Oeffff, ik heb me niet gehouden aan mijn afspraak!

 Ik zie net tot mijn spijt dat ik na 30 augustus niet meer iets van me heb laten horen, schandalig dus. Dat was niet de afspraak, maar is er stiekem niet van gekomen.

Er is veel reuring geweest intussen tijd want we kregen, M&F. L , A&W.S  en W&H.H op visite allemaal mee-eten maar supergezellig.

En bezoek van een stel Nederlandse mensen, waar ik haar van kende via de Wecken Is Hipdag en contact mee heb gehouden, ze was erg geinteresseerd naar de smaak van mirabellen en ze had mij gevraagd om bij de Aldi 10 Citroen HY's te kopen gemaakt van blik gevuld met koekjes en die stonden al een tijdje in de gang. Zodoende maakten wij een afspraak en kwam zij met haar man hierheen en logeerden in een hutje op de camping (geen succes). We hadden een fantastisch weekend met elkaar, de mannen hadden het op hun manier ook leuk en wij stonden aan een stuk door in de keuken en buiten bij het oude aanrecht, druk in de weer met praten en mirabellen ontpitten. Coco was een bol stress van al dat heen en weer gedoe.G repareerde ondertussen mijn sous-vide apparaat, geweldig die doet het nu!!! Er zijn heel wat vijgen, mirabellen en pruimen door onze handen gegaan en we hebben de vrienschap gevierd met lekker eten en heel veel praten, zo bijzonder kan het zijn! J heeft ook een grote krat met potten meegenomen voor mijn lieve vriendin MdL in Ridderkerk en beloofde dat bij haar te gaan brengen. Dat is gebeurd en M was erg dolgelukkig mee en deelde ook nog eea uit aan P en W.B. Hij heeft diabetes vandaar alles zonder suiker en M en J willen ook het suikergebruik miniseren. 

Er is inmiddels een hoop gebeurd, ik was begin september naar Nederland voor een workshop om te leren droge worst te maken in Lunteren ( het was interessant en leerzaam en ik nam 5 zelfgemaakte worstjes mee om thuis te drogen) en koppelde daar een paar andere dingen aan vast. Ik sliep bij TvW dat kon en mocht gelukkig weer en had ook tijd om een hapje te eten met mijn "grote" kind. Quality time met haar is af en toe wel fijn, want alleen contact via Messenger of een telefoontje is toch wel wat karig. Ook had ik in de weken daar aan voorafgaand heel veel fruit geweckt voor mijn lieve vrienden in Ridderkerk. Moet zeggen dat jam maken zonder suiker nog wel een dingetje is, want het wordt niet echt jam, het is niet gebonden door suiker en dus ook snel aan bederf onderhevig en is meer een vruchtencompote. Dus zat er in de auto (dit keer met de Cadillac en geen bijrijder) voor haar wederom een grote doos met geweckt fruit.  Vrijdagavond kookte ik bij T het avondeten en aten we gezellig samen, zaterdagochtend moest ik heel bijtijds weg, maar wat een ramp de A20 was afgesloten vanwege wegwerkzaamheden, dus eerst flinke omweg maar precies op tijd in Lunteren. Ik keek mijn ogen uit in de winkel van Vuur en Rook en deed enthousiast mee met de workshop van Albert Gerritsen. In zo'n groep zit altijd wel een betweter en Ja hoor ook dit keer zo'n figuur!!!! Er was eerst een flink stuk theorie en toen (ook met name vanwege Covid19) splitste de groep zich in twee en gingen we aan de bak, vlees malen, kruiden, mengen en darm vullen en ik had 5 worstjes met twee verschillende kruiden mengsels en een hoop kennis opgeslagen. Ik had koelbox mee en reed terug via een hele grote kraam met allerlei pompoenen en kalebassen, naar Schiedam. Manon en ik aten bij een Thais restaurantje was heerlijk. Zondagochtend alles ingepakt om naar Ridderkerk te rijden waar ik bij Hotel van der Valk een afspraak had met een klasgenootje van de Lagere school, helaas waren de twee anderen die we hadden opgespoord via FB niet in staat daar ook te zijn dus waren we met z'n tweetjes. We herkenden elkaar meteen en hadden een hartstikke leuke ochtend. YK had een fotoalbum bij zich en we haalden herinneringen op. Ik merk dan toch wel dat er wat sommige dingen betreft een gat zit in mijn geheugen. We aten beiden een broodje kroket en ik ging naar M&J, J kwam met een grote doos lege potten naar beneden en nam de volle krat mee naar boven. Altijd weer een warm welkom. M had voor mij wat lieve kadootjes en ik kreeg vlees mee van Schotse Hooglanders waar zij zo enthousiast over zijn. Ik had broodjes voor onderweg klaargemaakt en een thermoskan heet water en nam tegen drie uur afscheid op weg naar Genk waar ik een kist tomaten op zou halen. Helaas was ook de weg Breda Antwerpen op de schop, dus kwam ik via omweg aan in Genk. Daar deed niemand open, ik reed nog naar het depot, maar daar was ook niemand. Dus flinke omweg en verlies van tijd voor Jan met de korte achternaam, dat was even balen. Ik was uiteindelijk om half elf hier weer voor de deur. Een druk bezet maar aangenaam weekend achter de rug.

Ook deed ik mee aan een dag Locavore in Sarrey, met de Federation Departementale des Foyers Ruraux en maakte ik in de vorm van een workshop een Tapas maaltijd voor 40 personen, wat individueel werd geserveerd op plateaux die ik leende van de Academie. Stond uitgebreid in de krant.

émotions, Emotionen, emotions, emoties........

Wat kan een mens ineens veel te verwerken krijgen in korte tijd, niet te geloven.

Ik had vanaf februari of zo al pijn in mijn onderrug en na een beowek aan de huisarts stuurde zij me door voor een scan. Weer terug bij de huisarts  werden de beelden door haar bekeken en samen met een stagiaire kwam zij al snel tot de conclusie dat er niet veel anders opzat dan een afspraak maken met een neurochirurg. Ik vroeg of het een idee was naar en fysiotherapeut te gaan; nee geen goed idee, een "rebouteur" wat in de volksmond een kwakzalver heet; neeee dat al helemaal niet of een osteopaat, nee dat was ook niet aan de orde. Er is een wervel onderin de ruggegraat verschoven, daar kan geen van drie iets aan veranderen volgens haar. Ze zag alleen een neurochirurg als oplossing met vermoedelijk een operatieve ingreep. Ik kreeg van haar wel medicijnen om de pijn wat te verzachten. Thuisgekomen opgebeld naar ziekenhuis in Nancy maar daar was voor eind november geen plek voor een consult. Ik belde zodoende naar CHU in Dijon, ze vroeg wat voor "aandoening" het was en gaf me een afspraak voor de 20ste augustus. Gezien het Corona virus waren er wel allerlei voorschriften, maar gelukkig mocht Wim mee en dus gingen we bijtijds weg en spraken we een hele vriendelijke sympathieke neurochirurg. Hij liet ons de bewegende beelden van de scan zien en ja dan word je toch wel even stil. Er is dus inderdaad een wervel weggezakt en een puntje is afgebroken en weliswaar ingekapseld maar dat hoort daar dus niet en de zenuwbaan in de ruggegraat is dus bekneld, dat veroorzaakt de pijn. Zijn conclusie was luid en duidelijk hij wil opereren. Hij stelt voor een blokje er tussen te zetten via de buik en dat blokje via de rug vast te schroeven. Daar schrik je dan toch wel even van, opereren? Hij legde alles perfect uit, hoe lang zoiets duurt, wat de risico's zijn van wel of niet doen, de duur van de operatie, het herstel enz.

