Een klein wondertje....

Helaas ging onze planning de mist in. Wim was snotverkouden en weet dit aan het diner met de messenvriendjes van jl zondag de 7de november. RD was erg ziek geweest en hoestte nog flink. Wim denkt/dacht dat hij het daar heeft opgelopen. Desalniettemin was hij er beroerd aan toe; hoesten, heel veel snotteren en zijn methode van het ophalen van z'n neus is echt ongepast. We vonden het veel te riskant om dan naar de Vendee te rijden , stel je voor dat we de kleine E aan zouden steken. Dus werd ons tripje uitgesteld. Coco was al naar pension en B&B Chevrion deed niet moeilijk, we konden op ieder moment terecht. Het toeristenseizoen is toch aan het eind. Zodoende vertrokken we uiteindelijk woensdag. Het is dezelfde afstand als naar Nederland maar het lijkt stukken verder. Met name de rondweg onder Parijs is iedere keer weer een hele toestand. Vooral door de weeks met al het vrachtverkeer. Maar goed, we kwamen eind van de middag aan in Chevrion, het zijn zulke vriendelijke lui. Dit keer een kamer in het woonhuis, het aparte huisje daar werd niet gestookt. Maar ook deze kamer met perfecte badkamer is prima. Goed bed en lekker rustig. We zetten onze spullen neer en vertrokken naar M&E en zagen we dus voor het eerst in levende lijve ons kleine mannetje........ Onze kleinzoon E. wat een heerlijkheid! Hij is echt heel mooi, gaaf gezichtje, grote ogen en al een beetje haar. (Ik respecteer de wens van de jongelui en plaats geen fotos). We waren allebei op slag verliefd! Hij is zo rustig, huilt alleen bij het verschonen, maar heeft zo nu en dan last van krampjes, dat is zielig. M&E zijn m.i. een beetje overbezorgd. Bang dat hij niet genoeg voeding krijgt en bang voor gewichtverlies. We hebben ons zo min mogelijk met hun manieren bemoeid, moeilijk, maar voor alle partijen beter. De beide honden vinden het allemaal prima en hebben nauwelijks aandacht voor het kindje. Donderdagmiddag maakten we een mooie wandeling, Wim duwde de wandelwagen op af en toe steile paadjes, heerlijk weer en een prachtig park. We pasten helaas niet met z'n allen in een auto. Voor ons geen probleem, maar straks met het bezoek van de ouders van E, gaat dat wel lastig zijn. Zij komen met het vliegtuig, slapen in het appartement (!) en hebben dus geen auto tot hun beschikking. Ook vrijdag maakten we een wandeling met z'n vijven. Dit keer een rondje om het meer van la Tricerie, net zoals van de zomer. E vindt het allemaal prima en slaapt lekker door. Het was prachtig weer, wel frisjes. We aten s'avonds afhaal van de chinees, was erg lekker. Zaterdagochtend zijn we na het ontbijt en een kletspraatje met meneer en mevrouw B, nog even langs gegan om de kids en de kleine gedag te zeggen en reden we via het kleine dorpje Clisson, met Toscaanse invloeden, terug naar huis. We gaan die kleine missen, moeten niet te lang wegblijven ze groeien zo hard. Hopelijk kunnen we in het nieuwe jaar wederom die kant op.

Lang gewacht en stil gezwegen, nooit gedacht en toch verkregen.....

Als er een spreekwoord/gezegde is wat alles zeggend is voor ons, is dit het wel. Wie had gedacht dat wij, Wim en ik, ooit opa en oma zouden worden????? Wij in ieder geval niet. Jullie kunnen je dus misschien wel voorstellen dat wij beiden een beetje van ons stuk zijn. Jl. maandag hoorden we dat E in het ziekenhuis moest blijven en dat de bevalling zou worden opgewekt. De zwangerschapsdiabetes zorgde toch wel voor wat probleempjes en zodoende leek het de diabetes arts en de verloskundige beter voor moeder en baby om de boel te versnellen. We sliepen met de deur open en een lichtje aan, om zo snel mogelijk en zonder klerscheuren bij de telefoon te kunnen zijn als M zou bellen. Er werd echter niet gebeld en werd het een spannende dinsdagochtend. Kreeg wel een kort berichtje dat E verdoving had gekregen want ze had wel wat pijn. Om 13.00 uur kwam Elio op de wereld, een prachtig mannetje, glad gezichtje en 3260 gram. Met moeder en kind gaat het goed. We hebben al best veel fotos en het is zo ontroerend om dit mee te mogen maken. Aanstaande maandag gaan we erheen, kunnen we Elio in het echt bewonderen. Kan niet w8en!

In de revisie......

