Ja daar zitten we, met z'n allen, ook hier in Frankrijk thuis.
Alleen naar buiten met een verklaring die je op het moment van vertrek van huis in moet vullen.
Wat ga je doen?
Waar ga je heen?
Hoe laat ben je vertrokken?
We mogen alleen de deur uit ;
*als je werkt en niet thuis kunt werken,
*de hond uit laten maar niet verder dan 1 kilometer om het huis,
* boodschappen doen maar dan alleen de eerste levensbehoeften,
* voor medische doeleinden.
Het valt niet mee, geen aktiviteiten. Alle leuke evenementen die op de rit stonden zijn geannuleerd, dus geen messenbeurs, geen leuke diners met de Academie, geen voedselbankproject, geen knutselklub.
Saai hoor, Het was de eerste weken mooi weer dus konden we nog wel een beetje bezig in de tuin, nu is de kou terug en staat er een fikse frisse wind, buiten niet echt aangenaam.
We hebben geen keus en moeten ons amuseren. Eerlijk gezegd word ik met de dag een beetje luier.
Maar zo nu en dan toch wel een klein kokkerel momentje of een leuke netflixserie. Verder komt er niet echt veel uit mijn handen. Raar he, je zou zeggen je hebt nu alle tijd, maar daardoor denk ik heb je de neiging uit te stellen.
Ook de korte skivakantie die ik met Manon zou gaan vieren is gecanceld. Wel heeft ze van Sunweb een voucher gekregen om een andere vakantie te boeken, voucher is een jaar geldig. Dat is dus wel heel erg netjes.
Mijn geplande kuur in Bourbonne les Bains is ook opgeschort tot ?????
Voorlopig moeten wij tot eind april in "confinement" blijven. Hopelijk is dat zo, maar we hebben er niet echt fedusie in. Gezien de impact van de hele toestand zullen we er voorlopig nog mee moeten dealen. Frankrijk is wel een stukje serieuzer bezig dan Nederland dat volgens deskundigen een beetje laks is geweest en te laat erop is ingesprongen.
Het is verontrustend allemaal.
Ook Wim's vader was helemaal niet in orde en is jl. vrijdag naar het ziekenhuis overgebracht, voor alle zekerheid. Gelukkig is hij getest en heeft hij het virus NIET. Ze houden hem nog in het ziekenhuis, we wachten op informatie. Wij mogen het land niet uit, kunnen niet naar Belgie of Nederland de grenzen zijn dicht.
Sneu dus, maar ook ons vriendinnetje TvW waar wij altijd slapen is in quarantaine voor haar eigen veiligheid. We zullen het dus via mail, post, telefoon moeten zien te redden.
Iedereen: pas op jezelf, zorg voor jezelf en voor anderen. Houd je haaks.
maandag 30 maart 2020
donderdag 19 maart 2020
De keuken is klaar, maar....................
Yeahh zo blij mee, de keuken is geplaatst en het ziet er fantastisch uit, alleen het werkblad is nog wel even een dingetje.
CP heeft van lokaal eikenhout een prachtig blad (eigenlijk twee) gemaakt. Met olie van Ikea wrijf ik dat met regelmaat in, maar een spetter water vlekt nog steeds dus daar erger ik me wel een beetje aan.
Volgens zeggen moet het op een gegeven moment er niet meer intrekken dus ik houd moed. Het is wel prachtig.
Door de slimme zet van M heb ik er nu nog een extraa stukje keukenblad bij, het wachten is op een andere koelkast zonder vriesgedeelte dan kan de combi-oven er bovenop en heb ik royaal 1.20 meter extra werkblad. Ideaal voor alle apparatuur.
Jl donderdagavond kwamen Max, Jolanda en Manon hier eten op weg naar hun wintersportvakantie.
Op het menu stond reefilet, van het reetje wat ik samen met BV heb gevild en geportioneerd. Ik bereidde het sous vide en serveerde het met een saus van eekhoorntjesbrood en room, een gratin en gebraisseerde witlof, was zooo lekker.
Manon bleef vrijdag bij mij en we hadden een gezellige dag. Zaterdagochtend ontbeten we met elkaar (M&J sliepen in een airbnb vlak in de buurt) en toen vertrokken zij richting la Plagne.
Inmiddels werden de restricties om en over het Corona-virus steeds strenger. Zondagaochtend werd alles gesloten en kregen zij maandagochtend te horen dat het hele skigebied gesloten werd, Ze bleven 's maandags nog daar ivm de grote uittocht en vertrokken dinsdags op weg terug naar Schiedam. Inmiddels had ik en flinke buikgriep dus heb ik helaas hun nachtje hier moeten annuleren.
Mijn darmen protesteren nog steeds en mijn spieren zijn pijnlijk, ik kijk het vandaag nog aan anders morgen toch de huisarts bellen.
Inmiddels zijn de regels zo verscherpt dat wij alleen nog maar naar buiten mogen met een verklaring.
Wim's werkgever zorgde voor een permanente ontheffing, als ik naar buiten wil moet ik dus een ingevulde verklaring op zak hebben anders..... boete
Oh en ik ben met 27 stemmen van de 46 gekozen voor de gemeenteraad!!!
CP heeft van lokaal eikenhout een prachtig blad (eigenlijk twee) gemaakt. Met olie van Ikea wrijf ik dat met regelmaat in, maar een spetter water vlekt nog steeds dus daar erger ik me wel een beetje aan.
Volgens zeggen moet het op een gegeven moment er niet meer intrekken dus ik houd moed. Het is wel prachtig.
Jl donderdagavond kwamen Max, Jolanda en Manon hier eten op weg naar hun wintersportvakantie.
Op het menu stond reefilet, van het reetje wat ik samen met BV heb gevild en geportioneerd. Ik bereidde het sous vide en serveerde het met een saus van eekhoorntjesbrood en room, een gratin en gebraisseerde witlof, was zooo lekker.
Manon bleef vrijdag bij mij en we hadden een gezellige dag. Zaterdagochtend ontbeten we met elkaar (M&J sliepen in een airbnb vlak in de buurt) en toen vertrokken zij richting la Plagne.
Inmiddels werden de restricties om en over het Corona-virus steeds strenger. Zondagaochtend werd alles gesloten en kregen zij maandagochtend te horen dat het hele skigebied gesloten werd, Ze bleven 's maandags nog daar ivm de grote uittocht en vertrokken dinsdags op weg terug naar Schiedam. Inmiddels had ik en flinke buikgriep dus heb ik helaas hun nachtje hier moeten annuleren.
Mijn darmen protesteren nog steeds en mijn spieren zijn pijnlijk, ik kijk het vandaag nog aan anders morgen toch de huisarts bellen.
Inmiddels zijn de regels zo verscherpt dat wij alleen nog maar naar buiten mogen met een verklaring.
Wim's werkgever zorgde voor een permanente ontheffing, als ik naar buiten wil moet ik dus een ingevulde verklaring op zak hebben anders..... boete
Oh en ik ben met 27 stemmen van de 46 gekozen voor de gemeenteraad!!!
maandag 24 februari 2020
Een droom komt uit,
Sinds we hier wonen heb ik in de keuken de professionnele inox werkbank, die we lang geleden bij een tweedehands horecazaak in Rotterdam kochten voor 50€ en die Wim op een trailer mee nam naar hier (en ook nog bijna verloren was op de tolweg!), op zich een prima oplossing. Helaas sluit dit werkblad niet aan op de muur en zit er aan weerskanten een kier van dik 15 cm en valt er dus met regelmaat iets achter. Dan moet ik op mijn knieen hengelen om het op te rapen. Ergernis. Peppie vindt (vond) het heerlijk om eronder te kruipen en zodoende heb ik een lange plank eronder geschoven om te voorkomen dat hij onder het aanrecht zijn behoefte gaat doen. Het gordijntje is gekrompen en voordat we de waterontharder hadden, hebben we drie keer de kraan moeten vervangen en dat is werkelijk een kl.. klus, omdat het allemaal niet echt bereikbaar is daarachter.
De rvs werkbank moet eruit dat zal nog niet meevallen, liefst zou ik die in de stal zetten maar daar is geen plek op dit moment, anders gaat het naar buiten voor een buitenkeuken(?)
Het blad moet regelmatig in de lijnolie gezet en ik moet voor het handmatig afwassen een afdruiprek kopen om te voorkomen dat het water vlekken achterlaat. Zal even wennen zijn, maar ik kijk er met spanning naar uit.
Helaas mist er nog een lade en moet ik dus nog een keer terug naar Ikea, laten bezorgen is een beetje te kostbaar. Dus morgen met de jongelui daar heen samen een hapje eten en de spulletjes die nog missen aanschaffen.
Intussen ben ik begonnen met de grote vertaalklus voor het museum, daar komt met ingang van het nieuwe seizoen een film over het ontstaan van de messenmakerij en die moet ondertiteld worden. Ik heb een offerte gevraagd en die is goedgekeurd en ben nu klaar met Frans/ Nederlands, moet aan Frans/Engels beginnen en dan nog naar Duits vertalen. Toen ik daar nog werkte deed ik dat tijdens werktijd en kreeg ik er geen cent voor, nu moeten ze betalen en zijn ze so wie so stukken goedkoper dan een vertaalbureau want dat rekent per woord! Ik reken uren en houd er tegelijkertijd natuurlijk wel rekening mee dat ik 22% af moet dragen. Maar er blijft een leuk zakcentje over waarvan ik in april met Manon (3 dagen en 4 nachten) de korte skivakantie in La Plagne kan betalen, yeahhhh.
Ik wil dus eigenlijk al sinds tijden heel graag een "normale" keuken met kastjes en lades. Wim had daar niet erg veel trek in, maar na een bezoek aan landgenoten kon ik hem toch overtuigen dat een Ikea keuken prima te realiseren is. M heeft ook voor zijn nieuwe huis daar een keuken vandaan en het ziet er allemaal keurig uit. Hij heeft ons/mij ook geholpen om de keukenopstelling op de Ikeasite samen te stellen. Met het salaris van de CCAS van Nogent kon ik het bekostigen en vorige week werd alles afgeleverd. CP heeft voor ons eikenhout besteld en aan elkaar geplakt voor de bladen. Samen met Wim hebben we de kasten gemonteerd en het weekend van 1 maart slopen we de boel eruit en komt CP maandagmiddag om het blad te plaatsen. (op maat zagen, spoelbak erin en vastzetten).