Het is nogal wat om te beseffen en een besluit te nemen, maar we waren er beiden van overtuigd dat dit eigenlijk de enige optie is om van soms zo helse pijn af te zijn.

Ik moet voorafgaand nog twee onderzoeken laten doen (gelukkig kan dat hier in Chaumont) de operatie staat gepland na 25 oktober 2020. 

In diezelfde week kwamen M&E ook met groot nieuws: M had gesolliciteerd op een advertentie  receptionnist in een hotel in de Vendee. (andere kant van Frankrijk!)

Het sollicitatiegesprek vond dinsdag de 25ste plaats, zij hadden de mogelijkheid om op maandag te reizen en in het hotel gratis te overnachten. Dus spannend voor hen en voor ons.

Ik reisde die dag samen met AP met de trein van Chaumont naar Parijs voor het geven van een workshop "conserveren" in een buurtcentrum in het 20ste arrondissement.

(op een FB site had ik een klein artikeltje gezien dat ze iemand zochten hiervoor en ik had gereageerd en kreeg vrij snel een reactie, we belden met elkaar en de dame was meteen razend enthousiast, later via mail alles uitgebreid overlegd en tickets voor de trein gekocht, AP wilde graag mee en dat was mogelijk).

We spraken af in Biesles, en namen de trein. (mondkapjes verplicht) Aangekomen in Parijs op station Est, kochten we metrokaartjes en stapten in de metro, overstap was op Republique het was verschrikkelijk druk, we stapten in de metro als sardientjes in een blikje en toen ik mijn tas van mijn schouder wilde pakken ontdekte ik dat de rits open stond en dat..... je houdt het niet voor mogelijk, mijn portemonnee was gestolen, 50€ weg en drie bankpassen!!!! wat een schrik, wat een ramp en dat terwijl er op het station in 6 talen wordt omgeroepen:" Pas op voor zakkenrollers!" Hoe stom kun je zijn??????? In de gangen van de stations kun je geen kant op met je telefoon dus ik kon niet anders dan wachten totdat we in het wijkcentrum waren. Ik stuurde een sms naar de dame van het wijkcentrum en die was meteen bezorgd en behulpzaam. Ik belde met ING France en de passen werden a la minute geblokkeerd, ook ING Nederland deed dit meteen. Een grote zorg minder.

EP verwachtte een 25 tal personen, maar wat bleek het publiek waren vooral kinderen en een 7 tal moeders uit diverse landen van de wereld, Cameroen, Algarije, Turkije, Marokka, Ghana en Guadeloupe. Een bont gezelschap.

Zij waren de dag ervoor naar een grote tuiderij geweest en hadden erg veel groenten enfruit meegenomen.

We maakten courgette soep, ratatouille en compote. De kinderen sneden de bananen, de appels in stukjes. Iedereen hielp mee. De directeur een hele leuke man uit Guadeloupe was een schat, heel enthousiast en die ging even eten halen voor tussen de middag en kwam terug met 3 kilo garnalen, 2.5 kilo kabeljauw rug en een zijde zalm. Of ik die even wilde klaarmaken, de kinderen hielpen garnalen pellen. Een jongetje had kennelijk nog nooit garnalen gezien en vroeg is dit groente????

We aten met alkaar, EP bakte aardappeltjes, de kindjes proefden bijna wel allemaal van alles en het was oergezellig. AP  was helemaal niet in orde, in de trei gaf ze al aan dat ze koorts had en pijn in haar hoofd ed. Maar ze wilde het voor geen goud missen. Om een uur of een na het eten heb ik haar naar een andere ruimte gebracht waar een bank stond en waar ze in slaap is gevallen.

Ik leerde de moeders de weckglazen te vullen en de tomaten en de ratatouille te wecken.

Daarna alles opgeruimd, de resten van de groenten werden keurig onderling verdeeld.

Ook ik kreeg een tas mee terug.

AP en ik namen afscheid, gingen de drukte weer tegemoet op straat dronken op een terras een frisse tonic en reisden met een bang hart weer met de metro naar het station. Daar viel AP weer op de bank in slaap en in de trein dutte ze verder, voelde zich belabberd en wilde niets eten.

In Biesles stapte zij in haar auto en reden we naar huis. Ik stapte om dik half elf binnen, een lange dag, met een zwart randje, maar WAT een ervaring zo'n bont gezelschap, zulke vriendelijke mensen, echt te gek.

Jammer dat ik niet de hele week mee kon maken, want het was een geweldig interessant programma.

Een 3 weekse kuur in de thermen van Bourbonne les Bains.

Sinds afgelopen woensdagochtend rijd ik 6 x per week, vroeg in de ochtend naar het kuuroord in Bourbonne.  18 keer in het totaal, behalve op zondag. Mijn huisarts vond het een goed idee en ik was ingepland voor april. Helaas door de Coronatoestanden gingen ook de thermen dicht. Eind juni kreeg ik een mail dat het kuren zou worden hervat miv de maand juli en dat ik was ingedeeld. Ik heb in de periode dat ik in het museum werkte regelmatig kuristen gezien die de middag vrij waren en een aanbod voor wat aktiviteiten in de middag niet afsloegen en met een busje naar ons werden gebracht. Veelal mensen op leeftijd die tijdens de filmpjes langzaam in zaten te dutten. Het kuren werd door hen als erg vermoeiend ervaren.

Ik stelde me dus erop in dat ook ik misschien wel moe zou zijn na een ochtend in het kuuroord.

Voorafgaand aan de daadwerkelijke kuur had ik een consult bij een arts van het centrum.

Een leuk mens, van oorsprong tevens osteopaat. Ze vroeg veel en stelde 4 behandelingen voor. Ze gaf me tevens nog wat tips voor mijn verzakte rugwervel en de beknelde zenuwbaan.

Woensdagochtend reed ik om 7 uur naar Bourbonne, was keurig op tijd voor de inschrijving en het administratieve gedeelte.Verplicht met masker natuurlijk. Ik krijg een "premium" behandeling dus ging ik ook bij de "premium" kant naar binnen!! Kreeg een mooie badjas en een handdoek een tasje met de planning en werd verwacht in de cabine voor een kleipacking van mijn lendenen en mijn knieen.

Je ligt op een bed bekleed met papier, de mevrouw komt met een grote kookpot op wielen (thermospot) daarin zit grijze hete klei, ca. 45 graden, die kwakt ze achter je rug en dan mag je daarop gaan liggen, oeiii heet dus!, handen en knieen worden afgewisseld en eerste dag waren het dus de knieen. Ze laat je dan 15 minuten alleen en komt dan terug (steeds de zelfde tekst hoor je om je heen, dat is wel grappig <<Bjr Mme, ca va? >>als je gaat liggen en als ze terugkomt, << Ca était madame?>>. Nieuwsgierig als ik ben kon ik het niet laten om te vragen waar de klei vandaan komt en wat er mee gebeurt na afloop.

