Er zit de klad in...

Ik zie tot mijn schrik dat ik sinds februari jl. niets meer heb geschreven, alsof er in ons absoluut niet saaie bestaan niets te melden viel. Integendeel er is genoeg gebeurd en ook had ik er tijd voor kunnen maken om even achter de pc te gaan zitten, maar ik had andere dingen aan mijn hoofd. * het huis van MLS; alles nu eindelijk op de rit om er een makelaardij verder mee te laten stoeien. (er moet nog een rit naar Emmaus geplanned en een naar de dechetterie). * aanvraag bouwstroom voor H&D, een gebed zonder eind (een twintigtal mailtjes, veel telefoongesprekken....) maar as. maandag dan zal er dus als het goed gaat bouwstroom aangesloten worden! * onze nieuwe granulekachel die er om meerdere onverklaarbare redenen steeds mee stopte, diverse alarm meldingen en dat terwijl het buiten vroor! * bezoek uit en naar Nederland. Gelukkig zijn een aantal activiteiten met de diverse verenigingen weer langzaamaan aan het ontwaken uit die nare droom van de hele Covid affaire en hebben we het weekend van 2/3 april onze jaarlijkse messenbeurs weer gehouden in Langres. Minder exposanten en minder bezoekers als voorgaande jaren, maar een goede sfeer en tevreden gezichten. Helaas twee messenvriendjes in het ziekenhuis en een herstellende van een opname. Ja de leeftijd en de 'style de vie" heeft daar grootendeels mee te maken. Mensen van het goede leven, die van lekker eten en drinken houden zullen hun levenstijl aan moeten passen, willen ze hier boven op komen!Ik liep daar zondags rond met twee petten, één namens de messenclub, één van de Academie die de warme maaltijd verzorgde! Dat was even flink aanpoten. Ook bij mijzelf gaat de leeftijd toch een beetje meespelen en wil ik nog, maar kan ik me niet altijd meer voor de volle 100% inzetten. Tot grote ongerustheid van Wim die vindt dat ik nu eindelijk eens een pas op de plaats moet maken! Maar ik vind alles nog zo leuk, doe het graag en maak mensen blij met lekkere jammetjes, hapjes en drankjes. De vriend van GvB houdt van mijn jammetjes en ik heb er een hele goede klant aan. Hij vroeg om jam van bittere sinaasappels, die waren nergens te krijgen, het seizoen is maar kort, maar ik vond ze via Marketplace, goede deal met iemand uit de Var, gevolg..... drie keer besteld, drie keer 15 potten gekookt en 3/4 hiervan is verkocht. Ook Mme. L was er vol lof over en bestelde alsnog 2 potten. Zij wordt lastig en ik neem af en toe een beetje afstand. Wel ben ik gisteren met haar naar de cardioloog geweest, en voor mezelf en voor haar. Zij was in twee en een half jaar niet meer de deur uitgeweest dus het was even een nerveuze en lastige missie. Mijn hartritme stoornis(je) waar ik al medicijnen voor kreeg is niet verbeterd en dus gaat mijn medicatie een beetje omhoog. mme.L , eigenwijs als ze is, zou het liefst stoppen met de bloedverdunners maar dat is niet mogelijk, ze loopt dan een verhoogd risico op een hersenbloeding en dat zou desastreuze gevolgen kunnen hebben die vele malen ernstigers zijn dan af en toe een bloedbad als ze zich ergens aan stoot! Hopelijk dringt de ernst hiervan bij haar door (?) We waren redelijk laat thuis, ze was dolgelukkig dat het allemaal zo goed was gegaan en is dan TE erkentelijk. Donderdag jl. kregen we bezoek van mijn buurmeisje van de Pleinweg, een van Bennekommetje een van de 10, met hara man op weg naar een tour met de caravan door Spanje. En vanmiddag lunchten H&D hier op weg naar hun schuur en als het dus goed gaat hebben ze maandagmiddag EINDELIJK stroom.

Een angstig avontuur op de terugweg uit de Vendee.

Mijn trein vanaf Chaumont vertrok om 6h12 en dat was dus erg vroeg, te vroeg om iemand te vragen mij weg te brengen en voor Wim ook geen optie. Dus belde ik in de dagen ervoor naar de Mairie van Chaumont om inlichtingen te vragen omtrent het betaald parkeren. Het kostte wat moeite maar ik kreeg een bemoedigend antwoord. Er is een max. van 4.90€ per dag en op zondag is parkeren gratis. Zodoende besloot ik met mijn wagentje te gaan en daar te parkeren. Het was tenslotte maar 4 dagen. Ik vertrok op advies van Wim (natuurlijk veel té) vroeg en parkeerde aan de overkant van het station waar ik nergens een parkeermete zag, dus toen maar koffer uitgeladen en over de voetgangersbrug naar de stations-ingang gelopen. Daar was het station nog dicht!, bizar ik begreep er niets van, maar ik las op het bord dat het station om 5.45 uur open gaat, voor die tijd rijden er dus kennelijk geen treinen. Toen de deuren opengingen had ik dus nog ruimschoots de tijd en wachtte ik in de stationshal. Trein was keurig op tijd en er was plaats genoeg. Aankomst op Paris Est ook keurig op tijd en ik had dik een uur en 20 minuten om naar Montparnasse te reizen met de Metro, ook dit keer niet echt op mijn gemak, maar het verliep vlot. Maar toen....... Ik volgde de borden met de wegwijzers richting : "trains grands lignes", maar dat is echt eigenlijk geen doen, trap op, trap af, roltrap op, roltrap af, dan kom je bij een loopband, maar die is voor het mooi te smal om te blijven staan, zodra er mensen achterop komen kunnen die er nauwelijks langs.Het is een verschrikkelijk eind lopen en het rare is dat ik de vorige keer een hele andere route had en zelf bovengronds uitkwam, Nu bleef ik ondergronds en had het idee dat ik er nooit zou komen. Toen ik de borden zag Hall 1 en 2, kwam ik uit op een totaal andere plek dan de vorige keer. Ik was toch en beetje angstig of ik wel goed was, op de borden met de vertrektijden zag ik de aankondiging van de TGV maar die was nog niet gearriveerd, Ik wachtte in de hal tot dat het perronnummer bekend werd. Er was geen controle van QR pass covid en ik nam plaats. Deze keer maakte ik nog een overstap in Angers en kwam op tijd aan in Cholet waar M op me stond te wachten. Helaas was E. naar de oppasmoeder en zag ik hem en E pas na 20.00 uur. M had ook avonddienst. Ik was dus alleen met de twee honden en maakte het eten klaar. Ook deze keer had ik een kamer in het hotel en daar was ik enorm blij mee, privacy voor ons allemaal dus. Het waren 2 gezellige dagen en die kleine is een scheetje en zo bijdehand. Zaterdag gingen we op stap om een eindje te wandelen in een park met een kinderboerderij. Zondag was rustig en maandag bracht M me naar het station. Weer was het in Montparnasse raar want ik kwam op een totaal ander spoor uit en liep me weer suf richting metro. Met een rugzak en het kleine koffertje van mijn moeder is het lastig en toch ook erg vermoeiend en ik merk ook dat mijn rug er last van heeft. Maar goed in de trein kon ik op mijn gemak weer uitrusten en lang leve Strorytel, zo fijn om lekker voorgelezen te worden en het was een prachtig boek. Dank JL voor de tip en DB voor de titel van het boek. Ideaal. We zaten in de trein naar Chaumont, tegenover mij een vriendelijke jongedame toen we op het station van Troyes aankwamen en daar ineens de motor uitging van de trein en de lichten uit. Een stem door de microfoon zei ons dat we zo snel mogelijk met de bagage de trein moesten verlaten, we schrokken en er ontstond lichte paniek. We verlieten de trein en mochten niet op het perron blijven staan we moesten de hal in. Wat bleek..... er stond een erg verwarde man op het dak van onze Inercity en die liep als een gekooide tijger van voor naar achteren! Er waren een man of 20 politie, brandweer en spoorweg personeel nodig om hem van de trein af te krijgen en hij werd in de handboeien afgevoerd. Het had in het totaal dik 40 minuten geduurd en iedereen was bezorgd en geirriteerd. We konden de trein weer in en ik was daardoor heel veel later door dit angstige oponthoud terug bij mijn autootje (die er nog keurig stond). Ik zocht het dinsdags op op internet en het stond inderdaad in de krant! https://www.lest-eclair.fr/id342058/article/2022-02-14/un-homme-deambulait-sur-le-train-la-gare-de-troyes?fbclid=IwAR2N2FCOZypOG8t9xjroHyCrC3lge1PxxoXWRwDynzE_VLvIukEFhvEnEVM