Sinds 14 oktober rijd ik dagelijks om 7 uur richting Bourbonne, naar de thermen voor mijn kuur. De meeste ochtenden met flinke mist en dat is verre van plesant kan ik jullie zeggen; vooral het groot licht van tegenliggers is af en toe zo verblindend en het is en blijft een vervelend traject. De kuur an sich is heerlijk, eerst in het warme water van het zwembad of op het stoeltje met waterstralen of een kwartiertje aquagym voor bejaarden, daarna ga ik naar de cabines voor het inpakken in de warme "klei" afwisselend rug en handen, of knieen, schouders en nek. 20 minuten in die warme klei is echt zo lekker. Dan ga ik naar het hydromassagebad waar ik 20 minuten lig in de bubbels of met de pulse stand van voeten tot nek wordt gemasseerd. Het personeel is erg aardig en het is niet echt verschrikkelijk druk. Meestal ben ik vroeger dan ik word verwacht, maar wachten hoef ik eigenlijk nauwelijks. Ik sta daardoor tegen half tien weer buiten. Bourbonne zelf is niet echt aantrekkelijk, op woensdag is er een piepkleine markt en de Lidl is een kruideniertje als je dat vergelijkt met de nieuwste winkel in Chaumont maar als je wat nodig hebt is het handig. Nog een week en dan zitten mijn 3 weken erop. "wat een luxe, Madame Bos"! Afgelopen dagen hadden we bezoek, G & J uit Alphen, zij kwamen deze keer ook logeren zodat G Wim kon helpen met de revisie van de R4 die ons de nodige kopzorgen heeft gekost. Ik weet niet of ik had verteld van de catastrophale rit naar de APK (???), maar goed het geval stond voor de deur , koelvloeistof overal en nergens en Wim zag er geen gat meer in. G beloofde aan de telefoon dat hij in zijn herfstvakantie bereid was om hierheen te komen om hem te helpen. Dus kwam hij samen met zijn vrouw, waar ik het ook prima mee kan vinden. Samen met Wim keek hij alles grondig na, ontroleerde de koppakking, maar die bleek okay, sloot alles weer aan en........... zondag deed de R4 het! Yeahhh iedereen blij. Omdat ze dit keer dus hier logeerden hadden we het ook 's-avonds gezellig met elkaar. Na het eten aan de keukentafel kwam het tot bijzondere gesprekken. Ze zijn beiden zo empathisch en het klikt fantastisch, wat is dat een kostbaar iets! Ik vind het bijzonder dat J en ik elkaar op die fameuze WIH dag in Oostvoorne hebben leren kennen en je nu zo'n connectie hebt. ook G en Wim kunnen prima met elkaar klussen en Wim leert bijzonder veel van hem. echt toppie. Ze zijn uiteindelijk een dag en nacht langer gebleven dan gepland was en dinsdag in de loop van de ochtend verder gereisd richting Dijon. Wim moet nog een paar kleine dingetjes doen en dan bellen we(voor de derde keer) naar de APK om een afspraak te maken en dan hopen, duimen dat het dit keer lukken gaat .

Als r een clubje is, waar IK niet (meer) bij mag horen...................................

mag ik dan bij jou???? Ja ja hoe gek kan het gaan? Dat willen jullie niet weten, ik sta nog steeds "paf", maar goed. Ik ga er niet uitgebreid op in, maar ik ben niet meer welkom op de vrijdagmiddag hobbyclub! De vrouw des huizes stoort zich eraan dat ik voorstander ben van de voertaal in het Frans. Jammer dat je dan via de mail moet lezen, dat je niet meer welkom bent in haar huis wat ze ter beschikking stelt aan het door haar opgezette "clubje". Ik had toen ik ervoor uitgenodigd werd meteen al gevraagd of het een "nederlands" clubje ging worden, want daar ben/was ik in principe geen voorstander van. Maar toen ik onlangs een Engelse introduceerde die ik had leren kennen, die is getrouwd met een Fransman en vloeiend Frans spreekt werd de voertaal dus Engels. Mijn voorstel om tijdens de middag een halfuurtje Frans te spreken, werd op een hele nadrukkelijke manier van de tafel geveegd. De gastvrouw (zij spreekt nauwelijks een woord Frans had daar dus geen oren naar) zij bepaalt, punt uit! Einde verhaal. Maar zoals we hier zeggen "tant pis", jammer dan ik kan mezelf ook heel goed amuseren en kom vaak tijd tekort dus dan maar niet op vrijdagmiddag aan het knutselen, de CCAS hervat het prachtige projekt van de multiculturele recepten eind oktober en ook dat is op de vrijdagmiddag. En deze komende donderdag begint mijn kuur in Bourbonne , drie weken elke dag heen en weer. dus druk genoeg. Nederlanders in Frankrijk; sommigen zijn aangenaam gezelschap, anderen vinden het handig dat ik de taal beheers, hen kan helpen of wegwijs maken. Ik heb dat al eens eerder aangekaart maar ik ga mezelf toch wat beter daar tegen beschermen. Deze week hoorde ik dat een stel terug keert naar Nederland, sneu voor hen dus dat het niet gelukt is, maar geen "gedag" zeggen is toch wel apart. Jl. zaterdag was het voor de vierde achtereenvolgende keer dat ik amuses-hapjes zoet en hartig mocht maken voor de schilderklub waar ook GvB actief aan deelneemt. De eerste vernissage was de opening van de tentoonstelling van o.a. haar werk in het woonhuis van H&A.W in Montigny. Ik ken een flink aantal leden van deze klub en de sfeer is erg gezellig. H&A.W zijn leuke mensen en zij hebben nu in hun prachtige huis, twee kamers ingericht als galerie. De hapjes vielen zo in de smaak dat ik de tweede keer daar ook voor mocht zorgen. Derde keer was tijdens hun algemene jaarvergadering en jl. zaterdag dus de laatste expositie van het seizoen wederom bij hen thuis. Om exclusief te blijven maakte ik allevier de keren wat anders, wat meteen bij de meesten opviel. Er staat ook iedere keer een stukje in de JHM geschreven door N.M. en zij is zo aardig om mij daar ook met naam en toenaam te vermelden!

