftombe gelopen, ook deze was door de postbode zelf gebouwd. Na hem zijn ook zijn kinderen en vrouw daar begraven. Het was echt de moeite waard om dit allemaal te bekijken.

Daarna reden we naar Tain l’Hermitage het Cite du Chocolat. Een wereld vol geschiedenis over het ontstaan van chocolade, waar het vandaan komt, hoe het wordt geproduceerd en bewerkt en hoe het smaakt ! We hebben heerlijk geproefd.

Er was ook veel te zien en doen voor kinderen, erg leuk !

In de winkel stond het vol met de meest heerlijke chocolade en produkten, het was helaas te warm om iets te kopen en mee te nemen. Buiten gekomen viel er een muur van hitte op ons.

We gaan naar Romans sur Isere waar we een fijne wandeling maken door de oude stad en langs de rivier. Daarna naar een fijn restaurantje gegaan en heerlijk gegeten. Er viel een klein spatje regen maar dat duurde maar kort. Op naar de B&B om nog even te zwemmen en naar bed.

De volgende ochtend ook weer gezwommen, ontbeten en naar Pont en Royans naar de bekende hangende huisjes. Onderweg nog gestopt bij het oude chateau de Bressieux of eigenlijk een ruïne, het regent even flink maar we gaan toch de heuvel op en genieten van al het moois wat we zien. Angenietha gaat de uitkijktoren op en maakt prachtige foto’s van het uitzicht. Daarna stoppen we nog bij Abdij de Chambarand waar vroeger bier werd gebrouwen en kaas werd gemaakt. Dan naar Pont en Royans, een mooi stadje, heerlijk gewandeld en een zalig stokbroodje gegeten aan het water. Echt een bijzondere plek.

Nu is het echt tijd om terug te rijden naar de Haute Marne. We nemen nu wel de tolroute om zo wat sneller thuis te zijn. Helaas belt Hans mij op om te zeggen dat de auto stuk is, Angenietha brengt mij dus thuis en ons samen nog naar de camping in Rouvres. Hierdoor is zij pas om 22.00 thuis. Wij eten iets bij de camping en gaan moe naar bed.

We hebben hele leuke dagen gehad met veel ontspanning en plezier. Volgend jaar gaan we vast weer samen op pad.

Een uitstapje ivm familiebezoek.

Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje van Calvin Veltman mijn familielid die tegenwoordig in Montréal Canada woont. Hij zou samen met zijn vrouw Sylvie weer in Frankrijk zijn voor haar werk en vroeg of ik het leuk vond om samen met Wim met hen te lunchen!
Hartstikke leuk natuurlijk maar..... Zij zouden in Strasbourg verblijven en dat is hier toch dik drie en een half uur vandaan. Daarbij kwam ook nog dat de dagen waarop zij daar zouden zijn, midden in de week vielen. Niet zo handig voor Wim dus.
Alleen met de auto, was een optie, maar het leek me toch te vermoeiend. Dus op zoek naar mogelijkheden met de trein.
Moeilijk, moeilijk, moeilijk of verschrikkelijk, belachelijk duur.
Na veel gezoek besloten om met de auto naar Nancy te rijden en daar een rechtstreekse trein naar Strasbourg te nemen. De ticket viel mee qua prijs en parkeren was ook niet al te kostbaar. Ik vertrok bijtijds, je weet maar nooit, toch?
Parkeergarage was vlakbij het station en ik had nog tijd voor een bakkie thee en een croissant.
Aangekomen op het perron in Strasbourg zag ik Calvin al staan, niet veel veranderd en de begroeting was allerhartelijkst. Het was inmiddels lunchtijd ,hij kende de weg en nam me mee naar een gezellig restaurant aan het water midden in het centrum. Sylvie had de hele dag conferences en kon er niet bij zijn. We lunchten met een lekker glas Riesling en wandelden daarna door de stad. Ik had een afspraak gemaakt met een oud collegaatje om haar een bezoekje te brengen om de baby te bewonderen en dus nam ik om 5 uur afscheid van mijn neef hij dropte me met ticket en al bij en in de tram. Ik had haar huis snel gevonden en samen haalden we baby E. af in de crèche. Het was een gezellig weerzien en GJ is net een poppenmoedertje. Schattig om te zien. Om iets over zes ging mijn trein terug naar Nancy. GJ ging met me mee naar het station en daar stapte ik weer in de trein.
In Nancy ging het met onze Tomtom volledig mis, ik ben ruim drie kwartier aan het etteren geweest, steeds weer leidde de TT mij terug naar de parkeergarage!!!! Ik werd flink nijdig en nam op een gegeven moment een gok in de richting van Epinal. daar kwam ik ineens een naam van een dorp tegen dat ik ken en zo belandde ik uiteindelijk op de Nationale naar Neufchateau, jammer genoeg dus geen tolweg maar in ieder geval de goede kant op naar huis. Ik stopte bij Mc Donald's en kocht in de drive een frietje, had trek. Thuisgekomen deed ik (niet zo aardig) mijn beklag over de TT tegen Wim, lullig natuurlijk want hij kon daar ook niet veel aan doen.