De rvs werkbank moet eruit dat zal nog niet meevallen, liefst zou ik die in de stal zetten maar daar is geen plek op dit moment, anders gaat het naar buiten voor een buitenkeuken(?)
Het blad moet regelmatig in de lijnolie gezet en ik moet voor het handmatig afwassen een afdruiprek kopen om te voorkomen dat het water vlekken achterlaat. Zal even wennen zijn, maar ik kijk er met spanning naar uit.
Helaas mist er nog een lade en moet ik dus nog een keer terug naar Ikea, laten bezorgen is een beetje te kostbaar. Dus morgen met de jongelui daar heen samen een hapje eten en de spulletjes die nog missen aanschaffen.
Intussen ben ik begonnen met de grote vertaalklus voor het museum, daar komt met ingang van het nieuwe seizoen een film over het ontstaan van de messenmakerij en die moet ondertiteld worden. Ik heb een offerte gevraagd en die is goedgekeurd en ben nu klaar met Frans/ Nederlands, moet aan Frans/Engels beginnen en dan nog naar Duits vertalen. Toen ik daar nog werkte deed ik dat tijdens werktijd en kreeg ik er geen cent voor, nu moeten ze betalen en zijn ze so wie so stukken goedkoper dan een vertaalbureau want dat rekent per woord! Ik reken uren en houd er tegelijkertijd natuurlijk wel rekening mee dat ik 22% af moet dragen. Maar er blijft een leuk zakcentje over waarvan ik in april met Manon (3 dagen en 4 nachten) de korte skivakantie in La Plagne kan betalen, yeahhhh.
zondag 2 februari 2020
Afscheid, ontmoeting, herrinnering.
Via facebook heb ik een paar oude bekenden terug gevonden o.a. RvdV de zoon van Oom Gerard.
Hij was getrouwd met de jeugdvriendin van mijn moeder en we trokken als gezin veel met hen op. Ik was bevriend met de jongste zoon. Ik zag vorige week een foto van oom G. met zoon R. met een kleine tekst dat oom G was overleden. Hij was 98 jaar geworden. Daar was ik even stil van en ben erachteraan gegaan om te weten te komen wanneer de uitvaart zou zijn. Dat bleek jl.. vrijdag plaats te vinden in Bleiswijk. In overleg met Wim besloot ik daar heen te gaan. Toevallig schreef ik een berichtje aan GvB of er toevallig nog iemand mee wilde rijden en zij reageerde enthousiast en wilde graag mee om een weekend bij haar dochter te zijn. Dus hoefde ik die afstand niet alleen. Helaas bleek op het laatste nippertje dat de Cadillac met een lege accu stond dus moest ik met mijn C2-tje.
We spraken af dat zij , met hondje Tosca, hier om 5 uur zou zijn om bijtijds te vertrekken, nou dat hebben we geweten. We reden net voor Luxemburg in een dikke file, stapvoets rijdend passeerden we de grens dus toen maar bij het eerste benzinestation gestopt voor benzine, thee en een broodje. We reden vol goede moed verder maar helaas op de Antwerpse Ring een ongeluk en dat duurde dik een uur voordat we weer gas konden geven. Ik zette dik 7 en een half uur later Gon met Tosca af op station Schiedam en reed verder naar Bleiswijk voor de uitvaart.
Ik was iets te vroeg, nam op de parkeerplaats nog een glas thee en maakt me een beetje op.
Bij binnenkomst werd ik hartelijk begroet, het was een intiem gezelschap van de zonen met hun kinderen en kleinkinderen. Een heerlijke koffie/theetafel stond klaar.
Er hing een groot scherm en daar werden foto's op geprojecteerd, R speelde op de piano en ook de kleinkinderen waren bij de ceremonie betrokken. Heel liefdevol en warm en persoonlijk.
De begrafenis vond plaats op de Bleiswijkse begraafplaats en daar kreeg iedereen een potje met een waxinelichtje en een bloem. D sprak nog een kort woordje om GvdV een veilige reis te wensen. Het was ontroerend. Daarna was er een borrel, bitterballen en erwtensoep en een gezellige sfeer. Ik ben heel blij dat ik dit mee heb kunnen maken.
Daarna reed ik naar Schiedam en at ik gezellig met Manon Japans (van Hamashi onze vroegere buurman/vrouw) en hadden we de gelegenheid om elkaar even uitgebreid te spreken en te knuffelen. Dat was veel te lang geleden.
Door naar Tineke om daar te slapen, zaterdagochtend met de nieuwe Hoekselijn naar Rotterdam Zuid naar de markt en daarna naar tante Femmie, inmiddels ook al 92! Toen de heimweevoerboodschappen gedaan.
Bij TvW heb ik een stamppot hete bliksem klaargemaakt, tot groot genoegen van T maar die niet in de smaak viel bij haar vriend.
We gingen samen naar de bioscoop voor de film van Linda de Mol, ik had geen verwachtingen daarvan, maar jeh wat een prachtige film! en aanrader.
Zondagochtend naar even langs oud collega van HC en toen door naar pa. Jammer genoeg (ik mag dat niet zeggen, maar doe het toch) was ook C er met haar man. Ik heb nauwelijks met pa een woord kunnen wisselen dus ik heb een glas thee gedronken en ben er weer vandoor gegaan. Naar Schiedam Gon en Tosca ophalen op het station. Toen naar AvG een boterhammetje gegeten en vol gas richting huis.
Een druk maar goed besteed weekend. De terugreis ging beduidend vlotter dan de heenreis. Vrijdagochtend is niet echt een succes.
Hij was getrouwd met de jeugdvriendin van mijn moeder en we trokken als gezin veel met hen op. Ik was bevriend met de jongste zoon. Ik zag vorige week een foto van oom G. met zoon R. met een kleine tekst dat oom G was overleden. Hij was 98 jaar geworden. Daar was ik even stil van en ben erachteraan gegaan om te weten te komen wanneer de uitvaart zou zijn. Dat bleek jl.. vrijdag plaats te vinden in Bleiswijk. In overleg met Wim besloot ik daar heen te gaan. Toevallig schreef ik een berichtje aan GvB of er toevallig nog iemand mee wilde rijden en zij reageerde enthousiast en wilde graag mee om een weekend bij haar dochter te zijn. Dus hoefde ik die afstand niet alleen. Helaas bleek op het laatste nippertje dat de Cadillac met een lege accu stond dus moest ik met mijn C2-tje.
We spraken af dat zij , met hondje Tosca, hier om 5 uur zou zijn om bijtijds te vertrekken, nou dat hebben we geweten. We reden net voor Luxemburg in een dikke file, stapvoets rijdend passeerden we de grens dus toen maar bij het eerste benzinestation gestopt voor benzine, thee en een broodje. We reden vol goede moed verder maar helaas op de Antwerpse Ring een ongeluk en dat duurde dik een uur voordat we weer gas konden geven. Ik zette dik 7 en een half uur later Gon met Tosca af op station Schiedam en reed verder naar Bleiswijk voor de uitvaart.
Ik was iets te vroeg, nam op de parkeerplaats nog een glas thee en maakt me een beetje op.
Bij binnenkomst werd ik hartelijk begroet, het was een intiem gezelschap van de zonen met hun kinderen en kleinkinderen. Een heerlijke koffie/theetafel stond klaar.
Er hing een groot scherm en daar werden foto's op geprojecteerd, R speelde op de piano en ook de kleinkinderen waren bij de ceremonie betrokken. Heel liefdevol en warm en persoonlijk.
De begrafenis vond plaats op de Bleiswijkse begraafplaats en daar kreeg iedereen een potje met een waxinelichtje en een bloem. D sprak nog een kort woordje om GvdV een veilige reis te wensen. Het was ontroerend. Daarna was er een borrel, bitterballen en erwtensoep en een gezellige sfeer. Ik ben heel blij dat ik dit mee heb kunnen maken.
Daarna reed ik naar Schiedam en at ik gezellig met Manon Japans (van Hamashi onze vroegere buurman/vrouw) en hadden we de gelegenheid om elkaar even uitgebreid te spreken en te knuffelen. Dat was veel te lang geleden.
Door naar Tineke om daar te slapen, zaterdagochtend met de nieuwe Hoekselijn naar Rotterdam Zuid naar de markt en daarna naar tante Femmie, inmiddels ook al 92! Toen de heimweevoerboodschappen gedaan.
Bij TvW heb ik een stamppot hete bliksem klaargemaakt, tot groot genoegen van T maar die niet in de smaak viel bij haar vriend.
We gingen samen naar de bioscoop voor de film van Linda de Mol, ik had geen verwachtingen daarvan, maar jeh wat een prachtige film! en aanrader.
Zondagochtend naar even langs oud collega van HC en toen door naar pa. Jammer genoeg (ik mag dat niet zeggen, maar doe het toch) was ook C er met haar man. Ik heb nauwelijks met pa een woord kunnen wisselen dus ik heb een glas thee gedronken en ben er weer vandoor gegaan. Naar Schiedam Gon en Tosca ophalen op het station. Toen naar AvG een boterhammetje gegeten en vol gas richting huis.
Een druk maar goed besteed weekend. De terugreis ging beduidend vlotter dan de heenreis. Vrijdagochtend is niet echt een succes.
woensdag 8 januari 2020
2020 wat vliegt de tijd!
We wensen iedereen een voorspoedig 2020.
Gezondheid op de eerste plaats, er is zoveel narigheid om ons heen.
8 dagen geleden begon het nieuwe jaar, we waren met de jaarwisseling samen en keken naar de oudejaarsshow van Claudia de Breij, ik maakte voor de vorm een fles prosecco open en dronk een glas om te toasten. De rest dronk ik jl. vrijdag samen met de truusjes van de knutselclub leeg.