Een woning en een vide maison,

Er was eens lang geleden een vrouwenklubje dat was ontstaan n.a.v. het toenmalige Frankrijkforum, samen met 3 andere vrouwen uit departement 52 ondernamen we zo nu en dan iets gezamelijks. Was gezellig, maar dat verwaterde en daar is nu de vriendschap met GvB nog de enige herinnering aan. Van de andere twee geen nieuws. Een van die twee anderen heeft een huis hier vlakbij in Clefmont met een waanzinnig uitzicht over de hele Bassigny, een panorama om jaloers op te zijn. Als ik onder aan de heuvel langs rijd kijk ik steevast even naar boven, maar al jaren lang geen teken van leven, de luiken zijn en bleven dicht. Vroeger verhuurde zij het huis aan vakantiegangers en had ik de sleutel, helaas was er met regelmaat sprake van kleine ongemakjes en die kreeg ik, als de huurders de sleutel terug kwamen brengen, te horen. Ik ben er mee gestopt. En het contact bleef uit. Een week of wat geleden reed ik door de straat en zag ik de ingang van het huis: een doorn in mijn oog: een grote rotzooi van verwilderde planten op het kleine terrasje en allemaal briefjes in het rooster van de voordeur. Een teken van verwaarlozing. Daar verbaasde ik me toch wel over en het liet me niet los. MLS was altijd zo trots op haar huisje en dan nu dit te zien in die belabberde staat, dat was in mijn ogen niet "normaal". Thuisgekomen heb ik haar een chatberichtje gestuurd en kreeg ik al vrij snel antwoord. Ze was al dik 6 jaar niet meer naar Clefmont gekomen ivm ziekte en het huis....... Ja dat was een lastig verhaal. We belden elkaar een dag of wat later, ze dacht in eerste instantie dat het huis misschien gekraakt was. Ik ging langs, haalde de briefjes op (hoofdzakelijk EDF, voor de meterstand!) en we overlegden. Daar ze de Franse taal niet meer in praktijk bracht, was daar veel van weggezakt en een advertentie zetten om het huis te koop aan te bieden zag ze niet zitten, ik stelde haar voor een opzetje te maken en stuurde haar dat toe, was ze blij mee en dus plaatste ik de advertentie op leboncoin en op FB marketplace. Al vrij snel kwamen er reacties. Dus selde ik haar voor mij een sleutel te sturen zodat ik afspraken kon maken voor bezichtiging. Ik nam zelf eerst polshoogte en het viel mij alles mee, veel spinnenwebben en stof maar geen schokkende dingen, behalve in de keuken die zich onder straat niveau bevindt, daar was het erg nat.Het viel mij alles mee. Een mevrouw was erg geinteresseerd en we maakten een afspraak, de sleutel was aangekomen toen ik met DB een paar daagjes op stap was. De dame kwam met haar hele familie, maar kon er niet "doorheen" kijken, er was te veel achterstallig onderhoud en de drie trapjes vond zij lastig. Een tweede dame kwam een weekje later, maar die was alleen maar verschrikkelijk nieuwsgierig. Geen potentiele koper dus. De vraagprijs, dat had ik inmiddels wel begrepen, is te hoog, ze zal echt moeten zakken. MLS gaf aan dat er wat haar betreft dingen uit de inboedel weg mogen en omdat er zondag de 29ste een vide grenier werd georganiseerd in het dorp stelde ik voor om een Vide Maison op die dag te organiseren, dat vond ze een goed idee, ik vroeg hulp aan MC en CvO en ik zette een advertentie in de JHM. MC en ik zijn zaterdag ervoor nog even de puntjes op de i gaan zetten en wat etiketten her en der opgeplakt met vraagprijs. Afgesproken dat we ieder een verdieping voor onze rekening zouden nemen. Zondag ochtend om iets voor 9 belde MC met de mededeling dat er aan een stuk of wat "zigeuners" voor de deur stonden! Daar was ik niet zo blj mee, kreeg het even benauwd. gelukkig stelde haar man voor om mee te gaan in afwachting van CvO. We hebben het denk ik slim aangepakt en om 9uur de mensen met max. 3 tegelijk naar binnen te laten. De eersten waren veelal handelaars, die zochten naar oude ansichtkaarten, champagnekurken, militaire voorwerpen, postzegels. helaas die waren er niet. Daarna kwamen de koopjeslopers en we deden voorzichtigjes aan zaken. Het bleef druk tot een uur of twee en toen zwakte het af. Veel meubels en grote stukken verkochten we, het linnengoed, bedden en dat soort dingen zijn niet van eigenaar veranderd. Maar de totale eindopbrengst was niet verkeerd. (Zelf had ik in de dagen ervoor samen met H&D die langs kwamen voordat ze terug reden naar nederland nog een rondje gelopen en mijn oog laten vallen op het eetkamerset en een rotanbankje dat goed bij ons bed in de slappkamer past. H had de hanger bij zich en laadde alles in. Thuisgekomen uitgeladen en bankje bij het bed gezet, Wim vond het leuk maar gevaarlijk, stond volgens hem in de weg................. en inderdaad twee dagen later kwam ik uit de badkamer, vergat dat het er stond en ben verschrikkelijk gestruikeld en plat op de grond gevallen. Gevolg een paar gekneusde ribben. Jongens wat doet dat zeer!!!!! Wim haalde meteen het bankje weg! staat nu even ergens anders in afwachting van een betere plek. Het eetkamerset staat hiernaast, nu moeten we zien dat we de twee onmogelijks relaxfauteuils kwijt raken). Gisteren heb ik MLS gebeld en die was blij verrast met de totaalopbrengst. in het huis is het een puinhoop alle kasten zijn leeggetrokken en veel dingen in vuilniszakken gedaan om tzt weg te gooien, wordt nog een hele klus en dan wellicht Emmaus bellen?????