De volgende dag ging ik eerst naar een vergadering met de CCAS groep om het vervolg af te spreken van de kooksessies met de voedselbank. 's middags weer naar de kassen en ging ik door met het verpotten van de kool en de slaplantjes. Erik vroeg of ik i.p.v. zaterdagmiddag , zaterdagochtend de tent kon runnen want hij had een medische afspraak. Zodoende kon ik 's middag toch mijn gezicht laten zien in Biesles waar we een opendag hadden met de messenvrienden. Ik had toen ook al een beetje last van een zeurende pijn in mijn kaak. Zaterdagavond thuis kreeg ik veel meer pijn, ik probeerde of er een tandarts weekenddienst had, helaas dat was niet het geval. Die nacht sliep ik voor geen meter. Ik mocht zondagochtend vanaf 9 uur bellen , maar toen nam de dienstdoende tandarts niet op.
Ik bleef het proberen want inmiddels was de pijn ondragelijk aan het worden. Om iets voor elf kreeg ik een tandarts aan de telefoon die me zei dat hij niets kon doen, behalve antibiotica voorschrijven. Ik stemde daarmee in, belde onze apotheek en mevrouw ging het voor me regelen. Wim haalde de medicijnen op. Helaas weinig van te merken en de pijn werd alleen maar erger. De nacht was verschrikkelijk en maandagochtend 9 uur had ik de tandartsassistente aan de telefoon, ik was ten einde raad. Ze noteerde de afspraak om 14.30 uur. Wim ging gelukkig mee, ik had zo'n pijn.
Tandarts zag mijn tranen en zei dat hij me er maar beter ineens vanaf kon helpen door de kroon, waaronder een abces zat er meteen maar uit te halen. Mij kon het op dat moment niets meer schelen ik wilde van die afschuwelijke pijn af. Ik kreeg een paar verdovingsprikken en daarna begon hij te wrikken, rukken, duwen trekken en brak de kroon in stukken, de wortels moesten er ook uit en hij liet me zien dat het zakje met de ontsteking er ook uit was! Het was pijnlijk maar in ieder geval een stuk minder dan een kwartier of wat daarvoor. We spraken af dat ik dit eerst maar laat genezen en dat we in september elkaar zullen zien om te kijken wat de mogelijkheden zijn. Bridge, implantaat ????
Het is nu een dag verder, buiten is het 37°, verschrikkelijk heet dus en Erik stuurde een sms dat ik er verstandig aan deed om thuis te blijven want hij kan me geen werkplek bieden uit de zon! En we willen natuurlijk niet dat ik nog een keer een appelflauwte krijg.
Dit is de laatste officiële werkweek van mijn contract. Denk dat ik dus vermoedelijk niet mee zal werken, het blijft de hele week zo heet, Hittegolf! Code Oranje.

Project CCAS en een appelflauwte.