Kerst was ook tamelijk ingetogen, op eerste Kerstdag kwamen M&E om te steengrillen, het was gezellig en we deelden wat cadeautjes. Manon overwoog te komen maar moest toch afzeggen.
De houten kerstboom en wat andere versieringen gaven de huiskamer een ander sfeertje, altijd weer gek als alles is opgeruimd.
We zijn niet naar de nieuwjaarsreceptie van de burgemeester geweest. (denk dat we niet veel gemist zullen hebben). Vanavond ga ik naar Nogent voor de aangeklede borrel van het stadhuis.
Wat gaat 2020 ons brengen...........
Vooralsnog is het multiculturele project verlengd tot en met november en heb ik net de factuur voor het eerste semester verstuurd en een offerte voor het tweede gedeelte.
We zijn het er met elkaar over eens dat het uniek, interessant, veelzijdig, communicatief en leerzaam is maar vooral humaan. Inmiddels zijn andere steden in de omgeving er erg jaloers op.
E.A. heeft nog heel wat in petto en zou o.a. ook het bejaardenhuis en een lagere schoolklas erin willen betrekken. Gaaf dus.
Dan krijg ik overmorgen bezoek vanuit Nederland, de broer en schoonzus van onze lieve vriendin uit Maassluis. Heel lang geleden heb ik op haar verjaardag een workshop "partykoken" gegeven met al haar broers, zussen en aanhang. Dat was een groot succes.
Deze broer en schoonzus hopen in juni hun 40 jarig huwelijksfeest te vieren ergens in België en zoeken een kokkie.
Ze bezoeken het huis in de Belgische Ardennen en rijden dan door naar hier om alvast in levende lijve de dingen te bespreken. Het toeval wil dat zij hun 25 jarige bruiloft ook hebben gevierd met een kokkie ui Maassluis. Toen we aan de telefoon aan het overleggen waren kwam de naam Helma ineens voorbij. Ik heb die naam vaker voorbij horen komen want Helma was de buurvrouw van Wim toen hij klein was, zij was ook nogal kokkerellerig en heeft ook meegedaan aan belegde broodjes wedstrijden van het Delfts koffiehuis en daar prijzen gewonnen. (en dan zijn er nog wat pittige details maar die laat ik maar even voor wat ze zijn).
Helma heeft aangegeven dat ze wel ondersteuning wil bieden maar niet de verantwoordelijkheid op zich wil nemen. Ze moet van mijn leeftijd zijn en Wim is erg nieuwsgierig.
Ik hoor het allemaal wel. Wat, hoe, ze willen geen idee.
Gezondheid op de eerste plaats, er is zoveel narigheid om ons heen.
8 dagen geleden begon het nieuwe jaar, we waren met de jaarwisseling samen en keken naar de oudejaarsshow van Claudia de Breij, ik maakte voor de vorm een fles prosecco open en dronk een glas om te toasten. De rest dronk ik jl. vrijdag samen met de truusjes van de knutselclub leeg.
Kerst was ook tamelijk ingetogen, op eerste Kerstdag kwamen M&E om te steengrillen, het was gezellig en we deelden wat cadeautjes. Manon overwoog te komen maar moest toch afzeggen.
De houten kerstboom en wat andere versieringen gaven de huiskamer een ander sfeertje, altijd weer gek als alles is opgeruimd.
We zijn niet naar de nieuwjaarsreceptie van de burgemeester geweest. (denk dat we niet veel gemist zullen hebben). Vanavond ga ik naar Nogent voor de aangeklede borrel van het stadhuis.
Wat gaat 2020 ons brengen...........
Vooralsnog is het multiculturele project verlengd tot en met november en heb ik net de factuur voor het eerste semester verstuurd en een offerte voor het tweede gedeelte.
We zijn het er met elkaar over eens dat het uniek, interessant, veelzijdig, communicatief en leerzaam is maar vooral humaan. Inmiddels zijn andere steden in de omgeving er erg jaloers op.
E.A. heeft nog heel wat in petto en zou o.a. ook het bejaardenhuis en een lagere schoolklas erin willen betrekken. Gaaf dus.
Dan krijg ik overmorgen bezoek vanuit Nederland, de broer en schoonzus van onze lieve vriendin uit Maassluis. Heel lang geleden heb ik op haar verjaardag een workshop "partykoken" gegeven met al haar broers, zussen en aanhang. Dat was een groot succes.
Deze broer en schoonzus hopen in juni hun 40 jarig huwelijksfeest te vieren ergens in België en zoeken een kokkie.
Ze bezoeken het huis in de Belgische Ardennen en rijden dan door naar hier om alvast in levende lijve de dingen te bespreken. Het toeval wil dat zij hun 25 jarige bruiloft ook hebben gevierd met een kokkie ui Maassluis. Toen we aan de telefoon aan het overleggen waren kwam de naam Helma ineens voorbij. Ik heb die naam vaker voorbij horen komen want Helma was de buurvrouw van Wim toen hij klein was, zij was ook nogal kokkerellerig en heeft ook meegedaan aan belegde broodjes wedstrijden van het Delfts koffiehuis en daar prijzen gewonnen. (en dan zijn er nog wat pittige details maar die laat ik maar even voor wat ze zijn).
Helma heeft aangegeven dat ze wel ondersteuning wil bieden maar niet de verantwoordelijkheid op zich wil nemen. Ze moet van mijn leeftijd zijn en Wim is erg nieuwsgierig.
Ik hoor het allemaal wel. Wat, hoe, ze willen geen idee.
zondag 15 december 2019
Reserve, Sinterklaas, Multi-culti
Op het programma van de CCAS stond voor december Portugal gepland, maar helaas een van de dames niet in orde en dus wilde dame nummer twee liever uitstel. Ik stond als reserve en kreeg het verzoek de lege plek in te vullen. Ik moest wel even flink nadenken want een echte Nederlandse specialiteit die had ik niet een , twee, drie voorhanden. De eerste bijeenkomst was op de 6de december St Nicolaas! Ik koos daarom voor "gevuld speculaas met warme chocolade melk met slagroom en voor de liefhebbers een glaasje advocaat".
Omdat het deeg een dag of wat moet rusten om de smaken van het kruidenmengsel goed in te laten trekken, maakte ik het deeg al twee dagen van te voren. Ik was trouwens de hele week al iedere dag druk met het maken van zoete versnaperingen voor de borrel van DM die met pensioen gaat de 20ste december. (de vriezer zit al aardig vol met Florentines, biscotti, vanillekipferli, maids of honour en diverse mousses)
De advocaat maakte ik met het recept van Cees Holtkamp, daar had ik 14 eigelen voor nodig, hield dus 14 eiwitten over. Ik gebruikte mijn eigengestookte eau de vie de pomme, daardoor werd het wel iets heftiger dan met wodka, maar de smaak was perfect in combinatie met een flinke toef slagroom.
Ik nam de 6de de speculaasplanken mee en vertelde over onze Sint-tradities. Het was een aangename middag. Vrijdag de 13de was dus het echte maken van de gevulde speculaas aan de orde. De twee Spaanse dametjes, de leuke vrouw ui Kameroen, CvO ging mee als tweede Nederlandse, en er waren drie dames uit Nogent die ingeschreven staan bij de voedselbank. Samen met SH en V van Initiale was het een leuke groep. Achterin zoals altijd het groepje tekenaars o.l.v. Herve de Graet. (een bekende artiest/tekenaar uit Nogent). Herve gaf mij voordat ik begon een pakje en zei dat ik het pas later open mocht maken.
Ik maakte het deeg om te laten zien wat er allemaal in gaat, maar gebruikte mijn thuisgeknede deeg voor de gevulde speculaas, ik maakte het amandelspijs en garneerde de taart met halve amandelen.
Toen de taart in de oven stond presenteerde ik mijn advocaat.............. haha sommigen vonden het heerlijk (okay wel sterk) anderen hadden meer zoiets van HUH wat is dit?????
De taart kwam prachtig uit de oven, aansnijden als het nog warm is is minder maar iedereen kon proeven. Men vond het heerlijk en het overtrof de verwachtingen van velen. Ook DM uit Luxemburg kwam nog even buurten evenals Mme C. die was weer enorm hartelijk en bedankte me voor mijn 100% inzet tijdens dit project. HdG vond het tijd dat ik het pakje open moest maken.
Dat deed ik en totaal onverwacht wat een enorme verrassing stond ik oog in oog met een prachtig getekend portret van mezelf! Hij had dit nagetekend naar de foto uit de MAG!
Ik stond echt perplex, wat een enorm sympathiek gebaar. Stond met mijn mond vol tanden.
Volgens Wim ben ik het niet (helemaal) maar de reacties van velen zijn erg positief! Ik vind het knap gemaakt en moet nu gaan verzinnen waar we dit op zullen hangen.
Omdat het deeg een dag of wat moet rusten om de smaken van het kruidenmengsel goed in te laten trekken, maakte ik het deeg al twee dagen van te voren. Ik was trouwens de hele week al iedere dag druk met het maken van zoete versnaperingen voor de borrel van DM die met pensioen gaat de 20ste december. (de vriezer zit al aardig vol met Florentines, biscotti, vanillekipferli, maids of honour en diverse mousses)
De advocaat maakte ik met het recept van Cees Holtkamp, daar had ik 14 eigelen voor nodig, hield dus 14 eiwitten over. Ik gebruikte mijn eigengestookte eau de vie de pomme, daardoor werd het wel iets heftiger dan met wodka, maar de smaak was perfect in combinatie met een flinke toef slagroom.
Ik nam de 6de de speculaasplanken mee en vertelde over onze Sint-tradities. Het was een aangename middag. Vrijdag de 13de was dus het echte maken van de gevulde speculaas aan de orde. De twee Spaanse dametjes, de leuke vrouw ui Kameroen, CvO ging mee als tweede Nederlandse, en er waren drie dames uit Nogent die ingeschreven staan bij de voedselbank. Samen met SH en V van Initiale was het een leuke groep. Achterin zoals altijd het groepje tekenaars o.l.v. Herve de Graet. (een bekende artiest/tekenaar uit Nogent). Herve gaf mij voordat ik begon een pakje en zei dat ik het pas later open mocht maken.