3 daagjes op stap met DBV

Jl maandag kregen we aan het eind van de middag bezoek van H& D B. Ze aten hier en bleven slapen zodat D en ik bijtijds op pad konden voor ons 3 daagse uitje, (vorig jaar kon dat vanweg C niet doorgaan). We vertrokken om 8 uur richting Parijs via de tolweg. Weinig verkeer, behalve toen we in de buurt van Parijs kwamen. Stopten in Evreux om ons broodje op te eten aan het water. We reden door naar Giverny om daar als eerste de prachtige tuinen van Jean Claude Monet te bezoeken. (kaartjes via internet gereserveerd). De parkeerplaats stond helemaal vol en overal liepen mensen, heel veel mensen. Bij de aparte ingang voor bezoekers met een e-ticket werd om onze "pass sanitaire" gevraagd. Mondkapjes verplicht, ook in de buitenlucht! Het was vreselijk druk, vooral tijdens de rondgang door het huis! Bij de vijvers met en van de beroemde waterlelies begon het even te regenen, maar dat hield gelukkig snel op. We maakten fotos en liepen terug naar de auto. We reden door via de Intermarche, waar we wat salades en een yoghurtje kochten voor het avondeten en gingen naar onze chambre d'hotes in Heudreville sur Eure. Toen we aanbelden ging op het zelfde moment de deur open en deed de gastvrouw Nathalie de deur open, grote glimlach, leuk type. Ze nam ons mee naar ons verblijf, zag er prima uit. Het hele "domein" was niet so wie so niet gek, grote tuin, dieren en een heerlijk zwembad. We wilden graag even zwemmen en dat was geen probleem. Water was koud, maar na zo'n warme lange dag wel echt heel erg lekker. We gingen bijtijds naar bed en stonden om 7 uur op, beneden stond het ontbijtje klaar. We vroegen vanaf welk station we de trein konden nemen, maar de plaats die zij noemde vonden we niet en Wi-Fi deed het niet. Dus toen maar opgezocht en gingen we op zoek naar het station in Gaillon, na drie keer vragen en flink zoeken vonden we dat. Auto geparkeerd en naar het loket....... niemand te zien. Er kwam een trein binnen rijden, die ging naar Parijs. Ik tikte op het ruitje van het loket en een juffie vertelde dat er nog niemand was, de trein zouden we volgens haar niet halen. We zetten het op een lopen, trap op, over het spoor naar de andere kant, rennnend haalden we de trein en sprongen in de laatste wagon. Deuren sloten vrij snel na ons en we gingen zitten. 5 minuten later kwam de conducteur en wij vertelden hem dat we geen kaartjes hadden. Hij mompelde iets over komt straks wel. De rit duurde iets meer dan een uur, geen conducteur terug gezien. Eenmaal op Gare st. Lazare stapten we uit. Nergens iets of iemand te bekennen om een ticket te kopen. Wat nu?????? We konden het station namelijk niet uit want er stonden tourniketten!!!! Illegaal gereisd, hoe komen we uit het station?....................... (paniekmoment nummr 1) Tenslotte een meneer aangeklampt en de situatie uitgelegd; hij geloofde ons want hij liet ons dmv het scannen van zijn kaartje meelopen door het poortje!. Hijgend en met bonkend hart stonden we buiten! Met de metro naar Pont Neuf en daar zochten we lopend het nieuw geopende, compleet gerenoveerde warenhuis le "Samaritaine"! Waanzinnig zeg, wat een gebouw. Echt een bijzonder stukje vakwerk wat renovatie betreft, onvoorstelbaar wat een pracht en praal. Vooral de parfumerie afdeling in het sous-sol.

We hadden een route uit een boekje van een collegaatje van D, met daarin een route langs en door de verschillende passages die er zijn. Dat was ook heel erg leuk, mooie vloeren en overkappingen alles authentiek en veel leuke bijzondere winkeltjes. We kwamen langs een mercerie (wij noemden dat vroeger manufacturenwinkel volgens mij), garen, band, lint, koord, knopen in alle soorten, kleuren en maten. Geweldig! De eigenaar vertelde ons dat de winkel en de voorraad bestond sinds 1860. Leuk verhaal en hij nam ons ook nog even mee naar de overkant naar het hoedenatelier.

We hadden lekkere trek en ik herinnerde mij van lang geleden de delicatessen winkel van Fauchon op de place de la Madeleine, wij daarheen. Jammer dan winkelpand staat leeg! Wel was er het Grand café en die serveerden thee en gebak van Fauchon, zeker niet goedkoop maar wel heel erg lekker. We namen de trein terug , dit keer wel keurig met een kaartje ,we zaten al een poosje in de trein toen D opmerkte dat we nog niet een keer waren gestopt en zich hardop afvroeg of we wel in de goede trein zaten (paniekmoment nummer 2)maar gelukkig stopte de trein en besloten om in Gaillon bij aankomst een restaurantje op te zoeken. We vonden een leuk plekje bij Dakkar en aten, jambon grillé met frites en sla op het terras en ook hier na vertoning van onze pass sanitair. Gisteren, donderdag, bijtijds op en voor het ontbijt lekker even gezwommen, daarna betaald voor het ontbijt gedag gezegd tegen de gastvrouw en op pad richting Chartres. We hadden toevallig gezien dat daar in navolging van facteur Cheval een man zijn huis helemaal heeft versierd met behulp van stukjes glas, aardewerk porselein. Monsier Picassiette, heeft echt alles met scherven beplakt en gemetseld. Veel religieuze tafrelen, maar wel heel bijzonder, leek ons leuk. We vonden de straat ik wilde parkeren en toen ging mijn C2 niet in z'n achteruit! Foutmelding op dashboard! Paniek!!!! (nummer 3) wat niet. Hij wilde ook niet meer starten. Kregen het Spaans benauwd, wat nu???? Eerst maar het huis van "picassiette" bezoeken, we zien wel wat er daarna gebeurt dat leek ons beter voor onze gemoedsrust.