Jl vrijdagmiddag was Algerije aan de beurt, dit keer drie dames die zouden koken, twee voor de "kefta" en een die "griwech" koekjes zou maken. SH was al een dag of wat van te voren zwaar in de stress. Ze was niet volledig op de hoogte van het hoe en het wat, omdat zij niet op de vrijdag ervoor aanwezig was geweest tijdens het bespreken. Ik probeerde haar gerust te stellen, wat me slechts gedeeltelijk lukte. Jammer genoeg was het merendeel van de mensen weer eens te laat (het half uurtje van Nogent heet het hier!) dat is toch wel storend en jammer.
SH en ik zorgden dat alles klaar stond, mevrouw ZB zou voor de kefta zorgen, er was 2.5 kilo halal gehakt en 6 halal kippenpoten, wij vonden dat redelijk veel maar meteen werd aan ons uitgelegd dat als je in Algerije kookt dan kook je altijd veel, want als er onverwacht iemand aanbelt kun je die persoon ten alle tijden eten aanbieden! Over gastvrijheid gesproken!!!
Samen met een Portugese, een Spaanse, twee Franse vrouwen troffen we de voorbereidingen. De een schilde de aardappels de ander maakte de uien schoon en tot mijn grote verbazing werden ook de rauwe eieren in de schaal eerst gewassen!! (heel normaal vond men dat,ik had dat nog nooit gezien of gedaan) de uitleg die erachter zit is echter zo gek nog niet😄
We hadden het fornuis al vast aangezet want dat is niet echt een topper, dus Big Fat Mama ZB kon de grote pan op het fornuis zetten en beginnen met het aanbraden van het vlees. Het was een hele gezellige gemoedelijk sfeer. Ik ben en blijf super enthousiast over dit gebeuren. Die samensmelting van diverse culturen, de samenhorigheid, eten wat verbroedert het is echt zoo tof!
Mevrouw K. maakte het deeg en liet ons uitgebreid zien hoe je die koekjes maakt met behulp van een deegrollertje. Daarna moest er plek gemaakt worden op het fornuis voor het bakken van de koekjes in hete olie. En een pannetje met honing om ze daarna in te dopen. Al met al liep het allemaal op rolletjes en lukte het om op tijd de grote pan op tafel te zetten om iedereen te kunnen laten proeven!!
In het totaal een vrouw of 15 om de grote pan heen, iedereen met een lepel om te proeven. Super, Frans, Spaans Portugees, Kameroen, Nederlands en Frans en natuurlijk Algerijns en Marokkaans.
Volgende keer Hongarije!!!
Hopelijk met nog meer toeschouwers en deelnemers!
En toen werd het ineens weer bloedheet qua temperatuur!
Dus in korte broek en topje naar de kassen gisterenmiddag.
Al snel had ik het erg warm, hoedje op en af en toe een slok water.
Erik wilde dat ik samen met Coralie 100 tomatenplanten in de onderste tunnel zou gaan neerzetten.
Dus de planten op de kruiwagen geladen en met het gereedschap (een schep en een latje) vol goede moed aan de slag. De tunnel van plastic is een 25 meter lang (misschien zelfs wel langer) en alleen aan voor en achterkant open. We begonnen achterin, daar voelde je nog een zuchtje wind! Ik zette de plant neer, legde het latje er tegenaan om de afstand tussen de planten te bepalen en zette de tweede plant neer. Coralie maakte het gat in de aarde, nou aarde????? meer woestijnzand dan aarde!! dus een stoffige aangelegenheid en naarmate we  omhoog liepen werd het steeds maar heter! ik moest ook terug om de lege potten te verzamelen. Het was echt zo verschrikkelijk heet, niet normaal. Ik denk dat we een stuk of 25 planten klaar hadden en ik weer terug fging om de volgende bakken te halen toen ik merkte dat het niet goed met me ging...... Duizelig, hartkloppingen, misselijk!
Noem het maar een appelflauwte of zo, maar het ging niet goed, dus ik zei dat tegen C en die was zo lief om te zeggen dat ik even ergens in de schaduw moest gaan zitten. ook zij was flink bezweet. (ik denk dat dat mijn probleem is/was ik transpireer namelijk nauwelijks!). Ik ben op de stoel gaan zitten, C ging nog even verder. Er moest ook water gegeven worden meteen na het poten!
Ik ging naar het kantoor, deed mijn polsen onder de ijskoude kraan en voelde me weer een beetje opknappen. Erik keek me stomverbaasd aan, wat had ik het zo heet?????? Ja het was warm maar dat je daar naar van wordt ??????
Maar goed, hij had C nodig op het land want daar was hij samen met zijn vader (86!!) wortels aan het zaaien!!!! C jon nog net de ene rij tomaten afmaken en heeft in haar eentje water gegeven en is naar het land gegaan. We zeiden nog tegen elkaar dat dit geen werken is onder die omstandigheden! Erik en zijn "pappie" zijn niet anders gewend! Maar zou het niet verstandiger zijn om dit soort klussen 's ochtends vroeg te doen????? Die anderhalve klant die koolplanten komt kopen kan toch wel even wachten?

griwech

"Big Fat Mama"

Tegenprestatie.