Ik maakte het deeg om te laten zien wat er allemaal in gaat, maar gebruikte mijn thuisgeknede deeg voor de gevulde speculaas, ik maakte het amandelspijs en garneerde de taart met halve amandelen.
Toen de taart in de oven stond presenteerde ik mijn advocaat.............. haha sommigen vonden het heerlijk (okay wel sterk) anderen hadden meer zoiets van HUH wat is dit?????
De taart kwam prachtig uit de oven, aansnijden als het nog warm is is minder maar iedereen kon proeven. Men vond het heerlijk en het overtrof de verwachtingen van velen. Ook DM uit Luxemburg kwam nog even buurten evenals Mme C. die was weer enorm hartelijk en bedankte me voor mijn 100% inzet tijdens dit project. HdG vond het tijd dat ik het pakje open moest maken.
Dat deed ik en totaal onverwacht wat een enorme verrassing stond ik oog in oog met een prachtig getekend portret van mezelf! Hij had dit nagetekend naar de foto uit de MAG!
Ik stond echt perplex, wat een enorm sympathiek gebaar. Stond met mijn mond vol tanden.
dinsdag 3 december 2019
Chateau de Courban.
https://chateaudecourban.com/nl/gastronomisch-restaurant.html
Ik raad jullie aan eerst op deze link te klikken.
De Academie Nationale de Cuisine 52 nodigde ons uit voor een avond in hogere sferen in het Chateau de Courban, jl. zondagavond 1 december 2019.
Ik probeerde her en der of er nog een plekje was om met iemand mee te rijden, helaas zonder resultaat. Wim had ook een uitnodiging gekregen om mee te kunnen, maar
1) lang tafelen is niet zijn ding
2) er hing een behoorlijk prijskaartje aan
3) hij is niet van dat soort uitjes,
zodoende koos hij ervoor om liever thuis te blijven.
Ik moest dus alleen op pad.
Chateau de Courban ligt in de Cote d'Or en dat is niet echt bijzonder ver het ligt op 1.15 uur rijden van ons vandaan naar het westen.
Helaas ken9de) ik het laatste stuk van de route niet dus ik vertrok bijtijds en kwam meteen al bij Clefmont in hevige mistbanken terecht. Ik moedigde mezelf aan dit hele speciale diner niet aan mijn neus voorbij te willen laten gaan en reed voorzichtig door. ter hoogte van Chaumont werd het gelukkig helderder en miezerde het lichtjes. De Tom Tom hielp mij met het laatste stuk en in Courban was het even zoeken maar gelukkig zag ik bekenden en kon mijn autootje naast die van hen parkeren. Gezamenlijk liepen we de cour op en werden door de gerant keurig met een hand begroet. We volgden hem naar de ontvangstruimte. Een groot gedeelte van de leden was al aanwezig. Toen nagenoeg iedereen binnen was gedruppeld, werden de champagne glazen gevuld en liepen er een aantal serveerders/sters rond met prachtig uitziende amuses. Ik stond met een aantal dames heerlijk voor het open haard vuur en had overzicht over de gehele hal die al in Kerstsfeer was gedecoreerd. De heren uit ons gezelschap werden uitgenodigd in de keuken van chefkok Thakashi Kinoshita (mehh, had ik ook wel even willen zien), toen ze uit de keuken kwamen kwam de chef zelf mee en schudde iedereen de hand. De amuses waren voortreffelijk en de champagne natuurlijk prima. We keuvelden wat onderling en net voordat we aan tafel werden uitgenodigd nam OB het woord en verzocht iedereen zijn/haar medaille om te doen. Hij had een brief in zijn hand en riep mij naar voren (verbaasd stapte ik in zijn richting). Hij had alle voorletters van mijn naam gebruikt voor zijn "petit discours" en feliciteerde mij , hing de medaille om mijn nek, gaf me twee zoenen en heette mij welkom als lid van de ANC ( binnenkort verandert die naam in ADC52). Wat een surprise, ik had daar totaal niet op gerekend en was even perplex. Iedereen hief het glas en proostte op mijn nieuwe status!
Lid van de ANC......................... jemig wat een eer.
En toen aan tafel; er waren in een aparte zaal 3 ronde tafels gedekt met plaats voor 7 personen, ik naam plaats naast Pierre Pelletier (ooit lang geleden die vervelende baas van Wim in de wijngaard!, met wie ik het altijd wel " een soort van ). Prachtig gedekt en een mooie speciale menu kaart, waarop helaas mijn achternaam verkeerd was gespeld. Bros i.p.v. BOS. (kan ik mee leven).
De witte wijn werd ingeschonken, met een aangenaam praatje erover waar PP natuurlijk nog het een en ander aan toevoegde en ons wat tips gaf. Een vin nature die in eerste instantie op je tong prikkelde en wat azijntonen achterliet, eenmaal gedecanteerd was die wijn zoo lekker!
Het voorgerecht kwam op tafel, uitgebreid aangekondigd door de serveerster.
Het was werkelijk Franse Haute Cuisine met een vleugje Aziatique erover. Zo verschrikkelijk lekker. We hadden leuke conversatie aan tafel, dronken (natuurlijk met mate, i.v.m. de terugweg) heerlijke wijnen en genoten en bespraken tot in de details de heerlijke gerechten. Het was echt zoo waanzinnig lekker, ik probeerde van iedere "gang" een foto te maken, helaas was ik al halverwege de filet mignon de veau (sous-vide gegaard met een korstje van zwart en wit sesamzaad) toen ik bedacht dat ik die was vergeten te fotograferen, sorry.
Na het diner was er thee of koffie met mignardises. Het was volmaakt.
Iedereen was het er over eens dit was subliem, De chef kwam bij OB aan tafel zitten en er werd nog even uitvoerig over nagepraat. Het was toen inmiddels al ruim kwart voor twaalf. Samen met mij stapten ook anderen op. Iedereen gedag gezegd OB hartelijk bedankt, medaille, brief, menukaart in mijn tas en met mijn autootje weer naar huis gereden. Laatste stukje in de Bassigny toch weer mistig, maar om kwart over een stapte ik moe maar zoo voldaan binnen. Wat een belevenis.
Ik raad jullie aan eerst op deze link te klikken.
De Academie Nationale de Cuisine 52 nodigde ons uit voor een avond in hogere sferen in het Chateau de Courban, jl. zondagavond 1 december 2019.
Ik probeerde her en der of er nog een plekje was om met iemand mee te rijden, helaas zonder resultaat. Wim had ook een uitnodiging gekregen om mee te kunnen, maar
1) lang tafelen is niet zijn ding
2) er hing een behoorlijk prijskaartje aan
3) hij is niet van dat soort uitjes,
zodoende koos hij ervoor om liever thuis te blijven.
Ik moest dus alleen op pad.
Chateau de Courban ligt in de Cote d'Or en dat is niet echt bijzonder ver het ligt op 1.15 uur rijden van ons vandaan naar het westen.
Helaas ken9de) ik het laatste stuk van de route niet dus ik vertrok bijtijds en kwam meteen al bij Clefmont in hevige mistbanken terecht. Ik moedigde mezelf aan dit hele speciale diner niet aan mijn neus voorbij te willen laten gaan en reed voorzichtig door. ter hoogte van Chaumont werd het gelukkig helderder en miezerde het lichtjes. De Tom Tom hielp mij met het laatste stuk en in Courban was het even zoeken maar gelukkig zag ik bekenden en kon mijn autootje naast die van hen parkeren. Gezamenlijk liepen we de cour op en werden door de gerant keurig met een hand begroet. We volgden hem naar de ontvangstruimte. Een groot gedeelte van de leden was al aanwezig. Toen nagenoeg iedereen binnen was gedruppeld, werden de champagne glazen gevuld en liepen er een aantal serveerders/sters rond met prachtig uitziende amuses. Ik stond met een aantal dames heerlijk voor het open haard vuur en had overzicht over de gehele hal die al in Kerstsfeer was gedecoreerd. De heren uit ons gezelschap werden uitgenodigd in de keuken van chefkok Thakashi Kinoshita (mehh, had ik ook wel even willen zien), toen ze uit de keuken kwamen kwam de chef zelf mee en schudde iedereen de hand. De amuses waren voortreffelijk en de champagne natuurlijk prima. We keuvelden wat onderling en net voordat we aan tafel werden uitgenodigd nam OB het woord en verzocht iedereen zijn/haar medaille om te doen. Hij had een brief in zijn hand en riep mij naar voren (verbaasd stapte ik in zijn richting). Hij had alle voorletters van mijn naam gebruikt voor zijn "petit discours" en feliciteerde mij , hing de medaille om mijn nek, gaf me twee zoenen en heette mij welkom als lid van de ANC ( binnenkort verandert die naam in ADC52). Wat een surprise, ik had daar totaal niet op gerekend en was even perplex. Iedereen hief het glas en proostte op mijn nieuwe status!
Lid van de ANC......................... jemig wat een eer.
De witte wijn werd ingeschonken, met een aangenaam praatje erover waar PP natuurlijk nog het een en ander aan toevoegde en ons wat tips gaf. Een vin nature die in eerste instantie op je tong prikkelde en wat azijntonen achterliet, eenmaal gedecanteerd was die wijn zoo lekker!
Het voorgerecht kwam op tafel, uitgebreid aangekondigd door de serveerster.
Na het diner was er thee of koffie met mignardises. Het was volmaakt.
Iedereen was het er over eens dit was subliem, De chef kwam bij OB aan tafel zitten en er werd nog even uitvoerig over nagepraat. Het was toen inmiddels al ruim kwart voor twaalf. Samen met mij stapten ook anderen op. Iedereen gedag gezegd OB hartelijk bedankt, medaille, brief, menukaart in mijn tas en met mijn autootje weer naar huis gereden. Laatste stukje in de Bassigny toch weer mistig, maar om kwart over een stapte ik moe maar zoo voldaan binnen. Wat een belevenis.
vrijdag 29 november 2019
"Creatrice culinaire" Het interview.