Ik zit er een beetje doorheen......

Ja, valt niet mee om dat te moeten toegeven maar ik ben vorige week mezelf flink tegen gekomen. Begon het allemaal met een boel gedoe met de Truus van de weckmaaltijden, ze vroeg wat ik voor haar kon klaarmaken. Het was vrijdagavond en dus na even nadenken reageerde ik in een messenger bericht dat ik een "potée lorraine", linzen met eend en appel en... omdat ik twee weken geleden een voor en een achterpoot van een wildzwijn had op mogen halen eventueel een stoofpotje met wild zwijn. Ze vond het okay. Ik liet wel meteen weten dan ik nauwelijks lege weckpotten had dus dat ze daar zsm voor moest zorgen. Ik deed zaterdagochtend meteen de boodschappen, het was het weekend dat Wim moest wereken en dan kon ik op mijn gemakje kokkerellen. Ze berichtte terug dat ze zondag aan het eind van de dag langs zou komen potten brengen. De 3 egrechten waren eind van de zondag klaar ik kon 14 lege potten vullen maar moest de rest dus koel wegzetten. Deed toch die 14 maar in de ketel, kon maar klaar zijn, toch? Wie er kwam....... Geen S. dus geen potten. Shit Maandag stond er een dag stoken op mijn agenda, we hadden zaterdags de sleutel al opgehaald en de tonnen neergezet, zwaar werk. T T de zoon van opa C die mij altjd hielp had beloofd ons te assisteren. Ik liep zondags nog even bij hen langs, maar hij was de hort op zijn moeder zou het aan hem doorgeven! Maandagochtend... wij waren om 8 uur klaar, niemand te zien. Ik raakte beetje flink geirriteerd en zette een stomme opmerking op FB. "Stomme Fransen houden zich nou nooit eens aan hun afspraken!" Gevolg een reactie van MC, ze vroeg wat er aan de hand was, haar man B was thuis en ze vroeg aan hem of hij ons wilde gaan helpen. Dat deed hij, heel aardig. Onderweg richting Audeloncourt, kwam TT ons met zijn autootje tegemoet, Ja ja hij kwam er aan eerst even ontbijten! Inmiddels was het tegen 10 uur, maar we konden wel alvast de vaten legen en de bain marie vullen. Uiteindelijk brandde er een klein vuurtje (het hout bleek toch nog TE vochtig)en zat er weinig schot in de zaak. We hadden een boel tijd verloren. Het was koud, en volgens de berekening van TT zou de eerste druppel pas tegen een uur of twee uit de ketel lopen. Dat was ook zo. Het vuur was voor het mooi niet heet genoeg, wij koud en ongeduldig en om de beurt gingen we huiswaarts om iets te eten, te plassen. Het was heel fijn dat BC zo aardig was om erbij te blijven want TT had duidelijk wel iets anders te doen dan erbij te blijven. Omdat we dit keer fruit hadden van twee jaar was de koperen chaudron echt bomvol en dat scheelt enorm veel schuren en boenen. We hadden veel minder tijd nodig om over te gaan tot de tweede stook. We zijn gestopt bij 67 procent en thuis heb ik aangelengd tot 48. In het totaal dus 17 liter. Waarom weet ik niet, maar ze is niet helder zoals andere jaren. Maar de smaak......prima! Thuisgekomen nog steeds geen lege weckpotten en ik baalde. Ik had het koud, was bekaf en lag met een hittepit om 20.00uur onder mijn dekbed. Waar ging het mis????? de koude, het vocht, de stinkende rook of mijn ergernissen, stress, niet van anderen op aan kunnen. Geen idee, vermoedelijk een aaneenschakeling van factoren in combinatie met een pijnlijk abces aan mijn wijsvinger en de medicijnen voor mijn hartritmestoornisje. geen idee, maar ik was de hele week niet vooruit te branden, geen eetlust, koud, hoofdpijn en nog steeds niet 100% opgeknapt. Vrijdagochtend heb ik de stoofpot van zwijn (ruim 2.5 kilo vlees) en de rest van de potee in de vuilisbak gegooid. Ze zoeken het maar uit. Meneer zelf wil me spreken, ik heb gezegd pas na het weekend, geen idee wat hij van me wil maar ik geef mijn receptuur niet prijs en ga ook niet meer voor ze verder. Ik wil zaken doen, waar iedereen wijzer van wordt en me niet hoef te ergeren aan hun laksheid. Ik heb een ticket gekocht voor een bezoekje aan mijn prachtige kleinzoon, daar kijk ik vol verlangen naar uit!