Tijdens de bruiloft van GH, beloofden we CvO en ik  om in het weekend van 2 juni AS te helpen bij een receptie en een diner tijdens de bruiloft van de DGS van Nogent. Gisteren was het dan zover. Vorige week ging ik samen met AS even bij hem langs op het stadhuis om de details door te nemen en het uurloon af te spreken. Dus stonden CvO en ik om half vijf bij de salle de fêtes in Mandres, daar zat alles nog op slot en samen met de DJ wachtten wij totdat er iemand de deur kwam openen.
Het was de bedoeling dat CvO en ik de receptie zouden doen, serveren van champagne en hapjes en dat AS om half acht CvO zou aflossen voor de bediening van het diner. (De burgemeester van Nogent zou nl.. ook aanwezig zijn en die wil niet dat haar personeel zwart werkt dus voor AS te riskant om er tijdens de receptie al te zijn).
Het was de warmste dag van het jaar geloof ik en de serre waar de glazen stonden leek een broeikas.Snel alle schuifpuien opengezet en vast water en limonade klaar gezet in afwachting van de gasten en het bruidspaar. Toen deze aankwamen openden wij de flessen bubbels en probeerden we zo voorzichtig mogelijk te zijn en niet veel van het kostelijke goedje te verspillen, CvO had dat iets meer moeite mee.
De keukenprinses was een tante van het bruidspaar en was niet echt heel zeker van haar zaak helaas, maar goed de hapjes gingen er goed in en we schonken 42 flessen champagne leeg!
CvO vertrok om half acht en AS was keurig op tijd. We wasten alles af, glazen weer terug in de kast, ruimden de serre op. Inmiddels was het half negen en niemand maakte aanstalten om aan tafel te gaan. In eerste instantie zouden we blijven tot een uur of éen. Maar ik voorzag dat het wel wat later zou gaan worden er zat totaal geen schot in. Eindelijk iets voor negen uur ging men aan tafel, er waren activiteiten tussendoor gepland en dus was er veel tijd tussen de diverse gangen van het menu.
AS is een kanjer,zij nam binnen no-time de hele regie in handen. De keukenprinses was niet echt erg praktisch ingesteld en AS regelde het allemaal vlekkeloos, gaf tips en aanwijzingen daar waar nodig.
We waren maar met z'n twee voor het bedienen van 52 volwassenen en 8 kinderen! Ren je rot dus.
Halverwege wisselde ik van schoenen. At een paar hapjes in de keuken maar had weinig appetit! Dronk veel mineraalwater en snakte naar een wijntje, niet gedaan! De "chef" kwam even overleggen of het goed was dat hij op ons rekende tot 2 uur. Wij stemden in.
Het dessert was een fantastische pièce montée van soesjes en nougat en aardbeientaarten, die gingen aan onze neuzen voorbij. Snap niet dat men dat dan niet aan je aanbiedt, maar goed typisch Frans dus. We schonken de koffie, wasten nog een flink aantal glazen af. De "chef" gaf ons ieder onze envelop en we zeiden gedag, kregen nog wel een doosje met amandelbonen als dankdatuerwasje.
Ik kwam om kwart voor drie, versleten thuis. keek in de envelop en ontdekte dat ik niet correct betaald was/ben. Jammer genoeg begon Coco om 5 uur al te blaffen en ging ik om halfzes naar de bank in de woonkamer dommelde daar wat totdat Wim uit bed kwam en ging terug naar mijn mandje, daar sliep ik tot half elf! Ik ontdekte tot mijn grote schrik dat ik mijn Hte Marnais mes van AV op de bar heb laten liggen, die zal ik wel kwijt zijn!!! Dus Tel uit je winst! voor niets gewerkt vrees ik! Dus toen toch maar een sms gestuurd naar de bruidegom, het ontbrekende geld wordt geregeld en hij zal kijken of mijn mes nog ergens ligt ( DENK van niet!!! Vrees van niet)
Het is buiten heel erg warm, ik ben moe en Wim wilde perse aan de garagedeur werken. Dus af en toe vraagt hij om hulp. Helaas ging het een halfuur geleden flink mis en kwam ik met twee vingers klem te zitten tussen sponning en garagedeur. AUwwwwwww. Snel trouwring afgedaan en arnica geslikt, is erg gevoelig. Maar valt mee en de deur zit erin.