Na ons bezoekje terug naar de auto, ik herinnerde mij dat ik wellciht de start en stop uit moest zeten, dat werkte de vorige keer bij een foutmelding en Ja hoor auto startte en ik kon weer "gewoon" schakelen! We hadden nog tijd om Chartres in te gaan voordat de verrassing voor Debbie zou beginnen. Dus de trappen opgeklommen naar de kathedraal die bekeken, een broodje gekocht en die op een bankje opgegeten en weer in de auto richting Aunneau voor.............................. Een atelier Macarons. Ik had van M & E een wonderbox gekregen en daar een coupon in gevonden voor een workshop koek en gebak. Met die dame overlegd en voor een kleine meerprijs was het mogelijk macarons te maken. Debbie wist van niks die mocht van mij tijdens het eten van het broodje op het bankje in C raden. Ze had het snel door. We belden aan, moesten een mondkapje op en kregen een plastic schort voor. Het vond plaats in de keuken van Mimi. Het huis was oud en was een compleet museum van juke-boxen, flipperkasten en spelautomaten. Het recept lag op de werktafel...... Neeeee chocolademacarons met chocolade vulling! Wat een teleurstelling, niet bij stilgestaan om in de mail te vermelden dat ik niet van chocolade houd. Ik vroeg of het mogelijk was daar iets aan te veranderen; nou nee helaas niet! Ze wilde wel de koekjes dan zonder cacao doen, maar ze had niets anders in huis voor een andere vulling(?) flauw en leek mij stug! Mimi was ook wel echt typisch "frans", zij had nl. een "diplome de l'état" en ik zou dus de cursus die zij bij de grand pattissier Lenotre heeft gedaan, nooit kunnen doen! Maar goed, we maakten de macarons en toen ze uit de oven waren en afgekoeld hebben we ze gevuld met de chocoladeganache. (ik de helft) de rest heb ik zondag thuis met een botercreme met witte chocolade gevuld Het was leuk. De auto had in de zon gestaan en die was erg warm van binnen, gelukkig koelde de airco snel de ruimte en reden we terug naar huis, we stopten even om te kijken waar we Hans konden ontmoeten, dat was even een gepuzzel maar dat lukte. Iets voor de afgesproken tijd waren we op de afrit van de tolweg bij Chaumont. D laadde alles over en we zeiden elkaar gedag. 3 heerlijke dagen,veel gelopen, veel gezien, veel gedaan, gelachen, paniek gekend, maar het was weer super leuk en gezellig. Wat heerlijk om dat zo te kunnen en mogen doen (ook van onze mannen) en zo leuk dat we dezelfde interesses delen en genieten kunnen van de kleine dingen die het doen. in het totaal 1012 kilometer op de teller! Merci infinément ma chere amie!

Renaultje 4,

Eerst even terug in de tijd; op 3 en 4 juli was de Salon de la Coutellerie beetje onverwacht toch in Langres. Het was minder druk maar wel gezellig. Ik maakte de happen en de drankjes voor het aperitief op zaterdagavond voor 50 personen en dat werd erg op prijs gesteld. De week daarna belde GvB want die hield een expositie en wilde daar ook hapjes, dus weer aan de bak zoet en hartig dit keer voor 25 personen. 14 juli werd er een bbq georganiseerd in ons dorp en de vraag was of ik net als het vorige jaar voor het aperitief en de salades wilde zorgen. dit keer voor 35 personen. Ik had het dus flink druk met boodschappen doen en prepareren, maar overal was iedereen dik tevreden.

Daarna kwam er een beetje rust in huis. Ik durf niet meer te zeggen wanneer we ook al weer de tweede Renault 4 kochten, maar ik weet wel dat ik sinds die tijd Wim met regelmaat zuchtend en ontmoedigd de keukendeur heb zien binnenkomen. Hij kreeg 'm maar niet aan de praat. Heeft eerst de hele binnenkant opgeknapt, schoongemaakt met het gele wondermiddel van Zeeman en daarna ben ik drie keer bij een automaterialen winkel in Neufchateau de juiste verf in spuitbus wezen kopen. De kleur heet Celadon en zij konden daar voor zorgen. Na veel schuren en plamuren heeft Wim de kofferbk en de motorkap onder handen genomen. Mooi gelukt. Maar de motor wilde het niet goed doen. Hij stotterde, sloeg af, plofte en liep voor geen meter. Ik heb ook meerdere malen gehoord dat als de motor het niet ging doen hij de R4 wilde verkopen, werd er "schijtziek" van (excusez le mot!). Al onze hoop was dus gevestigd op de komst van G & J. Door Covid en de nodige paparassen boel om de grens over te gaan werd het uiteindelijk dus vorig weekend. Ze sliepen in Doncourt wilden onze nachtrust niet verstoren en vonden het voor ons en voor henzelf ook fijn om niet 24 uur op elkaars liep te zitten. Ze kwamen vrijdag middag, we borrelden tijdens het wachten op Wim, aten gezellig en uitgebreid en we spraken af dat de mannen naar de auto zouden kijken. J en ik plukten zaterdags de zwarte bessen en die zijn ontsapt en ik heb toen zij weer naar huis waren met de pulp er pate de fruits van gemaakt. G is serieus en is bij het begin begonnen en alles gecheckt. Aan het eind van de dag na uren met z'n twee over de motor heen gebogen te hebben gehangen, startte de motor en dat klonk prima. Maandagochtend belde ik de verzekering zodat ze met de groene kaart een rodje konden rijden in een verzekerde auto (Wim wilde het anders niet riskeren). Zondag gingen we naar Bazoilles sur Meuse naar een grote vide greniers, Wim viel als een blok voor een paar tractoren van Claas miniatuur en G kocht bij een meneer een stuk of 15 soort dinky toys van Citroen en Renault; Mannetje had een hele goede dag! We hadden heel wat te sjouwen en gingen super tevreden naar huis. Ze hebben hier iedere avond gegeten en 's middags geluncht. Het was enorm gezellig en het is zo leuk dat we het prima met elkaar kunnen vinden. We hebben veel gelachen, maar ook hele serieuze gesprekken gevoerd. Vind het bijzonder dat we op elkaars pad zijn gekomen! Heel waardevol. En nu ben ik flink druk met het maken van een 40*tal weck maaltijden, dat is een leuke klus. Maar tijdrovend. Een gedeelte is al klaar, morgen verder. Alhoewel morgen is er brocante in Nogent, maar het is momenteel slecht weer. Weet niet of ik er heen zal gaan. We zien wel.

Vin de sureau en 8 gegrilde kippetjes.

Het is inmiddels prachtig weer, voor mij een beetje te heet en dus vertoef ik toch het liefst binnen. We hebben nu natuurlijk wel dat mooie prieel van M & E in de tuin, maar dat is al twee keer in een hevige windvlaag de lucht in gegaan. Het staat natuurlijk in de volle wind en als die eronder slaat is het klittenband snel los en vliegt het dakgedeelte er vanaf. Wel jammer want het is gezellig en houdt de zon een beetje van het terras. Vorig jaar aten we nauwelijks buiten, Wim vindt het veel te bewerkelijk zeker na zijn werk. Maar nu proberen we er toch wat intensiever gebruik van te maken. De gasbarbeque is snel aangestoken. Mijn rozenperkje is klaar van de week kwamen de wilgentenenhekjes. Precies hoe ik het al een tijd voor me zag. Heel blij mee. De rozenstruiken die ik in Nederland had besteld beginnen knoppen te krijgen en nu is het afwachten welke kleuren de rozen allemaal zijn. Allemaal geurende rozen, dat wilde ik zo graag.