Kerst 2021/Oudejaarsavond

In eerste instantie opperden de jongelui deze kant op te komen voor Kerst, Wim en ik vonden dat een hele onderneming met een kleintje, maar als ze het willen wie zijn wij dan om te zeggen dat niet te doen? De plannen kregen vastere vorm tot het moment dat bleek dat zij nergens een plek konden vinden voor hun beide honden. En die twee ook mee op reis was nou niet echt een ged idee. Dus stelde Wim voor de rollen om te draaien. Helaas was hij niet vrij met Kerst en zodoene sms-te ik naar zijn bazin. Hij kreeg zaterdags en zondags vrij en zocht ik een oplossing om eerder te gaan. Manon en André gingen totaal onverwacht op wintersport en reden op de terugweg hier langs voor een nachtje want A moet thuiswerken en nog inloggen voordat hij verder zou reizen terug naar Schiedam. Manon kon me zodoende woensdagochtend naar het station brengen. Ik vond na lang zoeken een treinkaartje Chaumont-Parijs-Nantes. Niet goedkoop maar wel snel kwa reistijd. Dus tassen gepakt en wat te eten. Op advies van Jacqueline meldde ik me aan bij storytel voor onderweg. Downloadde twee boeken om off line te kunnen luisteren. (achteraf gezien IDEAAL!). Ik was ruimschoots op tijd op het station, trein bleek vertraging te hebben van dik een kwartier, dat kwam het overstappen van Paris Est naar Montparnase niet ten goede te komen, ik moest flink haasten! Op het station controleerde men de pass sanitaire en mijn e ticket en bleek ik in de laatste wagon van de TGV te zitten, helemaal aan het einde van het perron. Tijd om nog iets te drinken te kopen was er niet. De coupé was flink vol en mijn gereserveerde stoel was aan het raam en gelukkig in de goede richting. Ik at mijn broodjes en luisterde naar het verhaal van Amalia (Claudia de Breij) en vond het leuk en vlot geschreven en verteld door Claudia zelf. Ik kwam op afgesproken tijd aan op station Nantes, maar waar moest ik heen uitgang Noord of Zuid. Emma gebeld die waren nog onderweg. Maar het werd Noord. Het duurde nog even want er was weinig plaats op de arrete-minute. Maar een snelle stop op de taxistandplaats en ik kon instappen, E lag heerlijk naast me te slapen. Aangekomen brachten ze me naar mijn hotelkamer. ( we konen niet naar de B&B want zij ontvingen alle kinderen en waren vol) zodoende informeerde M bij de baas van het hotel en die bood ons een gratis kamer aan. M zocht een luxe kamer voor 6 personen en het zag er perfect uit. Het werden gezellige dagen. We aten vooral veel dingen die Wim niet lust; lekker kaasfondue en raclette. Ik genoot van E. een heerlijk mannetje. Hij had af en toe wat last van krampjes en moest dan veel huilen. Beide ouders zijn snel overbezorgd, wat is het dan moeilijk om me er niet in te mengen! Wim was er zaterdag tegen het middaguur, was heel vroeg weggegaan Coco was in Neufchateau want ton ton Christian was zelf naar familie en kon haar niet huisvesten. We pakten de cadeautjes uit en deden spelletjes. Zondagochtend werden we tot onze grote verbazing om half elf wakker, dat was ons nog niet veel vaker overkomen, zullen het nodig hebben gehad. (toch?0 Maandag vertrokken we om een uur of twaalf, broodjes mee en een thermoskan heet water. Ik was begonnen aan het breien van een vestje voor E en bedacht dat ik daar in de auto wel lekker mee verder kon. Ja hoor dat ging prima, grappig om te zeggen dat ik ontdekte dat met het breien van een toer er twee kilometer van de nog te rijen afstand af ging. ( GPS). Wim rijdt natuurlijk perfect en ik werd er absoluut niet misselijk van en schoot flink op! Thuisgekomen alles uitgepakt opgeruimd in de wasmachine een kop erwtensoep uit de vriezer gegeten en op tijd naar bed. Vergeet ik te zeggen dat wij zondags een sms van André ontvingen die schreef dat hij bij thuiskomst zich niet lekker voelde en een zelftest had gedaan en positief was. Hij maakte onmiddellijk een afspraak voor een officiele test voor maandags. Dat zorgde toch wel even bij ons allevier voor wat paniek! Thuis dus ook meteen een zelftest gedaan en dinsdagochtend bij de apotheek een officiele.............. GODZIJDANK beiden negatief!!!! De treinreis ( mbv storytel) vond ik zeker niet onaangenaam dus voor herhaling vatbaar. Ik ga achter een seniorkaart aan en dan kan ik vrij goedkoop naar de Vendee reizen. Dan hoef ik niet zo lang te wachten om dat kleine mannetje weer te kunnen knuffelen. Hij groeit zoo hard.

Jaaroverzicht 2021

Het jaar begon natuurlijk niet al te best met die vreselijk domme actie van mij om op Oudejaarsdag met de pan met kokend heet frituurolie naar buiten te lopen en uit te glijden; gevolg mijn rechterhand flink verbrand. De rest van de dag zat ik op de EHBO in Neufchateau. Het gaf het nodige ongemak, maar liep gelukkig met een sisser af. Je ziet er niets meer van. We zaten in die tijd midden in de pandemie met heel veel beperkingen, dus weinig activiteiten buitenshuis. In februari werd ik opgenomen in het CHU in Dijon voor mijn rugoperatie, dat viel niet mee, maar ik ben er uiteindelijk wel enorm van opgeknapt. Mede dankzij de hulp van de Franse thuiszorg (ADMR) ging mijn revalidatie snel en ook al moet ik voorzichtig zijn kan ik wel stellen dat ik er enorm baat bij heb. In maart begon ik met het koken van eenpersoonsmaaltijden die ik in weckbokalen steriliseer voor de verkoop, een leuke klus. Ik heb het daar behoorlijk druk mee gehad maar besefte me eigenlijk te laat dat het voor degene die de potten verkoopt meer oplevert dan voor mij! Het allergrootste nieuws was de aankondiging van Matt en Emma dat ze een kindje verwachten in november. In april kocht Wim een beige Renault 4 en begon met restaureren, helaas kwam hij veel dingen tegen waar hij zelf niet verder mee kon. Ik heb veel gemopper aangehoord als iets niet lukte en mijn adviezen waren niet altijd even welkom! Het wachten was op een bezoek Gijs, die kon hem helpen. Wij kregen in die periode onze eerste Pfizer vaccin. Eindelijk konden in mei Hans en Debbie deze kant op komen, die waren al dik ander half jaar niet in het “huis’ geweest. Fijn om weer mensen uit Nederland te kunnen ontvangen al was het met een ‘brandbrief” i.v.m alle controles bij de grens. Na een afspraak met de perserij en het kraken van kilo’s noten hadden we een mooi rendement ruim 8.5 kilo notenolie en twee grote zakken meel. In juni konden we eindelijk op bezoek bij Matt en Emma, we waren daar nog niet eerder geweest en waren benieuwd naar hun woning en de omgeving. We sliepen in een aangename B & B en hebben het erg gezellig gehad. Mooie omgeving en fijn om te zien dat het goed met hen gaat en ze al aardig de weg weten. Emma’s zwangerschap verloopt “redelijk” met wat ongemakjes en een beetje te hoog bloedsuiker. Bijzonder om te zien hoe bezorgd en lief Matt voor haar is. De salon de coutellerie ging onverwacht toch door, dus aan de bak voor het aperitief en de hapjes voor 50 personen Thuis maakte we een rozenperkje op de plek van die rare bak in de grond, er ging heel wat meer aarde in dan wij dachten, maar ik ben dolblij met het resultaat. Wim kocht een tweede Renault 4. Ook kreeg hij een heleboel extra onderdelen en die sloeg hij op in de stal. Maar dit was een maandagochtend fabricaat, niets ging zoals het zou moeten. Veel gedoe. Maar gelukkig wisten we dat Gijs en Jacqueline in de herfstvakantie zouden komen om hem te helpen. Ook werd ik vanaf augustus regelmatig gevraagd in de Galerie van Horst en Annette. Daar exposeren iedere keer twee “artiesten” en is er een vernissage. Het begon met een expositie van o.a. Gon van Bockhove en die vroeg of ik voor zoet en hartige hapjes wilde zorgen, dat beviel kennelijk zo goed dat het daarna meerdere keren is voorgekomen. (met iedere keer een vermelding in de JHM). Met Debbie ging ik drie daagjes op pad richting de tuinen van Monet, Chartres en Parijs. Het was weer heel erg gezellig, veel gezien, gelachen en toen mijn C2- tje het ineens niet meer wilde doen ook even flinke paniek! Wim was de beige Renault zat en verkocht hem binnen no-time, jammer genoeg niet met winst. (ik vind het nog steeds erg zonde, maar van het als maar buiten staan gaan ze ook flink achteruit) In september ben ik druk geweest met het huis van een Nederlands kennisje, haar gezondheid schept roet in het eten en ze wil haar huis in C. graag verkopen. Ik organiseerde een vide maison en er werd erg veel verkocht, nu wil ik nog Emmaus bellen voor de rest van de spullen. Op de kalender van oktober stond mijn drie wekenkuur in de Thermen van Bourbonne, ik reed dagelijks heen en weer ( wat toch wel beetje afzien was, vooral met bijna iedere morgen dikke mist). Maar het is en blijft wel een luxe! Gijs en Jacqueline kwamen langs want de Renault bleef een drama. Het lukte en nu is hij rijklaar en hebben we de papieren op naam en zelfs een plekje in een stal beneden in het dorp! November: Op 9 november om 14.00 uur werd Elio Bos geboren. Een prachtig kereltje, We zijn de 17de november 3 dagen op kraamvisite geweest. Wat is het fantastisch om grootouders te zijn en hoe bijzonder is het om je kind te zien in de rol van ouder! Kunnen geen genoeg krijgen van de foto’s die we iedere dag ontvangen. Kunnen niet wachten om hem weer te zien, te knuffelen en een wandelingetje te maken met de kinderwagen. En nu is het dus december en kijken we uit naar Kerstmis. Wim werkt en zodoende hebben we samen besloten dat ik woensdag voor Kerst met de trein naar Nantes reis en volgt Wim met de auto op eerste kerstdag. We hebben gelukkig een plekje voor Coco. M & E wilden hierheen komen maar voor hun twee honden was nergens plaats en die lange rit met de baby leek ons niet handig. We logeren in het hotel, de directeur heeft ons de overnachtingen cadeau gedaan. Kerstmis 2021: we kijken er naar uit. Prettige kerstdagen en een gezond en voor spoedig (Corona vrij) 2022 Houd het Paasweekend vrij, dan vieren we hopelijk een feestje.