Terug tussen de geraniums.

Zoals afgesproken begon ik 13 mei weer bij ET in de kas.
Deze maand begint voor hem de drukste periode van het jaar en heeft hij mij om versterking gevraagd. Omdat ik het altijd heel plezierig vind om bij hem te werken ben ik dus weer vol goede moed begonnen. Afgesproken dat ik kom wanneer het mij schikt, dus ga bijvoorbeeld op donderdag middag eerder weg i.v.m. aquagym. (dat abonnement is te prijzig om te verzuimen en tegelijkertijd is het goed voor mijn lijf)
Het valt in het begin altijd toch wel weer wat tegen, dat vele bukken en het rijden met een volle kruiwagen. Maar als het mooi weer is, heeft het ook wel zo zijn charme. Ik ben net voor de vakantie naar Kroatië begonnen met het slikken van medicijnen tegen mijn zonallergie, hopelijk met gevolg dat ik daar minder (liefst natuurlijk geen) last meer van zal hebben
Maar eerst was er vrijdagmiddag het project met de voedselbank. Het was de eerste echte kooksessie en GC maakte een chocolade dessert. Er waren 16 deelnemers en een goede ambiance. Helaas ging er door een malafide koelkast iets verschrikkelijk fout en lagen er 16 verrines met chocolademousse op de grond en over SH heen. Een grote troep die we met veel pijn en moeite nog hebben kunnen redden om zodoende toch iedereen te hebben kunne laten proeven. Het was een geslaagde middag.
 Gisteren  had ik een redelijk gevuld programma. Eerst afspraak in de kapsalon, fijn geholpen en goed geknipt door een aardige jongeman bleek de zoon te zijn van een oud collega van la Ville de Nogent! Daarna naar Erik, maar dit keer als klant. Geraniums, tomatenplanten, courgette, augurk en komkommer gekocht plus twee zakken aarde. Snel naar huis verkleden en een hapje eten en naar de kas om te werken.

Eerst dik 700 koolplantjes opgepot,klanten geholpen. Snel naar huis nagels geprobeerd schoon te krijgen. Als een speer naar Nogent , koksbuis* aan en intensief meegeholpen de proeverij klaar te maken met de ANC.

*Mijn koksbuis!

Geweldig teamwork, goede sfeer,

op t menu stond:

*Soepje met slakken

*Een samosa met langres kaas en appelcompote

*Risotto met chorizo en kip

Twee verrines als dessert waarvan

Een pannacotta met appel en spéculoos

En een citroen mousse.

Alles geslaagd. Veel complimenten gekregen zelfs van la Chef (museum)

Diverse bekenden.

Trots op en in mijn koksbuis!

Voldaan maar versleten om half twee naar bed.

Weinig geslapen en vandaag ben ik eerlijk gezegd wel flink moe, dus doe weinig.

Wim is vroeg naar M&E gegaan om daar te helpen de woonkamer te tegelen met grote plavuizen. Ben even wezen kijken maar kan daar verder niets doen en ik kan niet uit de voeten met Ouki hun weimarener. Dus snel weer terug naar huis en een dutje op de bank.
Nu wachten op de artikelen in de krant, er zijn veel fotos gemaakt en ik hoop dat ik die te zien zal krijgen!

Brickvellen gevuld met Langres kaas en appelcompote.

Samen met P ca.200 samosa's gemaakt

een tarte ou citron revisité in een bekertje!

even een onderonsje met AM, mijn ex collegaatje uit het museum.