Ook bloeit overal enorm veel vlier en dus ben ik her en der wezen plukken om er ook dit jaar weer wijn en siroop van te maken.De "vin de sureau, inmiddels bekend bij o.a. TvW en MdL, vindt gretig aftrek en het is eigenlijk ook niet echt veel moeite; alhoewel het rissen van de bloemetjes wel even wat geduld vraagt. Manon wilde graag dat ik eea voor haar zou drogen en ook dat is gebeurd. In de keuken heb ik op dit moment niets bijzonders te doen, wel kreeg ik toen de laatste weckpotten werden opgehaald van de bestelling 8 gegrilde kippen die ze niet had kunnen verkopen. Met de vraag of ik daar iets mee wilde doen. Wat een werk om het vlees van het karkas af te krijgen,ik zocht twee recepten op en heb met het vlees wat ik zelf vrij flauw vind een gerecht gemaakt van kip in kerrieaus en een met zoete aardappel/wortel puree. De potten zitten dicht, nog twee zakken kipvlees gevacumeerd ingevroren voor???? maar helaas heeft ze de bestelling nog niet betaald dus eerst betalen en dan de rest. Heb ook nog helemaal niet gehoord of ze succes heeft met haar "handeltje". Morgen zijn de departementale en regionale verkiezingen dus heb ik twee keer "dienst", hopelijk komt er wat volk op de been. Iedere shift is met 4 personen want er zijn twee verschillende stemhokjes. En tussen door misschien even naar Damblain waar MB een videgarage/maison organiseert.

Sejour en Vendee

Jl. maandag vertrokken we bijtijds richting de Vendee. Het was niet druk op de tolweg en we konden daardoor lekker doorrijden. Wim wilde het tweede stuk liever binnendoor en zo kwamen we via een honderdtal van die ellendige rotondes langzaam in de buurt van onze kinderen. We stopten in Le Mans bezichtigden de kathedraal en besloten eerst naar de B & B te rijden voordat we naar het appartement zouden gaan. De chambre d'hote was even lastig te vinden, maar eenmaal aangekomen kwamen we in een prachtige tuin en het echtpaar begroette ons hartelijk. Ons verblijf was een gebouwtje apart, dat hadden zij zelf een aantal jaren geleden opgebouwd met alle materialen van een oude schuur. Er stond een prachtige broodoven. Er was plek voor 6 personen, maar omdat wij na de Covid periode de eerste gasten waren en er verder geen boekingen waren mochten wij hier onze intrek nemen voor 3 nachten. We reden naar het hotel waar M werkt en hebben de hele handel die we hadden ingeladen, daar weer uitgeladen en konden de jongelui de kadootjes uitpakken. Daarna maakte M het avondeten klaar in de cookeo, Boeuf Bourgignon zonder champignons en zonder spekjes want die waren ze in de supermarkt vergeten mee te nemen! Er was ook geen dessert en omdat ze dus de maaltijden in de weckbokalen verkopen stelde ik voor dan maar bij de receptie ies te kopen. De directeur stond op M's plaats (die had een weekje vakantie) en was heel vriendelijk en zei dat hij de desserts kado gaf. (aardig toch?) We reden voor de avondklok terug naarde B & B en dronken daar nog een glas thee. De volgende ochtend zaten wij te wachten op het ontbijt, dachten nl. dat dat in ons huisje zou worden geserveerd, bleek dus aan de grote eettafel in het woonhuis klaar te staan. We hadden een geanimeerd gesprek met onze gastvrouw en gastheer en werden attent gemaakt op het opengaan van een bloem van de strelizia. Wat heel grappig was, hun enthousiasme was aanstekelijk en het was inderdaad een bijzondere belevenis, je ziet de bloem opengaan. Het gaat verrassend snel. We zeiden hen na het ontbijt gedag en reden naar M & E, zij stelden voor om naar het strand te rijden met hun nieuwe auto. We reden naar Saint Gilles croix de Vie een plek waar ik een jaar of 35 geleden een vakantie had doorgebracht (in mijn vorige leven), kon me er weinig van herrinneren en vond er ook weinig terug van toen. Het was erg benauwd en de jongelui gingen pootje baden. s' middags hebben we met elkaar de babykamer gedecoreerd met de stickers, zo leuk. We hebben s'avonds op hun kleine terras pizza gegeten en wat salades. Woensdag reden we naar Cholet met hun en gingen daar diverse winkels in en uit. Aten thuis bij heb de pizza's op en s'avondsreden we naar de binnenstad, dronken een borrel op de grote markt en aten we op een overdekt terras in Les Herbiers bij een prima restaurant ons buikje té vol! We namen afscheid bij het appartement. Het was fijn om hun "habitat" te hebben gezien en te zien hoe goed ze het samen hebben. M is heel zorgzaam voor E en we kunnen alleen maar hopen en bidden dat de zwangerschap verder goed mag blijven gaan. Ze kijken zo ontzettend uit naar het krijgen van het kindje. Donderdagochtend reden we vrij laat bij de B & B weg, meneer wilde ons nog van alles laten zien, we vertrokken dus laat richting Nantes. Mooie stad, we aten een heerlijke bagel en stapten om een uur of 4 in de auto terug richting huis. Het is ruim 650 km en we namen dit keer de tolweg. om een uur of 6 meldde M zich en vroeg of we aan de avondklok gedacht hadden, oefffff NEEE helemaal niet aangedacht. We schrokken want op de GPS zagen we dat we zeker niet voor half elf thuis zouden zijn! Maar gelukkig we zijn niet aangehouden. Thuis was alles in orde, we vreesden voor dooie muizen en half opgegeten vogeltjes in de keuken, maar gelukkig was dat niet het geval. Auto uitgeladen en na een glas thee en de millefeuille die voor het dessert was gekocht daar toen pas opgegeten, we durfden niet meer te stoppen ivm de couvre feu dus hadden we ons broodje in de auto opgegeten.