December 2021

Ons kleine manneke groeit goed en is volgens de berichten "helder" van geest en levendig. De foto's zijn om te kwijlen. Zo jammer dat je niet even op bezoek kan. Het is een hele onderneming daar heen. Het gekke is dat het ongeveer dezelfde afstand is als naar Schiedam, maar dat lijkt het als je onderweg bent helemaal niet. De tolwegen zijn kostbaar en het is geen mooie rit. Onder Parijs door, maakt niet uit op welk tijdstip, blijft altijd druk met vrachtverkeer en opstoppingen. Toen M ons vroeg of het goed was dat zij kwamen voor de kerstdagen vonden we dat eigenljk vanwege de kleine niet zo'n goed idee, maar aan de andere kant vonden we het heerlijk om de kleine weer te kunnen zien en vasthouden. Helaas vonden ze geen plek voor de beide honden en kon het dus niet doorgaan. Wim stelde voor dat ik dan misschien wel met de trein zou kunnen gaan, hij moet helaas de kerstdagen werken, dus ging ik op internet kijken naar de mogelijkheden (alleen me de auto daar voel ik niets voor). Ik kan reizen via Parijs en dan overstappen op een tgv naar Nantes, die mogelijkheid is er, ware het niet dat het iedere dag duurder werd en treinen inmiddels al "complet" stonden vermeld en niet meer te reserveren! Wim wil dan zondag (tweede kerstdag) met de auto komen en dan rijden we maandag eind van de dag samen weer terug naar huis. Ik moest dus ook een plekje voor Coco vinden. Woensdagochtend jl. ben ik aan het bellen gegaan, ook hier viel dat niet mee maar gelukkig in Neufchateau is nog een plek voor haar. M hielp me met boeken van het treinkaartje, dat is ook nog een gedoe geweest. Daar Wim werkt kan hij me niet naar het station in Chaumont brengen en ik wil mijn C2-tje niet 6 dagen op de parkeerplaats daar laten staan. Maar ik bedacht me dat MC in Chaumont werkt en vroeg ik het aan haar en dat is geregeld. Treinkaartje is uitgeprint. Vannacht dacht ik aan de metrorit van Gare de l'Est naar Montparnasse, ik moet ervoor zorgen dat ik mijn "kostbaarheden" dit keer goed bescherm tegen zakkenrollers, die ervaring wil ik niet nog een keer meemaken! JL gaf me de tip om de storytel app aan te maken, dan heb ik afleiding in de trein. De totale reistijd is bijna 6 uur. Ik vertrek woensdag de 23ste vanuit Chaumont om iets voor tien uur en hoop in Nantes rond uur of vier aan te komen. M heeft met zijn baas kunnen regelen dat ik een kamer heb in het hotel. Omdat ik geen auto ter beschikking heb en Meneer en Mevrouw B van de B&B hun kinderen op visite krijgen slaap ik liever niet bij de jongelui op de bank en is de directeur zo vreselijk aardig me te de kamer cadeau te doen. (het is voor hen 'laag'seizoen dus weinig bezetting). Aanstaande zaterdag heb ik nog een bestelling staan voor een maaltijd Jambalaya voor 12 personen. Heb ik nog een zakcentje! Ik heb een paar weken geleden tegen de juf van de weck maaltijden uitgelegd dat ik er aan tekort kom en dat het anders moet. Daarna niets meer van haar gehoord. Ze vertelde dat ze zelf een weckketel en potten had aangeschaft om het zelf te gaan proberen, ze stelde voor dat ik bij haar in haar toko kom koken, maar dat gaat deze moeders niet doen, geef mijn recepten niet prijs. Jammer dan! Als ik verder niets meer van haar hoor wil ik wel de lege potten terug. Wel jammer want het was leuk om te doen, maar het is wel de bedoeling dat het wat oplevert i.p.v dat ik erop inlever. Van iedere offieciele factuur moet ik 22% afdragen aan de URSSAF.

Een klein wondertje....