In het Magazine van de Journal de la Haute Marne staat 1 x per maand een recept en een interview met iemand die graag bakt en kookt. Je kunt je via mail opgeven en Mme. L. attendeerde mij daarop.
Dus ik schreef een mail en ik kreeg vrij snel een uiterst positieve reactie. Afspraak gemaakt en samen met een fotograaf kwam de redactrice op een woensdagmiddag. Ik had bij ET alle benodigde groenten besteld en afgehaald. Ik had samen met de redactrice het recept gekozen van Lasagne met butternut.
Alle ingrediënten lagen klaar, het was lekker weer en de fotograaf stelde voor om de foto's voor de reportage buiten te maken.
De vriendelijke dame vroeg mij intussen het hemd van mijn lijf en noteerde alles in haar schrijfblok.
Intussen begon ik met de voorbereidingen voor het gerecht, sneed de groenten en maakte de tomatensaus. Bijna vergat ik het gehakt! Het zag er heerlijk uit, de fotograaf deed intussen nog even een ander klusje buitenshuis in een naburig dorp en kwam terug toen de schotel in de oven stond.
Hij kwam terug en nam voordat de schotel echt klaar was en maakte toen toch maar alvast de foto.
Ik heb de aardige dame een klein schaaltje met het eindproduct meegegeven om te proeven, vond ze erg aardig. En ik vroeg of ze haar interview naar me toe wilde sturen om het te lezen voordat het gepubliceerd zou worden, dat was okay. We namen afscheid met de afspraak elkaar een keer te treffen. Wie weet komt dat er nog een keer van.
Toen ik het in mijn mailbox vond was ik aangenaam verrast. Wat had ze het mooi verwoord. prima niets aan toe te voegen of te schrappen. Nu afwachten tot het daadwerkelijk zou verschijnen.
En dat deed het, een week later dan ik had gedacht, GvB had zaterdag van het diner in Marnay mij al een exemplaar in de handen gedrukt. Geen idee hoe zij daar voortijds aan had kunnen komen.
Totaal 4 pagina's inclusief foto's en recept. Gaaf, ik ben trots.
Heb bij de krantenbezorgster een aantal kunnen scoren (kosteloos) en die naar een aantal mensen opgestuurd die geen FB of Whats'app hebben en mijn goede kennissen in Rouen en in St. Malo.
Om 8 uur zondagochtend kreeg ik het eerste sms-je van ET, die in het artikel genoemd werd als een van mijn vaste leveranciers! (gratis reclame voor hem dus).
Dus ik schreef een mail en ik kreeg vrij snel een uiterst positieve reactie. Afspraak gemaakt en samen met een fotograaf kwam de redactrice op een woensdagmiddag. Ik had bij ET alle benodigde groenten besteld en afgehaald. Ik had samen met de redactrice het recept gekozen van Lasagne met butternut.
Alle ingrediënten lagen klaar, het was lekker weer en de fotograaf stelde voor om de foto's voor de reportage buiten te maken.
De vriendelijke dame vroeg mij intussen het hemd van mijn lijf en noteerde alles in haar schrijfblok.
Intussen begon ik met de voorbereidingen voor het gerecht, sneed de groenten en maakte de tomatensaus. Bijna vergat ik het gehakt! Het zag er heerlijk uit, de fotograaf deed intussen nog even een ander klusje buitenshuis in een naburig dorp en kwam terug toen de schotel in de oven stond.
 |
| de prachtige kersverse ingredienten bij Eric vandaan. |
Ik heb de aardige dame een klein schaaltje met het eindproduct meegegeven om te proeven, vond ze erg aardig. En ik vroeg of ze haar interview naar me toe wilde sturen om het te lezen voordat het gepubliceerd zou worden, dat was okay. We namen afscheid met de afspraak elkaar een keer te treffen. Wie weet komt dat er nog een keer van.
En dat deed het, een week later dan ik had gedacht, GvB had zaterdag van het diner in Marnay mij al een exemplaar in de handen gedrukt. Geen idee hoe zij daar voortijds aan had kunnen komen.
Totaal 4 pagina's inclusief foto's en recept. Gaaf, ik ben trots.
Heb bij de krantenbezorgster een aantal kunnen scoren (kosteloos) en die naar een aantal mensen opgestuurd die geen FB of Whats'app hebben en mijn goede kennissen in Rouen en in St. Malo.
Om 8 uur zondagochtend kreeg ik het eerste sms-je van ET, die in het artikel genoemd werd als een van mijn vaste leveranciers! (gratis reclame voor hem dus).
donderdag 28 november 2019
Soiree de Cloture du 29eme Festival.
Daarna was het even hectisch omdat in de oven de boontjes in een rolletje ontbijtspek nog niet echt goed waren gegaard. Dus even een pas op de plaats, de soepkommen werden intussen afgewassen, Wat een tempo!!!! het hoofgerecht kon opgediend:
Ossobucco van kalkoen met een garnituur van witte rijst, gepofte tomaatjes, een fagot (de boontjes) en een schepje "gremolata". Er werd goed gegeten en men was erg enthousiast over het lekkere gare vlees. Daarna als dessert de Foret noir, revisite, (ik vind dat zo'n mooi woord, revisite!) Het zag er prachtig uit en zelfs ik die niet echt van mousse au chocolat houd heb het opgegeten.
De complimenten waren niet van de lucht. Om half twaalf ben ik met een cheque in mijn portemonnee, voldaan en tevreden naar huis gereden.
Er stond dinsdag ook een leuk verslag in de krant.
 |
| foret noire revisite |
 |
| Osso Bucco |
 |
| creatrice culinaire!! |
 |
| Bijschrift toevoegen |
maandag 11 november 2019
Mijn kook skills,
Laatste weken weer flink in de weer met van alles op keuken/kookgebied. Voorbereidingen voor de slotavond van het festival Diseurs d'histoires in Marnay sur Marne een diner voor 90 personen met helaas maar 3 gangen. Het verhaal neemt veel plek in beslag die avond en het diner is dus na afloop van het verhaal. Dus entree, hoofdgerecht en dessert. Ik krijg 8 vrijwilligers ter beschikking dus dat moet gaan lukken. De keuken is niet echt geweldig maar dat komt wel goed. met de academie stonden we vorige week zondagmiddag in Cohons op de foire de fruits et légumes, was een geslaagde middag. het is een interessante groep met leuke mensen. De sfeer is prima en een stukje teamwork om trots op te zijn. We hadden twee weken geleden een vergadering in Rizaucourt bij het champagnehuis van Daubanton, met zijn allen vergaderd en daarna aan de maaltijd. Ik reed mee want het is toch een flink eind in m'n eentje, maar dat is me die keer slecht bevallen. Of het was iets met het eten? maar goed ik kwam erg misselijk en met maagpijn terug bij mijn C2tje na de rit op de achterbank van een Mercedes coupe opgepropt met z'n drietjes en ben nog geen 100 meter verder buiten de bebouwde kom meteen gestopt om eerst even mijn maag een handje te helpen!!! De maandag daarna was ik nog steeds beroerd.
Ik heb inmiddels ook een bezoekje gebracht aan de anesthesiste in het ziekenhuis met het oog op mijn gastro- en coloscopie van 29 oktober. Kijk er nou niet echt naar uit, alhoewel het onder algehele narcose zal zijn ben ik nog steeds huiverig. Wim heeft die dag vrij om me te brengen en te halen.
Manon had met mij gesproken over de Magimix Cook Expert en de Thermomix en zodoende had ik een demonstratrice hier in huis met de nieuwste Thermomix TM6. Kan niet anders zeggen dan een prachtig apparaat, maar bij nader inzien niets voor mij. Ik zou al mijn keukenapparatuur toch niet willen ruilen voor die Thermomix. De receptuur volgen digitaal en dergelijke is toch niet echt mijn ding, ik ben impulsief en creatief genoeg om zelf te kokkerellen en natuurlijk heb je dan maar een apparaat nodig die klopt, hakt, kneed, mixt en weegt; maar nee, ten eerste erg kostbaar en ten tweede niets voor mij. Ik houd het bij mijn Magimix en Bamix.
Jl. vrijdag was ik voor een Tapas atelier bij de tantetjes van de familles rurales in Langres. Het zijn vooral dames op leeftijd, niet allemaal even handig, maar het is toch gelukt om alle uitgekozen recepten klaar te maken. Helaas is de oven niet optimaal dus er bleef voor de dames een leuke schoonmaakklus achter door het flink aanbranden van de kippenpoten. De aanwezigen hebben lekker gegeten en ik kreeg een compliment voor het dirigeren van dit piep en kraakorkestje. Onderweg naar Nogent voor het multiculturele project ontdekte ik dat ik mijn jas en sjaal had vergeten mee te nemen, ik had geen telefoonnummers dus moest terug. Heb me snel even afgemeld in de mediatheek en ben terug gereden, ze zaten aan het dessert dus daar heb ik nog maar even (mis)bruik van gemaakt.
In Nogent de voorbereidingen voor het koken met de Spaanse dames. Het wordt Tortilla en Empanada met tonijn aanstaande vrijdag.
Vandaag de afspraak met de redactrice van het zondagmagazine van de JHM. Er stond een oproep voor hobbykoks om een recept te delen. Mevrouw L. maakte mij daarop attent. Ik mailde dat ik dat wel zag zitten en had een paar minuten later de desbetreffende dame al aan de telefoon, helemaal enthousiast.
Ik had besloten om het lasagnerecept van Sharon Miranda van Binnenste Buiten te maken, zij vond dat een prima idee, de groenten van Eric vandaan, zo krijgt hij ook een beetje extra aandacht.
Ze kwam samen met de fotograaf, het klikte meteen, leuk mens en de fotograaf een leuke gozer. Hij maakte wat foto's van de ingredienten en wilde mij laten poseren in de tuin bij de vijgenboom. Het werd een hele reportage. Daarna gaan kokkerellen en de schotel gemaakt. (Ik had de bench van Coco vanochtend uit de keuken gehaald. ivm de hygiene). Het artikel over mij en het recept zullen de derde zondag van november in het magazine staan. Ben heel benieuwd, het recept is volgens mij erg geslaagd, we eten het straks.