Ze legde me heel vriendelijk uit dat de klei in broodjes (zoals cement) aangeleverd wordt, dan gemengd wordt met thermal water en verhit. Als ze je weer "uitpakt", speol je jezelf af onder de douche en gaat de klei inclusief papier in een speciale afvalkoker in de gang! Naar de stort dus. . Dat verbaasde mij. ik vroeg of er geen pottenbakkers of anderen die klei kunnen gebruiken, ze vertelde dat er mensen zijn/waren die de klein meenemen, maar ze niet wist of dit nu met Covid 19 ook mag/mocht.

Zaterdag (gisteren) zei ze dat ik het mee mocht nemen en dat heb ik dus gedaan, het bleef nog lang lauwwarm! Het staat nu nog in een bak en is nog steeds beetje vochtig, geen idee of het indroogt en wat ik ermee wil gaan doen, maar als je nagaat dat er per client, per keer ongeveer 3 kilo wordt gebruikt en er in een week ongeveer 1000 patienten zijn, dan is dat afval wel heel erg veel en verschrikkelijk zonde.

TOCH??????

 Na de klei ga ik naar een andere afdeling voor een bain de hydromassage, een ligbad met een water temperatuur van 37 graden dat ingesteld wordt voor 20 minuten met afwisselend bubbels en hydrojet stralen van tenen naar nek en omgekeerd. heel aangenaam.

Dan loop ik ( de coronapijlen op de grond volgend naar de afdeling zwembaden, waar ik de ene keer op een stoeltje zit in een bubbelbad ook met waterstralen of mag ik meedoen met wat hele slome domme oefeningetjes in het water op bejaardentempo. Zonder muziek met een heel vriendelijk grietje dat bijna in slowmotion voordoet wat wij na moeten doen. Niet echt opwindend dus. Ik ga dus aanstaande woensdag aan de arts vragen of er niet iets spannenders te doen is. Dan kleed ik me aan en ga huiswaarts. Ik sta dus tegen half tien weer buiten. Heel Bourbonne ziet blauw van de tasje van Val Vital en de mesne die komen en gaan van en naar het kuuroord. In de winter als de thermen dicht zijn, (wat ik nooit heb begrepen want juist dan heb je behoefte aan warmte en behagelijk in warm water toeven) dan is het een compleet dode stad.

En vrijdagmiddag had ik een afspraak bij mijn opticien in Neufchateau.

Ik weet niet of ik het al had geschreven ( vergeetachtig? alzheimer?) maar sinds februari toen J&P vW hier langs kwamen om hun 40 jarig huwelijksfeest te bespreken werd ik helemaal verliefd op haar montuur. Ik durfde haar toen niet ernaar te vragen, maar na veelvuldig mailcontact heb ik het haar toch gevraagd. Ze gaf me de naam van de ontwerper en het nummer van het montuur en ging op zoek. Bij diverse optieks nagevraagd, zelfs naar het hoofdkantoor in Oostenrijk gemaild maar alleen winkels die dealer zijn van het merk verkopen die monturen. Ze gaven me wat adressen en de dichtsbijzijnde was in Strasbourg. Ik had met hen contact, het model hadden zij niet maar ze konden het desnoods voor me bestellen. Ik vond dat toch riskant want ik wist niet of het model mij wel zou staan. Maar het liet me niet los.  Ik vroeg het aan mijn opticien in Neufchateau en die zei me net voor de Corona crisis dat hij een advertentie zou zetten, maar ik hoorde niets meer.

Toen we  dus in Normandie waren en we door de stad liepen, zei Wim bij het zien van onafhankelijke optiekwinkels (dus niet de welbekende ketens zoals Krys, Alain A ed.) vraag het hier eens. En jawel bij de derde winkel was het raak!

En..... ze had ook het juiste model alleen niet in de kleur die ik op het oog had. De kleur was te flets maar het model stond me goed. Ik legde mijn dilemma uit en de verkoopster was uiterst vriendelijk ze legde alles vast in een dossiertje en kon eventueel de kleur bestellen. pas de soucis Madame.

Helemaal blij ging ik de deur uit. Thuisgekomen ging ik naar Neufchateau en wilde het daar voorleggen dat ze daar het model konden bestellen. Wat scherste mijn verbazing TF had twee positieve reacties gekregen op zijn aanvraag op SOS monturen. Hij kon er dus ook aankomen. Yeahhhh

Vrijdag kreeg ik een telefoontje het montuur was er. Oogmeting gedaan, bril gepast en helemaal in mijn sas. Ook de opticienne was loeienthousiast en kende het hele merk niet. Ze maakte heel vriendelijk een paar foto's en volgende week is de bril klaar. Grappig is dat hij zo

op het oog anthraciet lijkt maar met een andere lichtinval verandert de kleur.

Memory lane,

Wim heeft vanaf 6 juli "verplicht" vrij om zodoende zijn resterende vakantiedagen van vorig jaar op te nemen.  We maakten plannen er wilden er even tussenuit, maar met alle dieren valt dat toch niet mee. Via de oude burgemeester kregen wij het adres van een pension vlak in de buurt waar hij heel veel lof over uitte. Dus contact gezocht en er was plek voor Coco, sympathieke vent en fijn dat het zo dicht in de buurt is. Peppie kon naar M&E en de kippen, konijnen en Emo kregen genoeg voedsel en water om te overleven. De overburen zouden bij de kippen een oogje in het zeil houden. Ik boekte een airbnb onder Caen om zodoende een dag naar Rouen te kunnen en een dag naar Saint Malo te rijden, beiden voor een bezoek aan vrienden van heel lang geleden. Met beide echtparen een afspraak gemaakt en donderdag nadat we Coco hadden weggebracht konden we op pad. Weersverwachtingen waren gunstig. Een flink eindje rijden en via de Peage een flinke inbreuk op je portemonnee dus kozen we voor half om half. Na Troyes verlieten we de Tolweg en reden we binnendoor. Totaal ander landschap dan hier het lijkt op de graanschuur van Europa een en al velden met graag/tarwe. We deden inkopen in de Lidl van Argentan. Het adres van de airbnb was vaag en we konden het dan ook niet vinden. Verschillende pogingen via Garmin maar helaas het lukt niet. ik vroeg het aan een fietsende meneer en hij vertelde ons dat we het beter vanaf de andere kant van het dorp konden proberen. En ja met een omweg kwamen we via een smal landweggetje bij de "boerderij", de eigenaresse was nog in Engeland vanwege Corona en de waarneemster bleek Belgisch/Amerikaans te zijn; vriendelijke dame. De pauwen liepen overal en twee honden begroetten ons. Ze waren zo eigen dat ze meteen in de gite binnen op de bank zaten!! Het zag er netjes uit. Buiten was het allemaal nog niet af, maar dat was/is niet ons probleem. Onze nachtrust werd flink verstoord door hondje Gipsy die aan een stuk door blafte, vreselijk irritant. Vrijdag bezochten we Caen en de kust van D-Day, daar waren we al eerder, maar we konden ons niet meer goed herinneren wanneer dat geweest is. M wist het nog wel maar kende ook geen jaartal.

Ondanks Corona was het overal toch best flink druk.