Van de ene uitdaging in de andere,

Sinds ik met pensioen ben en me heb ingeschreven als zzp-er, lijkt het wel alsof ik op alle fronten tijd te kort kom. Aan de ene kant natuurlijk heel fijn, maar voor Wim is dit af en toe moeilijk te bevatten.
Ik kan keuzes maken, hij heeft géén keus; hij moet nog minstens 11 jaar (als Macron de pensioenleeftijd houdt op 62!) wat Nederland aan gaat zou hij door moeten tot 68 en dat is nog wel heuul lang! de arme ziel. Zeker in zijn huidige baan, die fysiek wel zwaar is, is dat geen prettig vooruitzicht. En wat is er tegen die tijd nog over van zijn AOW-tje????
Er komen met regelmaat dingen op mijn pad, waar ik warm voor loop.
Zo is er aan me gevraagd door de Maatschappelijk werkster van de stad Nogent, die zich ook bezig houdt met de voedselbank ( hier heet dat "epicerie sociale"). Zij heeft een project op gestart en mij gevraagd of ik er iets voor voel om dit te gaan coördineren.
Ze zijn tot de ontdekking gekomen dat er in Nogent onder de inwoners minstens 15 verschillende nationaliteiten voorkomen. (het merendeel is in de jaren 60/70 naar Nogent gekomen om werk te vinden in de metaalindustrie).
Een gedeelte van die inwoners maakt gebruik van de voedselbank.  E.A (de maatschappelijk werkster) heeft het plan opgevat om samen met al die mensen een maandelijkse activiteit te starten.
De bedoeling is dat iedere nationaliteit zijn/haar geboorteland vertegenwoordigt met een recept, met een anekdote of herinnering of emotie. Dat recept zal dan klaargemaakt worden door deze persoon/personen en iedereen mag dan proeven. De ingrediënten komen zo ver als mogelijk uit de voedselbank "winkel" zo niet dan mag ik samen met S.H deze aan gaan schaffen.
Het desbetreffende recept wordt de week daarna in de biblio/mediatheek nog een keer besproken en tevens wordt er met behulp van boeken, films en ander materiaal een inzicht gegeven in de gebruiken van het desbetreffende land. Het recept wordt in de originele taal en in het Frans op papier gezet en aan het eind van de rit wordt er of een kalender of een boek uitgebracht dat dan via de kerstpakketten wordt gedistribueerd!!
Ik vind het een ijzersterk concept en heb meteen volmondig JA gezegd. Offerte gemaakt voor 2019 tot en met december en 2020 tot zomervakantie. Twee vrijdagmiddagen in de maand. (sorry knutselclub)

En toen kwam er ineens nog iets gaafs op mijn pad:
CvO had lang geleden haar CV aangeboden aan de eigenaren van het Chateau in Damblain. Deze Belgen hebben het chateau van a tot z verbouwd, gerenoveerd en ingericht als luxe verblijfplaats voor mensen met een hele dikke vette portemonnee.
Na een ruim half jaar geopend te zijn, met een jong beheerders echtpaar ter plaatse, is van beide kanten geconstateerd dat het niet werkt. Dus  gaan deze beheerders per 1 juli stoppen. CvO werd gebeld met de vraag of zij nog steeds werkzoekende is. Helaas is het niet beheersen van de Franse taal voor haar een grote handicap en dus werd de conversatie gevoerd in het Engels.
Halverwege het gesprek werd er aan haar gevraagd of zij niet een "kok" kende die als er reserveringen zijn voor de gasten zou kunnen koken. En werd toen mijn naam genoemd door C. Ze gaf mijn telefoonnummer en ik werd nog geen kwartier later door de Belgische mevrouw opgebeld (allemaal net voor onze vakantie). We hadden daarna uitgebreid mail contact en het lukte om een afspraak te maken net voordat de Belgen weer terug zouden gaan naar Brussel.
Samen met C gingen wij er dus heen. We werden keurig ontvangen en kregen eerst een rondleiding door het chateau. Kwijl, kwijl, kwijl! Zo fantastisch, zo lux, zulk design zo prachtig, echt waanzinnig.
De conversatie was wederom (jammer genoeg) in het Engels. Maar we zaten al snel op een lijn. De keuken is goed geoutilleerd. Voor CvO was het een beetje een domper want zij is (vooralsnog) niet bij machte om dit te gaan runnen, de taal en het alleenstaand zijn ,zijn toch een bezwaar. Men wil echt een echtpaar dat 7/7, 24/24 in het koetshuis aanwezig zal zijn. Deze zullen alle reserveringen, de website, de connecties en het onderhoud voor hun rekening moeten nemen.
Ook bleek al snel dat men niet werkt met werknemers, zij zoeken zzp-ers.
Ik had nog zo gehoopt dat er voor Wim een kansje zou liggen.
Maar goed, met mij willen ze wel in zee.
Wanneer, hoe ,wie ,wat en waarom nog geen idee. We hebben uitvoerig mailcontact gehad, zeker nadat ik het huidige menu onder ogen kreeg.
Ik was met stomheid geslagen. In Lenizeul bij Annette eet je beter dan in dit riante kasteel!
Ik heb met veel diplomatie en heel voorzichtig mijn verbaasdheid aan Mme H. kenbaar gemaakt.
Je gaat me toch niet vertellen dat als je voor een nacht per kamer 180€ betaald je niet een wat culinairder menu verwacht dan, wortelsalade als voorgerecht, linzen met worstjes als hoofdgerecht en een stuk taart als dessert???????
Kreeg snel een reactie terug; ze was het volledig met me eens, helaas is de huidige beheerder niet echt een Kok!
Er zijn momenteel twee reserveringen, wie wat gaat doen is nog niet duidelijk. Ik wacht het af. Zou bijzonder graag een keer proefkoken!!!