Ik heb inmiddels ook een bezoekje gebracht aan de anesthesiste in het ziekenhuis met het oog op mijn gastro- en coloscopie van 29 oktober. Kijk er nou niet echt naar uit, alhoewel het onder algehele narcose zal zijn ben ik nog steeds huiverig. Wim heeft die dag vrij om me te brengen en te halen.
Manon had met mij gesproken over de Magimix Cook Expert en de Thermomix en zodoende had ik een demonstratrice hier in huis met de nieuwste Thermomix TM6. Kan niet anders zeggen dan een prachtig apparaat, maar bij nader inzien niets voor mij. Ik zou al mijn keukenapparatuur toch niet willen ruilen voor die Thermomix. De receptuur volgen digitaal en dergelijke is toch niet echt mijn ding, ik ben impulsief en creatief genoeg om zelf te kokkerellen en natuurlijk heb je dan maar een apparaat nodig die klopt, hakt, kneed, mixt en weegt; maar nee, ten eerste erg kostbaar en ten tweede niets voor mij. Ik houd het bij mijn Magimix en Bamix.
Jl. vrijdag was ik voor een Tapas atelier bij de tantetjes van de familles rurales in Langres. Het zijn vooral dames op leeftijd, niet allemaal even handig, maar het is toch gelukt om alle uitgekozen recepten klaar te maken. Helaas is de oven niet optimaal dus er bleef voor de dames een leuke schoonmaakklus achter door het flink aanbranden van de kippenpoten. De aanwezigen hebben lekker gegeten en ik kreeg een compliment voor het dirigeren van dit piep en kraakorkestje. Onderweg naar Nogent voor het multiculturele project ontdekte ik dat ik mijn jas en sjaal had vergeten mee te nemen, ik had geen telefoonnummers dus moest terug. Heb me snel even afgemeld in de mediatheek en ben terug gereden, ze zaten aan het dessert dus daar heb ik nog maar even (mis)bruik van gemaakt.
In Nogent de voorbereidingen voor het koken met de Spaanse dames. Het wordt Tortilla en Empanada met tonijn aanstaande vrijdag.
Vandaag de afspraak met de redactrice van het zondagmagazine van de JHM. Er stond een oproep voor hobbykoks om een recept te delen. Mevrouw L. maakte mij daarop attent. Ik mailde dat ik dat wel zag zitten en had een paar minuten later de desbetreffende dame al aan de telefoon, helemaal enthousiast.
Ik had besloten om het lasagnerecept van Sharon Miranda van Binnenste Buiten te maken, zij vond dat een prima idee, de groenten van Eric vandaan, zo krijgt hij ook een beetje extra aandacht.
Ze kwam samen met de fotograaf, het klikte meteen, leuk mens en de fotograaf een leuke gozer. Hij maakte wat foto's van de ingredienten en wilde mij laten poseren in de tuin bij de vijgenboom. Het werd een hele reportage. Daarna gaan kokkerellen en de schotel gemaakt. (Ik had de bench van Coco vanochtend uit de keuken gehaald. ivm de hygiene). Het artikel over mij en het recept zullen de derde zondag van november in het magazine staan. Ben heel benieuwd, het recept is volgens mij erg geslaagd, we eten het straks.
Ik ben de tel kwijt.
Dit afgelopen weekend was het de twintigste keer dat de Belgium Knife Society ASBL in Gembloux (België) hun beurs organiseerden. Ik durf niet met precisie te zeggen de hoeveelste keer het was dat ik mee mocht. Ik zou dat in mijn blogs terug moeten kunnen vinden. Mijn messenvrienden spreken nauwelijks een andere taal behalve Frans en aangezien het merendeel van de bezoekers van deze beurs anderstalig, zijn mag ik mee als "tolk". Alle onkosten van de reis, de hotelovernachtingen en het eten en drinken wordt voor mij betaald door hun. Ze waarderen mijn aanwezigheid en ik vind het ieder jaar weer een klein feestje.
Dit keer waren we in het totaal met 9 personen, waaronder drie echtparen. We verzamelden in Montigny bij de oprit van de peage. Wim bracht mij daar vrijdag om twee uur heen. Ik had tegelijkertijd een afspraak gemaakt met MF om de vanillepeulen die ik goedkoop had kunnen bemachtigen aan haar af te leveren (twee vliegen in een klap!). De messenvriendjes hadden geloof ik even de indruk dat ik daar op die parkeerplaats aan het 'dealen" was!😁😁
We vertrokken redelijk op tijd , stopten traditiegetrouw in Luxemburg voor een sanitaire stop en een bekertje wijn , stukjes worst en kaas en proostten op een goede verkoop.
Om iets over zeven uur aankomst bij Ibis in Fleurus. Ik had via telefoon de kamers gereserveerd. Ieder jaar is er wel ergens iets wat misloopt. ook dit keer was er weer wat consternatie want de receptionist kon de reservering niet vinden. Bij mij stijgt de adrenaline dan meteen tot in mijn kruin.
gelukkig bleek het toch in orde. Iedereen installeerde zich en daarna gingen we te voet naar het Italiaanse restaurant om daar een hapje te eten. Helaas was het daar de laatste avond voor de jaarlijkse sluiting dus weinig keus, maar het was gezellig en toch lekker gegeten. In het hotel nog een afzakkertje en naar bed. Wekker gezet op kwart over zeven. Het ontbijtbuffet kost 15€, dat is toch wel een beetje overdreven dus kozen de meesten van ons voor de simpele formule van 4€, wat bestaat uit een croissant en een glas thee. Daarna alles ingeladen en naar centrum Gembloux. Helaas waren onze tafels dit keer op een heel andere plek dar alle voorgaande jaren, dit tot ergernis van sommigen!
Weerzien met heel veel bekenden uit diverse landen van de wereld, altijd weer erg leuk.
Om tien uur gingen de deuren open en stroomden de bezoekers binnen, sommigen meteen richting bepaalde messenmakers w.o. Guy Pogetti, die begint de beurs met een tiental messen op zijn tafel en om twaalf uur is alles verkocht. (we hebben het hier niet over mesjes maar stukken vanaf 450€) Robert heeft het daar altijd moeilijk mee.
Onze tafels 4 in het totaal lagen vol met het werk van Robert, Philippe, Bernard, Didier en Pascal.
Pascal heeft natuurlijk altijd zijn vaste klanten die bestellingen op komen halen, hij is een goede prater. De onderwerpen zijn auto's motoren BMW daar houdt hij de mensen mee aan de praat.
Zodra er een geïnteresseerde komt die een andere taal spreekt dan Frans dan word ik geroepen. Ik spreek dan of Duits of Nederlands of Engels en vertaal de vragen in het Frans zodat de mannen kunnen communiceren, wat soms leidt tot verkoop. Helaas waren we dag een niet echt fortuinlijk. Didier verkocht met mijn bemiddeling een mes. Bernard en Yvette hebben een kleine collectie messen.
B.maakt van alle restjes miniatuurmesjes voor hele kleine prijsjes, Yvette maakt van vilt een klein etuitje en deze miniatuurtjes zijn erg in trek bij kinderen. Zij hebben hiermee goede zaken kunnen doen.
Dag een sloten we af met een stuk pizza dat ons gratis werd aangeboden en zijn we daarna naar hotel teruggereden en aten we bij "Saveur du Monde" een restaurant met een enorme variëteit aan gerechten uit alle delen van de wereld er is werkelijk een mega keuze.
Helaas was de ontvangst een beetje verwarrend en niet iedereen begreep de juf achter de balie. Maar het kwam allemaal goed en we hebben allemaal heerlijk kunnen genieten van o.a. carpaccio, oesters (behh ik niet!) sushi, garnalen, krab, zalm enz..enz.. Op de teppanyaki een heerlijke entrecote laten grillen. Daarna het dessertbuffet ook niet vergeten, heerlijke verse ananas ijs in verschillende smaken. Dus met een volle maag terug en ook toen nog een afzakkertje en petit comité. Hadden we een leuke conversatie met de receptionist een mooie jongen uit Belgisch Congo. Naar bed, wekker op half acht. Na kleine ontbijtje in de auto naar Gembloux gestopt bij de Carrefour en daar een broodje voor tussen de middag gekocht en de anderen het beroemde bier van Gembloux ingeslagen. Veel bezoekers die dag en gelukkig voor Robert twee keer met mijn hulp een mes verkocht en ook Didier nog een aan een Duitse meneer. P en A verkochten helaas niets (tot grote ontevredenheid van beiden!). Omdat B erbij was, was het dit keer geen enkele moeite P te manen om z.s.m. in te pakken en zodoende vrij snel na sluiting te kunnen vertrekken.!! We tankten in Luxemburg kochten een sandwich en reden verder, onder het genot van diverse mopjes en veel lachen. Wim stond in M op mij te wachten. Waren voor het eerst op een christelijke tijd thuis.
De week voor dit weekend hadden Wim en ik een flinke klus aan het inpakken van de asbestplaten van ons keukendak, die de dakdekker niet af wilde voeren. Via de reinigingsdienst had ik een afspraak gemaakt wanneer we die konden af leveren en onder welke voorwaarden dat moest gebeuren. Een compleet protocol. Helaas was dat alleen mogelijk op zaterdag 9 november, een zaterdag waarop Wim moest werken. We wisten niet goed hoe we dat moesten organiseren totdat tot onze opperste verbazing meneer de burgemeester voor de deur stond met het protocol en ik hem vertelde dat ik het allemaal had geregeld maar niet wist hoe we het aan moesten pakken. Toen bood deze aan om het voor ons te doen met zijn pick-up!!! Wist niet wat ik meemaakte. Toen ik dat 's avonds aan Wim vertelde was hij net zo verbaasd als ik. Ik ben toen een paar dagen bij hem langs gegaan met de vraag of zijn aanbod nog geldig was, want je weet maar nooit, toch? Maar echt ik had het goed begrepen hij wilde het doen. Met zijn zwager de afspraak gemaakt dat wij de platen op pallets zouden leggen en dat hij het met zijn manitou ik de pick-up zou leggen.