Negen maanden op een rij, elke dag een stapje dichterbij.....

Inmiddels is de aanstaande moeder in de vierde maand van haar zwangerschap. Het valt voor haar niet mee ze heeft nog steeds last van misselijkheid, heeft veel last van migraine en is moe. De huisarts heeft dan ook besloten dat ze tot aan de bevalling niet meer mag/kan werken. Dat is tevens de periode dat haar tijdelijke arbeidsovereenkomst eindigt eind oktober. We denken dat de baas van Leclerc daar niet erg blij mee zal zijn en de vraag is of ze dan tzt weer aangenomen zal worden. Vogens M&E is er in de Vendee werk genoeg dus zij maken zich daar vooralsnog niet druk om. Ze zijn vooral bezig met de vooruitzichten van een kindje, hebben al diverse spulletjes gekocht en moeten de tweede slaapkamer leeg gaan ruimen. In overleg met de directeur van het hotel moeten die spullen ergens worden opgeslagen. Het zijn meubels die bij het appartement horen. Hopelijk is er een berging ergens in het pand. Dan kunnen ze een start maken met het inrichten van de babykamer en de leuke stickers op de muur plakken. Ze hadden al een ledikantje, commode, badje met standaard gekocht via de Franse marktplaats. Ik kon het niet laten en ben op zoek gegaan naar een matrasje. Dat lukte vrij snel. Ik zag heel toevallig het merk Moulin Roty voorbij komen en werd op slag verliefd op hun serie les Loustics. De basiskleuren zacht geel en licht oranje met een leeuw, een giraf en een olifant in het thema. Vond via Vinted diverse spulletjes daarvan en heb die overgenomen. W.o. een mobile, een dekbed hoesje, een aankleedkussen met hoes, een zgn "tour du lit" dat maak je aan de spijlen vast om te voorkomen dat de baby zich bezeren zou. Het ziet er zo snoepig uit allemaal en nog zo netjes. Het meeste heb ik al naar hen gestuurd, want als wij eind volgende week die kant op gaan zal de auto al aardig vol zitten met de tuinstoelen en de fiets die hier nog staan en mee moeten. Eergisteren kreeg ik fotos gestuurd van de driedelige kinderwagen die ze hebben gekocht ook via marktplaats. Dus langzaam maar zeker begint het ook voor hen werkelijkheid te worden. Ik kon het niet laten en heb ook tweedehands een par setjes kleding overgenomen van een aardige dame hier vlak in de buurt, voorlopig maar neutrale kleurtjes en daar zitten een paar bodies, pyamaatjes en twee leuke setjes bij. Nu maar hopen dat de jongelui mijn keuzes kunnen waarderen. Afgelopen weekend waren H&D hier, eindelijk konden ze weer naar hun schuur. Ze hebben zich eerst moeten laten testen en waren gelukkig negatief. Ze sliepen hier twee nachtjes en we hebben lekker bij kunnen praten en genoten van uitgebreid eten en drinken. Ze zijn maandagochtend naar hun schuur vertrokken en slapen daar vlakbij in een gite. Komen op de terugweg nog weer langs, vanmiddag ga ik met D naar een kleine tentoonstelling over parfum in Fayl Billot. Gezellig. Ik heb mijn eerste Pfizer vaccinatie gekregen in Nogent en Wim kreeg zijn eerste jl. dinsdag in Neufcahteau. In Nogent liep het als een trein, in Neufchateau vond ik het erg chaotisch. Ik sta op de lijst voor 7 juni voor mijn tweede inenting, Wim eind van de maand juni. En dan heb ik uiteindelijk 11.6 kilo gepelde noten naar Richebourg gebracht om te persen, daar heb ik royaal 9 liter olie voor terug gekregen plus een dikke 5 kilo pulp wat monsieur Bianco Boss voor me heeft gemalen. Ik kan daar nog mee bakken ed. Zo gaaf. De olie staat nu nog in de twee jerrycans om te laten bezinken, nog een paar dagen dan kan ik het bottelen en de "beurre de noix" eruit scheppen. Win-win dus want alles is bruikbaar!

Ouki en Odelia, de honden van M&E hebben belangrijk nieuws:

En vanaf vandaag mag iedereen het weten; Wim en ik worden als het allemaal goed blijft gaan Opa en Oma!