Helaas ging onze planning de mist in. Wim was snotverkouden en weet dit aan het diner met de messenvriendjes van jl zondag de 7de november. RD was erg ziek geweest en hoestte nog flink. Wim denkt/dacht dat hij het daar heeft opgelopen. Desalniettemin was hij er beroerd aan toe; hoesten, heel veel snotteren en zijn methode van het ophalen van z'n neus is echt ongepast. We vonden het veel te riskant om dan naar de Vendee te rijden , stel je voor dat we de kleine E aan zouden steken. Dus werd ons tripje uitgesteld. Coco was al naar pension en B&B Chevrion deed niet moeilijk, we konden op ieder moment terecht. Het toeristenseizoen is toch aan het eind. Zodoende vertrokken we uiteindelijk woensdag. Het is dezelfde afstand als naar Nederland maar het lijkt stukken verder. Met name de rondweg onder Parijs is iedere keer weer een hele toestand. Vooral door de weeks met al het vrachtverkeer. Maar goed, we kwamen eind van de middag aan in Chevrion, het zijn zulke vriendelijke lui. Dit keer een kamer in het woonhuis, het aparte huisje daar werd niet gestookt. Maar ook deze kamer met perfecte badkamer is prima. Goed bed en lekker rustig. We zetten onze spullen neer en vertrokken naar M&E en zagen we dus voor het eerst in levende lijve ons kleine mannetje........ Onze kleinzoon E. wat een heerlijkheid! Hij is echt heel mooi, gaaf gezichtje, grote ogen en al een beetje haar. (Ik respecteer de wens van de jongelui en plaats geen fotos). We waren allebei op slag verliefd! Hij is zo rustig, huilt alleen bij het verschonen, maar heeft zo nu en dan last van krampjes, dat is zielig. M&E zijn m.i. een beetje overbezorgd. Bang dat hij niet genoeg voeding krijgt en bang voor gewichtverlies. We hebben ons zo min mogelijk met hun manieren bemoeid, moeilijk, maar voor alle partijen beter. De beide honden vinden het allemaal prima en hebben nauwelijks aandacht voor het kindje. Donderdagmiddag maakten we een mooie wandeling, Wim duwde de wandelwagen op af en toe steile paadjes, heerlijk weer en een prachtig park. We pasten helaas niet met z'n allen in een auto. Voor ons geen probleem, maar straks met het bezoek van de ouders van E, gaat dat wel lastig zijn. Zij komen met het vliegtuig, slapen in het appartement (!) en hebben dus geen auto tot hun beschikking. Ook vrijdag maakten we een wandeling met z'n vijven. Dit keer een rondje om het meer van la Tricerie, net zoals van de zomer. E vindt het allemaal prima en slaapt lekker door. Het was prachtig weer, wel frisjes. We aten s'avonds afhaal van de chinees, was erg lekker. Zaterdagochtend zijn we na het ontbijt en een kletspraatje met meneer en mevrouw B, nog even langs gegan om de kids en de kleine gedag te zeggen en reden we via het kleine dorpje Clisson, met Toscaanse invloeden, terug naar huis. We gaan die kleine missen, moeten niet te lang wegblijven ze groeien zo hard. Hopelijk kunnen we in het nieuwe jaar wederom die kant op.

Lang gewacht en stil gezwegen, nooit gedacht en toch verkregen.....

Als er een spreekwoord/gezegde is wat alles zeggend is voor ons, is dit het wel. Wie had gedacht dat wij, Wim en ik, ooit opa en oma zouden worden????? Wij in ieder geval niet. Jullie kunnen je dus misschien wel voorstellen dat wij beiden een beetje van ons stuk zijn. Jl. maandag hoorden we dat E in het ziekenhuis moest blijven en dat de bevalling zou worden opgewekt. De zwangerschapsdiabetes zorgde toch wel voor wat probleempjes en zodoende leek het de diabetes arts en de verloskundige beter voor moeder en baby om de boel te versnellen. We sliepen met de deur open en een lichtje aan, om zo snel mogelijk en zonder klerscheuren bij de telefoon te kunnen zijn als M zou bellen. Er werd echter niet gebeld en werd het een spannende dinsdagochtend. Kreeg wel een kort berichtje dat E verdoving had gekregen want ze had wel wat pijn. Om 13.00 uur kwam Elio op de wereld, een prachtig mannetje, glad gezichtje en 3260 gram. Met moeder en kind gaat het goed. We hebben al best veel fotos en het is zo ontroerend om dit mee te mogen maken. Aanstaande maandag gaan we erheen, kunnen we Elio in het echt bewonderen. Kan niet w8en!

In de revisie......

Sinds 14 oktober rijd ik dagelijks om 7 uur richting Bourbonne, naar de thermen voor mijn kuur. De meeste ochtenden met flinke mist en dat is verre van plesant kan ik jullie zeggen; vooral het groot licht van tegenliggers is af en toe zo verblindend en het is en blijft een vervelend traject. De kuur an sich is heerlijk, eerst in het warme water van het zwembad of op het stoeltje met waterstralen of een kwartiertje aquagym voor bejaarden, daarna ga ik naar de cabines voor het inpakken in de warme "klei" afwisselend rug en handen, of knieen, schouders en nek. 20 minuten in die warme klei is echt zo lekker. Dan ga ik naar het hydromassagebad waar ik 20 minuten lig in de bubbels of met de pulse stand van voeten tot nek wordt gemasseerd. Het personeel is erg aardig en het is niet echt verschrikkelijk druk. Meestal ben ik vroeger dan ik word verwacht, maar wachten hoef ik eigenlijk nauwelijks. Ik sta daardoor tegen half tien weer buiten. Bourbonne zelf is niet echt aantrekkelijk, op woensdag is er een piepkleine markt en de Lidl is een kruideniertje als je dat vergelijkt met de nieuwste winkel in Chaumont maar als je wat nodig hebt is het handig. Nog een week en dan zitten mijn 3 weken erop. "wat een luxe, Madame Bos"! Afgelopen dagen hadden we bezoek, G & J uit Alphen, zij kwamen deze keer ook logeren zodat G Wim kon helpen met de revisie van de R4 die ons de nodige kopzorgen heeft gekost. Ik weet niet of ik had verteld van de catastrophale rit naar de APK (???), maar goed het geval stond voor de deur , koelvloeistof overal en nergens en Wim zag er geen gat meer in. G beloofde aan de telefoon dat hij in zijn herfstvakantie bereid was om hierheen te komen om hem te helpen. Dus kwam hij samen met zijn vrouw, waar ik het ook prima mee kan vinden. Samen met Wim keek hij alles grondig na, ontroleerde de koppakking, maar die bleek okay, sloot alles weer aan en........... zondag deed de R4 het! Yeahhh iedereen blij. Omdat ze dit keer dus hier logeerden hadden we het ook 's-avonds gezellig met elkaar. Na het eten aan de keukentafel kwam het tot bijzondere gesprekken. Ze zijn beiden zo empathisch en het klikt fantastisch, wat is dat een kostbaar iets! Ik vind het bijzonder dat J en ik elkaar op die fameuze WIH dag in Oostvoorne hebben leren kennen en je nu zo'n connectie hebt. ook G en Wim kunnen prima met elkaar klussen en Wim leert bijzonder veel van hem. echt toppie. Ze zijn uiteindelijk een dag en nacht langer gebleven dan gepland was en dinsdag in de loop van de ochtend verder gereisd richting Dijon. Wim moet nog een paar kleine dingetjes doen en dan bellen we(voor de derde keer) naar de APK om een afspraak te maken en dan hopen, duimen dat het dit keer lukken gaat .