www. chateaudedamblain.fr

Kroatie

Zondag om half acht vertrokken via Dyon naar Chamonix en de Montblanctunnel naar Italië. Dure tocht vooral de tunnel.
Aangekomen in Salo. Prachtige b&b  eerst konden we die niet vinden , de eigenaresse kwam ons halen en reden we achter haar aan naar haar domein. Het was een prachtig appartement, alles erop en eraan. Helaas konden we bij haar niets eten 's avonds dus naar een restaurant.

Maandag van agriturismo Salo gereden naar Trieste daar stad bekeken. Mooi.
Van Trieste naar Pula in Kroatië gereden langs Adriatische zee.
Prachtige route mooi weer. Hier heeft men toch nog het liefste hun eigen geld, de KUNA dus gepind en kuna's in de portemonnee.
Pula stad bekeken  b&b opgezocht en gevonden.
Villa Kascunie midden in een nieuwe buitenwijk van Pula het ene appartement na t andere wordt er in die straat aangeboden.
Eigenaar werkt bij scheepswerf waar momenteel alles stil ligt stakingen!
Vriendelijke man. We besloten ter plekke er dus maar twee nachten te blijven (alleen jammer van het slechte matras)
Keurige kamer met salon maar bed met spiraal veren niet echt zo comfortabel.
Gegeten in de stad in eerste instantie op terras maar bleek toch snel af te koelen dus naar binnen verkast.

Dinsdag
Pula stad
Amfitheater bezocht, een van de weinigen die nog bijna geheel in tact is.
Kelders bezocht met een grote tentoonstelling van archeologische vondsten w.o. amforen die gebruikt werden voor het vervoeren van olijfolie.
Langs baai gelopen
Broodje gegeten
Toen in auto naar Rovingj
Omhoog gelopen naar kerk
Naar de haven en jachthaven die vol ligt met bootjes, wat zal het hier in de zomer druk zijn!!!
Daar een heerlijke sorbet  voor mij en  Wim een zero cola op terras.
Naar Pula terug richting aquarium door resort gelopen.
Gegeten in Pula bij  restaurant Alighieri, beetje boven ons budget maar wel erg lekker.
Terug naar Villa Kascuni.