Het derde confinément

Vandaag is het in Nederland Koningsdag en vieren wij (weliswaar op afstand) de verjaardag van M. Heb gisteren toch een taart gebakken, vond dat dat er toch wel bij hoort. Een lekkere lemon/meringue. Inmiddels dus 26 jaar jong. Onvoorstelbaar. Het gaat goed daar in de Vendee. Ze hebben het naar hun zin. Nog een royale maand en dan kunnen we alles in het echt bewonderen. Hoop toch zo dat dat door zal kunnen gaan! Ik ben inmiddels vorige week ingeent met Pfizer. De tweede zou officieel de 4de juni plaats vinden maar an zijn we op terugtocht vanuit de Vendee dus kon ik gelukkig via Doctolib een tweede injectie reserveren in Neufchateau. Ik heb voor Wim bij de huisarts een bewijsje gekregen dat hij ook met voorrang ingeent kan worden vanwege zijn hart. Verder zitten we nog steeds met de restricties van slechts 10 km zonder en anders met attestation de deur uit. Moet eerlijk zeggen dat ik tot op vandaag nog (gelukkig) niet ben aangehouden. Gisteren gingen we samen naar Leclerc in Neufchateau om nog 15 zakken granules te halen voorde kachels, het is redelijk mooi weer maar in huis nog erg fris en de voorraad was nagenoeg op bij ons. We kunnen er dus weer even mee vooruit. Van M + E hadden wij een "prieel" geerfd wat niet mee kon naar de Vendee, een overkapping voor in de tuin. Zondag zijn we aan het puzzelen gegaan met het buizenstelsel, was wel even lastig en kostte tijd, maar we kregen het voor elkaar. Wim wilde persé de poten vastzetten met schroeven in het beton. Zodoende kwam hij met al het gereedschap van boven maar zijn kleine boormachine kwam niet door het cement. Volgens mij lag er nog ergens een grote boormachine maar hij was daar niet zo zeker van. Zoekend in de rommel (Debbie en ik hadden een jaar of wat geleden het keurig op orde maar het is nu weer een grote kl.... zooi!) vonden we een soort hilti die je ook op boorstand kunt zetten. Helaas zijn de Franse schroeven van slechte kwaliteit maar het geval staat vast. Misschien overleeft het ding een noorderwind vlaag niet, maar dat zien wel dan wel weer. Vooralsnog is het een gezellig plekje. We hadden op internet gekeken naar een nieuw tuinset, maar schrokken van de prijzen. De oude steigerhouten tafel zag er niet meer uit en was ook aardig gammel aan het worden. Tijdens het naar het toilet gaan bij leclerc zag ik in het afgeloten restaurant de tuinmeubelen staan achter een rood wit lint, alleen 'click and collect' ik kroop er onderdoor en zag een set staan in donkergrijs een mooie tafel en 6 stoelen voor een hele antrekkelijke prijs. Wim uit de auto gehaald en ook hij vond het er prima uitzien. Naar de centrale kassa en daar een aankoopbon aan laten maken. Zijn uiteindelijk toch 's-middags teruggegaan op het set op te halen. Door het confinément zijn dat soort artikelen niet in de winkel te koop, een administratieve rompslomp van jewelste maar het is er nu en het staat echt heel gezellig. Vanochtend toen ik uit Nogent terugkwam had Wim de steigerhouten tafel al helemaal gesloopt!!! bleek helemaal vermolmd. Wim houdt van aanpakken.

April, doet wat hij wil....

Je houdt het niet voor mogelijk, maar ik heb het vooral druk met....... niets! Ik sta toch echt iedere ochtend bijtijds op, soms omdat Coco aanslaat van het een of ander of soms ook gewoon omdat ik uitgeslapen ben. De thuiszorg voor de dagelijkse douchebeurt liep tot en met 31 maart jl. Wat ben ik die juffen dankbaar, niet alleen voor de hulp bij het afdrogen het aankleden, mijn verplichte steunkousen, maar ook vanweg de praatjes-pot tijdens de 10 minuutjes koffietijd. Zonder hen had ik het een stuk moeilijker gehad en was mijn herstel denk ik niet zo voorspoedig gegaan. Ik heb dan ook een leuke bedankkaart naar de ADMR gestuurd, vond dat het minste wat ik kon doen. Ieder persoonlijk bedanken deed ik iedere dag al, soms met een doosje eitjes van onze kippies, soms met een potje paté uit eigen keuken. Ze waren allemaal verschillend van pluimage, die juffen. Ieder met haar eigen maniertjes, maar ze waren er iedere dag! "Chapeau" Het gaat dus goed met mij, mijn rug veroorzaakt geen pijn; er zijn nog wat kleine ongemakjes en ik zal voorzichtig moeten zijn. Niet bukken of mijn romp draaien, niet zwaar tillen. En veel lopen en buikspieroefeningen doen (behhhh niet echt mijn favoriete aktiviteit!). Advies van de fysiotherapeut, veel lopen, fietsen, zwemmen en oefeningen. Helaas door Corona is veel niet (nog niet) mogelijk. De 90 potten zijn de deur uit en een bestelling van 50 staat klaar om afgehaald te worden. Meneer PL heeft grootse plannen, we gaan het meemaken. Ik had hem gevraagd of ik alvast wat kon gaan doen, want ik had het opeens wel heel erg gehad met niksen. Als ik niets hoef of moet dan ben ik geneigd om te lanterfanten en weinig te doen. Terwijl ik zo donders graag bezig ben. Lezen staat mijn hoofd niet naar, televisie ook niet altijd dus was ik dolblij met wat experimenteren met de weckpotten. Wim is druk met de tweede Renault 4, af en toe is hij uit het veld geslagen en komt even naar binnen om te mopperen. Hij kreeg de motor maar niet aan de praat en dat ontmoedigd hem meteen. Hij wil geen hulp en duikt weer in het handboek of zoekt op YouTube naar oplossingen. Heeft via internet wat kleine dingen besteld en nu met nieuwe bougies, nieuwe kabels en dergelijke start hij uiteindelijk wel. Loopt nog niet mooi stationair en hij zal iemand nodig hebben om de contactpuntjes af te stellen. Helaas door Covid zit een bezoekje van G en J er waarschijnlijk niet in. Dat had zo mooi geweest want G weet er raad mee. Of H & D. B hiernaar toe kunnen komen half mei????????? Ohhh ik hoop het zo voor hen ze zijn al dik anderhalf jaar niet in "de schuur" geweest. Zo sneu. Maar dat geldt voor veel 2de huis bezitters. De pindakaas is op, arme Wim en nog een paar andere HeimWeeVoer dingen. Het is niet anders; er zijn ergere dingen. Het vaccineren is ook hier een heel gedoe, vanaf de 16de april is mijn leeftijdscategorie aan de beurt maar een plekje is niet te krijgen!!!! En dan zondag...... mijn geboortedag, ik moet er maar niet te veel bij stil staan poehh he. 69! (verschrikkelijk!) Ik hoop en reken erop, dat als het kan, we volgend jaar mijn verjaardag groots vieren. Maar of het daadwerkelijk gaat lukken? DV