We zochten naar een eetadresje en belandden bij Buffalo, maar het eten was ronduit slecht. Laatste keer dus dat doen we niet meer, zonde van het geld.

Wederom een onrustige nacht en 's ochtends zagen we twee pauwen op het dak van de auto van een andere gast staan, nou dat beviel Wim natuurlijk van geen kant!! Op zijn Cadillac??? dat moeten ze niet flikken! aanklacht, schadevergoeding, krassen enz!!! We vertrokken naar Rouen en bezochten uitgebreid de stad, ik was daar al eerder Wim niet, veel herinnert aan Jeanne d'Arc. We bezochten een plaatselijke markt met een gedeelte rommelmarkt en stuitten op een stel prachtige houten duiven, we deden een bod en kochten er drie. Namen bij en patisserie een taartje mee voor bij de thee. Afspraak met de Familie C was rond 16.00 uur en we waren keurig op schema. Een hartelijke begroeting, zonder knuffels en thee in de voortuin. Zo grappig dat je ondanks dat er zo lang tussen zit je de draad zo weer oppakt. We bewonderden de babyvogeltjes in de volière en de prachtige fuchsia's. Dochter C was er ook. Het was erg gezellig en we hebben veel gelachen, M was in goede mood, dat is aan de telefoon wel eens heel anders! Bijtijds namen we afscheid en P stelde voor om zo'n fuchsia mee te nemen. Wim en P pakten de plant in en kregen hem maar net in de auto. een joekel maar zoo fantastisch. Ik was in mijn nopjes. Bij de airbnb de plant in de woonkamer gezet ivm de tocht van de volgende dag die was nog een flink eindje verder als die naar Rouen. Weer een nacht met veel onnodig geblaf van Gipsy!

En 's-ochtends ja hoor..... een pauw op het dak van de Cadillac! snotverd.... snel weggejaagd in pyama!

Ontbeten en op stap richting Saint Malo. We zouden daar tegen het middaguur zijn om gezamelijk te eten. We waren prima op tijd, kochten weer een taartje voor het dessert en belden aan. P deed open, Y was naar de bakker (ook een taart voor het dessert), we dronken bubbels om te toasten en het werd een geanimeerde middag. Y is < althans dat vonden wij> verbitterd en beetje triest, hij heeft veel last van zijn spieren n.a.v. een verkeerde medicatie. P heeft nog steeds een erg zwakke rug. We bekeken nog wat fotos van hun huwelijk in 1975 waar ik bij aanwezig was. dik 45 jaar vriendschap!!!! Een rit naar ons is voor hen beiden dus geen haalbare kaart, helaas. Een weerzien waar ruim 15 jaar tussen zit zoals deze keer, kunnen we ons dan ook niet permiteren! Ze gaven ons een klein notenboompje mee.

(Ook mijn ex-lover GR kwam ter sprake en ik vernam tot mijn verbijstering dat hij al een jaar of wat is overleden, dat is toch wel heel bizar en laat me nog niet los. Ook Y &P hebben hem na terug keer uit Nederland nooit meer gesproken, alsof hij zich schaamde, misschien??? doet er niet toe: boek is dicht).

We reden terug via de Mont Sant Michel, maar jeetje dat hoef je niet te doen want dat is een grote commerciele bussiness, waar je niet goed van wordt. Pure toeristische nepzooi geworden. Daarna richting Flevan en zochten een restaurantje, maar overal dicht of niet aantrekkelijk. Gelukkig vonden we een hotel en we hebben daar voor minder geld dan bij Buffalo, fantastisch gegeten! 

Nachtrust verliep met af en toe een blafconcert van Gipsy redelijk.

Maandagochtend alles ingepakt en op het gemakkie de terugreis ingezet. Gestopt voor een broodje uit het vuistje en met wat gedoe vanwege Garmin die ons met regelmaat de kleine weggetjes instuurde naar huis gereden.

Een vol en waardevol sejour ligt achter ons, dik 2200 kilometer op de teller en een prachtige fuchsia en een notenboompje voor in de tuin en drie prachtige houten duiven die een plekje moeten krijgen rijker.

Mooie fotos en een waardevol weerzien met een stukje nostalgie van mij uit mijn Au-Pairtijd.

                                                                                        Rouen.

                                                                    juli 1975

                                                                          M   Jeanne d'Arc

                                            Mont Sant Michel

We zijn al over de helft van 2020,

Het is inmiddels juli en mijn werk bij ET zit erop, jammergenoeg is dat nou niet echt op een leuke manier

afgerond. De 24ste zou ik de middag werken, dat vond ik al niet echt fijn want het was erg warm weer. Ik had 's maandags een sms gekregen dat hij geen werk voor me had, maar of ik dan wel woensdagmiddag kon komen. Toen ik kwam wist hij niet zo goed wat hij me zou kunnen laten doen en ik stelde voor om anders terug te gaan naar huis. Ik had diezelfde middag ook een afspraak bij de huisarts voor mijn lage rugpijn. Nee er was wel eea te doen; ik mocht de koolplantjes uit de trays halen en in 12 stuks in een kratje doen zodat ze ze in de volle grond konden zetten op het land. Van iedere soort 7 x 12. Mijn werk was in de tunnel en daar was het echt zoo bloedheet dat ik al snel erg rood aanliep en mijn hartslag lekker opliep.

Ik had het niet echt naar mijn zin, ging verschillende keren even luchten en drinken, maar het beviel me niet. Ook het feit dat ik in al die jaren nog steeds niet het verschil kan zien tussen de jonge savooiekool-, de wittekool- en de bloemkool-plantjes maakte me extra opgefokt. Na dik anderhalf uur zweten hield ik het voor gezien. Ik liep naar hem toe en zei dat ik naar huis wilde. Hij keek me verwonderd aan maar zei okay. Ik ging naar huis, nam een douche en dronk een glas thee. Ik ging achter de computer zitten en schreef op facebook:" ben voortijds gestopt , ik hield het niet meer vol".

Een aantal bekenden schreven een reactie in de trant van < logisch>, is toch geen doen met deze temperaturen en meer woorden van gelijke strekking! Ik ging naar de huisarts die me doorverwees voor een scan en een bloedonderzoek. Thuisgekomen hoorde ik mijn mobieltje gaan en wat zag ik, een sms van ET. Hij was zwaar beledigd, mijn post op FB was zijns inziens zwaar overdreven, ik had niet het recht om iets over hem op FB te schrijven enz. enz. Ik was even helemaal lamgeslagen, verbouwereerd en reageerde niet meteen. Probeerde het even te laten zakken om daarna op een rustige manier hem duidelijk te maken dat het niets met hem, niets met het werk te maken had wat hij me gaf. Maar dat de hitte en mijn leeftijd me hadden genekt! Ik schreef dat ik dacht dat de vertaalmachine op zijn mobiel het misschien verkeerd had vertaald. Hij schreef dat er papieren op tafel lagen die getekend moesten worden en omdat Manon zou komen ik vrijdag beter thuis kon blijven. Zo bizar die reactie van hem. Na mijn sms schreef hij alleen okay ik begrijp het. 