De volgende ochtend spulletjes in de auto toen met B&B eigenaar naar zijn toekomstige appartementen gekeken. Mooi zwembad en keurige nieuwe appartementen in aanbouw.
Ik rekende af en vroeg naar adressen van olijfolie hij dacht even na en belde met zijn neef. We waren welkom.
Hij op zijn scooter wij er achteraan.Neef heeft groot tenniscomplex met diverse banen en een mini zoo; ezel, zwijntjes, ganzen, kippen, pauwen, fazanten. Hij heeft 80 olijfbomen en een grote wijngaard.
In de keuken stond een Maleisische vrouw te koken. Hij nodigde ons uit aan de keukentafel.
Olijfolie, brood en balsamico azijn kwam op tafel. Wij proeven zoo lekker.
Hij vertelde dat wanneer ze de olijven van de bomen schudden, de hele familie helpt.
Verkoopt de olie o.a.. tijdens wedstrijden voor met name kinderen die uit de hele wereld komen en aan het tournement meedoen. flessen van 750 ml,  500 ml, en 250 ml
Ook wijn maakt hij, of ik wilde proeven.
Dus ik even proeven: witte wijn om half tien!!! Lekker!!!!!
Toen kwam er ook nog een groot stuk Italiaanse kaas op tafel! Zo gaaf.
Hebben een 750 ml, een 500 ml en een 250 ml fles olie gekocht.
Daarna op weg gegaan naar Rijeka, dat ging even helemaal verkeerd. Rijeka vonden we niet de moeite waard. dus doorgereden.
Maar we hebben t bijtijds opgemerkt. Toen besloten om toch Tomtom aan te zetten en niet over de tolweg maar binnendoor richting Split te rijden. Prachtige route langs de kust. Wat een prachtige vergezichten! Wat een vriendelijke bevolking .... Wat een mooi land.
Aangekomen in Karlobag bij Appartement Anic. Keurig netjes en een fantastisch uitzicht.
Mevrouw vroeg onze paspoorten schreef ons in en wij genoten van het prachtige uitzicht vanaf het balkon. Op haar advies naar restaurantje aan de haven, we waren de enigen, maar het was lekker.
Goed geslapen, Donderdagochtend wilden  we afscheid nemen, toen mevrouw die perfect Duits sprak mij een cadeautje overhandigde voor mijn verjaardag!!! Wat attent hè?
Van Karlobag reden we over een kleine weg door de bergen over een pas naar Plitvice National Park.
Deze dag (mijn verjaardag) heeft echt zo'n diepe indruk op me achter gelaten, wat een pracht en wat een natuurschoon, wonderbaarlijk mooi! We  hebben volgens mij bijna alles gezien, We begonnen met parcours B, eerst heel diep naar beneden om de grootste watervallen te zien.

Bij het entree ticket zat ook een boottocht en kon je gebruik maken van een busdienst. Tijdens het kijken op de kaart adviseerde een mevrouw om met de bus helemaal naar boven te gaan want dat was ook zo mooi, een maal in de bus gezeten begon het even heel hard te regenen,  Gelukkig  hield de regen op en hebben we slechts een paar druppeltjes gevoeld. Het was inderdaad de moeite waard om ook dat parcours te zien. We besloten terug te lopen naar parkeerplaats 2 om daar weer met de pendeldienst terug te gaan naar parkeerplaats 1 waar onze auto stond. In het totaal hebben we dik 6 uur erover gedaan, maar wel "bijna" alles gezien! Wat ongelofelijk en onvergetelijk!! De kracht van het water, de speling met de natuur. Waanzinnig!
's avonds namen we een mixed grill plateau voor twee personen, nog nooit zo'n enorme hoeveelheid vlees gezien!! we konden het niet op en een doggybag konden we niet meenemen, daarvoor was het veel te warm!

We vonden net over de grens, naar Slovenië , na lang zoeken een kamer om te overnachten. Vandaar uit vertrokken we vrijdag naar Ljubljana. De hoofdstad van Slovenië. Het was daar ook waarschijnlijk vanwege het prachtige weer enorm druk, maar ook hier weer waren we aangenaam verrast; wat een prachtige stad.

's avonds hadden we verschrikkelijk veel moeite om een slaapplaats te vinden, werden het zoeken flink zat. Soave, mooie Italiaanse stad was niet erg uitnodigend en alle b&b's waren dicht of vol. We reden meerdere rondjes en werden er een beetje chagrijnig van. Hebben uiteindelijk maar voor een hotel moeten kiezen, wilden niet nog meer ergernis.  Hotel was een beetje gedateerd (nog een wollen deken op het lits jumeaux!) maar verder keurig netjes, restaurant was vanwege een intiem feestje gesloten dus liepen we richting stad en aten in een Italiaans restaurant met vlees van de houtskoolgrill. Goed geslapen en besloten om zaterdag als het zou lukken en niet te druk zou zijn op de weg in een keer naar huis te rijden.

Zaterdagochtend na een luxe ontbijt, zijn we dus via een gedeeltelijk andere route naar huis gereden. Ik whats-appte naar E&C met de mededeling dat we rond 19.30 uur thuis zouden zijn! Dat was ook zo. Na ruim 12 uur later stonden we hier voor de deur. De kilometer teller staat op 3400 kilometer verder!!! Allemaal veilige kilometers gereden door Wim! Jammer genoeg zijn de tolwegen belachelijk duur en iedere keer stoppen bij de tolpoortjes in Italië zouden we een volgende keer anders doen.
Maar Kroatië heeft mijn hart gestolen. Ga graag nog een keer terug.