Als r een clubje is, waar IK niet (meer) bij mag horen...................................

mag ik dan bij jou???? Ja ja hoe gek kan het gaan? Dat willen jullie niet weten, ik sta nog steeds "paf", maar goed. Ik ga er niet uitgebreid op in, maar ik ben niet meer welkom op de vrijdagmiddag hobbyclub! De vrouw des huizes stoort zich eraan dat ik voorstander ben van de voertaal in het Frans. Jammer dat je dan via de mail moet lezen, dat je niet meer welkom bent in haar huis wat ze ter beschikking stelt aan het door haar opgezette "clubje". Ik had toen ik ervoor uitgenodigd werd meteen al gevraagd of het een "nederlands" clubje ging worden, want daar ben/was ik in principe geen voorstander van. Maar toen ik onlangs een Engelse introduceerde die ik had leren kennen, die is getrouwd met een Fransman en vloeiend Frans spreekt werd de voertaal dus Engels. Mijn voorstel om tijdens de middag een halfuurtje Frans te spreken, werd op een hele nadrukkelijke manier van de tafel geveegd. De gastvrouw (zij spreekt nauwelijks een woord Frans had daar dus geen oren naar) zij bepaalt, punt uit! Einde verhaal. Maar zoals we hier zeggen "tant pis", jammer dan ik kan mezelf ook heel goed amuseren en kom vaak tijd tekort dus dan maar niet op vrijdagmiddag aan het knutselen, de CCAS hervat het prachtige projekt van de multiculturele recepten eind oktober en ook dat is op de vrijdagmiddag. En deze komende donderdag begint mijn kuur in Bourbonne , drie weken elke dag heen en weer. dus druk genoeg. Nederlanders in Frankrijk; sommigen zijn aangenaam gezelschap, anderen vinden het handig dat ik de taal beheers, hen kan helpen of wegwijs maken. Ik heb dat al eens eerder aangekaart maar ik ga mezelf toch wat beter daar tegen beschermen. Deze week hoorde ik dat een stel terug keert naar Nederland, sneu voor hen dus dat het niet gelukt is, maar geen "gedag" zeggen is toch wel apart. Jl. zaterdag was het voor de vierde achtereenvolgende keer dat ik amuses-hapjes zoet en hartig mocht maken voor de schilderklub waar ook GvB actief aan deelneemt. De eerste vernissage was de opening van de tentoonstelling van o.a. haar werk in het woonhuis van H&A.W in Montigny. Ik ken een flink aantal leden van deze klub en de sfeer is erg gezellig. H&A.W zijn leuke mensen en zij hebben nu in hun prachtige huis, twee kamers ingericht als galerie. De hapjes vielen zo in de smaak dat ik de tweede keer daar ook voor mocht zorgen. Derde keer was tijdens hun algemene jaarvergadering en jl. zaterdag dus de laatste expositie van het seizoen wederom bij hen thuis. Om exclusief te blijven maakte ik allevier de keren wat anders, wat meteen bij de meesten opviel. Er staat ook iedere keer een stukje in de JHM geschreven door N.M. en zij is zo aardig om mij daar ook met naam en toenaam te vermelden!

Een woning en een vide maison,

Er was eens lang geleden een vrouwenklubje dat was ontstaan n.a.v. het toenmalige Frankrijkforum, samen met 3 andere vrouwen uit departement 52 ondernamen we zo nu en dan iets gezamelijks. Was gezellig, maar dat verwaterde en daar is nu de vriendschap met GvB nog de enige herinnering aan. Van de andere twee geen nieuws. Een van die twee anderen heeft een huis hier vlakbij in Clefmont met een waanzinnig uitzicht over de hele Bassigny, een panorama om jaloers op te zijn. Als ik onder aan de heuvel langs rijd kijk ik steevast even naar boven, maar al jaren lang geen teken van leven, de luiken zijn en bleven dicht. Vroeger verhuurde zij het huis aan vakantiegangers en had ik de sleutel, helaas was er met regelmaat sprake van kleine ongemakjes en die kreeg ik, als de huurders de sleutel terug kwamen brengen, te horen. Ik ben er mee gestopt. En het contact bleef uit. Een week of wat geleden reed ik door de straat en zag ik de ingang van het huis: een doorn in mijn oog: een grote rotzooi van verwilderde planten op het kleine terrasje en allemaal briefjes in het rooster van de voordeur. Een teken van verwaarlozing. Daar verbaasde ik me toch wel over en het liet me niet los. MLS was altijd zo trots op haar huisje en dan nu dit te zien in die belabberde staat, dat was in mijn ogen niet "normaal". Thuisgekomen heb ik haar een chatberichtje gestuurd en kreeg ik al vrij snel antwoord. Ze was al dik 6 jaar niet meer naar Clefmont gekomen ivm ziekte en het huis....... Ja dat was een lastig verhaal. We belden elkaar een dag of wat later, ze dacht in eerste instantie dat het huis misschien gekraakt was. Ik ging langs, haalde de briefjes op (hoofdzakelijk EDF, voor de meterstand!) en we overlegden. Daar ze de Franse taal niet meer in praktijk bracht, was daar veel van weggezakt en een advertentie zetten om het huis te koop aan te bieden zag ze niet zitten, ik stelde haar voor een opzetje te maken en stuurde haar dat toe, was ze blij mee en dus plaatste ik de advertentie op leboncoin en op FB marketplace. Al vrij snel kwamen er reacties. Dus selde ik haar voor mij een sleutel te sturen zodat ik afspraken kon maken voor bezichtiging. Ik nam zelf eerst polshoogte en het viel mij alles mee, veel spinnenwebben en stof maar geen schokkende dingen, behalve in de keuken die zich onder straat niveau bevindt, daar was het erg nat.Het viel mij alles mee. Een mevrouw was erg geinteresseerd en we maakten een afspraak, de sleutel was aangekomen toen ik met DB een paar daagjes op stap was. De dame kwam met haar hele familie, maar kon er niet "doorheen" kijken, er was te veel achterstallig onderhoud en de drie trapjes vond zij lastig. Een tweede dame kwam een weekje later, maar die was alleen maar verschrikkelijk nieuwsgierig. Geen potentiele koper dus. De vraagprijs, dat had ik inmiddels wel begrepen, is te hoog, ze zal echt moeten zakken. MLS gaf aan dat er wat haar betreft dingen uit de inboedel weg mogen en omdat er zondag de 29ste een vide grenier werd georganiseerd in het dorp stelde ik voor om een Vide Maison op die dag te organiseren, dat vond ze een goed idee, ik vroeg hulp aan MC en CvO en ik zette een advertentie in de JHM. MC en ik zijn zaterdag ervoor nog even de puntjes op de i gaan zetten en wat etiketten her en der opgeplakt met vraagprijs. Afgesproken dat we ieder een verdieping voor onze rekening zouden nemen. Zondag ochtend om iets voor 9 belde MC met de mededeling dat er aan een stuk of wat "zigeuners" voor de deur stonden! Daar was ik niet zo blj mee, kreeg het even benauwd. gelukkig stelde haar man voor om mee te gaan in afwachting van CvO. We hebben het denk ik slim aangepakt en om 9uur de mensen met max. 3 tegelijk naar binnen te laten. De eersten waren veelal handelaars, die zochten naar oude ansichtkaarten, champagnekurken, militaire voorwerpen, postzegels. helaas die waren er niet. Daarna kwamen de koopjeslopers en we deden voorzichtigjes aan zaken. Het bleef druk tot een uur of twee en toen zwakte het af. Veel meubels en grote stukken verkochten we, het linnengoed, bedden en dat soort dingen zijn niet van eigenaar veranderd. Maar de totale eindopbrengst was niet verkeerd. (Zelf had ik in de dagen ervoor samen met H&D die langs kwamen voordat ze terug reden naar nederland nog een rondje gelopen en mijn oog laten vallen op het eetkamerset en een rotanbankje dat goed bij ons bed in de slappkamer past. H had de hanger bij zich en laadde alles in. Thuisgekomen uitgeladen en bankje bij het bed gezet, Wim vond het leuk maar gevaarlijk, stond volgens hem in de weg................. en inderdaad twee dagen later kwam ik uit de badkamer, vergat dat het er stond en ben verschrikkelijk gestruikeld en plat op de grond gevallen. Gevolg een paar gekneusde ribben. Jongens wat doet dat zeer!!!!! Wim haalde meteen het bankje weg! staat nu even ergens anders in afwachting van een betere plek. Het eetkamerset staat hiernaast, nu moeten we zien dat we de twee onmogelijks relaxfauteuils kwijt raken). Gisteren heb ik MLS gebeld en die was blij verrast met de totaalopbrengst. in het huis is het een puinhoop alle kasten zijn leeggetrokken en veel dingen in vuilniszakken gedaan om tzt weg te gooien, wordt nog een hele klus en dan wellicht Emmaus bellen?????