Het zit me tot op vandaag nog steeds niet lekker, heb ook eigenlijk totaal geen behoefte aan een discussie hieromtrent. Wim was vanaf dag 1 al tegen het hele gebeuren en verklaarde me voor gek dat ik op mijn leeftijd dat soort werk nog ging doen (maar ik vind het leuk, het is er gezellig en ik houd van planten en bloemen en het contact met mensen).  Ik moet dus de stoute schoenen aantrekken en mijn spullen ophalen en de planten die ik meenam afrekenen. Veel zin heb ik er niet in, maar zal er toch een dezer dagen aan moeten geloven.

Manon is inderdaad gekomen sliep twee nachtjes hier en staat nu op de camping in Foulain, bij een voor mij oude bekende uit mijn VVV kantoor tijd. Ik zocht haar woensdagvaond voor mijn IRM scan even op, ze staat er helemaal alleen in haar tentje, maar geniet van de rust. Ze komt voordat ze huiswaarts keert nog weer hier langs voor een dikke knuffel en wat spullen om mee terug te nemen. Heerlijk om haar weer even in de buurt en om me heen te hebben.

Eergisteren15 juni; de grenzen zijn weer open.

We keken er met velen naar uit; de grenzen weer open. Kregen veel telefoontjes van tweede huis- bezitters met vragen hieromtrent. Vervelend voor hen want hun tuinen lijden onder geen of weinig onderhoud. Maar vanaf jl maandag kunnen zij weer hierheen komen.

15 juni was tevens ook de datum om te stoppen met ons grote Covid19 gedicht, raar hoor want we keken er iedere dag toch naar uit wat we er van konden maken. Ik heb er veel plezier aan beleefd en kijk vol spanning uit naar het "boekwerk" wat FP ervan gaat maken.

MB deed er af en toe een schepje bovenop door een vraag te stellen of een opmerking over van alles en nog wat. Ik heb de meiden op een totaal andere manier leren kennen en dat is dus een leuke bijkomstigheid. Voor het echtpaar uit Tollaincourt heb ik met veel moeite het toch voor elkaar weten te krijgen dat ze RSA krijgen, ze zijn hiermee gered en kunnen blijven! Zij is kapster en heeft ons vorige week geknipt , M & E maakten ook van die gelegenheid gebruik, dus gezellige boel.

De grenzen open betekent voor ons op dit moment nog niets, we hebben niet echt plannen want we zitten toch weer met onze dieren. Op dit moment is het dwergkonijn niet in orde en zelfs na een verschrikkelijk kostbaar consult bij de dierenarts (voor dat geld koop je vier nieuwe konijntjes) is het nog niet verbeterd. Zielig maar?????

Peppie is een scheet, ik ben echt zo dol op die lieve aanhankelijke kater, hij doet zelf de deur open om naar buiten te kunnen (ergernis alom) en als ik voor het slapen gaan naar buiten stap en hem roep dan komt ie  heel parmantig aangelopen en kruipt zo snel mogelijk op schoot. Lekker ding!

Wim heeft nog een flink aantal vakantiedagen staan van 2019 en in overleg neemt hij die in juli op, want anders is hij ze kwijt. M & E hebben wellicht wat hulp nodig in hun huis, dus mischien kan hij hen wat helpen.

De afgelopen weken waren ze met regelmaat bij ons aan tafel, beiden hadden wat probleempjes en moesten met regelmaat naar de huisarts en ja dan zitten pa en ma in de buurt en is het toevallig etenstijd!!! Maar eerlijk gezegd zijn we er blij mee, wie had ooit gedacht dat we gezellig met elkaar aan tafel zouden zitten, lachend en in goede harmonie. We zijn daar heel erg blij mee.

Al meerdere keren heb ik bij Lidl in Neufchateau de mazzel om een krat of kistje voor 1€ te scoren met groenten en fruit wat niet meer verkoopbaar is. Ik ben daar iedere keer weer de hele dag mee bezig en vind het een fantastisch initiatief "anti-gaspillage". Maandag had ik in de doos 19 bakjes met bramen uit Portugal meerendeel nog perfect dus bramen/vijgenjam gemaakt en bramenijs. de frambozen waren rijp voor de compost en de radijsjes heb ik op zoetzuur gezet. De kropsla eten we straks.

Jl zondag hadden we een afspraak met W en H., om niet het hele eind te rijden hebben we halverwege afgesproken in Thonnance les Joinville, daar zijn prachtige tuinen en dat leek een prima plan. H en ik spraken samen af wie wat zou meenemen en zodoende hebben we eerst op de parkeerplaats gezellig uitgebreid gepicknickt en toen de tuinen bezocht, jammergenoeg waren de meesten van de 900 verschillende pioenrozen al uitgebloeid , maar we hebben genoten! van het samenzijn, de natuur het weer en de gezelligheid. Zoiets is voor herhaling vatbaar. Waarschijnlijk ergens in juli of augustus.

                                            

De gemeenteraad van Maisoncelles.

Ik heb geen idee of ik al geschreven heb dat we sinds het hele asbestverhaal op wat betere voet staan met meneer de burgemeester. Toen hij zo spontaan aanbood onze asbestplaten af te voeren en we dat door omstandigheden niet weigerden omdat het ook nog eens heel goed uitkwam, zijn we elkaar wat "nader" gekomen. Dit jaar waren er natuurlijk weer de verkiezingen en zoals jullie al ergens hebben gelezen ben ik dit jaar dus gevraagd als conseilliere municipale door de "politieman van de overkant" die zich kandidaat heeft gesteld als burgemeester. TB voormalig burgemeester schuift een plekje terug als locoburgemeester.

Door de hele Corona crises, kon vorige week de 11de mei pas officieel de verkiezing tot burgemeester plaatsvinden. Ik kreeg het verzoek de vergadering voor te zitten want ik blijk de oudste te zijn! PC vroeg het wat gegeneerd, maar zo zijn de regels van het spel. GD zou secretaris zijn, hij is de jongste

Het verliep allemaal soepeltjes, Niemand droeg het voorgeschreven masker, Iedereen gebruikte zijn eigen balpoint. Er werd natuurlijk gevraagd wie de bloembakken wil verzorgen, nou ik heb me niet aangemeld. Niet netjes maar ik had daar geen zin in. Daarna werd er geproost in aanwezigheid van de partners, maar Wim wilde daar niet bij zijn.

Aanstaande vrijdagavond is de eerste officiele vergadering in de nieuwe setting.

Inmiddels hebben we het druk gehad in de tuin, onze kersenboom heeft nog nooit zo vol gezeten en dus viel er heel wat te plukken. De boom is te oud en te hoog en dus gevaarlijk. Wim knipte daarom de takken en kon ik de kersen eraf plukken. Ik heb in het totaal royaal 20 kilo verkocht na een kleine advertentyie, de telefoon bleef gaan. M en E zagen dollartekens en besloten hetzelfde te doen, ook zij hebben er leuk aan kunnen verdienen. Daarna ging ik de keuken in en heb ik met fruit uit de vriezer heerlijke jam gemaakt met behulp van de bassine de confiture en cuivre die ik leende van Mme L.

Geweldig dat is wel even anders dan in de grote snelkookpan  die ik gebruik vanwege de dikke bodem.

Helaas wil Mme L hem terug, ik hoopte stiekem dat ik hem misschien wel zou kunnen erven, maar daar leek het niet op toen ik het terugbracht vandaag.