Vrijdagmiddag voordat Wim mij wegbracht was er nog niemand geweest. Toen hij thuis kwam was alles WEG! Zouist een envelopje klaar gemaakt met een bedankje en een briefje van 20€. en een fles bier uit Gembloux voor zijn zwager. Kan niemand zeggen dat we profiteerders zijn.
Dit keer waren we in het totaal met 9 personen, waaronder drie echtparen. We verzamelden in Montigny bij de oprit van de peage. Wim bracht mij daar vrijdag om twee uur heen. Ik had tegelijkertijd een afspraak gemaakt met MF om de vanillepeulen die ik goedkoop had kunnen bemachtigen aan haar af te leveren (twee vliegen in een klap!). De messenvriendjes hadden geloof ik even de indruk dat ik daar op die parkeerplaats aan het 'dealen" was!😁😁
We vertrokken redelijk op tijd , stopten traditiegetrouw in Luxemburg voor een sanitaire stop en een bekertje wijn , stukjes worst en kaas en proostten op een goede verkoop.
Om iets over zeven uur aankomst bij Ibis in Fleurus. Ik had via telefoon de kamers gereserveerd. Ieder jaar is er wel ergens iets wat misloopt. ook dit keer was er weer wat consternatie want de receptionist kon de reservering niet vinden. Bij mij stijgt de adrenaline dan meteen tot in mijn kruin.
gelukkig bleek het toch in orde. Iedereen installeerde zich en daarna gingen we te voet naar het Italiaanse restaurant om daar een hapje te eten. Helaas was het daar de laatste avond voor de jaarlijkse sluiting dus weinig keus, maar het was gezellig en toch lekker gegeten. In het hotel nog een afzakkertje en naar bed. Wekker gezet op kwart over zeven. Het ontbijtbuffet kost 15€, dat is toch wel een beetje overdreven dus kozen de meesten van ons voor de simpele formule van 4€, wat bestaat uit een croissant en een glas thee. Daarna alles ingeladen en naar centrum Gembloux. Helaas waren onze tafels dit keer op een heel andere plek dar alle voorgaande jaren, dit tot ergernis van sommigen!
Weerzien met heel veel bekenden uit diverse landen van de wereld, altijd weer erg leuk.
 |
| een Pogetti! |
Onze tafels 4 in het totaal lagen vol met het werk van Robert, Philippe, Bernard, Didier en Pascal.
Pascal heeft natuurlijk altijd zijn vaste klanten die bestellingen op komen halen, hij is een goede prater. De onderwerpen zijn auto's motoren BMW daar houdt hij de mensen mee aan de praat.
Zodra er een geïnteresseerde komt die een andere taal spreekt dan Frans dan word ik geroepen. Ik spreek dan of Duits of Nederlands of Engels en vertaal de vragen in het Frans zodat de mannen kunnen communiceren, wat soms leidt tot verkoop. Helaas waren we dag een niet echt fortuinlijk. Didier verkocht met mijn bemiddeling een mes. Bernard en Yvette hebben een kleine collectie messen.
B.maakt van alle restjes miniatuurmesjes voor hele kleine prijsjes, Yvette maakt van vilt een klein etuitje en deze miniatuurtjes zijn erg in trek bij kinderen. Zij hebben hiermee goede zaken kunnen doen.Dag een sloten we af met een stuk pizza dat ons gratis werd aangeboden en zijn we daarna naar hotel teruggereden en aten we bij "Saveur du Monde" een restaurant met een enorme variëteit aan gerechten uit alle delen van de wereld er is werkelijk een mega keuze.
Helaas was de ontvangst een beetje verwarrend en niet iedereen begreep de juf achter de balie. Maar het kwam allemaal goed en we hebben allemaal heerlijk kunnen genieten van o.a. carpaccio, oesters (behh ik niet!) sushi, garnalen, krab, zalm enz..enz.. Op de teppanyaki een heerlijke entrecote laten grillen. Daarna het dessertbuffet ook niet vergeten, heerlijke verse ananas ijs in verschillende smaken. Dus met een volle maag terug en ook toen nog een afzakkertje en petit comité. Hadden we een leuke conversatie met de receptionist een mooie jongen uit Belgisch Congo. Naar bed, wekker op half acht. Na kleine ontbijtje in de auto naar Gembloux gestopt bij de Carrefour en daar een broodje voor tussen de middag gekocht en de anderen het beroemde bier van Gembloux ingeslagen. Veel bezoekers die dag en gelukkig voor Robert twee keer met mijn hulp een mes verkocht en ook Didier nog een aan een Duitse meneer. P en A verkochten helaas niets (tot grote ontevredenheid van beiden!). Omdat B erbij was, was het dit keer geen enkele moeite P te manen om z.s.m. in te pakken en zodoende vrij snel na sluiting te kunnen vertrekken.!! We tankten in Luxemburg kochten een sandwich en reden verder, onder het genot van diverse mopjes en veel lachen. Wim stond in M op mij te wachten. Waren voor het eerst op een christelijke tijd thuis.
De week voor dit weekend hadden Wim en ik een flinke klus aan het inpakken van de asbestplaten van ons keukendak, die de dakdekker niet af wilde voeren. Via de reinigingsdienst had ik een afspraak gemaakt wanneer we die konden af leveren en onder welke voorwaarden dat moest gebeuren. Een compleet protocol. Helaas was dat alleen mogelijk op zaterdag 9 november, een zaterdag waarop Wim moest werken. We wisten niet goed hoe we dat moesten organiseren totdat tot onze opperste verbazing meneer de burgemeester voor de deur stond met het protocol en ik hem vertelde dat ik het allemaal had geregeld maar niet wist hoe we het aan moesten pakken. Toen bood deze aan om het voor ons te doen met zijn pick-up!!! Wist niet wat ik meemaakte. Toen ik dat 's avonds aan Wim vertelde was hij net zo verbaasd als ik. Ik ben toen een paar dagen bij hem langs gegaan met de vraag of zijn aanbod nog geldig was, want je weet maar nooit, toch? Maar echt ik had het goed begrepen hij wilde het doen. Met zijn zwager de afspraak gemaakt dat wij de platen op pallets zouden leggen en dat hij het met zijn manitou ik de pick-up zou leggen.
Vrijdagmiddag voordat Wim mij wegbracht was er nog niemand geweest. Toen hij thuis kwam was alles WEG! Zouist een envelopje klaar gemaakt met een bedankje en een briefje van 20€. en een fles bier uit Gembloux voor zijn zwager. Kan niemand zeggen dat we profiteerders zijn.
 |
| 39 asbestplaten, geseald en klaar voor transport naar dechetterie. |
woensdag 25 september 2019
Sous vide koken, familie reunie, Noord Holland.
N.a.v een mailtje over het aflopen van de grafrechten van de begraafplaats van Bergen op Zoom, kwam ik in contact met wat neven en nichten van mijn vaders kant. Ik vond dat het wel weer eens tijd werd om elkaar te treffen en gooide een balletje op. Een van de neven reageerde en nam het op zich om een datum vast te stellen. Via een app. (datumprikker) lukte dat toch nog redelijk snel. Het lag nog ver weg, maar het kon maar vast staan.
Het werd uiteindelijk het weekend van 21 september 2019.
Dat kwam mij heel goed uit want ik wilde erg graag deelnemen aan een cursus "sous-vide" koken en die was er o.a. op vrijdag de 20ste. Dus schreef ik me daarvoor in. Wim kon een dikke 10 dagen vrij nemen (heeft nog een aardige hoeveelheid vrije dagen staan) en dus regelden wij hier alles voor de beestenboel. Coco naar het pension, Peppie naar M&E, de kippen zouden in de gaten worden gehouden door M&R. dus we konden donderdagochtend op weg. Slapen zouden we doen zoals altijd bij TvW in Maassluis. Ook maakte ik een afspraak om vanaf de reünie 's zaterdags, door te rijden naar Venhuizen waar C&E wonen. Zij nam deel aan een expositie en wij konden dan ook eens haar beeldhouwwerk zien en C zijn fantastische tuin.
Ik ging met OV naar Houten voor de cursus, die werd gehouden in e Slagersvakschool, een prachtig pand met een fantastische keuken. Er waren 18 deelnemers, het merendeel profs. Ontvangst met appeltaart en daarna dik twee uur theorie. We verkasten naar de keuken, daar was Chefkok Eddy heel druk in de weer. Hij had alles al voorbereid en 95% van de producten sous-vide gegaard. Wij keken toe en mochten de borden opmaken. Hij vertelde veel, legde dingen uit, gebruikte veel, voor mij althans, nieuwe preparaten w.o. MYCRYO een poeder gemaakt van cacaoboter, dat verhit kan worden tot 200 graden. Fantastisch spullie (meteen besteld op internet!) in Nederland verkrijgbaar bij Hanos, Zegro enz... Google maar eens en kijk naar het filmpje waar twee chefs het gebruiken om o.a. langoustines in te bakken.
Het werd een 9 gangen menu, dat onwijs goed smaakte. Ik miste mijn wijntje, dat wel. Tegelijkertijd vond ik het ook verschrikkelijk jammer dat wij zelf eigenlijk weinig in de praktijk hebben gedaan. Dat was ook wel mijn kritiek op de uitgeschreven enquête. Dat vond ik jammer maar ik ga hier thuis experimenteren, want ik heb nog nooit zulke asperges en artisjokken gegeten, zo puur van smaak! Waanzinnig.
Op het station Schiedam stond Wim te wachten samen met "oom" Ed. We aten met z'n drietjes in het Zonnehuis en weer was er voor Ed geen vegetarische burger. We verdenken ze ervan dat het op de kaart staat maar dat ze het gewoon niet hebben.
Zaterdagochtend eerst boodschapjes gedaan, daarna op weg naar Kudelstaart naar het huis van neef W.S. waar wij elkaar zouden treffen voor de reünie. Het was prachtig weer dus konden we heerlijk buiten zitten. Alle neven en nichten op een na waren er met/ of zonder aanhang. W.S en P.B hebben het fantastisch georganiseerd. Het was een heel aangenaam samenzijn.