3 daagjes op stap met DBV

Jl maandag kregen we aan het eind van de middag bezoek van H& D B. Ze aten hier en bleven slapen zodat D en ik bijtijds op pad konden voor ons 3 daagse uitje, (vorig jaar kon dat vanweg C niet doorgaan). We vertrokken om 8 uur richting Parijs via de tolweg. Weinig verkeer, behalve toen we in de buurt van Parijs kwamen. Stopten in Evreux om ons broodje op te eten aan het water. We reden door naar Giverny om daar als eerste de prachtige tuinen van Jean Claude Monet te bezoeken. (kaartjes via internet gereserveerd). De parkeerplaats stond helemaal vol en overal liepen mensen, heel veel mensen. Bij de aparte ingang voor bezoekers met een e-ticket werd om onze "pass sanitaire" gevraagd. Mondkapjes verplicht, ook in de buitenlucht! Het was vreselijk druk, vooral tijdens de rondgang door het huis! Bij de vijvers met en van de beroemde waterlelies begon het even te regenen, maar dat hield gelukkig snel op. We maakten fotos en liepen terug naar de auto. We reden door via de Intermarche, waar we wat salades en een yoghurtje kochten voor het avondeten en gingen naar onze chambre d'hotes in Heudreville sur Eure. Toen we aanbelden ging op het zelfde moment de deur open en deed de gastvrouw Nathalie de deur open, grote glimlach, leuk type. Ze nam ons mee naar ons verblijf, zag er prima uit. Het hele "domein" was niet so wie so niet gek, grote tuin, dieren en een heerlijk zwembad. We wilden graag even zwemmen en dat was geen probleem. Water was koud, maar na zo'n warme lange dag wel echt heel erg lekker. We gingen bijtijds naar bed en stonden om 7 uur op, beneden stond het ontbijtje klaar. We vroegen vanaf welk station we de trein konden nemen, maar de plaats die zij noemde vonden we niet en Wi-Fi deed het niet. Dus toen maar opgezocht en gingen we op zoek naar het station in Gaillon, na drie keer vragen en flink zoeken vonden we dat. Auto geparkeerd en naar het loket....... niemand te zien. Er kwam een trein binnen rijden, die ging naar Parijs. Ik tikte op het ruitje van het loket en een juffie vertelde dat er nog niemand was, de trein zouden we volgens haar niet halen. We zetten het op een lopen, trap op, over het spoor naar de andere kant, rennnend haalden we de trein en sprongen in de laatste wagon. Deuren sloten vrij snel na ons en we gingen zitten. 5 minuten later kwam de conducteur en wij vertelden hem dat we geen kaartjes hadden. Hij mompelde iets over komt straks wel. De rit duurde iets meer dan een uur, geen conducteur terug gezien. Eenmaal op Gare st. Lazare stapten we uit. Nergens iets of iemand te bekennen om een ticket te kopen. Wat nu?????? We konden het station namelijk niet uit want er stonden tourniketten!!!! Illegaal gereisd, hoe komen we uit het station?....................... (paniekmoment nummr 1) Tenslotte een meneer aangeklampt en de situatie uitgelegd; hij geloofde ons want hij liet ons dmv het scannen van zijn kaartje meelopen door het poortje!. Hijgend en met bonkend hart stonden we buiten! Met de metro naar Pont Neuf en daar zochten we lopend het nieuw geopende, compleet gerenoveerde warenhuis le "Samaritaine"! Waanzinnig zeg, wat een gebouw. Echt een bijzonder stukje vakwerk wat renovatie betreft, onvoorstelbaar wat een pracht en praal. Vooral de parfumerie afdeling in het sous-sol.

We hadden een route uit een boekje van een collegaatje van D, met daarin een route langs en door de verschillende passages die er zijn. Dat was ook heel erg leuk, mooie vloeren en overkappingen alles authentiek en veel leuke bijzondere winkeltjes. We kwamen langs een mercerie (wij noemden dat vroeger manufacturenwinkel volgens mij), garen, band, lint, koord, knopen in alle soorten, kleuren en maten. Geweldig! De eigenaar vertelde ons dat de winkel en de voorraad bestond sinds 1860. Leuk verhaal en hij nam ons ook nog even mee naar de overkant naar het hoedenatelier.

We hadden lekkere trek en ik herinnerde mij van lang geleden de delicatessen winkel van Fauchon op de place de la Madeleine, wij daarheen. Jammer dan winkelpand staat leeg! Wel was er het Grand café en die serveerden thee en gebak van Fauchon, zeker niet goedkoop maar wel heel erg lekker. We namen de trein terug , dit keer wel keurig met een kaartje ,we zaten al een poosje in de trein toen D opmerkte dat we nog niet een keer waren gestopt en zich hardop afvroeg of we wel in de goede trein zaten (paniekmoment nummer 2)maar gelukkig stopte de trein en besloten om in Gaillon bij aankomst een restaurantje op te zoeken. We vonden een leuk plekje bij Dakkar en aten, jambon grillé met frites en sla op het terras en ook hier na vertoning van onze pass sanitair. Gisteren, donderdag, bijtijds op en voor het ontbijt lekker even gezwommen, daarna betaald voor het ontbijt gedag gezegd tegen de gastvrouw en op pad richting Chartres. We hadden toevallig gezien dat daar in navolging van facteur Cheval een man zijn huis helemaal heeft versierd met behulp van stukjes glas, aardewerk porselein. Monsier Picassiette, heeft echt alles met scherven beplakt en gemetseld. Veel religieuze tafrelen, maar wel heel bijzonder, leek ons leuk. We vonden de straat ik wilde parkeren en toen ging mijn C2 niet in z'n achteruit! Foutmelding op dashboard! Paniek!!!! (nummer 3) wat niet. Hij wilde ook niet meer starten. Kregen het Spaans benauwd, wat nu???? Eerst maar het huis van "picassiette" bezoeken, we zien wel wat er daarna gebeurt dat leek ons beter voor onze gemoedsrust.