Het blijft toch een bijzondere vrouw. Ik mocht op zolder kijken naar jampotten, ik wist NIET wat ik zag....teneerste muizenkeutels op, in, om alles. (haar reactie: die moeten toch ook leven!)

 maar er staan zo ontiegelijk veel interessante en mooie dingen en het stikt van de dozen, oude meubels ed. Ik vrees dat als ze overlijden zal dat haar zoons en opkoper laten komen en alles leeg laten halen.

We mochten bij haar ook kersen plukken, maar we moesten niet alles weghalen want de vogels moeten ook nog eten en ze was ervan overtuigd dat we beter een paar dagen hadden kunnen wachten, ze vond ze nog niet rijp genoeg. Maar goed M en E hadden nog 25 kilo kunnen verkopen maar zoveel zitten er nog wel aan maar de boom is te oud en te gevaarlijk en dus niet toegankelijk. Helaas dus veel mensen teleur moeten stellen.

Een bizar verhaal,

In deze Corona tijd zie ik Mm. L niet erg vaak, te riskant en dus maar beter van niet.
Ze is op het moment vaak niet echt in orde en een beetje de weg kwijt af en toe. Haar medicijnen geven haar veel ongemakken en ik verdenk haar ervan dat ze eerst de bijsluiters leest en dan alle negatieve bijwerkingen bij voorbaat al krijgt voordat ze ook maar de medicijnen heeft ingenomen!
Haar benen en voeten zien er niet uit, blauw en gezwollen, maar steunkousen aandoen, vergeet het maar. Ze is lekker eigenwijs en laat toch iedere twee weken de huisarts komen, volgt de instructies niet op en gaat haar eigen weggetje. De kratten lege flessen puilen uit, er komt weinig of geen bezoek dus hoe komen die in vredesnaam leeg????
Ik begrijp er niets van en maak me er ook niet meer druk om. Ze koopt tegenwoordig steevast iedere dinsdag bij de visboer aan huis voor een godsvermogen ook vis voor ons, vaak een moot (vind ik niet echt geweldig i.v.m de vele graten) maar wel erg lief van haar en dan wil ze me vaak ook nog betalen, nou dat gaan we dus niet doen.
Nu ik weer sinds de 11de bij ET werk in de kas 3 ochtenden per week (en zeker geen middagen meer want het is echt veel te heet) heb ik weinig tijd en ging ik gisteren Hemelvaartsdag even op de fiets naar haar toe. Ze was blij me te zien en had e.e.a klaargelegd om aan me mee te geven, w.o. dus een moot kabeljauw , een bord en een kommetje van een maaltijd die ik voor haar had gemaakt, een brief die naar de huisarts moet en een envelop waarbij ze meteen meedeelde dat die vertrouwelijk was.
Ik werd natuurlijk meteen erg nieuwsgierig.
Wat bleek......... ( ik begrijp het vertouwelijk een beetje want voor een vooraanstaande, welgestelde familie is dit een pijnlijke toestand, dus lezers a.j.b niet verder vertellen!)
Mme. L's moeder had vlak voor haar overlijden tegen haar verteld dat er lang geleden een drama had plaats gevonden in hun familie, maar dat bijna niemand behalve het kindermeisje van opa dit ook wist.
Mme L had zich voorgenomen om daar een keer in de archieves departementales naar te gaan zoeken, maar dat was er nooit van gekomen. Vorig jaar kreeg ze een neef op bezoek die zich bezig houdt met hun stamboom en daar heeft ze het aan verteld met de vraag of hij daar eens naar zou kunnen kijken. En dat heeft die beste man gedaan en dit op papier gezet en haar recentelijk toegestuurd.
Wat blijkt............
Het drama heeft zich hier vlak in de buurt afgespeeld, in het jaar 1870, de bewuste neef maakte avances aan het kamermeisje van de familie. Dat meisje bleek daar niet van gediend te zijn en verzette zich, wat resulteerde in haar dood. De neef werd veroordeeld tot gevangenis straf en is op de boot gezet met meerdere gevangen naar een colonie van Frankrijk Nieuw Caledonie en daar te werk gesteld. Dat heeft hij met de dood moeten bekopen.
Er is een rechtzaak geweest in Chaumont waar hij werd veroordeeld, dit tot grote schande van de familie, die dit zo veel mogelijk heeft geprobeerd dit te verbergen en te vergeten. Kennelijk had de moeder van Mme L toch gewetenswroeging kort voor haar overlijden.
En waarom wil Mme. L dat dit "vertrouwelijk" houden?
Het gebeurde in 1870.
Niemand gaat haar daar nu toch op aankijken?
Ik in ieder geval niet, jullie????????

Nog steeds in de ban van het virus,

Er is sinds 23 maart nog erg weinig veranderd, we zitten nog steeds met het virus en leven met "social distance", in de winkels die open zijn lopen mensen met plastic handschoenen en veel met een eigengemaakt mondkapje. Sommigen zijn heel schichtig, anderen doen alsof er niets aan de hand is.
Wij kunnen gelukkig vanaf gisteren zonder papier de straat op. Wel met een maximum van 100 kilometer, maar ietsjes meer vrijheid. Bijeenkomsten van maximaal 10 personen met nog steeds die sociale afstand van 1.5 meter. Dus nog geen Academie, of vergaderingen met de messenvriendjes.
Ik begon gisteren bij ET in Meuvy om hem te helpen, maar ook daar zijn maatregelen en mogen de klanten (officieel) niet in de kassen rondlopen. Dat geeft onrust en ongemak. Het was een verschrikkelijk slechte dag kwa weersomstandigheden en ik was tot op het hemd drijfnat. Er kwamen toch wel wat klanten, maar ET wilde dat ik me goed ging inleven in wat waar staat en de prijzen0Ik had gehoopt dat ik de markten op woensdag en vrijdag zou mogen doen, maar hij is erg terughoudend. We zien het wel,ik ga zoals we hebben afgesproken op maandag- woensdag- en vrijdagochtend van 9-12 uur werken. De planten staan er prachtig bij en het is een genot om daar rond te hobbelen. Hopelijk wordt het morgen wat warmer en blijft het droog.
Met de meiden van de knutsel rijmen we er nog iedere dag op los, zo leuk het gaat wel een giga boekwerk worden maar zal een leuke herinnering zijn aan deze corona periode. Ik kijk er iedere dag naar uit. FC heeft aangeboden er wat leuks van te maken. A&B zijn afgehaakt, jammer
Voor hen heb ik moeite gedaan om financiele steun te krijgen want ze hebben geen inkomsten nu er geen touristen mogen komen en hebben ze het knap moeilijk. Ik heb wel voor elkaar gekregen dat ze 200€ hebben te bestedn bij de lokale supermarkt, ze mogen dat in twee keer doen, dat is al een hele opluchting voor ze. Nu hopen dat de CAF toch overstag gaat. Anders moeten ze misschien de boel wel opdoeken en terug naar Nederland, maar daar hebben ze niets meer. ????????

en hen inschrijft voor het krijgen van bijstand.