Na een prima bbc namen we afscheid en kregen een map met de gehele stamboom met veel extra informatie samengesteld door W.S en E.P. chapeau hoor daar hebben ze veel tijd in gestopt.
Het werd uiteindelijk het weekend van 21 september 2019.
Dat kwam mij heel goed uit want ik wilde erg graag deelnemen aan een cursus "sous-vide" koken en die was er o.a. op vrijdag de 20ste. Dus schreef ik me daarvoor in. Wim kon een dikke 10 dagen vrij nemen (heeft nog een aardige hoeveelheid vrije dagen staan) en dus regelden wij hier alles voor de beestenboel. Coco naar het pension, Peppie naar M&E, de kippen zouden in de gaten worden gehouden door M&R. dus we konden donderdagochtend op weg. Slapen zouden we doen zoals altijd bij TvW in Maassluis. Ook maakte ik een afspraak om vanaf de reünie 's zaterdags, door te rijden naar Venhuizen waar C&E wonen. Zij nam deel aan een expositie en wij konden dan ook eens haar beeldhouwwerk zien en C zijn fantastische tuin.
Ik ging met OV naar Houten voor de cursus, die werd gehouden in e Slagersvakschool, een prachtig pand met een fantastische keuken. Er waren 18 deelnemers, het merendeel profs. Ontvangst met appeltaart en daarna dik twee uur theorie. We verkasten naar de keuken, daar was Chefkok Eddy heel druk in de weer. Hij had alles al voorbereid en 95% van de producten sous-vide gegaard. Wij keken toe en mochten de borden opmaken. Hij vertelde veel, legde dingen uit, gebruikte veel, voor mij althans, nieuwe preparaten w.o. MYCRYO een poeder gemaakt van cacaoboter, dat verhit kan worden tot 200 graden. Fantastisch spullie (meteen besteld op internet!) in Nederland verkrijgbaar bij Hanos, Zegro enz... Google maar eens en kijk naar het filmpje waar twee chefs het gebruiken om o.a. langoustines in te bakken.
Het werd een 9 gangen menu, dat onwijs goed smaakte. Ik miste mijn wijntje, dat wel. Tegelijkertijd vond ik het ook verschrikkelijk jammer dat wij zelf eigenlijk weinig in de praktijk hebben gedaan. Dat was ook wel mijn kritiek op de uitgeschreven enquête. Dat vond ik jammer maar ik ga hier thuis experimenteren, want ik heb nog nooit zulke asperges en artisjokken gegeten, zo puur van smaak! Waanzinnig.
Op het station Schiedam stond Wim te wachten samen met "oom" Ed. We aten met z'n drietjes in het Zonnehuis en weer was er voor Ed geen vegetarische burger. We verdenken ze ervan dat het op de kaart staat maar dat ze het gewoon niet hebben.
Zaterdagochtend eerst boodschapjes gedaan, daarna op weg naar Kudelstaart naar het huis van neef W.S. waar wij elkaar zouden treffen voor de reünie. Het was prachtig weer dus konden we heerlijk buiten zitten. Alle neven en nichten op een na waren er met/ of zonder aanhang. W.S en P.B hebben het fantastisch georganiseerd. Het was een heel aangenaam samenzijn.
 |
| De neven en nichten |
 |
| Tante Mien in het midden en neven en nichten met hun partners. |
We kwamen tegen tienen bij C&E aan. Schattig huisje en een plaatje van een tuin. Zondag gingen we eerst met C. aan de wandel richting IJsselmeer, onderweg veel kraampjes met van alles en nog wat te koop. Wat een leuk dorp met prachtige huizen. Daarna gezamenlijk geluncht en naar de expositie die gehouden werd in de Hervormde kerk. E. maakt prachtige stukken uit speksteen, marmer enz..
We reden om iets voor vieren terug naar Vlaardingen, keken nog even bij Wim's vader en hadden met Manon afgesproken gezamenlijk te eten. Was gezellig. Gelukkig heeft ze een nieuw doel voor ogen en je kunt zien dat ze daar zin in heeft. (fijn)
Maandag via Dirk, de laatste boodschapjes richting kringloopwinkel in Roosendaal daar nog even rondgeneusd en toen terug naar huis.
Een druk, vol, gezellig en waardevol weekend om op terug te kijken. Dankzij de mooie foto's van de reünie en de map met onze stamboom en de receptuur van de cursus heb ik veel om na te genieten. Iedereen bedankt.
 |
| runder picanha met bearnaisesaus |
 |
| geitenkaas met as met een sausje . |
 |
| een sorbet van komkommer met een crumble en een foam van gember met limoen |
dinsdag 10 september 2019
Maisoncelles/gaspilage/verspilling.
Onvoorstelbaar, het is niet te geloven; er wordt een muur gebouwd bij het stadhuis aan de overkant. Je wilt niet weten wat dat kost; en dan die verschrikkelijke bureaucratie, verspilling, arrogantie van meneer de burgemeester 9de galbak, voelt zich de "president" van Maisoncelles. Er is door een bureau d'etude een plan uitgeschreven en alle materialen zijn daarin vernoemd. De inspecteur van het architectenbureau is er wekelijks. De firma die het metselwerk heeft aangenomen (overigens familie van Wim's bazin) kan er zelf ook niet overuit. Ik heb de mannen iedere ochtend voorzien van koffie. In het begin stond zelfs de deur van de feestzaal op slot en moesten ze buiten hun eten opeten en ergens in de bosjes plassen! Gelukkig kwam daar na een poosje verandering in, zeker toen zij werkten terwijl we in een hittegolf zaten. het werken bij dat soort temperaturen zou verboden moeten worden, maar de tijd drong. Ze metselden meer dan 1500 betonblokken, alles moest volgens het draaiboek en toen de vrachtwagen kwam met de levering van het betonijzer werd iedereen even stil.
Er zit meer ijzer in dan in de Tour Eiffel, het begon op de Chinese muur te lijken. We verbaasden ons iedere dag opnieuw. Inmiddels heeft de buurvrouw verkering en die beste brave man is al vrij snel bij haar ingetrokken. We gunnen het haar, al de ellende die zij de afgelopen 6/7 jaar heeft meegemaakt........ Ze kon wel wat gezelligheid gebruiken. Hij is erg joviaal, een flinke kletsmajoor en gearriveerd op de eerste dag van de bouw van onze muur! Legendarisch dus. Inmiddels hebben we al heel wat met elkaar gelachen om al die schetsvertoningen. De metselaars doen vrolijk mee en steken hun mening niet onder stoelen of banken. (de burgemeester van M'celles is "un grand CON" ). Joel, zo heet hij, is jammer genoeg niet erg gezond en loopt sinds een dikke twee weken met twee drains. Hij geneert zich nergens voor en stapt gerust in zijn onderbroek met de twee katheterzakken over zijn arm naar buiten. Ook hij heeft het nodige commentaar over de manier waarop er gebouwd wordt en gesurveilleerd door de burgemeester. Toppunt: vandaag werd het hekwerk geleverd. Er werd gemeten, gekeken, nog een keer gemeten, uitgelijnd en...... uiteindelijk afgewezen! Hekwerk werd geleverd keurig ingepakt en uiterst voorzichtig en ging in een vrachtwagen gegooid terug naar de fabriek! Wim en ik stonden perplex. Dit is toch niet normaal? De muur kost 112.000 euro, daarvan wordt dik 80% gesubsidieerd maar dan nog? Wie is HIJ dat hij zoveel macht heeft om dingen zoals dat hekwerk te weigeren? En dan hebben we het nog niet gehad over die gezellige locoburgemeester, onze overbuurvrouw. Zij zit aan hem vastgekleefd, twee handen op een buik. Ze staat bij iedere scheet mee te kijken en is volgens mij in een en al verering als het gaat over de invloed en de macht van Monsieur le Maire.
Op 28 september is er voor de bewoners een "apéro dinatoire" om de muur "in te wijden" Maar dan wel zonder ons.
Er zit meer ijzer in dan in de Tour Eiffel, het begon op de Chinese muur te lijken. We verbaasden ons iedere dag opnieuw. Inmiddels heeft de buurvrouw verkering en die beste brave man is al vrij snel bij haar ingetrokken. We gunnen het haar, al de ellende die zij de afgelopen 6/7 jaar heeft meegemaakt........ Ze kon wel wat gezelligheid gebruiken. Hij is erg joviaal, een flinke kletsmajoor en gearriveerd op de eerste dag van de bouw van onze muur! Legendarisch dus. Inmiddels hebben we al heel wat met elkaar gelachen om al die schetsvertoningen. De metselaars doen vrolijk mee en steken hun mening niet onder stoelen of banken. (de burgemeester van M'celles is "un grand CON" ). Joel, zo heet hij, is jammer genoeg niet erg gezond en loopt sinds een dikke twee weken met twee drains. Hij geneert zich nergens voor en stapt gerust in zijn onderbroek met de twee katheterzakken over zijn arm naar buiten. Ook hij heeft het nodige commentaar over de manier waarop er gebouwd wordt en gesurveilleerd door de burgemeester. Toppunt: vandaag werd het hekwerk geleverd. Er werd gemeten, gekeken, nog een keer gemeten, uitgelijnd en...... uiteindelijk afgewezen! Hekwerk werd geleverd keurig ingepakt en uiterst voorzichtig en ging in een vrachtwagen gegooid terug naar de fabriek! Wim en ik stonden perplex. Dit is toch niet normaal? De muur kost 112.000 euro, daarvan wordt dik 80% gesubsidieerd maar dan nog? Wie is HIJ dat hij zoveel macht heeft om dingen zoals dat hekwerk te weigeren? En dan hebben we het nog niet gehad over die gezellige locoburgemeester, onze overbuurvrouw. Zij zit aan hem vastgekleefd, twee handen op een buik. Ze staat bij iedere scheet mee te kijken en is volgens mij in een en al verering als het gaat over de invloed en de macht van Monsieur le Maire.
Op 28 september is er voor de bewoners een "apéro dinatoire" om de muur "in te wijden" Maar dan wel zonder ons.
Abonneren op:
Posts (Atom)