Na ons bezoekje terug naar de auto, ik herinnerde mij dat ik wellciht de start en stop uit moest zeten, dat werkte de vorige keer bij een foutmelding en Ja hoor auto startte en ik kon weer "gewoon" schakelen! We hadden nog tijd om Chartres in te gaan voordat de verrassing voor Debbie zou beginnen. Dus de trappen opgeklommen naar de kathedraal die bekeken, een broodje gekocht en die op een bankje opgegeten en weer in de auto richting Aunneau voor.............................. Een atelier Macarons. Ik had van M & E een wonderbox gekregen en daar een coupon in gevonden voor een workshop koek en gebak. Met die dame overlegd en voor een kleine meerprijs was het mogelijk macarons te maken. Debbie wist van niks die mocht van mij tijdens het eten van het broodje op het bankje in C raden. Ze had het snel door. We belden aan, moesten een mondkapje op en kregen een plastic schort voor. Het vond plaats in de keuken van Mimi. Het huis was oud en was een compleet museum van juke-boxen, flipperkasten en spelautomaten. Het recept lag op de werktafel...... Neeeee chocolademacarons met chocolade vulling! Wat een teleurstelling, niet bij stilgestaan om in de mail te vermelden dat ik niet van chocolade houd. Ik vroeg of het mogelijk was daar iets aan te veranderen; nou nee helaas niet! Ze wilde wel de koekjes dan zonder cacao doen, maar ze had niets anders in huis voor een andere vulling(?) flauw en leek mij stug! Mimi was ook wel echt typisch "frans", zij had nl. een "diplome de l'état" en ik zou dus de cursus die zij bij de grand pattissier Lenotre heeft gedaan, nooit kunnen doen! Maar goed, we maakten de macarons en toen ze uit de oven waren en afgekoeld hebben we ze gevuld met de chocoladeganache. (ik de helft) de rest heb ik zondag thuis met een botercreme met witte chocolade gevuld Het was leuk. De auto had in de zon gestaan en die was erg warm van binnen, gelukkig koelde de airco snel de ruimte en reden we terug naar huis, we stopten even om te kijken waar we Hans konden ontmoeten, dat was even een gepuzzel maar dat lukte. Iets voor de afgesproken tijd waren we op de afrit van de tolweg bij Chaumont. D laadde alles over en we zeiden elkaar gedag. 3 heerlijke dagen,veel gelopen, veel gezien, veel gedaan, gelachen, paniek gekend, maar het was weer super leuk en gezellig. Wat heerlijk om dat zo te kunnen en mogen doen (ook van onze mannen) en zo leuk dat we dezelfde interesses delen en genieten kunnen van de kleine dingen die het doen. in het totaal 1012 kilometer op de teller! Merci infinément ma chere amie!

Renaultje 4,

Eerst even terug in de tijd; op 3 en 4 juli was de Salon de la Coutellerie beetje onverwacht toch in Langres. Het was minder druk maar wel gezellig. Ik maakte de happen en de drankjes voor het aperitief op zaterdagavond voor 50 personen en dat werd erg op prijs gesteld. De week daarna belde GvB want die hield een expositie en wilde daar ook hapjes, dus weer aan de bak zoet en hartig dit keer voor 25 personen. 14 juli werd er een bbq georganiseerd in ons dorp en de vraag was of ik net als het vorige jaar voor het aperitief en de salades wilde zorgen. dit keer voor 35 personen. Ik had het dus flink druk met boodschappen doen en prepareren, maar overal was iedereen dik tevreden.

Daarna kwam er een beetje rust in huis. Ik durf niet meer te zeggen wanneer we ook al weer de tweede Renault 4 kochten, maar ik weet wel dat ik sinds die tijd Wim met regelmaat zuchtend en ontmoedigd de keukendeur heb zien binnenkomen. Hij kreeg 'm maar niet aan de praat. Heeft eerst de hele binnenkant opgeknapt, schoongemaakt met het gele wondermiddel van Zeeman en daarna ben ik drie keer bij een automaterialen winkel in Neufchateau de juiste verf in spuitbus wezen kopen. De kleur heet Celadon en zij konden daar voor zorgen. Na veel schuren en plamuren heeft Wim de kofferbk en de motorkap onder handen genomen. Mooi gelukt. Maar de motor wilde het niet goed doen. Hij stotterde, sloeg af, plofte en liep voor geen meter. Ik heb ook meerdere malen gehoord dat als de motor het niet ging doen hij de R4 wilde verkopen, werd er "schijtziek" van (excusez le mot!). Al onze hoop was dus gevestigd op de komst van G & J. Door Covid en de nodige paparassen boel om de grens over te gaan werd het uiteindelijk dus vorig weekend. Ze sliepen in Doncourt wilden onze nachtrust niet verstoren en vonden het voor ons en voor henzelf ook fijn om niet 24 uur op elkaars liep te zitten. Ze kwamen vrijdag middag, we borrelden tijdens het wachten op Wim, aten gezellig en uitgebreid en we spraken af dat de mannen naar de auto zouden kijken. J en ik plukten zaterdags de zwarte bessen en die zijn ontsapt en ik heb toen zij weer naar huis waren met de pulp er pate de fruits van gemaakt. G is serieus en is bij het begin begonnen en alles gecheckt. Aan het eind van de dag na uren met z'n twee over de motor heen gebogen te hebben gehangen, startte de motor en dat klonk prima. Maandagochtend belde ik de verzekering zodat ze met de groene kaart een rodje konden rijden in een verzekerde auto (Wim wilde het anders niet riskeren). Zondag gingen we naar Bazoilles sur Meuse naar een grote vide greniers, Wim viel als een blok voor een paar tractoren van Claas miniatuur en G kocht bij een meneer een stuk of 15 soort dinky toys van Citroen en Renault; Mannetje had een hele goede dag! We hadden heel wat te sjouwen en gingen super tevreden naar huis. Ze hebben hier iedere avond gegeten en 's middags geluncht. Het was enorm gezellig en het is zo leuk dat we het prima met elkaar kunnen vinden. We hebben veel gelachen, maar ook hele serieuze gesprekken gevoerd. Vind het bijzonder dat we op elkaars pad zijn gekomen! Heel waardevol. En nu ben ik flink druk met het maken van een 40*tal weck maaltijden, dat is een leuke klus. Maar tijdrovend. Een gedeelte is al klaar, morgen verder. Alhoewel morgen is er brocante in Nogent, maar het is momenteel slecht weer. Weet niet of ik er heen zal gaan. We zien wel.