Het afscheid,

De laatste dagen voor vertrek viel er een hoop te regelen, o.a. alle paparassen uit Frankrijk te kunnen rijden. Er gingen veel geruchten, maar via de ambassade, de afdeling Buitenlandse zaken van het Ministerie van Nederland en Belgie kon ik alles uitprinten. Manon regelde voor ons een airbnb in Rotterdam, want er waren weinig hotels open en de prijzen waren verschrikkelijk hoog.
Bij TvW slapen kon niet i.v.m. haar algehele gezondheid.
Zondagochtend deden we rustig aan, Coco en Pepie waren door Wim zaterdag aan het eind van de dag weggebracht naar Neufchateau. Auto ingepakt en op pad. Geen kip op de snelweg. Getankt in Luxemburg en over de grens naar Belgie, daar reden we in een fuik met controle van papieren, de agent vroeg wat ons reisdoel was en nadat we hadden gezegd dat we Wim's vader gingen begraven, mochten we doorrijden, hij heeft niet naar documenten gevraagd. In Belgie was het iets drukker, maar in Nederland aangekomen wisten we niet wat we zagen. Zoveel verkeer en dat in deze Corona tijd!
De airbnb vonden we snel maar parkeren was een ramp nergens in de buurt een plekje. De eigenaresse was vriendelijk en wees ons in haar onderkomen de weg. Het was niet echt geweldig maar ach we hadden weinig keus.
Thuisbezorgd gebeld voor een Surinaamse maaltijd en die saampjes opgegeten, Boer zoekt vrouw gekeken en naar bed.
Maandagochtend op tijd opgestaan om een afspraak te maken met de uitvaartonderneming voor de laatste punten van de uitvaart. Dat verliep ook in een bijzondere context, geen handen geven 1.5 meter afstand en geen koffie of thee. Wim nam afscheid van zijn vader en  zei later dat hij onhrbaar was. De details doorgesproken en de laatste puntjes op de I.
Naar Manon gereden daar haar spulletjes afgegeven, geen knuffels en even gebeleven toen naar Zonnehuis om de spullen op te halen, ook raar allemaal dat je niemand kunt spreken, het was netjes geregeld. We belden naar EB om te vragen of hij nog boodschappen nodig had en dat bleek het geval. Dus wij naar AH in Vlaardingen, daar werden de karretjes ontsmet en was het best druk en lastig. Boodschappen gedaan voor EB en onszelf en naar hem gereden. We schrokken van zijn uiterlijk, helemaal opgeblazen van de oedeem (prednison), hij had erg veel moeite met lopen en verschrikkelijke pijn in zijn rug.
 Hij had het maar steeds over vezwakte spieren......
Ik had al eerder gezegd dat het me niet zou verbazen dat de cortisone zijn rugklachten veroorzaakten.
Hij moest dinsdag voor een scan en kon dus niet naar de uitvaart komen.
We hebben de bol een beetje opgeruimd en zijn voor hem naar de Hema gegaan om nieuw linnengoed te kopen voor zijn bed, hebben ca. 25 lege kattebakkorreldozen weggegooid, lege flessen en vieze lakens ed.
Het zag er weer een beetje toonbaar uit. Terug naar bnb, daar reed |Wim dik een half uur rondjes voordat hij een parkeerplaats had gevonden dus kwam niet echt happy binnen toen een hapje gegeten. Spullen klaargelegd voor de volgende dag. Wezijn niet gaan douchen het was TE hummelig,
Dinsdagochtend bijtijds op, ons aangekleed en naar Vlaardingen gereden. We waren te vroeg dus hebben buiten gewacht. Daar kwamen een paar familieleden, we werden in een grote zaal ontvangen, de bloemen waren bezorgd en sommigen namen afscheid van Cees, Manon was er ook dat vonden we heel erg fijn. Wims' zus en haar man in geen velden of wegen te bekennen(?)
De kist werd gesloten en we gingen allemaal in eigen auto achter de rouwauto naar de begraafplaats. Daar stonden Wims zus en man, samen met nog een halfzus van Pa en een buurvrouw. De ceremonie bij het graf was sober, ik heb mijn zegje kunnen doen een beetje overstemd door de harde wind. Het is raar om niet naast elkaar te kunnen staan, elkaar niet te begroeten, te knuffelen. Maar dat waren nou eenmaal de regels waar we ons aan moesten houden, iedereen had daar zichtbaar moeite mee
Ik ben toch naar Manon gelopen om elkaar even vast te houden. Had dat even heel hard nodig.
We zeiden iedereen gedag en zijn naar TvW gereden om daar in de tuin nog even na te kunnen praten, Tineke binnen en wij buiten. Broodjes klaar gemaakt en de thermoskan gevuld voor de terugweg.
Ook die verliep vlot en we hadden ook bij de Belgische grensovergang  geen gedoe met documenten ed. We kwamen om iets na zeven uur thuis.
We zeiden beiden dat het een sober afscheid was, maar wel geheel in de stijl van Pa, die absoluut niet hield van decorum. Wim zal moeten wennen aan het feit dat hij niet meer een keer in e zes weken op zaterdag heen en op zondag terug rijden zal om samen met Pa te zijn. Een reisdoel naar Nederland wat de laatste jaren zo gebruikelijk was voor hem valt weg. Natuurlijk zullen we zo nu en dan nog wel die kant op reizen, voor Manon en onze vrienden en het laatste beetje familieleden. Maar het zal tijd nodig hebben om ons dat te realiseren.

Triest nieuws,

Het is vandaag vrijdag, een dag voor mijn 68ste verjaardag die voorbij zal gaan als alle dagen van de week zonder enige feestvreugde. Niet alleen vanwege het Corona virus maar vooral omdat we dinsdagochtend hoorden dat Wims vader niet meer wakker is geworden.  Dat was wel een klap voor ons allebei.  Het ging niet echt goed met hem, daar waren we van op de hoogte (we lezen al sinds maanden op internet regelmatig in zijn medisch dossier).
Hij was de week ervoor nog een paar dagen opgenomen geweest in het ziekenhuis vanweg hoge koorts en infecties. Maar hij knapte weer op en we zagen een gezellige foto van hem naast de tafel met allerlei Paas decoraties.
Maandag was het tweede Paasdag en stuurde een van de verzorgsters nog een foto, Pa lag in bed met naast hem een levensgrote paashaas. We schrokken van zijn uiterlijk, hij zag er niet echt gezond uit mager en beetje holle ogen. Wim zei "laat de computer maar aanstaan dan kan ik morgenochtend voordat ik ga werken nog even in het dossier kijken", want Pa had ook weer verhoging en wilde niet eten en niet drinken.Om half zes had Pa nog steeds verhoging en ging I. ieder uur kijken.
Om 8 uur trof zij hem levenloos aan, hij was in zijn slaap overleden.
Ik was de deur uit en kwam om half elf thuis en trof Wim aan in tranen.
En toen begon het regelneven, Wim is de oudste en heeft met zijn vader een poos geleden al afgesproken dat hij de dingen zou regelen. Na overleg met het Zonnehuis een uitvaartonderneming opgezocht en daar van alles mee gecommuniceerd via telefoon en via mail. Prima samenwerking, dat is heel fijn!
Het grootste gedeelte staat op de rails, maar............................
Met het hele Covid19 gebeuren is een reis naar Nederland en terug een enorme onderneming.
We moeten van allerlei parassen meenemen, want alleen voor expliciete gevallen mag je het land uit (en hopelijk weer in). Dus overal op websites gekeken en de nodige dingen uitgeprint. Dat inclusief de overlijdensakte van pa zou genoeg bewijsmateriaal moeten zijn.
Slaapplaats was ook nog even een dingetje want vriendin TvW, ons vaste logeeradres is vanwege alle gedoe al sinds februari in quarantaine, dus daar logeren was een NO-GO. Ik keek naar hotels maar jemig wat een bedragen, echt bizar en ook nog eens met take-away ontbijt en geen avondeten.
Manon heeft een dag achter de computer gezeten en voor ons een B&B gevonden in Rotterdam, betaalbaar en ziet er goed uit, AH in de buurt en volgens Manon is avondeten gemakkelijk te regelen via "Thuisbezorgd".
We zijn van plan zondag te vertrekken, Coco naar pension zaterdag eind van de middag.
Maandag halen we bij het Zonnehuis pa's persoonlijke spulletjes op, zijn kleding en de meubeltjes laten we achter en hopen dat ze daar iemand anders blij mee kunnen maken. We hebben hen een bedankkaart gestuurd voor de goede zorgen. Dat verdienen ze.
Het afscheid aanstaande dinsdag is allemaal erg sober want veel mag en kan niet; ook het aantal aanwezigen is gelimiteerd dus zal hij begraven worden in besloten kring op de nieuwe begraafplaats in Maassluis. We hopen dat het toch een waardig afscheid zal zijn.

Quarantaine,

Inmiddels een royale week later, de situatie is nagenoeg niet veranderd maar gelukkig is het heerlijk weer en kunnen we voor of achter van het zonnetje genieten.
De bloesem in de fruitbomen is aan het uitlopen en de vogels zijn druk aan het kwinkeleren.
Ik ben al een aantal keren met de auto op pad geweest richting Neufchateau of Nogent en tot op heden geen last gehad van controle. In Neufchateau gaan sommige winkels voorzichtig aan weer open, weliswaar met allerlei aanpassingen, maar wel prettig. Bloem en broodbakprodukten zijn nauwelijks te krijgen, voor de rest zie ik weinig van schaarste. De boodschappen karren zitten bij iedere klant wel verschrikkelijk vol. Bij Le Drive van Leclerc is het zo ontzettend druk dat M nu daar weer is ingezet, blij wordt hij er niet van, maar als de grote baas je tijdelijk overplaatst kun je weinig anders dan het maar op volgen. Ze hebben het driedubbele aan bestellingen via internet per dag en lopen zich het rotjeknor. Ik heb via de andere mevrouw Bos bloem bij de molen kunnen bestellen en kan dus gewoon mijn volkoren brood blijven bakken. Wim vindt het warm eten tussen de middag niets en eet dus nu al meer dan een maand geen warm eten. Mij bevalt het zo veel beter en sindsdien heb ik (afkloppen) geen maagklachten meer.
Met de dames van de knutselklub zijn we sinds een week aan het rijmen. MB is begonnen met 4 regels en nu voegen we allevier iedere dag 4 regeltjes toe, ieder op haar beurt. Aan het einde van het "confinement" zal FP ervoor zorgen dat het in het net komt te staan en hebben we een herinnering aan dit Coronatijdperk. Ik moet zeggen; ik kijk er iedere dag wel naar uit, vind het een grappig idee en heb er lol in. Verder komt er weinig uit mijn handen. We hebben een overschot aan eieren en heb de neiging om veel zoetigheden te bakken. Maar dat is natuurlijk niet echt een slim idee.
De vaste afnemers zie ik niet en steeds gratis geven aan die en gene is ook niet de opzet. Ga er ook niet mee lopen leuren. maar het is wel zonde.
Dan het nieuws uit Nederland:
Wim's vader is weer terug in het Zonnehuis, maar het gaat niet echt geweldig. Hij is erg verward en omdat er in het huis ook Coronapatienten zijn, mag hij niet meer in zijn electrische rolstoel rijden. Ze hebben geen tijd hem de hele dag in de gaten te houden en hij was steeds verdwenen. Dus nu is hij "verplicht" op zijn kamer te blijven, dat is wel rottig. Wel  blij dat we via internet op de hoogte blijven. Met E. gaat het ook niet geweldig, veel secondaire klachten n.a.v. medicijngebruik.
We kunnen niet veel doen, hooguit  zo nu en dan whats appen.
Dit aanstaande weekend Pasen, dat wordt anders dan anders. Heb ook geen zin in versiering. Wel lekker asperges gekocht en die zitten nu dankzij mijn nieuwe Foodsaver met geklaarde boter thijm en  heel klein beetje aceito balsamico in vacuum voor bereiding  sous vide.
Wij wensen iedereen via deze weg Zalig Pasen.

COVID 19

Ja daar zitten we, met z'n allen, ook hier in Frankrijk thuis.
Alleen naar buiten met een verklaring die je op het moment van vertrek van huis in moet vullen.
Wat ga je doen?
Waar ga je heen?
Hoe laat ben je vertrokken?
We mogen alleen de deur uit ;
*als je werkt en niet thuis kunt werken,
*de hond uit laten maar niet verder dan 1 kilometer om het huis,
* boodschappen doen maar dan alleen de eerste levensbehoeften,
* voor medische doeleinden.
Het valt niet mee, geen aktiviteiten. Alle leuke evenementen die op de rit stonden zijn geannuleerd, dus geen messenbeurs, geen leuke diners met de Academie, geen voedselbankproject, geen knutselklub.
Saai hoor, Het was de eerste weken mooi weer dus konden we nog wel een beetje bezig in de tuin, nu is de kou terug en staat er een fikse frisse wind, buiten niet echt aangenaam.
We hebben geen keus en moeten ons amuseren. Eerlijk gezegd word ik met de dag een beetje luier.
Maar zo nu en dan toch wel een klein kokkerel momentje of een leuke netflixserie. Verder komt er niet echt veel uit mijn handen. Raar he, je zou zeggen je hebt nu alle tijd, maar daardoor denk ik heb je de neiging uit te stellen.

Ook de korte skivakantie die ik met Manon zou gaan vieren is gecanceld. Wel heeft ze van Sunweb een voucher gekregen om een andere vakantie te boeken, voucher is een jaar geldig. Dat is dus wel heel erg netjes.
Mijn geplande kuur in Bourbonne les Bains is ook opgeschort tot ?????
Voorlopig moeten wij tot eind april in "confinement" blijven. Hopelijk is dat zo, maar we hebben er niet echt fedusie in. Gezien de impact van de hele toestand zullen we  er voorlopig nog mee moeten dealen. Frankrijk is wel een stukje serieuzer bezig dan Nederland dat volgens deskundigen een beetje laks is geweest en te laat erop is ingesprongen.
Het is verontrustend allemaal.
Ook Wim's vader was helemaal niet in orde en is jl. vrijdag naar het ziekenhuis overgebracht, voor alle zekerheid. Gelukkig is hij getest en heeft hij het virus NIET. Ze houden hem nog in het ziekenhuis, we wachten op informatie. Wij mogen het land niet uit, kunnen niet naar Belgie of Nederland de grenzen zijn dicht.
Sneu dus, maar ook ons vriendinnetje TvW waar wij altijd slapen is in quarantaine voor haar eigen veiligheid. We zullen het dus via mail, post, telefoon moeten zien te redden.
Iedereen: pas op jezelf, zorg voor jezelf en voor anderen. Houd je haaks.